Жұпар маймен жағу дәстүрі

Кіріспе

Май жағу рәсімі – адамның басына немесе бүкіл денесіне хош иісті май құю рәсімі. Бұл терминге адам немесе заттың үстіне хош иісті май, сүт, май немесе басқа майды шашу, суару немесе жағу сияқты ұқсас амалдар да жатады. Хош иісті майлар парфюмерия ретінде қолданылады, ал оны бөлісу – қонақжайлылықтың белгісі. Олардың құдайлық күшті немесе қатысуды әкелу үшін қолданылуы ең ерте заманнан белгілі; май жағу – медицинаның бір түрі ретінде пайдаланылды, адамдар мен заттарды қауіпті рухтардан және ауру тудырады деп сенетін әулиелерден құтқару мақсатында қолданылды. Қазіргі кезде "май жағу" әдетте Еуропа монархтарының тәж кигізу сияқты рәсімдік баталар үшін қолданылады. Бұл – ежелгі еврейлердің Самуил пайғамбар арқылы Һаронды бас діни қызметкер ретінде, ал Саул мен Дәуітті майлау дәстүрінің жалғасы. Бұл ұғым яһуди және христиан теологиясы мен эсхатологиясында маңызды орын алатын Мәсіх (иврит және грек тілдерінде "Майланған") бейнесі үшін аса маңызды. Май жағу – әсіресе науқастарды майлау – майлау деп те аталуы мүмкін; католик шіркеуінде өлім алдындағы майлау кейде "соңғы майлау" деп аталады.

Атауы

Қазіргі етістік ескірген «майлау» сөзінен туындаған, «майланғанға» балама. Бұл сөз 1303 жылы алғаш рет тіркелген, ол көне француз тіліндегі «enoint» сөзінен, «enoindre» етістігінің өткен шақ шақшылынан, латын тіліндегі «inung(u)ere» сөзінен, «ung(u)ere» сөзінің күшейтілген түрінен шыққан. Осылайша, ол «жағу» сөзімен туыс. Салтанатты түрде майлау үшін қолданылатын май «хризма» деп аталады, бұл грек тіліндегі χρῖσμα сөзінен алынған.

Мақсаты

Майлау үш ерекше мақсатқа қызмет етеді және қызмет ете береді: ол денсаулық пен көңіл көтеру құралы, құрмет белгісі және қасиетке арналудың символы ретінде қарастырылады. Оның емдік мақсаты діни ғұрыптың нысаны болмас бұрын пайда болған болуы мүмкін, бірақ бұл әдет жазбаша тарихтан және археологиялық жазбалардан бұрын пайда болған сияқты, ал оның бастауын анық білу мүмкін емес.

Денсаулық

Суға түсумен қатар маймен жағу тері тесіктерін жабады. Бұл күннің әсерін күшін жойып, терлеуді азайтады деп есептелген. Ароматты майлар денеден және басқа да жағымсыз иістерді табиғи түрде жасырады. Майлар мен майлардың қолданылуы сонымен қатар дәстүрлі медицина ретінде де пайдаланылған. Киелі кітапта зәйтүн майының ауруларға жағылып, жараларға құйылғаны туралы айтылған. Белгілі дереккөздер майлаудың діни мақсатта қолданылған кезеңдерден бастау алады, сондықтан майлау Персия, Армения және Грецияда зұлым рухтардың ықпалына қарсы күресу үшін де қолданылған. Майлаудың жақсылықты "мөрлеп" және бұзылуға қарсы тұруды қамтамасыз ететіні де түсіндірілген, бұл, әдетте, ежелгі амфоралардағы шарапты сақтау үшін майдың үстіңгі қабатын пайдаланумен байланысты болды, оның бұзылуы көбінесе зұлым рухтардың әсеріне жатқызылды. Тазалық және діни себептермен, қайтыс болған адамдардың денесіне май жағылады. Орта ғасырлық және жаңа заманғы христиандықта бұл практика, әсіресе, өліктерді басып алуы мүмкін вампирлер мен гулдардан қорғаумен байланысты болды.

Қонақжайлық

Қонақтарды маймен жоғу, қонақжайлылықтың белгісі және құрмет көрсетудің рәсімі ретінде Мысыр, Грекия, Рим және еврей жазбаларында тіркелген. Бұл ежелгі еврейлер арасында кең таралған дәстүр болса, арабтардың арасында 20-шы ғасырға дейін сақталған.

Дін

Тарихи және алғашқы діндерге тән жанашырлық сиқырда құрбандыққа шалынған жануарлар мен адамдардың майы көбінесе күшті дұға ретінде есептеледі, ол қаннан кейін өмірдің көлігі және орны ретінде екінші орында тұрады. Шығыс Африка арабтары дәстүрлі түрде арыстан майымен денелерін майлап, батылдыққа ие болып, басқа жануарларды қорқыту үшін қолданған. Австралия аборигендері адамның қабілеттерін алу үшін құрбан болған адамның қап-қара майымен сүйіскен. Христиан діні сияқты, жануар құрбандығы қолданылмаған діндерде майды арнайы рәсіммен қасиеттеу кең таралған.

Мысыр

ХХ ғасырдың басындағы ғалымдардың (Вильгельм Шпигельберг, Бонне, Котенет, Кутш, Мартин Пардей) пікірінше, ежелгі Египеттің лауазымды тұлғалары қызметке орналастыру рәсімінің бір бөлігі ретінде майлаудан өткен. Алайда, Стивен Томпсон сияқты ғалымдар бұл тұжырымды күдікпен қарастырып, мұндай майлау рәсімі болғанына дау айтады:
"Ежелгі Египетте лауазымды тұлғаларды қызметке енгізу рәсімінде майлау дәлелдерін қарастырғаннан кейін, мұндай рәсімнің ешқашан болмағанына көз жеткіземін. Еврейлердің патшаларды майлау салтының египеттік көзіне іздер салмақ дұрыс емес. Египет патшасы өзінің лауазымды адамын майлаған жалғыз белгілі жағдай – EA 51. Бұл жағдайда, Тутмос III египеттік дәстүрді Сирия-Палестинаға енгізгенінен гөрі, азиялықтар арасында кең таралған дәстүрді қолданған болуы мүмкін."

Дегенмен, денені хош иіс майларымен майлау, мумия жасаудың маңызды бөлігі ретінде жақсы куәландырылған практика болды.

Үндістан

Үнді дінінде, кейінгі Веда дәуіріндегі рәсімдерде мемлекеттік қызметкерлерді, құдайға табынушыларды және бейнелерді майлау салты болған. Бұл қазір абхишека деп аталады. Бұл практика Үнді буддистеріне де тарады. Қазіргі индуизм мен джайнизмде майлау жиі кездеседі, бірақ көбінесе майдың орнына су, йогурт, сүт немесе (әсіресе) қасиетті сиырдың майы қолданылады. Көптеген жандар өмірінің әр кезеңінде құдайға бағышталу немесе бата алу мақсатымен майланады, туған кезде, білім алуға түскенде, діни нанымға кіргенде және қайтыс болғанда арнайы рәсімдер орындалады. Жаңа ғимараттар, үйлер мен діни құралдар майланады, ал кейбір бейнелер күнделікті майланады. Мұндай рәсімдерде майлаудың бағытына ерекше назар аударылады. Адамдар басынан аяғына дейін, төмен қарай майланады. Су қасиетті өзендердің бірінен алынуы мүмкін немесе шафран, сары түйме, гүл жапырақтарымен хоштандырылуы мүмкін; сондай-ақ, кейбір бейнелерді тазалау немесе нақтылы діни мәтіндерді жазу кезінде пайда болған су да қолданылуы мүмкін. Майлауға күл, саз, сандал ағашының ұнтағы немесе шөптен жасалған пасталар қолданылуы мүмкін.

Буддизм

Буддалық жағу рәсімдері көбінесе үнді дәстүрлерінен алынған, бірақ олар көбінесе аз күрделі және ритуалды болып келеді. Буддистер жиналған жандарға су шашып, Будда немесе Бодхисаттвалардың бейнелерін сиыр немесе як майымен жағуы мүмкін. Гүлді хош иісті су, сондай-ақ сиялы су және шафран немесе сары түйінмен сары түске боялған "шафран суы" қолданылады.

Иудаизм

Көне заманда, қасиетті майды қолдану израильдіктердің дін қызметкерлерін, Жоғарғы дін қызметкерін (Кохен Гадоль) және қасиетті ыдыстарды қадірлеу рәсімінде маңызды рөл атқарды. Пайғамбарлар мен Израиль патшалары да майланды, патшалар мүйізден алынған маймен майланды. Шығу кітабында сипатталған рәсімге сәйкес дайындалған мираб (киелі май) құю, "Құдайдың Рухымен" нұрландырады деп есептелді, және Давидтің де осылай майланғаны мәлім. Бұл практика әрқашан сақталмады және көбінесе жаңа әулет немесе династия тағайындалғанда ғана маңызды болды. Маңыздылығының арқасында Жоғарғы дін қызметкері мен патша кейде "Майланған" деп аталды. "Машиах" термині пайғамбарлықпен күткен Мәсіх (қ.б.) тұлғасына және одан кейін көптеген талапкерлерге жол ашты. Ишая кітабында кездесетін "қалқанға май жағу" сөйлемі, осыған ұқсас поэтикалық мағынада қолданылып, қалқанның былғарысын серпіп, жақсы күйде ұстау үшін май жағуды білдіреді. Қалқанға май жағу, басқа заттарға май жағудан бұрын пайда болды, себебі қалқанды "майлау" (ивритше "машиах") ағаш қалқанның былғары қаптамасын жаңартты. Жеңіске жеткен әскердің сарбазы шайқастан кейін немесе жаңа патша болып сайланғаннан кейін әріптестерімен бірге қалқанына көтерілді. Осыдан қорғау және таңдау идеялары туды, содан кейін "сайланған" түсінігіне дейін кеңейтілді, нәтижесінде қазіргі заманғы Мәсіх (ивритте майланған адам) түсінігі қалыптасты.

Христиандық

Христиан діні Назареттік Исаның яһудилердің «Жаланған» туралы пайғамбарлықтарымен байланысы арқылы дамыды. Оның «Христос» атауы – еврейлік атаудың грек тіліндегі баламасы. Ол Шығу кітабында сипатталған рәсімге сәйкес бас жұбымен майланбады, бірақ крещение кезінде Киелі Рухпен майланғаны саналды. Исаның майлануы Мәриямның оған шалғу рәсімінде де орын алды. Иса бұл шалғуды махаббатпен жасағандықтан, оны жерлеуге дайындалу ретінде қарастырды. Жаңа өсиетте Иоанн «Киелі Рухтан майлау» және «Одан сіздерде қалған нәрсе» деп сипаттайды. Бұл рухани майлау да, маймен шалу да көбінесе Киелі Рухпен байланысты. Әсіресе, Шығыс православие шіркеулері он екі апостолдың бастапқыда берген батасымен нұрланған майға ерекше мән береді. «Хризма» (маймен крещение) практикасы II ғасырдың соңында ерте шіркеуде Христостың, жаңа өмірге келудің және шабыттың символы ретінде пайда болды. Сондай-ақ: «Бұл өмірге немесе спортқа кіргенде маймен майланбаған адам қайсы?» деп сұрайды. Бұл дәстүрді Ипполит «Ән әндеріне түсіндірме» және Ориген «Римдіктерге түсіндірме» еңбектерінде қорғайды. Ориген: «Біздің барлығымыз да осы көрінетін суларда және шіркеулерге жеткен үлгіге сәйкес, көрінетін майлауда крещение алуымыз керек» дейді. Майлау гностиктер арасында ерекше маңызға ие болды. Көптеген ерте апокрифтік және гностикалық мәтіндерде Иоаннның сумен крещениесі толық емес екені, ал майлау крещение процесінің қажетті бөлігі екені айтылады. Филипптің Ізгі хабары хризма крещениеден жоғары екенін мәлімдейді, өйткені біз «христиандар» деп аталуымызға «хризма» сөзі себеп болды, «крещение» емес. «Христос» атауы да осы «хризмадан» шыққан. Әкесі Ұлын майлады, Ұлы апостолдарын майлады, апостолдар бізді майлады. Майланғанның барлығы бар. Ол қайта тірілуге, Нұрға, Крестке, Киелі Рухқа ие. Әкесі оған бұл сыйлықты үйлену бөлмесінде берді, ол тек сыйлықты қабылдады. Әкесі Ұлында, Ұлы Әкесінде болды. Осы – Құдайдың Патшалығы. Томас актілерінде майлау крещение рәсімінің бастауы және христиан болу үшін қажетті нәрсе, өйткені Құдай өз балаларын мөрімен таниды және мөр май арқылы алынады. Осы еңбекте мұндай хризмалардың көптеген егжей-тегжейлі сипаттамалары келтірілген. Орта ғасырлық және жаңа заманғы христиандықта шіркеу алтарының алдында жағылған шамдардың майы ерекше қасиетті деп есептелді. Жаңа шіркеулер мен алтарлар, сондай-ақ қабірлер, гонгтар және басқа да діни құралдар мен ыдыстар бағыштау кезінде төрт бұрышына май жағылды. Әсіресе, Жақып 5:14-15 дұшпанның рухани шабуылына қарсы сеніммен қолданылған майлау майының күшті қару екенін, бұл денеді жоятын ауруға айналуы мүмкін екенін көрсетеді.

Christianity developed from the association of Jesus of Nazareth with the Jewish prophecies of an "Anointed One". His epithet "Christ" is a form of the Greek equivalent of the Hebrew title. He was not anointed by the High Priest in accordance with the ceremony described in Exodus, but he was considered to have been anointed by the Holy Spirit during his baptism. A literal anointing of Jesus also occurs when he was lavishly oiled by Mary of Bethany. Performed out of affection, the anointment is said by Jesus to have been preparation for his burial. In the New Testament, John describes "anointing from the Holy One" and "from Him abides in you". Both this spiritual anointment and literal anointment with oil are usually associated with the Holy Spirit. Eastern Orthodox churches in particular attach great importance to the oil said to have been originally blessed by the Twelve Apostles. The practice of "chrismation" (baptism with oil) appears to have developed in the early church during the later 2nd century as a symbol of Christ, rebirth, and inspiration. and "what person on entering into this life or being an athlete is not anointed with oil?" The practice is also defended by Hippolytus in his "Commentary on the Song of Songs" and by Origen in his "Commentary on Romans". Origen opines that "all of us may be baptized in those visible waters and in a visible anointing, in accordance with the form handed down to the churches". Anointing was particularly important among the Gnostics. Many early apocryphal and Gnostic texts state that John the Baptist's baptism by water was incomplete and that anointment with oil is a necessary part of the baptismal process. The Gospel of Philip claims that chrism is superior to baptism, for it is from the word "chrism" that we have been called "Christians", certainly not from the word "baptism". And it is from the "chrism" that the "Christ" has his name. For the Father anointed the Son, and the Son anointed the apostles, and the apostles anointed us. He who has been anointed possesses everything. He possesses the Resurrection, the Light, the Cross, the Holy Spirit. The Father gave him this in the bridal chamber; he merely accepted the gift. The Father was in the Son and the Son in the Father. This is the Kingdom of Heaven. In the Acts of Thomas, the anointing is the beginning of the baptismal ritual and essential to becoming a Christian, as it says God knows his own children by his seal and that the seal is received through the oil. Many such chrismations are described in detail through the work. In medieval and early modern Christianity, the oil from the lamps burnt before the altar of a church was felt to have particular sanctity. New churches and altars were anointed at their four corners during their dedication, as were tombs, gongs, and some other ritual instruments and utensils. In particular, James 5:14 15 illustrates that anointing oil, applied in faith, is a powerful weapon against a spiritual attack of the enemy, which can translate into a disease designed to destroy the body.

Латын католицизмі

Рим-католик, Англикан және Лютеран шіркеулері жамау үшін үш түрлі қасиетті майды баталайды: «Катехумендер майы» (қысқаша OS, латын тіліндегі oleum sanctum, яғни қасиетті май), «Дәрменсіздер майы» (OI) және «Қасиетті хризма» (SC). Бірінші екеуі жарылқанады, ал хризма қасиеттендіріледі. Катехумендер майы нәрестелер немесе ересек катехумендер шомылдырылуға тікелей алдында қолданылады. Алғашқы шіркеуде шомылдырылуды іздеген «катехумендер» деп аталатын жандар катехуменат деп аталатын дайындық кезеңінен өтті және осы оқу кезеңінде зұлым рухтарды қуу мақсатында катехумендер майымен бір немесе бірнеше рет майланды. 1968 жылғы дін қызметкерлерін тағайындау рәсімінің қайта қаралуына дейін, тағайындаушы епископ жаңа дін қызметкерінің қолын Катехумендер майымен майлады. Ескі форма қазір тек қана қауымдастықтардың мүшелерін тағайындау кезінде қолданылады, мысалы, Киелі Петр діни бауырластығы, ІІ Ватикан Соборынан бұрынғы діни рәсімдерді сақтауға арналған. Жаңа формада дін қызметкерлері, епископтар сияқты, хризмамен майланады – дін қызметкерінің қолы, епископтың басы. (Ескі формада епископтың қолы да, басы да хризмамен майланады. Дәстүрлі Рим понтификалында патшалар мен патшайымдарды тәж кигізу рәсімі де бар, онда Катехумендер майымен майлау қарастырылған. Кейбір елдерде, мысалы Францияда, осы рәсімде қолданылатын май хризма болған. Дәрменсіздер майы ауруларды майлау сакраментін орындау үшін қолданылады, ол аурулар мен мүгедектерге көмек көрсетудің ырымдық рәсімі болып табылады, және Батыс христиандығында 12-шы ғасырдың соңынан 20-шы ғасырдың соңына дейін «Соңғы жағу» деп аталды. Қасиетті хризма шомылдыру, мінездеме беру және діни қызметке тағайындау сакраменттерінде қолданылады. Ол сондай-ақ жаңа шіркеулерді, жаңа алтарьларды қасиеттендіруде, сонымен қатар әуесте және келіштерді қасиеттендіруде қолданылады. Шомылдыру сакраментінің жағдайында, адам екі түрлі майлау алады: біріншісі – шомылдырылу алдында катехумендер майымен, ал екіншісі – сумен шомылдырылғаннан кейін хризмамен майлау. Мінездеме беру сакраментінде хризмамен майлау рәсімнің маңызды бөлігі болып табылады. Кез келген епископ қасиетті майларды қасиеттендіре алады. Олар әдетте әрбір қасиетті бейсенбіде арнайы «Хризмалық әуесте» осылай жасайды. Геласиандық сакраментте осы үшін келесі формула қолданылады: «Ием, Сенің Киелі Рухыңды, көктен келген Параклитті, осы майдың майлылығына жібер, оны жасыл ағаштан әкелгеніңіздей, жан мен денені сергіту үшін; және Сенің қасиетті батаң арқылы оны майлаған, дәмін татқан, оған тигендердің бәріне, жан мен денені, рух пен жанын, барлық ауыртпалықтардан, әр түрлі дәрменсіздіктен, жан мен дененің әр түрлі ауруларынан қорғаныш болсын. Өйткені Сен осы хризмаңмен дін қызметкерлерін, патшаларды, пайғамбарларды және шейіттерді қасиеттендірдің, Сенің құдіретіңмен толықтырдың, Ием, баталанған, біздің ішкі әлемімізде, Иеміз Иса Мәсіхтің атынан мәңгілік болып қалатын.»

The Roman Catholic, Anglican and Lutheran Churches bless three types of holy oils for anointing: "Oil of the Catechumens" (abbreviated OS, from the Latin oleum sanctum, meaning holy oil), "Oil of the Infirm" (OI), and "Sacred Chrism" (SC). The first two are said to be blessed, while the chrism is consecrated. The Oil of Catechumens is used to people immediately before baptism, whether they are infants or adult catechumens. In the early church converts seeking baptism, known as "catechumens", underwent a period of formation known as catechumenate, and during that period of instruction received one or more anointings with the oil of cathecumens for the purpose of expelling evil spirits. Before the 1968 revision of the rite of ordination the ordaining bishop anointed the hands of the new priest with the Oil of Catechumens, The older form is now used only in ordaining members of associations, such as the Priestly Fraternity of Saint Peter, dedicated to the preservation of the pre Vatican II liturgy. In the later form, priests, like bishops, are anointed with chrism, the hands of a priest, the head of a bishop. (In the older form, a bishop's hands, as well as the head, are anointed with chrism. The traditional Roman Pontifical also has a rite of coronation of kings and queens including anointing with the Oil of Catechumens. In some countries, as in France, the oil used in that rite was chrism. Oil of the Infirm is used for administration of the sacrament of anointing of the sick, the ritual treatment of the sick and infirm through what was usually called Extreme Unction in Western Christianity from the late 12th to the late 20th century. Sacred Chrism is used in the sacraments of baptism, confirmation, and holy orders. It is also used in the dedication of new churches, new altars, and in the consecration of new patens and chalices for use in Mass. In the case of the sacrament of baptism, the subject receives two distinct unctions: one with the oil of catechumens, prior to being baptized, and then, after baptism with water is performed, the subject receives an unction with chrism. In the case of the sacrament of confirmation, anointing with chrism is the essential part of the rite. Any bishop may consecrate the holy oils. They normally do so every Holy Thursday at a special "Chrism Mass". In the Gelasian sacramentary, the formula for doing so is:
Send forth, O Lord, we beseech thee, thy Holy Spirit the Paraclete from heaven into this fatness of oil, which thou hast deigned to bring forth out of the green wood for the refreshing of mind and body; and through thy holy benediction may it be for all who anoint with it, taste it, touch it, a safeguard of mind and body, of soul and spirit, for the expulsion of all pains, of every infirmity, of every sickness of mind and body. For with the same thou hast anointed priests, kings, and prophets and martyrs with this thy chrism, perfected by thee, O Lord, blessed, abiding within our bowels in the name of our Lord Jesus Christ.

Православие мен грек-католицизмі

Шығыс православие және Шығыс католик шіркеулерінде, құттықтау хризмация деп аталады. Хризмация Таңқаларлығы, Крестительдік Таңқаларлығынан кейін бірден, бір рәсімнің бөлігі ретінде орындалады. Бұл рәсімде қасиетті (μύρον, "хризма") қолданылады, онда он екі елшінің батасы бар майдың қалдығы бар деп есептеледі. Апостолдық батаның үзілмей сақталуы үшін ыдыс толығымен босатылмайды, ал қажет болған жағдайда, әдетте Ұлы бейсенбіде Константинополь патриархатында немесе автокефалдық шіркеулердің патриархалды соборында қайта толтырылады. Константинополь патриархатында бұл процеске Патриархаттың Архонт Мирепсой дін қызметкерлері қадағалайды. Дайындалуға дін қызметкерлерінің әртүрлі өкілдері қатыса алады, бірақ киелілену рәсімін әрқашан Патриарх немесе осы мақсат үшін тағайындалған епископ жүзеге асырады. Жаңа мирон зәйтүн майы, мирра және көптеген хош иісті заттар мен эссенциялардан тұрады. Бұл мирон әдетте қасиетті үстелде немесе құрбандық үстелінде сақталады. Хризмация кезінде "жаңадан жарық көрген" адам миронды маңдайға, көзге, мұрынға, ерінге, екі құлаққа, кеудеге, қолдарға және аяқтарға айқыш белгісін салу үшін пайдаланады. Бұл үшін дін қызметкері арнайы щетка қолданады. 20-ғасырға дейін мирон православие монархтарын майлау үшін де қолданылған. Катехумендерді крестительдік рәсімге дайындау үшін қолданылатын май – дін қызметкері шомылдыру алдында бата берген қарапайым зәйтүн майы. Содан кейін ол саусақтарымен шомылдыру суының бетінде жүзіп тұрған майды алып, катехуменнің маңдайына, кеудесіне, иығына, құлағына, қолына және аяғына майлайды. Одан кейін ол катехуменді үш рет суға батырып, үштік атаумен шомылдыру рәсімін орындайды. Ауруларды майлау "Киелі Жартылайлау Таңқаларлығы" деп аталады. Бұл рәсім рухани және денелік ауруларға да қолданылады, ал сенімділер қалаған уақытта оны кез келген санымен сұрай алады. Кейбір шіркеулерде, қасиетті аптаның қасиетті сәрсенбісінде барлық сенімділерге қызмет ету кезінде майлау рәсімі жасалады. Жартылайлауда қолданылатын қасиетті май мирон сияқты шіркеуде сақталмайды, бірақ әр жеке қызмет үшін жаңадан киелендіріледі. Православиелік христиан қайтыс болғанда, егер ол Жартылайлау Таңқаларлығын алған болса және киеленген майдың қалдығы болса, ол жерлеу алдында оның денесіне құйылады. Сондай-ақ, дін қызметкерінің (немесе тіпті құрметті монахтың) қарапайым батасымен немесе әулиелердің реликвиялары сияқты қасиетті заттармен байланыс арқылы киеленген майларды пайдалану да кең таралған. Армян шіркеуінде айқыш белгісін салу үшін май жағылмаған және дұға оқылмаған айқыштар дәстүр бойынша қасиетті деп есептелмейді, осылайша Киелі Рух оларға енгізіледі. Бұрын басқа православие шіркеулерінде де осы рәсімдер орындалған.

In the Eastern Orthodox and Eastern Catholic churches, confirmation is known as chrismation. The Mystery of Chrismation is performed immediately after the Mystery of Baptism as part of a single ceremony. The ritual employs the sacred (μύρον, "chrism"), which is said to contain a remnant of oil blessed by the Twelve Apostles. In order to maintain the apostolic blessing unbroken, the container is never completely emptied but it is refilled as needed, usually at a ceremony held on Holy Thursday at the Patriarchate of Constantinople or the patriarchal cathedrals of the autocephalous churches. At the Patriarchate of Constantinople, the process is under the care of the Archontes Myrepsoi, lay officials of the Patriarchate. Various members of the clergy may also participate in the preparation, but the Consecration itself is always performed by the Patriarch or a bishop deputed by him for that purpose. The new myron contains olive oil, myrrh, and numerous spices and perfumes. This myron is normally kept on the Holy Table or on the Table of Oblation. During chrismation, the "newly illuminate" person is anointed by using the myron to make the sign of the cross on the forehead, eyes, nostrils, lips, both ears, breast, hands, and feet. The priest uses a special brush for this purpose. Prior to the 20th century, the myron was also used for the anointing of Orthodox monarchs. The oil that is used to anoint the catechumens before baptism is simple olive oil which is blessed by the priest immediately before he pours it into the baptismal font. Then, using his fingers, he takes some of the blessed oil floating on the surface of the baptismal water and anoints the catechumen on the forehead, breast, shoulders, ears, hands, and feet. He then immediately baptizes the catechumen with threefold immersion in the name of the Trinity. Anointing of the sick is called the "Sacred Mystery of Unction". The practice is used for spiritual ailments as well as physical ones, and the faithful may request unction any number of times at will. In some churches, it is normal for all of the faithful to receive unction during a service on Holy Wednesday of Holy Week. The holy oil used at unction is not stored in the church like the myron, but consecrated anew for each individual service. When an Orthodox Christian dies, if he has received the Mystery of Unction and some of the consecrated oil remains, it is poured over his body just before burial. It is also common to bless using oils which have been blessed either with a simple blessing by a priest (or even a venerated monastic), or by contact with some sacred object, such as relics of a saint, or which has been taken from an oil lamp burning in front of a wonderworking icon or some other shrine. In the Armenian Church, crosses are traditionally not considered holy until they have been anointed and prayed over, thus introducing the Holy Spirit into them. The same ritual was formerly observed in the other Orthodox churches.

Протестантизм

Киелі Рухтың іс-қимылына ерекше назар аударуларының нәтижесінде, Пейнтекост шіркеулері кейде пасторлар мен ақсақалдарды міндеттеу және қадірлеу рәсімдерінде, сондай-ақ ауруларды емдеу үшін жағуды (майлауды) қолдана береді. "Жағу иықты сындырады" деген Пейнтекост сөзі Ишая кітабындағы, Киелі Рухтың тиран Сеннахирипке қарсы пайғамбар Хизияқыяға берген күші туралы айтылған бір жолдан шыққан.

Соңғы күндердің қасиеттілері

Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуінің мүшелері таза, киеленген зәйтүн майымен майлауды екі түрде жасайды: 1) діни қызметкерлік бата беруге дайындық ретінде діни қызметкерлік рәсім ретінде, және 2) сыйлау рәсімінің бір бөлігі ретінде, жуумен бірге. Дін мен Келісімдер кітабында майлау және қол қоюға өкілетті адамдармен ауруларға бата беру туралы көптеген сілтемелер бар. 1836 жылдың 21 қаңтарында Джозеф Смит Киртленд ғибадатханасында орындалатын рәсімдерге дайындық ретінде киелілену және арнау рәсімдері барысында майлауды енгізді. Майлау шіркеу мүшелерін 1831 жылғы бұрынғы аян бойынша уәде етілген "жоғарыдан келген күшті" алуға дайындады. Қазіргі уақытта, Мәліксадық діни қызметкерлігіне ие кез келген адам қол қою арқылы адамның басына май жағу рәсімін орындай алады. Егер мүмкін болса, зәйтүн майы қолданылуы керек, және ол Мәліксадық діни қызметкерлігіне ие кез келген адам орындай алатын қысқаша киелену рәсімінде бұрын киелендірілген болуы керек.

Патшалық

Израильдік патшалардың майлау рәсімімен қатар, христиан дініндегі, әсіресе Еуропадағы тәж кию рәсімдерінің маңызды бөлігі болды. Заңгер-консультант Танкредтің айтуынша, бастапқыда тек төрт монарх тәж киіліп, майланды: Иерусалим, Франция, Англия және Сицилия патшалары. Кейінгі француз аңызында 493 жылы христиан дініне кіргеннен кейін Клодвиг I-ді франктар патшасы ретінде майлау үшін аспаннан майлы құты, қасиетті ампула түскен делінген. Визигот Ва́мба – Испанияда оған дейін қолданылған әдетке қарамастан, майланған ең алғашқы католик патшасы. Ескі Келісімде сипатталған рәсімге сәйкес жасалған бұл рәсімді 672 жылы Толедо архиепископы Кирикус орындады; бір жылдан кейін Флавий Паулюс бас тартқанда және Септиманиялық бүлікшілерге қосылғанда, оны тыныштандыруға міндеттелген. Бұл рәсім католик шіркеуінің монархтың билігін бекітетінін көрсетті; оны 751 жылы Францияда меровингтерді алмастырған Пепин сияқты узурпаторлар да қолданды. Бұл рәсім патшаны шіркеуге бағындырады десе де, іс жүзінде патшаларды қасиетті майлау патшаны діни қызметкер немесе тіпті киелі мәртебеге көтеретін деп есептелді. Бұл рәсім Еуропаның шіркеу иерархиясынан бөлек режимдеріне тікелей діни мазмұн берді және саяси және практикалық себептермен папалар оны сирек орындады. Ал майлауды әдетте аймақтың басты епархиясынан келген епископ, көбінесе ұлттық епархияның жетекшісі жүргізетін. Лупой бұл инвеституралық дағдарысқа айналған қарама-қайшылықты талаптарды тудырды дейді. Сонымен қатар, патшалық майлау сайлауды және халықтың құттықтауын жаңа билеушілерді билікке көтеру үшін заңды жауапты деп бекітті. Олар енді өз бетімен әрекет ететін билік иелері емес, Құдайдың еркін орындау үшін қызмет ететін адамдар ретінде қарастырылды. Осылайша патшалардың құдайдан келген құқығы біртіндеп христиандық контексте қайта құрылды, тіпті монархтар майлау рәсімінен мүлдем бас тартуды таңдаған кезде де жалғасты. Майлаудың өшпес сипаты Шекспирдің «Ричард II» пьесасында айтылған.

In addition to its use for the Israelite kingship, anointing has been an important ritual in Christian rites of Coronation, especially in Europe. As reported by the jurisconsult Tancredus, initially only four monarchs were crowned and anointed, they were the Kings of Jerusalem, France, England and Sicily:

Later French legend held that a vial of oil, the Holy Ampulla, descended from Heaven to anoint Clovis I as King of the Franks following his conversion to Christianity in 493. The Visigoth Wamba is the earliest Catholic king known to have been anointed, although the practice apparently preceded him in Spain. The ceremony, which closely followed the rite described by the Old Testament., was performed in 672 by Quiricus, the archbishop of Toledo; It was apparently copied a year later when Flavius Paulus defected and joined the Septimanian rebels he had been tasked with quieting. The rite epitomized the Catholic Church's sanctioning the monarch's rule; it was notably employed by usurpers such as Pepin, whose dynasty replaced the Merovingians in France in 751. While it might be argued that the practice subordinated the king to the church, in practice the sacral anointing of kings was seen as elevating the king to priestly or even saintly status. It provided a directly religious aspect to Europe's regimes apart from the church hierarchy and, for political and practical reasons, was seldom performed by the popes. Instead, the anointment was usually administered by a bishop from a major see of the realm, often the national primate. Lupoi argues that this set in motion the conflicting claims that developed into the Investiture Crisis. At the same time, royal unction recontextualized the elections and popular acclamations still legally responsible for the elevation of new rulers. They were no longer understood as autonomous authorities but merely agents in service of God's will. The divine right of kings was thus gradually recreated in a Christian context, continuing even when monarchs might choose to forgo the anointment ceremony altogether. The supposedly indelible nature of anointment was alluded to in Shakespeare's Richard II:

In Eastern Orthodoxy, the anointing of a new king is considered a Sacred Mystery. The act is believed to empower him—through the grace of the Holy Spirit—with the ability to discharge his divinely appointed duties, particularly his ministry in defending the faith. The same myron used in Chrismation is used for the ceremony. In Russian Orthodox ceremonial, the anointing took place during the coronation of the tsar towards the end of the service, just before his receipt of Holy Communion. The sovereign and his consort were escorted to the Holy Doors (Iconostasis) of the cathedral and jointly anointed by the metropolitan. Afterwards, the tsar was taken alone through the Holy Doors—an action normally reserved only for priests—and received communion at a small table set next to the Holy Table. In the present day, royal unction is less common, being practiced only upon the monarchs of Britain and of Tonga. The utensils for the practice are sometimes reckoned as regalia, like the ampulla and spoon used in the former Kingdom of France and the anointing horns used in Sweden and Norway. The Biblical formula is not necessarily followed. For the 1626 coronation of King Charles I of England, the holy oil was made of a concoction of orange, jasmine, distilled roses, distilled cinnamon, and ben oil.

Шығыс православиесінде жаңа патшаны майлау қасиетті құпия саналады. Бұл әрекет оған Киелі Рухтың рақымы арқылы, оның құдайдан тағайындалған міндеттерін, әсіресе дінін қорғау жөніндегі қызметін атқаруға мүмкіндік береді деп есептеледі. Құрбандық шалу рәсіміне арналған миронды да сол рәсімде қолданады. Патша мен оның жұбайы собордың қасиетті есіктеріне (иконостас) еріп, митрополитпен бірге майланды. Содан кейін патшаны киелі есіктен жалғыз алып шығып, киелі үстелдің жанында орналасқан шағын үстелден қасиеттілік рәсіміне қатысты. Қазіргі кезде патшалық майлау сирек кездеседі, тек Ұлыбритания мен Тонга монархтарына ғана қолданылады. Бұл рәсімдегі ыдыстар кейде регалия деп саналады, мысалы бұрынғы Франция Корольдігінде қолданылатын ампула мен қасық және Швеция мен Норвегияда қолданылатын майлау мүйіздері. Киелі кітаптағы формула міндетті түрде орындалмайды. 1626 жылы Англия королі Чарльз I-нің таққа отырғызылуы кезінде киелі майға апельсин, жасмин, дистилляцияланған роза, дистилляцияланған корица және бен майы қосылды.