Христиан дінінде сенбі күнінің және жексенбі күнінің орны

Кіріспе

Кейбір христиандар демалыс күніне құрмет көрсету үшін, демалыс және құдайға сыйынбау үшін арналған апталық күнді сақтайды, оны Құдайдың демалыс күнін еске алу және қастерлеу туралы пәрменіне бағынып, әдетте жексенбіде, Иеміздің күнінде сақтайды. Алғашқы христиандар, көбінесе яһудилер, жетінші күнді (сенбіні) дұға мен демалыспен демалыс күні ретінде сақтады. Екінші ғасырдың басында Антиохиялық шіркеу әкесі Игнатий демалыс күнін сақтамауға рұқсат берді. Мүмкін, 14-шы ғасырдың басында Евстатий бастаған және император Зара Якуб кезінде бекітілген қозғалыстың нәтижесінде, Эфиопия христиандары сенбі мен жексенбіні қамтитын екі күндік демалыс күнін сақтайды. 16-шы және 17-шы ғасырлардағы пуритандық идеялармен үйлесімді, пресвитериандық және конгрегационалистік, сондай-ақ методистік және баптистік шіркеулер өздерінің иман жолдауында бірінші күнді (жексенбіні) сабатшылдық көзқарастарды бекітті, Иеміздің күнін христиандық демалыс күні ретінде сақтады. Христиандық конфессиялар арасында практикалар әртүрлі болғанымен, бірінші күндік шәмбешілдік (жексенбілік шәмбешілдік) практикаларына жексенбіде таңғы және кешкі шіркеу қызметтеріне қатысу, Иеміздің күні жексенбілік мектепте катехизис оқу, Иеміздің күнін жеңіл еңбектен босату, жексенбіде мейрамханаларда тамақтанудан аулақ болу, жексенбіде сауда жасау, Иеміздің күнінде қоғамдық көлік пайдалану және жексенбіде өткізілетін спорттық іс-шараларға қатысу кіреді; жексенбілік шәмбешіл христиандар Иеміздің күнінде жиі қайырымдылықпен айналысады, мысалы, жаңарушылықпен, сондай-ақ түрмедегі тұтқындарға және ауруханалар мен зейнеткерлер үйлеріндегі науқастарға бару. 17-шы ғасырдан бастап, бірнеше Реставраторлық христиандық топтар, көбінесе жетінші күндік шәмбешілер, сенбіде демалыс күнін сақтауды жүзеге асыратын қауымдастықтар құрды.

Демалыс күнін белгілеу

Еврейлердің аптаның жетінші күні – Шаббат, "сенбі" деп аталады, бірақ еврей күнтізбесінде жаңа күн түн ортасында емес, күн батқанда (немесе әдет бойынша шамамен 20 минут бұрын) басталады. Сондықтан Шаббат, қазіргі уақытта жұма күні күн батуынан басталып, сенбі күні түнде аспанда үш жұлдыз көрінгенге дейін созылады. Ерте христиан шіркеуінде де жетінші күн демалыс күні сақталып келді. Ежелгі Рим империясының азаматтық күнтізбесі – Юлиан күнтізбесі (б.з.д. 45 жылы негізі салынған) күндерді шамамен белгіледі, өйткені сол кезде түн ортасының уақытын анықтау қиын болды. Осылайша, ерте шіркеу еврей күнтізбесінің күн батудан күн батуға дейінгі формуласын күндерді белгілеу үшін оңай қабылдады, тіпті ол Құтқарылу мерекесін Юлиан күнтізбесі бойынша есептей бастағаннан кейін де. Оның шіркеу қызметтерінің күнделікті айналымы кешкі аспен басталды, ол көбінесе күн батқаннан кейін, кешкі уақытта тойланатын. Бұл үлгі Рим және Шығыс литургиялық практикасына еніп, Шығыс православие шіркеуінде бүгінге дейін қолданылуда. Бүгінгі күнге дейін литургиялық күн Шығыс православие және Шығыс православие шіркеуінің күнтізбесінде еврей санауымен сәйкес сақталады. Латын шіркеуінде "литургиялық күн түн ортасынан түн ортасына дейін созылады. Дегенмен, жексенбі және мерекелердің тойлануы өткен күннің кешінде басталады". Латын шіркеуінің канондық заңы бойынша, күн түн ортасында басталады.

Ертедегі христиандық

Яһуди христиандары демалыс күнін сақтап, бірақ күнінің соңында, яғни сенбі күні кешке жиналатын. Жақсы жаңалықтарда әйелдер бос қабірге келгені айтылады, бірақ бұл көбінесе "аптаның бірінші күні" деп аударылады. Бұл туралы Елшілердің істері 20:7-де нақты айтылған: Пауыл сөзін "түн ортасына дейін" жалғастырды, ал жас жігіт ұйықтап, терезеден құлап кетті. Христиандар жексенбі күні тойлайды, өйткені осы күні Иса өлгеннен қайта тірілді және Әулие Рух елшілерге келді. Христиандар аптаның бірінші күні (жұмағыялықтар үшін жексенбі) құдайға сыйынғандарының тарихы Елшілердің істеріне дейін жетеді және шамамен 115 жылы тарихи деректерде көрсетілген. Бірақ Константиннің жарлығы көптеген христиандардың тек жексенбіні ғана сақтауына, демалыс күнін еске алмауына себеп болды. 314 жылы Кесария епископы болған шіркеу әкесі Евсевий христиандар үшін "демалыс күні жексенбіге ауыстырылды" деді. Константинопольдік Сократ пен Созоменнің мәлімдемесіне сәйкес, ерте шіркеудің көп бөлігі (Рим мен Александрияны қоспағанда) Пасхада жетінші күнді демалыс күні ретінде сақтаған.

Көпшілік ғибадат

Евхаристиялық тойламаның Құдай күнінде белгіленуі яһуди Шаббатынан бөлек болғанымен, Евхаристияның өзінің маңыздылығы оны христиандар құлшылыққа жиналғандағы ең көп таралған ерте тойламаға айналдырды. Көптеген орындарда және уақыттарда, тіпті 4-ші ғасырға дейін, олар апта сайын демалыс күні жинала берді, сонымен қатар Құдай күнін де атап, екі күні де Евхаристияны тойлады. Алғашқы шіркеу кеңестерінде яһудилікке ұмтылу мәселесі қарастырылғанда, христиандық мейрамның демалыс күнін сақтауға қарсылық білдірілмеді. Мысалы, Лаодикия соборы (363-364 жж.) тек демалыс күніндегі Евхаристияны бірінші күні өткізілген Евхаристия сияқты сақтау керектігін бұйырды. Әбу Ханифа (оған Алланың игілігі мен сәлемі болсын) еврейлердің демалыс күнін сақтамауы туралы айтқан. Ол «жаңа заң сіздерден демалыс күнін үнемі сақтауды талап етеді» деп, жетінші күнді әдеттегі демалыс күні ретінде сақтаудың қажеті жоқ екенін айтты. Алайда, Юстин Мартир демалыс күнінің Мұса мен израильдіктерге ғана тән екеніне сенді. Тарихшы және теолог Дж.Н. Эндрюстің айтуынша, ол былай деді: «Оның (Юстиннің) пікірінше, демалыс күні Мұса заманына дейін жақсы адамдарға мүлдем белгісіз және Мәсіхтің өлімінен кейін ешқандай құқығы жоқ яһуди институты болды». Ол мұны Юстинның жазбалары арқылы анықтайды: «Көресіз бе, элементтер бекер тұрмайды және демалыс күндерін сақтамайды? Туған күйіңізде қалыңыз. Егер Ыбырайымнан бұрын сүндеттеу қажет болмаса, не Мұсадан бұрын діни демалыс күндерін, мейрамдарды және құрбандықтарды сақтау қажет болмаса, енді қажеті жоқ, өйткені Құдайдың құдіретімен, Ыбырайымның ұрпағынан туған күнәсіз Иса Мәсіх дүниеге келді». Эндрюс одан әрі нақтылап былай дейді: «Ол (Юстин) яһудилерге демалыс күнін олардың зұлымдықтары үшін сақтауға бұйырылғанын ғана емес, он тоғызыншы тарауда Мұсадан бұрын демалыс күні болмағанын жоққа шығарады. Сондықтан ол Адам, Әбіл, Енох, Лұт және Мелхиседектерді атағаннан кейін: «Сонымен қатар, жоғарыда аталған барлық адал адамдар демалыс күнін сақтамаса да, Құдайға ұнамды болды», - дейді». Ол былай деп жалғастырады: «Олар демалыс күнін сақтауға шақырылды, осылайша олар Құдайды еске алатын болды. Өйткені Оның сөзі былай деп жариялайды: «Мен сендерді құтқарған Құдайым екенімді білу үшін». (Езекиіл 20:12)». Юстин Мартирдің осы сөздері туралы Дж.Н. Эндрюс былай деп қорытындылайды: «Демалыс күні аспан мен жерді жаратқан Құдайды еске алу күні. Ал осы ескерткішті жаратылыс аяқталғанда орнатуды жоққа шығару және осы ескерткіш пен жаратылыс арасында екі жарым мың жыл өткенін айту қаншалықты абсурд!»

While the Lord's Day observance of the Eucharist was established separately from the Jewish Shabbat, the centrality of the Eucharist itself made it the commonest early observance whenever Christians gathered for worship. In many places and times as late as the 4th century, they did continue to gather weekly on the Sabbath, often in addition to the Lord's Day, celebrating the Eucharist on both days. No disapproval of Sabbath observance of the Christian festival was expressed at the early church councils that dealt with Judaizing. The Council of Laodicea (363 364), for example, mandated only that Sabbath Eucharists must be observed in the same manner as those on the first day. wrote about the cessation of Hebrew Sabbath observance and stated that the Sabbath was enjoined as a temporary sign to Israel to teach it of human sinfulness, no longer needed after Christ came without sin. He rejected the need to keep a literal seventh day Sabbath, arguing instead that "the new law requires you to keep the sabbath constantly." However, Justin Martyr believe the Sabbath has only attributed to Moses and the Israelites. According to J. N Andrews, a historian, and theologian, he mentions, "In his (Justin) estimation, the Sabbath was a Jewish institution, absolutely unknown to good men before the time of Moses, and of no authority whatever since the death of Christ." He identifies this through Justin's writings: "Do you see that the elements are not idle, and keep no Sabbaths? Remain as you were born. For if there was no need of circumcision before Abraham, or of the observance of Sabbaths, of feasts and sacrifices, before Moses; no more need of them is there now, after that, according to the will of God, Jesus Christ the Son of God has been born without sin, of a virgin sprung from the stock of Abraham." With more clarification, Andrews also states: "Not only does he (Justin) declare that the Jews were commanded to keep the sabbath because of their wickedness, but in chapter nineteen he denies that any Sabbath existed before Moses. Thus, after naming Adam, Abel, Enoch, Lot, and Melchizedek, he says: "Moreover, all those righteous men already mentioned, though they kept no Sabbaths were pleasing to God." But though he thus denies the Sabbatic institution before the time of Moses he presently makes this statement concerning the Jews: “And you were commanded to keep Sabbaths, that you might retain the memorial of God. For his word makes this announcement, saying. ‘That ye may know that I am God who redeemed you.’”[Eze.20:12.]. On these statements from Justin Martyr, J. N Andrews concludes "The Sabbath is indeed the memorial of the God that made the heavens and the earth. And what an absurdity to deny that that memorial was set up when the creative work was done, and to affirm that twenty five hundred years intervened between the work and the memorial!"

Еврейлердің дәстүрлерінің жалғасы

Орта ғасырларда жетінші күнді демалыс күніне аздаған топтар белгілі бір деңгейде бағынып өтті. Ирландияның ерте шіркеуінде сенбі күні демалыс сақталып, қоса алғанда, жексенбі күні Иеміздің күні ретінде Құрбандыққа арналған ғибадат өтетін. Осы заңдардың көп бөлігі Мұса заңынан алынған. Адонан Ионының Киелі Колумбаның өмірбаянында Колумбаның өлімі сенбі күні былай деп айтуымен сипатталған: «Бүгін менің шынайы демалыс күнім, себебі бұл менің осы қиын өмірдегі соңғы күнім, мен шаршаған еңбектерімнен кейін демалыс күнін сақтаймын. Жазбада айтылғандай, сол жексенбіде түн ортасында «Мен әкелерімнің жолымен кетемін» дедім және сол түні қайтыс болдым». Оқиға бойынша, бұл демалыс күнінің сенбі күні екені айқын, себебі Колумба бұрынғы жексенбіде Месса кезінде періште көргені жазылған және ол сол аптаның соңында, аптаның демалыс күні, «Иеміздің түнінде» (сенбі күнінің кешкісі, жексенбінің таңы) қайтыс болды. VIII-XII ғасырларда аталған шығыс христиандық демалыс күнін сақтаушылар «афиняндар» («тимеңдер») деп аталды, себебі олар нашарлықтан және маскүнемдік сусындардан сақтанды. Неандер оларды Атингиниялықтар деп атады: «Бұл сектаның негізгі орталығы Жоғарғы Фригиядағы Арморион қаласында орналасқан, онда көптеген яһудилер тұрды. Олар иудаизм мен христиандықтың қосылуынан пайда болды. Сүндеттеуден басқа, яһуди дінінің барлық рәсімдерін орындап, крещение рәсімінен өтті. Біз бұл сектаның ежелгі яһудилік секталардың бір тармағы болуы мүмкін». Кардинал Гергенротер олардың император Михаил II (821-829 жж.)-мен тығыз байланыста болғанын және демалыс күнін сақтағанын куәландырды. XI ғасырдың соңында кардинал Хамберт әлі де назареттіктерді сол кездегі демалыс күнін сақтаған христиандар деп атады. Бірақ X-XI ғасырларда Шығыстан Батысқа көптеген секталар тарады. Неандер дін қызметкерлерінің жемқорлығы басым шіркеуге шабуыл жасау үшін маңызды мүмкіндік болды деп мәлімдеді. Бұл христиандардың қарапайым өмірі, уағыздау мен оқытудағы адалдығы өз нәтижесін берді. «Осылайша, біз оларды 11 ғасырда Италия, Франция және тіпті Германияның Харц аймақтарындағы бір-бірінен ең алыс және әртүрлі елдерде кездестіреміз». Сондай-ақ, «Григорий I, Григорий VII дәуірлерінде және 12 ғасырда Ломбардияда демалыс күнін сақтағандардың іздері табылды».

Seventh day Sabbath was observed at least sporadically by a minority of groups during the Middle Ages. In the early church in Ireland, there is evidence that a sabbath rest on Saturday may have been kept along with Mass on Sunday as the Lord's Day. It appears that many of the canon laws in Ireland from that period were derived from parts of the laws of Moses. In Adomnan of Iona's biography of St Columba it describes Columba's death by having Columba say on a Saturday, "Today is truly my sabbath, for it is my last day in this wearisome life, when I shall keep the Sabbath after my troublesome labours. At midnight this Sunday, as Scripture saith, 'I shall go the way of my fathers'" and he then dies that night. The identification of this Sabbath day as a Saturday in the narrative is clear in the context, because Columba is recorded as seeing an angel at the Mass on the previous Sunday and the narrative claims he dies in the same week, on the Sabbath day at the end of the week, during the 'Lord's night' (referring to Saturday night Sunday morning). An Eastern body of Christian Sabbath keepers mentioned from the 8th century to the 12th is called Athenians ("touch not") because they abstained from uncleanness and intoxicating drinks, called Athinginians in Neander: "This sect, which had its principal seat in the city of Armorion, in upper Phrygia, where many Jews resided, sprung out of a mixture of Judaism and Christianity. They united baptism with the observance of all the rites of Judaism, circumcision excepted. We may perhaps recognize a branch of the older Judaizing sects." Cardinal Hergenrother says that they stood in intimate relation with Emperor Michael II (AD 821 829), and testifies that they observed Sabbath. As late as the 11th century Cardinal Humbert still referred to the Nazarenes as a Sabbath keeping Christian body existing at that time. But in the 10th and 11th centuries, there was a great extension of sects from the East to the West. Neander states that the corruption of the clergy furnished a most important vantage ground on which to attack the dominant church. The abstemious life of these Christians, the simplicity and earnestness of their preaching and teaching, had their effect. "Thus we find them emerging at once in the 11th century, in countries the most diverse, and the most remote from each other, in Italy, France, and even in the Harz districts in Germany." Likewise, also, "traces of Sabbath keepers are found in the times of Gregory I, Gregory VII, and in the 12th century in Lombardy."

Шығыс православиесі

Православ Тевахедо шіркеулері сенбі күнін тойлайды, бұл практика 1300 жылдары Эфиопиядағы Шығыс православие шіркеуінде Евстатий (,) тарапынан қабылданып таратылды. 1500 жылдары Католик шіркеуінің миссионерлерінің колониялық қысымына жауап ретінде император Әйгілі Гелавдевос өзінің Пайымдауын жазды, ол дәстүрлі сенімдер мен амалдардың қорғанысы, соның ішінде сенбі күнін сақтау және Шығыс православиесінің миафизизмін теологиялық тұрғыдан қорғау.

Протестанттық реформация

Протестанттық реформаторлар 16 ғасырдан бастап батысқа христиан заңын жаңаша түсіндірді. Джон Кальвин негізін қалаған Реформацияланған шіркеулердің Гейдельберг катехизисі он өсиетте қамтылған моральдық заңның мәсіхшілер үшін міндетті екенін және ол мәсіхшілерге адамзатқа құтқару арқылы көрсетілген рақымы үшін ризашылық білдіріп, Құдайға қызмет етуде қалай өмір сүру керектігін үйретеді. Сол сияқты, Мартин Лютер Антиномиандарға қарсы еңбегінде Он өсиетті жою идеясын жоққа шығарды. Олар демалыс күнін де адам билігі орнатқан азаматтық мекеме ретінде қарастырды, ол денеге демалу мен жалпыға ортақ ғибадат ету үшін мүмкіндік берді. Басқа бір протестант Джон Уэсли былай деді: "Біздің Иеміз 'қолмен жазылған' осы ережелерді өшіріп, алып тастады да, айқышқа шегелеп іліп қойды. Ал Он өсиетте жазылған, пайғамбарлар арқылы беріліп отырған өнегелік заңды Ол жоймады. Ал моральдық заңның негізі салт-дәстүр мен діни рәсімдерден мүлдем өзгеше. Бұл заңның әрбір бөлігі барлық адамзат үшін әр заманда күшінде болуы тиіс". XVII-XVIII ғасырларда континенттік және ағылшын протестанттары арасында сабатшылық пайда болды және тарады. Англия мен Шотландияның пуритандары сол кездегі әдеттегі жексенбілік мерекені сақтауды қалыс деп санағандықтан, христиандардың Иеміздің күнін сақтауды жаңа қатаңдықпен енгізді. Олар демалыс күндері жұмыс істеуге тыйым салу туралы шешімді тек Киелі кітаптан алады деген пікірмен демалыс күндері жұмыс істеуге тыйым салады. Олардың ықпалды ой-саналары басқа конфессияларға да тарады, және "Сабат" "Раббының күні" немесе "Жексенбі" дегенге қарама-қарсы сөзге айналған. Жексенбілік демалыс күніне құлшылық ету оның ең жетілген көрінісі, Вестминстерлік сенім сенім (1646), кальвинистік теологиялық дәстүрде сақталған. 21-тараудың (Діни ғибадат пен демалыс күні туралы) 7-ші және 8-ші абзацтарында былай делінген:

Protestant reformers, beginning in the 16th century, brought new interpretations of Christian law to the West. The Heidelberg Catechism of the Reformed Churches founded by John Calvin teaches that the moral law as contained in the Ten Commandments is binding for Christians and that it instructs Christians how to live in service to God in gratitude for His grace shown in redeeming mankind. Likewise, Martin Luther, in his work against the Antinomians, rejected the idea of the abolition of the Ten Commandments. They also viewed Sunday rest as a civic institution established by human authority, which provided an occasion for bodily rest and public worship. Another Protestant, John Wesley, stated "This 'handwriting of ordinances' our Lord did blot out, take away, and nail to His cross. But the moral law contained in the Ten Commandments, and enforced by the prophets, He did not take away. The moral law stands on an entirely different foundation from the ceremonial or ritual law. Every part of this law must remain in force upon all mankind and in all ages." Sabbatarianism arose and spread among both the continental and English Protestants during the 17th and 18th centuries. The Puritans of England and Scotland brought a new rigorism into the observance of the Christian Lord's Day in reaction to the customary Sunday observance of the time, which they regarded as lax. They appealed to Sabbath ordinances with the idea that only the Bible can bind men's consciences on whether or how they will take a break from work, or to impose an obligation to meet at a particular time. Their influential reasoning spread to other denominations also, and it is primarily through their influence that "Sabbath" has become the colloquial equivalent of "Lord's Day" or "Sunday". Sunday Sabbatarianism is enshrined in its most mature expression, the Westminster Confession of Faith (1646), in the Calvinist theological tradition. Paragraphs 7 and 8 of Chapter 21 (Of Religious Worship, and the Sabbath Day) read:

Кешіру жекшембіде жұмыс істеуге ғана емес, сонымен қатар "дүниелік жұмыстар мен демалыс" туралы "жұмыстарға, сөздерге және ойларға" тыйым салынады. Қайта, ол күнді "жария және жеке ғибадатпен, мұқтаждық пен қайырымдылықпен" өткізу керек. Соңғысы, Иеміздің күнінде демалуға және ғибадат етуге баса назар аударатын, бірақ демалыс іс-шараларына тікелей тыйым салмайтын, континенттік Еуропаның реформаланған сенімін мойындауды, мысалы, Гейдельберг катехизисін ұстанады. Алайда, іс жүзінде көптеген континенттік реформацияланған мәсіхшілер де демалыс күндері демалудан бас тартады, бұл туралы Хайдельберг катехизисінің авторы Захараяс Урсинус былай деп ескертеді: "Шәмбе күнін қасиетті ұстау - бұл күнді жалқаулық пен бос уақытта өткізу емес". Алғашқы күндік демалыс күніне құлшылық ету 18 ғасырда төмендеп кеткенімен, 19 ғасырдағы Бірінші Ұлы ояну жексенбі күнін қатаң сақтауды көбірек қамқорлыққа әкелді. 1831 жылы Day One Christian Ministries ұйымының құрылуына Дэниел Уилсонның ілімі әсер етті. Мысалы, Қоластықтарға 2:16-17 тармақты келтірейік. Кейбір христиандық демалыс күндері емес сабатшылар аптаның кез келген таңдалған күнінде демалыс күнін қолдайды, ал кейбіреулері демалыс күнін Мәсіхтегі демалыс үшін символикалық метафора ретінде қолдайды; Иеміздің күні ұғымы әдетте "Сабат" деген сөздің синонимисі ретінде қарастырылады. Бұл демалыс күніне қатысты емес түсінік, әдетте, Исаның мойынсұнуы мен Жаңа Келісім демалыс күні, Он өсиет және Мұса заңының заңдарын орындады деп айтады, сондықтан олар міндетті моральдық заңдар емес деп саналады, кейде жойылған немесе жойылған деп саналады. Жексенбі христиандар жиналысы мен ғибадат күні ретінде жиі сақталса да, шіркеу дәстүріне сәйкес, демалыс күні туралы өсиеттер бұл тәжірибеден ажыратылады. Шәмбелік діни ұстанымы жоқ мәсіхшілер сондай-ақ 2 Коринфтерге 3:2-3-ті келтіреді, онда сенушілер "Мәсіхтің хатына, біздің қызметіміздің нәтижесіне, тас тақташаларға емес, адам жүректерінің тақташаларына жазылған" деп салыстырылады; бұл түсіндірмеде мәсіхшілер енді он өсиетті өлі ортодоксальдықпен ("тақташалар") орындамайды, бірақ "адам жүректерінің тақташаларына" жазылған жаңа заңға бағынады. 3:7-11-де: "Егер өлімге әкелетін қызмет салтанатты түрде берілсе, онда Киелі Рухтың қызметі одан бетер салтанатты болмақ емес пе? Себебі өткінші салтанат осыншама ұлы болғанда, мәңгілік салтанат одан бетер қаншама ұлы болмақ!" Бұл жаңа келісімдегі мәсіхшілердің Мұса заңымен байланысты емес екенін және демалыс күнін сақтаудың қажеті жоқ екенін үйретеді. "Мұның бәрі Құдайдың еркімен, сондықта...

The confession holds that not only is work forbidden on Sunday, but also "works, words, and thoughts" about "worldly employments and recreations". Instead, the whole day should be taken up with "public and private exercises of [one's] worship, and in the duties of necessity and mercy". The latter follows the reformed confessions of faith of Continental Europe such as the Heidelberg Catechism, which emphasize rest and worship on the Lord's Day, but do not explicitly forbid recreational activities. However, in practice, many continental Reformed Christians also abstain from recreation on the Sabbath, following the admonition by the Heidelberg Catechism's author Zacharaias Ursinus that "To keep holy the Sabbath, is not to spend the day in slothfulness and idleness". Though first day Sabbatarian practice declined in the 18th century, the First Great Awakening in the 19th century led to a greater concern for strict Sunday observance. The founding of the Day One Christian Ministries in 1831 was influenced by the teaching of Daniel Wilson. citing for instance Colossians 2:16–17. Some Christian non Sabbatarians advocate physical Sabbath rest on any chosen day of the week, and some advocate Sabbath as a symbolic metaphor for rest in Christ; the concept of Lord's Day is usually treated as synonymous with "Sabbath". This non Sabbatarian interpretation usually states that Jesus's obedience and the New Covenant fulfilled the laws of Sabbath, the Ten Commandments, and the Law of Moses, which are thus considered not to be binding moral laws, and sometimes considered abolished or abrogated. While Sunday is often observed as the day of Christian assembly and worship, in accordance with church tradition, Sabbath commandments are dissociated from this practice. Non Sabbatarian Christians also cite 2 Corinthians 3:2–3, in which believers are compared to "a letter from Christ, the result of our ministry, written not on tablets of stone but on tablets of human hearts"; this interpretation states that Christians accordingly no longer follow the Ten Commandments with dead orthodoxy ("tablets of stone"), but follow a new law written upon "tablets of human hearts". In 3:7–11 we read that "if the ministry that brought death, which was engraved in letters on stone, came with glory , will not the ministry of the Spirit be even more glorious? And if what was fading away came with glory, how much greater is the glory of that which lasts!" This is interpreted as teaching that New Covenant Christians are not bound by the Mosaic Law, and that Sabbath keeping is not required. Further, because "love is the fulfillment of the law", the new covenant "law" is considered to be based entirely upon love and to rescind Sabbath requirements. Methodist theologian Joseph D. McPherson criticizes these views, and teaches that the Lord's Day as the First day Christian Sabbath is binding:

Қатынасты терминдер

Жаңа өсиеттегі «Сабат» термині «жеті күн» немесе жеті күндік апта, яғни екі Сабат арасындағы кезеңді білдіруі мүмкін. Исаның парызшыл мен салық жинаушы туралы параболасында парызшылдың «аптасына екі рет» (грекше dis tou sabbatou, сөзбе-сөз «Сабат күні екі рет») ораза ұстағаны айтылады. Еврейше микра («шақырылған жиын») және ағылшынша «Жоғарғы Сабат» деп аталатын жеті жылдық Киелі кітап мейрамдары Сабатқа қосымша куәлік ретінде қызмет етеді. Бұл оқиғалар «Шығу» және «Заңды қайталау» кітаптарында жазылған. Бұл мейрамды яһудилер және аз ғана христиандар тойлайды. Олардың үшеуі көктемде болады: Пасханың бірінші және жетінші күндері және Пятидесятница. Төрт күні күзде, жетінші айда өтеді және оларды Шаббатон деп те атайды: христиандық Кернейлер мейрамы; Йом Кипур, «Сабаттардың Сабаты»; және Шатырлар мерекесінің бірінші және сегізінші күндері. Шмита жылы (ивритше שמיטה, сөзбе-сөз «босату»), сондай-ақ Шабат жылы деп аталады, Тора Израиль жері үшін міндеттеген жеті жылдық егіс айналымының жетінші жылы болып табылады. Шмита кезінде жерді тыныштықта қалдыру керек. Шмитаның екінші аспектісі қарыздар мен несиелерге қатысты: жыл аяқталғанда жеке қарыздар күшін жойып, кешірілген деп есептеледі. Яһуди Шаббаты – христиан Сабатымен байланысты апталық демалыс күні, жұма күні күн батқаннан бастап, сенбі күні аспанда үш жұлдыз пайда болғанға дейін сақталады; оны христиандардың аз бөлігі де сақтайды. Әдетте, Шаббат күн батқанға дейін шамдарды жағып, апта сайын және әр жерде өзгеріп отыратын халахикалық есептелген уақытта басталады. 29 немесе 30 күнде бір рет болатын жаңа ай – яһуди діні мен басқа да діндер үшін ерекше маңызды оқиға. Көпшілік бұл күнді Сабат деп санамайды, бірақ кейбір еврей тамырлары мен Пятидесятник шіркеулері, мысалы, Перудің жаңа израильдіктері мен Жетінші күнгі адвентистер шіркеуі жаңа ай күнін демалыс күні ретінде кештен кешке дейін сақтайды. Жаңа айға арналған құлшылықтар күні бойы жалғасуы мүмкін. Оңтүстік Африкада христиан боерлер 1838 жылдан бері жыл сайынғы Сабат (алғыс айту күні) ретінде 16 желтоқсанды, Ант күнін (қазіргі Татуласу күні деп аталады) тойлап келеді. Бұл боерлердің зулу патшалығынан жеңіске жеткенін еске алу үшін тойланады. II ғасырдың көптеген ерте христиан жазушылары, мысалы, псевдо-Барнаба, Ириней, Юстин Мартир және Римдік Гипполит раббиндік яһудиліктің (Мишна) ізімен Сабатты нақты демалыс күні ретінде емес, Иса Мәсіхтің мың жылдық билігі ретінде түсіндірді, ол әлем тарихының алты мың жылдығынан кейін келеді. «Демалыс күні» үшін «Сабат» терминінің әдетте жексенбіге қатысты болса да, Солтүстік Америкадағы қолданылуы демалыс күнінің мәсіхшілер әлемінен өзге мақсаттарына қатысты жиі айтылады. МакГоуэнге қарсы Мэриленд штаты ісінде (1961) АҚШ Жоғарғы Соты қазіргі Мэриленд штатының көк заңдарының (әдетте жексенбілік демалыс заңдары) «денсаулық, қауіпсіздік, демалыс және жалпы әл-ауқат» сияқты зайырлы құндылықтарды жалпы демалыс күні арқылы ілгерілетуге бағытталғанын және бұл күннің көпшіліктің христиандық Сабатымен сәйкес келуі оның зайырлы мақсаттары үшін тиімділігін төмендетпейтінін, сондай-ақ басқа діндердің жаттырушыларына өздерінің қасиетті күндерін сақтауға кедергі келтірмейтінін мәлімдеді.

By synecdoche the term "Sabbath" in the New Testament may also mean simply a "se'nnight" or seven day week, namely, the interval between two Sabbaths. Jesus's parable of the Pharisee and the Publican describes the Pharisee as fasting "twice a week" (Greek dis tou sabbatou, literally, "twice of the Sabbath"). Seven annual Biblical festivals, called by the name miqra ("called assembly") in Hebrew and "High Sabbath" in English, serve as supplemental testimonies to Sabbath. These are recorded in the books of Exodus and Deuteronomy and do not necessarily occur on the Sabbath. They are observed by Jews and a minority of Christians. Three of them occur in spring: the first and seventh days of Passover, and Pentecost. Four occur in fall, in the seventh month, and are also called Shabbaton: the Christian Feast of Trumpets; Yom Kippur, "Sabbath of Sabbaths"; and the first and eighth days of Tabernacles. The year of Shmita (Hebrew שמיטה, literally, "release"), also called Sabbatical Year, is the seventh year of the seven year agricultural cycle mandated by the Torah for the Land of Israel. During Shmita, the land is to be left to lie fallow. A second aspect of Shmita concerns debts and loans: when the year ends, personal debts are considered nullified and forgiven. Jewish Shabbat is a weekly day of rest cognate to Christian Sabbath, observed from sundown on Friday until the appearance of three stars in the sky on Saturday night; it is also observed by a minority of Christians. Customarily, Shabbat is ushered in by lighting candles shortly before sunset, at halakhically calculated times that change from week to week and from place to place. The new moon, occurring every 29 or 30 days, is an important separately sanctioned occasion in Judaism and some other faiths. It is not widely regarded as Sabbath, but some Hebrew Roots and Pentecostal churches, such as the native New Israelites of Peru and the Creation Seventh Day Adventist Church, do keep the day of the new moon as Sabbath or rest day, from evening to evening. New moon services can last all day. In South Africa, Christian Boers have celebrated December 16, the Day of the Vow (now called the Day of Reconciliation, as annual Sabbath (holy day of thanksgiving) since 1838, commemorating a famous Boer victory over the Zulu Kingdom. Many early Christian writers from the 2nd century, such as pseudo Barnabas, Irenaeus, Justin Martyr and Hippolytus of Rome followed rabbinic Judaism (the Mishna) in interpreting Sabbath not as a literal day of rest but as a thousand year reign of Jesus Christ, which would follow six millennia of world history. Secular use of "Sabbath" for "rest day", while it usually refers to Sunday, is often stated in North America to refer to different purposes for the rest day than those of Christendom. In McGowan v. Maryland (1961), the Supreme Court of the United States held that contemporary Maryland blue laws (typically, Sunday rest laws) were intended to promote the secular values of "health, safety, recreation, and general well being" through a common day of rest, and that this day coinciding with majority Christian Sabbath neither reduces its effectiveness for secular purposes nor prevents adherents of other religions from observing their own holy days.