Кіріспе
1980 жылдардағы АҚШ-тың штаттық және федералдық алаяқтық сот процестері 1980 жылдардың ортасында американдық саяси белсенді Линдон ЛаРуш пен оның қозғалысы мүшелерінің қызметіне қатысты федералдық және штаттық тергеулер нәтижесінде туындады. Олар алаяқтық жасау үшін сөз байласып, қайтарымсыз қарыз алуға тырысқандары айыпталды. ЛаРуш және оның қолдаушылары бұл айыптаулардың саяси мақсатта жүргізілгенін мәлімдеді. Он төрт штат ЛаРушпен байланысты ұйымдарға қатысты шешім шығарды. ЛаРушпен байланысты үш ұйым сотқа бағынбағаны үшін салынған айыппұлды төлемегендіктен банкротқа ұшырады. Қорғаушы адвокаттар үлкен жюридің әрекеттеріне, сотқа бағынбағаны үшін салынған айыппұлдарға, іздестіру ордерлерін орындауға және түрлі сот процедураларына қатысты көптеген сәтсіз шағымдар берді. АҚШ-тың апелляциялық соты кем дегенде он шағымды қарады, ал үшеуі АҚШ Жоғарғы Сотына жолданды. Бұрынғы АҚШ Бас прокуроры Рэмзи Кларк екі шағым бойынша қорғау тобына қосылды. Сот шешімінен кейін ЛаРуш қозғалысы ақталуға бағытталған сәтсіз әрекеттер жасады.
The LaRouche criminal trials in the mid 1980s stemmed from federal and state investigations into the activities of American political activist Lyndon LaRouche and members of his movement. They were charged with conspiring to commit fraud and soliciting loans they had no intention of repaying. LaRouche and his supporters disputed the charges, claiming the trials were politically motivated. Fourteen states issued injunctions against LaRouche related organizations. Three LaRouche related organizations were forced into bankruptcy after failing to pay contempt of court fines. Defense lawyers filed numerous unsuccessful appeals that challenged the conduct of the grand jury, the contempt fines, the execution of the search warrants and various trial procedures. At least ten appeals were heard by the United States court of appeals, and three were appealed to the U. S. Supreme Court. Former U. S. Attorney General Ramsey Clark joined the defense team for two appeals. Following the convictions, the LaRouche movement mounted failed attempts at exoneration.
Өмірбаян
1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Линдон ЛаРуш АҚШ Еңбек партиясы және Ұлттық демократиялық саясат комитеті сияқты әртүрлі саяси ұйымдар құрды. Бұл ұйымдар 1976 жылдан бастап ЛаРуш пен оның көптеген жергілікті сайлаулардағы ізбасарларының президенттік науқандары үшін платформа қызметін атқарды. Бір үміткердің сөзінше, оның жақтастары ЛаРушты "20 ғасырдың ең ұлы саяси көшбасшысы және экономисі" деп есептеді және онымен байланыс орнатуға қызығушылық танытты. Олар ол Батыс өркениетін сақтап қалу үшін күреске жетекшілік етеді деп сенді. "Еврей мәселелерін зерттеу" журналы 1987 жылы ЛаРуш қозғалысын 1986 жылғы ең белгілі екі "экстремистік саяси топтың" бірі деп атады. Қозғалыстың ең үлкен сайлаудағы жетістігі 1986 жылы болды, онда екі жақтасы – Дженис Харт және Марк Дж. Фейрчайлд Иллинойс штатының Мемлекеттік хатшысы және Вице-губернаторы лауазымдарына Демократиялық партияның кандидаттары болып сайланды. Алайда, екеуі де кезекті сайлауда жеңіліске ұшырады. Сондай-ақ 1986 жылы "АЙДС-ты қазір тоқтату бастамасы комитеті" (PANIC) Калифорния штатындағы дауыс беруге қойылған 64-қадамды (сонымен қатар "ЛаРуш бастамасы" деп те аталады) ұсынды, ол кеңінен қарсылыққа ұшырап, сол қарашада жеңіліске ұшырады.
1980 жылдардың басында
Ларуштің адвокаттары кейінірек апелляцияларда келтірген аргументтерге сәйкес, үкіметтік тергеулер 1960 жылдары ФБР-дің COINTELPRO бағдарламасы аясында басталған. Сотталғандардың бірі Эдвард Спаннаус, 1983 жылғы 12 қаңтарда ФБР-дің бұрынғы директоры Уильям Вебстердің Бюроның Бас тергеу бөлімінің басшысы Оливер "Бак" Ревеллге жазған меморандумы бар екенін хабарлайды. Онда Ларуш пен АҚШ Еңбек партиясының қаржыландырылуы туралы, соның ішінде АҚШ Еңбек партиясының қаржысы жаугершілік барлау агенттіктерінен түскен болуы мүмкін бе деген ақпарат сұралған. Ларуш ұйымы бұл тұжырымның ФБР-ге Ларушқа қарсы 12333-ші жарлыққа сәйкес "белсенді шаралар" жүргізуге мүмкіндік беру үшін жасалғанын мәлімдейді, аталған жарлық саяси қозғалыс шетелден қаржы алған жағдайда мұндай шараларға рұқсат береді. Бұл меморандумды Ларуштің адвокаттары қолға түсіріп, 1987 жылы Бостонда Ларуш пен оның серіктерінің сотында куә ретінде ұсынды. 1982 жылғы тамызда бұрынғы мемлекеттік хатшы Генри Киссинджер Вебстерге Ларуш қозғалысын оның "көбейіп бара жатқан жағымсыз" мазалауына байланысты тергеуді сұрап меморандум жіберді, бұл мәселе сол күні президенттің Сыртқы барлау кеңесінің отырысында кеңестің жетекші мүшесі Дэвид Абшир көтерді. Ревелл Киссинджерге тергеуді жүргізу үшін жеткілікті дәлелдер бар екенін жауап берді.
1980-ші жылдардың ортасы
1980 жылдардың ортасында АҚШ үкіметі және он бір штат ЛаРуш топтарының қаржылық тәртіпсіздіктеріне қатысты тергеуді бастады. 1984 жылдың қараша айында федералдық қазылар алқасы ЛаРуш ұйымдарының «жалпыұлттық несие карталарымен алаяқтық схемасын» тергей бастады. 1985 жылдың қаңтар айында Бостон қаласындағы қазылар алқасы Ұлттық демократиялық саясат комитетінен (NDPC) және тағы үш ЛаРуш ұйымынан – Caucus Distributors Inc., Fusion Energy Foundation және Campaigner Publications Inc. – құжаттарды талап етті. 1985 жылдың 29 наурызында федералдық округ сотының судьясы А. Дэвид Маззоне оларды сотқа бағынбаған деп танып, күніне 45 000 доллар көлемінде айыппұл салды. Барлық ұйымдарға салынған айыппұлдардың жалпы сомасы 20 миллион доллардан асты. Сол қазылар алқасы Caucus Distributors Inc. компаниясының өкілі Эллиот И. Гринспенді куәлік беру үшін шақырды, бірақ ол АҚШ Конституциясының Бесінші түзетуін пайдаланып куәлік беруден бас тартты. Оған иммунитет беріліп, куәлік беруге мәжбүр етілді, бірақ ол екі күн қамауда отырғаннан кейін ғана осыны істеді. ЛаРуш өкілі бұл тергеуді «саяси терроризм операциясы» деп сипаттады. ФБР, Салық қызметі, Федералды сайлау комиссиясы және басқа да федералдық агенттіктердің қызметкерлері жеке-жеке тергеулер жүргізіп жатты. 1985 жылдың қыркүйегінде Ішкі кірістер қызметі Fusion Energy Foundation ұйымының салықтан босатылған статусын жойды, ал бір жылдан кейін Нью-Йорк штаты осы корпорацияны таратуға талап қойды, себебі ол «тұрақты түрде алаяқтық және заңсыз» әдістерді қолданып қайырымдылық жинаған деген айып тағылды. Аляска, Индиана және Мэриленд штаттары 1986 жылдың мамыр айында Caucus Distributors Inc. компаниясының тіркелмеген облигацияларды сатуына байланысты қаржы жинауын тоқтатты. Иллинойс штатының мемлекеттік хатшысы 1986 жылдың маусымында Caucus Distributors Inc. компаниясына қарсы азаматтық іс қозғады, алдамшы бизнес-практиканы тоқтатуға бұйрық беруді сұрады. Миннесота штатының билігі «ЛаРуш үшін тәуелсіз демократтар» ұйымының қаржы жинауын тоқтатты, бұл шешім АҚШ Жоғарғы сотындағы апелляцияда расталды. ЛаРуш адвокаттары жеке тұлғаларға, агенттіктерге және компанияларға қарсы бірнеше азаматтық іс қозғады. Олар Велдті және бұрынғы Бас прокурор Уильям Френч Смитты сотқа шақырып, ФБР-дің несие картасы ісі бойынша тергеуін тоқтатуға тырысты.
Рейдтер мен айыптаулар
1986 жылдың 6 қазанынан бастап Вирджиния штатындағы Лизбургте ЛаРуш ұйымының бас кеңсесі ФБР, IRS, басқа да федералды агенттіктер мен Вирджиния штатының жүздеген қызметкерлері екі күндік үйлестірілген рейдте броньды көліктер мен тікұшақпен қолдау тапты. Агенттер сондай-ақ іздестіру кезінде ЛаРуштің қатаң күзетілетін үйін қоршап алды, бірақ оған кірмеді. Қоршауға алынған ЛаРуш президент Рональд Рейганға жеделхат жіберіп, оны тұтқындауға тырысу "мені өлтіруге талпыныс болар еді. Мен мұндай тұтқындауға мойынсұнбаймын, бірақ өзімді қорғаймын". Кейін ол кез келген ордерді бейбіт түрде орындайтынын мәлімдеді. NDPC төрағасы Уоррен Хэймерман: "Дональд Рейганның серіктесі Уильям Уэлдтың күштері президенттікке үміткер Линдон ЛаРуштың штаб-пәтеріне жасаған рейд, Дон Рейганның СПИД туралы жасыруды жалғастыруға жасаған әрекеттерімен сәйкес келеді" деді. ЛаРуш кейіннен совет премьерінің бұл рейдті өзіне қарсы жасалған қастандық ретінде бұйырғанын айтты. "Басында жыртқыш аңның белгісі бар Михаил Горбачев мені жоюды талап етті", - деді ЛаРуш. 1987 жылғы автобиографиясында ол рейдті Раиса Горбачева бұйырған деп жазды, оны Кеңес Мәдениет қорына жетекшілік етуі арқасында күйеуінен жоғарырақ дәрежедегі адам ретінде сипаттады. Лизбургтегі рейд күні Бостон қалыбындағы үлкен жюри ЛаРуштің он серігін, екі корпорациясын және үш сайлауалды комитетін атаған 117 тармақты айыптама қағазын жариялады. Билік оларды 1000-нан астам адамды 1 миллион доллардан астам сомаға алдап, рұқсатсыз несиелер алуда айыптады. Айыптамаларға қайтару ниеті жоқ несиелерді алып, қаражат жинау схемасы да кірді. Ұлттық Еңбек Комитеті басқалармен бірге әділетке кедергі келтіру үшін сөз байласты деп айыпталды. Прокурорлар айыпталушылардың құжаттарды өртегенін, үлкен жюриге куәгерлерді елден шығарып жібергенін және сотқа шақырылған дәлелдерді ұсынбағанын мәлімдеді. Айыптамада ЛаРуш заңдық қиындықтарға жауап ретінде серігіне: "Біз оларды сотта тоқтатамыз, тоқтатамыз және апелляция жасаймыз, тоқтатамыз және апелляция жасаймыз" дегенін келтірді. Үш айыпталушыдан бірі бір жылдан астам уақыт бойы із-түссіз жоғалып кетті, ал тергеушілерге жалған ақпарат берілгені хабарланды. 1987 жылдың 30 маусымында Бостондағы АҚШ үлкен жюриі ЛаРушке әділетке кедергі келтіру бойынша бір айыптама тақты. Осы уақытта штаттық істер де дамып жатты. 1987 жылдың 16 ақпанында Вирджиния штаты 16 ЛаРуш серігін бағалы қағаздармен алаяқтық және басқа да ауыр қылмыстар бойынша айыптады.
Ерікті банкроттық
1987 жылдың сәуір айының басында үкімет сотқа ЛаРуш ұйымдары активтерін жасыру үшін мүлікті қолма-қол ақшаға сатуға тырысқан болуы мүмкін екенін, сондай-ақ сотқа қарама-қайшылық жасағаны үшін 21,4 миллион доллар айыппұл төлеуден қашуға ұмтылғанын мәлімдеді. АҚШ Әділет министрлігі 1987 жылдың 20 сәуірінде Caucus Distributors Inc., Fusion Energy Foundation және Campaigner Publications Inc. компанияларынан қарызды өндіріп алу мақсатында банкроттыққа қатысты өтініш берді. Компаниялар банкроттық іс сотқа дейін қарастырылмастан, ерекше жағдайда тәркіленді. АҚШ прокурорының көмекшісі С. Дэвид Шиллер жасаған қысқаша мәлімдемеде қарызкорлардың "мүшелеріне және басқа да жақын адамдарына бизнестік мақсатсыз, аз немесе еш төлемсіз корпоративтік активтерді беру немесе араластыру үлгісін" көрсеткені айтылды. Кейіннен сенімділер барлық активтердің шамамен 86 000 доллар ғана табылғанын хабарлады. ЛаРуш ұйымдарын банкроттық ісінде қорғаған адвокаттар бұл іс-әрекет бұрын-соңды болмаған және дұрыс емес екенін, еріксіз банкроттық туралы стандартты ережелерден ауытқушылықтарды және екінші қылмыстық істе Александрия прокуратурасының мүшелері банкроттықты жоспарлау мен іске асыруға қатысқанын мәлімдеді. 1989 жылдың қыркүйек айында банкроттық ісі кезінде ФБР агенті сотқа оларды сақтап қалуға уәде бергеніне қарамастан, дәлелдемелерді (кредиттік карталардың квитанциялары, жойылған чектер және FEC құжаттары) бірден жойды. 1989 жылдың 25 қазанында судья Мартин В. Б. Бостеттер үкіметтің еріксіз банкроттық өтінішін қабылдамады, себебі екі ұйымның да коммерциялық емес қайырымдылық қорлары екені және олар еріксіз банкроттық шараларына жатпайды. ЛаРуш қозғалысы Бостеттер үкіметтің әрекеттерінің ниетіне қарамастан, жаман ниетпен жасалғанын айтты. Ол үкіметтің банкроттыққа қатысты әрекеттері мен мәлімдемелері сотты ұйымның мәртебесі туралы жаңылыстырып, "сотқа қарсы жасалған алаяқтыққа" әкелді деп тапты. 1993 жылы апелляциялық сот Бостеттердің бұл пікірмен келіспегенін және айыпталушылар "дәлелдердің көп бөлігінің мәнін қатты бұрмалағанын" мәлімдеді. АҚШ Жоғарғы Сотына дейін жеткен шағымдар еріксіз банкроттық мәселесі ЛаРуштің айыпталуының нәтижесін өзгертпейтінін көрсетті. Прокурор: "Сот біздің банкроттық туралы арызды теріс пайдаланбағанымызды, тек басқаша рәсімдеуіміз керек екенін айтады". Ол сондай-ақ, ақшаның аз ғана сомасы жиналғанын атап өтті. Франкхаузер АТБ және басқа да құқық қорғау органдарының хабаршысы болды, сонымен қатар неонацист және бұрынғы Пенсильвания Ку-Клукс-Кланының бас аймақтық басшысы болды. Франкхаузер ЛаРушті АҚШ құпия қызметтерімен байланыста екеніне көндіргеннен кейін оның қауіпсіздік жөніндегі кеңесшісі болды. U.S. v. Frankhauser ісінде Франкхаузер және ЛаРуштің қауіпсіздік қызметкері Форрест Ли Фик аптасына 700 доллар жалақыны ақтау үшін ЦРУ-мен байланыс туралы ойлап тапқандарын айтты. Олар бұрынғы жоғары деңгейдегі ЦРУ қызметкері ("Мырза Эд") рөлін ойнау үшін достарын инабатқа алды, ЛаРуш тобының заңгерлерінің мәлімдемесіне сәйкес, олар Мырза Эд арқылы Ақ үймен және Кремльмен тікелей байланысқа ие екеніне сенді және "қауіпсіздік мәселелері бойынша ұлттық ресурс" ретінде қудалаудан қорғалды. Франкхаузер басқа бір жағдайда ЛаРуштің Бостондағы үлкен қазылар алқасының тергеуін тексеру үшін оны жібергенін мәлімдеді. Бостонға бармай, Пенсильвания штатының Скрантон қаласында өткен "Жұлдыздар жолы" фестиваліне барып, ЛаРушке ФБР оның телефондарын тыңдап отырғанын ескертті. Франкхаузер несие картасымен жасалған алаяқтыққа қатысты федералдық тергеуге кедергі келтіргені үшін кінәлі деп танылды. Ол үш жылға сотталды және 50 000 доллар айыппұл төледі. Сотталғаннан кейін оған одан әрі қудалаудан иммунитет берілді және Бостондағы сот процесінде ЛаРушке қарсы куәлік беруге мәжбүр болды.
Ларуш пен басқалардың соты.
ЛаРуш пен оның алты айыпталушысы, АҚШ ЛаРуш кампаниясына қарсы сот ісі, 1987 жылдың 17 желтоқсанында басталды. Қыркүйекте таңдалған қазылар алқасы Франкхаузер ісінен бұрын қалыптастырылған еді. 12 қорғаушы адвокат 400 сотқа дейінгі өтініш берді. Ұйымның мүшелері қаржы жинау квоталарын орындауға жасалған қысым 2000 жағдайға несие картасымен алаяқтыққа әкелді, сондай-ақ тергеуге кедері келтіруге тырысты деп мәлімдеді айыптау тарапы. Қорғаушылар бұл істі ФБР мен ЦРУ-дың 20 жылдық мазалау науқанының нәтижесі деп көрсетті, ал айыптаушылар дәлелдерді жою және куәларды жасыру арқылы ЦРУ-ның бұйрығымен әрекет еткен. Сот барысында судья Китон Оливер Норттың жеке іс қағаздарын ЛаРуш қозғалысын мазалау және оған ену үшін Норттың күш салғандығын көрсететін мәліметтерді табу мақсатымен тексеруге бұйрық берді, бұл сот процесін одан әрі кешіктірді. Тінту кезінде 1986 жылғы мамырда Иран-Контра ісінде айыпталушы генерал Ричард Секордтың Нортке жіберген телеграммасы табылды, онда ЛаРушқа қарсы ақпарат жинау мәселесі талқыланды. Бұл құжат жарияланғаннан кейін судья Китон вице-президент Джордж Буштың кеңсесін ЛаРушқа қатысты құжаттарды іздеуге бұйрық берді. Тағы бір кешігу сот процесін тоқтату кезінде болды, ФБР-ге өздерінің іс қағаздарында ақтаушы құжаттарды іздеуге уақыт берілді. 1988 жылы федералды агенттер ЛаРуштің мүлкін мәжбүрлі банкроттық рәсімдерінің бөлігі ретінде тәркілегеннен кейін сот процесі тағы кейінге шегерілді. Бастапқыда үштен алты айға дейін созылатын деп күтілген сот процесі күрт ұзарды. Бостондық сот процесін жергілікті тілші "ұзақ, күрделі және көп айыпталушыны қамтитын, қымбат іс" деп сипаттады. Бірнеше қазылар алқасы сот процесінің ұзақтығына байланысты өтініш білдіргеннен кейін, қорғаушылар 12 қазыдан кемірек адаммен іс жүргізуден бас тартты, бұл судьяны 1988 жылдың 4 мамырында сот процесін тоқтатуға мәжбүр етті. Қазылардың бірінің сөзіне сүйенсек, ЛаРушпен қоса барлық айыпталушылар кінәсіз деп табылған болар еді. Ол тілшіге "кейбір үкімет өкілдері осы мәселенің туындауына себеп болды" және үкімет атынан жұмыс істейтін адамдар "науқанды дискредитациялау үшін осы алаяқтыққа қатысқан болуы мүмкін" деді. Сот тоқтатылған кезде, ұйым өкілі Конституциялық қорғаныс қоры, ЛаРуш ұйымы, заңдық және әкімшілік шығындарға 2 миллион доллардан астам жұмсағанын мәлімдеді. Бостон және Александрия істерін қараған АҚШ прокурорының көмекшісі соттан кейін: "Бостон прокуратурасының күш-жігері Александриядағы айыптаулар мен сот үкімдеріне мүмкіндік берген дәлелдерге әкелді және мен әділдік орындалды деп санаймын, айыпталушылар алған ауыр жазалар арқылы". Сот барысында үш айыпталушы қашқан күйде болды: Майкл Гелбер, Чарльз Парк және Ричард Сандерс. Рой Франкхаузердің сөзіне сүйенсек, олар Еуропаға жіберілген. Олар 1990 жылы сотқа бағынып, тергеуге кедері келтіргені үшін судья Китон әрқайсысына бір жылдан сот үкімі шығарды.
Қатысушы шағымдар
1986 жылдың 3 шілдесінде Бірінші апелляциялық сот Бостон қалыңдық сот алқасының сотқа бағынбағаны үшін салған айыппұл туралы шешімін күшінде қалдырды. Бұл шешімге АҚШ Жоғарғы Сотына шағым жасалды, ол шешімді өзгеріссіз қалдырды. Бірінші округ соты 1987 жылдың 11 қыркүйегінде сот алқасының құрамындағы бұзушылықтар туралы шағымды тыңдады және алты күннен кейін оны қабылдамады. 1987 жылдың 3 қарашасында ЛаРушпен байланысты алты ұйым 1986 жылдың қазан айында өткізілген тінту кезінде олардың құжаттары заңсыз түрде тәркіленгенін мәлімдеді. Келесі жылдың қаңтар айында сот шағымды қабылдамады. Джеффри Штайнберг 1987 жылдың 11 желтоқсанында өзі мен әйелі жинаған 100 блокнот сотқа шақыруға немесе тінтуге қосылмауы тиіс екенін айтты. Ол келесі жылдың қаңтарында бұл шағымын жоғалтты. Сот 1988 жылдың 5 қаңтарында NBC телеарнасынан шағым тыңдады, ол төменгі соттың куәгер Форрест Ли Фикпен жасалған видеосұхбаттың жазылған бөліктерін беру туралы талабына қатысты болды. Төменгі сот бұл жазылған бөліктерді құпия сақтап, тек соттың қарауына беруге бұйырды, соның ішінде соттың оның қандай бөлігін айыпталушыларға беруге болатыны туралы шешім қабылдау құқығы болды. ЛаРуш бұл жазылған бөліктерді Фиктің куәлігін жоққа шығару үшін пайдалануға болатынын мәлімдеді. Сот наурыз айында төменгі соттың шешімін бекітті. Бостондағы сот процесінің нәтижесіз аяқталуынан кейін прокуратура жаңа сот процесін тағайындау туралы өтініш берді. ЛаРуш және басқа айыпталушылар 1988 жылдың 5 қазанында бұл әрекетке шағымданып, жаңа сот процесі қос қылмысқа әкелуі мүмкін екенін айтты. Шағым төрт айдан кейін қабылданбады. Сот айыппұлдарына қатысты шағым 1989 жылдың 9 қаңтарында қайтадан жасалды және 29 наурызда тағы да расталды. Александриядағы сот шешімінен кейін прокурорлар Бостон сотынан айыптауларды алып тастап, қайта сот процесін тоқтатты.
Александрия соты
Судья Альберт В. Брайан-күлкі, Ларуш тұратын Вирджиния штатының шығыс округінің АҚШ округтік сотында АҚШ-тың Ларушқа қарсы ісін қарады. Бұл сот істерді тез шешуімен белгілі болғандықтан, "ракеталық сот" деп аталды. ЛаРуш пен оның алты серіктесі 1988 жылдың 14 қазанында пошта арқылы алаяқтық жасау және пошта арқылы алаяқтық жасауға қатысты қылмыс тағылған. Сот отырысы айыптамадан кейін алты аптаға белгіленді. Қорғау тарапы кешіктіру туралы ерекше өтініш жасады, бірақ ол қабылданбады. Судья Брайан айыптау тарапының өтінішін қабылдап, қорғау тарапына қарызкор ұйымдардың банкротқа ұшырауы туралы айтуға немесе тіпті оған сілтеме жасауға рұқсат берілмейді деп шешті. Сонымен қатар, ол үкімет тарапынан жасалған кекшіл қудалау және саяси мазақтау туралы шағымдарды да қабылдамады. Брайан: «Сот тергеу барысында туындаған мәселелерден ауытқуға жол бермейді», - деп жазды. Соттағы алғашқы мәлімдемесінде Робинсон: «Мырза судьялар, бұл іс ақша туралы. Бұл – айыпталушылардың ақшаны қалай алғаны және олар ақша алғаннан кейін не істегені туралы. Айыпталушылардың барлығы жеті еуі де алаяқтық схемаға қатысқан деп айыпталуда. Яғни, олар жалған уәделер беріп, жалған мәлімдемелер жасап, несие берушілерге шындық емес нәрселер айтып, осылайша қарыз алған», - деді. Ең маңызды дәлел – несие берушілердің куәлігі болды, Ларуш ешқандай табысы болмағанын мәлімдеді. Ларуш Вирджиния штатының Лисбург қаласына жақын жерде 172 акр (700 000 м²) жерге ие болды, онда көл мен ат шабу трассасы бар еді. Ол Оклахома штатының мұнайшысы Дэвид Ник Андерсонмен 1,3 миллион долларға сатып алынған, ал Ларуш ұйымдары 9605 долларлық ипотеканы жабу үшін жалға төлеген. Оның әйелі Хельга Ларуш мүлікті жөндеуге жүздеген мың доллар жұмсаған. Соттағы куәліктерге сәйкес, Ларуш тобы осы кезеңде Вирджиниядағы жылжымайтын мүліктерге 4 миллионнан астам АҚШ доллары жұмсаған. Үкімет қауіпсіздік шығындары "дұрыс емес басымдықтар" екенін мәлімдеді. 1985 жылы басқа бір істе судья Ларуштің өте кедей екендігі туралы куәлігін «толық сенімсіз» деп сипаттады. 1986 жылы осы істе Ларуш 1973 жылдан бері үйдің жалға ақысын, тамағын, баспанасын, киім-кешегін, көлігін, күзетшілерін немесе адвокаттарын кім төлегенін білмейтінін айтты. Судья оған жауап бермегені үшін айыппұл салды.
Сотталу және түрмеге қамау
1988 жылғы 16 желтоқсанда ЛаРуш 30 миллион доллардан астам сомадағы өтелмеген несиелер бойынша пошта арқылы жасалған алаяқтыққа қатысқандығы үшін; 294 000 долларлық өтелмеген несиелер бойынша жасалған 11 нақты пошта арқылы жасалған алаяқтық үшін; және АҚШ Ішкі кіріс қызметін алаяқтықпен ұстауға қатысқандығы үшін кінәлі деп танылды. Сот судьясы өшпенділік туралы мәлімдеме "жалғандық" екенін айтты және "осы ұйымның үкіметті оларды үнсіздендіру үшін қудалауға себеп болатын қандай да бір нәрсеге жеткілікті қауіп төндіретіні туралы ой адам тәжірибесіне қайшы келеді" деді. Қазылар алқасының төрағасы Бастер Хортон The Washington Post газетіне берген сұхбатында, Вирджиниядағы сотқа ЛаРуш көмекшілерінің несиелерді қайтара алмауы ықпал еткенін мәлімдеді. Ол қазылар алқасының "барлығы [ЛаРуш] оның саяси нанымы үшін сотталмайтынына келісті. Біз оны соған кінәлі деп таба алмадық. Ол 13 айып бойынша сотталды". Қалғандары үш жылға бас бостандығынан айырылып, түрлі айыппұлдар төледі. ЛаРуш түрмеден екі саяси науқан жүргізді: 1990 жылы Вирджинияның 10-шы округінен Конгресске және 1992 жылы АҚШ Президентіне. Минесота штатындағы Рочестердегі Федералды медициналық орталықта ол түрмеде болған кездегі камераластарының бірі теледидар арқылы уағыз айтушы Джим Баккер болды. Кейін Баккер өзінің "Мен қателестім" атты кітабындағы бір тарауын ЛаРушпен болған тәжірибесіне арнады. Баккер ЛаРуштың Киелі кітап туралы терең біліміне таң қалғанын айтты. Баккердің сөзіне қарағанда, ЛаРуш әр таңда телефон арқылы күнделікті ақпарат алатын, көбінесе неміс тілінде, және бірнеше рет ЛаРуш телеарналарда көрсетілгенге дейін бірнеше күн бұрын ақпарат алды. Баккер сондай-ақ оның камераласы олардың камерасы тыңдалғанына сенгенін жазды. Баккердің пікірінше, "ЛаРуштің аздап параноик болғанын айту – «Титаникте» кішкентай тесік болғанын айтумен бірдей". ЛаРуш бұрынғы ФБР агенті және тыңшылықпен айыпталған Ричард Миллермен де дос болды. ЛаРуш 1994 жылы 15 жылдық жазасының бес жылын өтегеннен кейін мерзімінен бұрын босатылды, ол кезде шартты түрде босатудың қалыпты тәртібі осылай болды. Кейінірек ЛаРуш: "Шын мәнінде, Джордж Буш-әке мені түрмеге отырғызды, ал Билл Клинтон мені шығарды" деді.
Сотталғандардың шағымдануы
Александриядағы сотталғандар 1989 жылғы 6 қазанда төртінші апелляциялық сотқа өздерінің сот үкімдеріне шағым жасады. Бұрынғы АҚШ Бас прокуроры Рэмси Кларк қорғау командасына қосылды, ол сот процесінде алты қателік болды деп мәлімдеді. Апелляциялық соттың шешімінде көрсетілген қателіктер:
Аудандық соттың сот мәжілісін кейінге қалдыру туралы өтінішін қабылдамауы қателік болды. Аудандық сот олардың өздерін ақтауға қатысты материалдарды ұсыну туралы өтінішін дұрыс қарастырмады. Аудандық сот көптеген дәлелді мәселелер бойынша шешімдер қабылдады, бұл олардың айыптауларға қарсы қорғану құқығын конституциялық емес түрде шектеді. Сот судьясы бейтарап қазылар алқасын құру үшін жеткілікті тексеру жүргізбеді және негізді себептермен бірнеше қазыларды шеттетуден бас тартты. Пошта арқылы жасалған алаяздық қылмыстары салық бойынша жасалған құқық бұзушылықпен дұрыс емес біріктірілген. ЛаРушқа тағайындалған жаза шамадан тыс ауыр болды. Аудандық сот қазылар алқасына салық бойынша дұрыс емес нұсқау берді. Аудандық сот заңсыз алынған дәлелдерді сотқа ұсынуға рұқсат беруде қателік жасады. Апелляцияға 17 amicus curiae ("сотқа көмекші") пікірлері ұсынылды. Олардың бірі, Мюнстер университетінің қоғамдық құқық және саяси ғылымдар институтының директоры Альберт Блекманн, тексерудің болмауына, сотқа дейінгі өтініш бойынша дәлелдерді алып тастауға, үкімет ЛаРушты салық бұзушылықтары үшін айыптаудан бұрын оның салық жағдайы туралы хабардар етпегеніне және Бостон мен Александриядағы істердегі шамалы айырмашылықтарға байланысты қос қылмыс жасау мүмкіндігіне наразылық білдірді. Француз адвокаты "ой қылмысы жалпы құқық бойынша жасалған қылмыс ретінде жасырылған сияқты" деді. Amicus briefs ұсынған белгілі тұлғалар: Джеймс Роберт Манн, Чарльз Э. Райс, Джей Алан Секулоу және Джордж П. Монаган. Үш судьядан тұратын комиссия барлық мәселені қарап, 1990 жылғы 22 қаңтарда айыпталушылардың сот үкімдерін бір ауыздан бекітті. Бес айдан кейін АҚШ Жоғарғы Соты бұл істі қараудан бас тартты.
The district court erred in denying their motion for a continuance of the trial date. The district court erroneously denied their discovery request for exculpatory material. The district court made numerous evidentiary rulings, in limine and at trial, that unconstitutionally restricted their ability to defend against the charges. The trial judge failed to conduct a voir dire sufficient to impanel an unbiased jury and improperly failed to excuse several jurors for cause. The mail fraud counts were improperly joined with the tax conspiracy count. The sentence imposed on LaRouche was excessive. The district court erroneously instructed the jury on the tax count. The district court erred in allowing the introduction of illegally seized evidence. Seventeen amicus curiae ("friend of the court") briefs were filed in the appeal. One, by Albert Bleckmann, director of the Institute for Public Law and Political Sciences at the University of Münster, objected to the lack of voir dire, the exclusion of evidence under the motion in limine, the fact that the government did not approach LaRouche about his tax situation before indicting him for tax violations, and concerns about double jeopardy because of the nearly identical charges in the Boston and Alexandria trials. A brief by a French lawyer said that, "a crime of thought seems to have been camouflaged as a common law crime." Notable submitters of amicus briefs included: James Robert Mann, Charles E. Rice, Jay Alan Sekulow and George P. Monaghan. The three judge panel reviewed and rejected each item, affirming the defendants' convictions and sentences unanimously on January 22, 1990. Five months later the U. S. Supreme Court declined to review the case.
Мемлекеттік сынақтар
Вирджинияның бас прокуроры Мэри Сью Терри сегіз ЛаРуш ұйымын 30 миллион долларлық несиелерге қатысты бағалы қағаздарды алаяқтықпен айыптады. Алғашқы сот процесі Лисбургте өтті, бірақ кейінгі сот процестері ірі қала Роанокқа көшті. Сот ісін жүргізу үшін Мемлекеттік корпорация комиссиясының (МКК) ЛаРуш ұйымдары сұраған несиелердің бағалы қағаздар екенін растауы қажет болды. ЛаРуш ұйымдарының адвокаттары несиелер арқылы қаражат жинауға тыйым салу олардың Бірінші поправкаға сәйкес құқықтарын бұзады деп мәлімдеді. МКК бұл аргументті қабылдамады және 1987 жылдың 4 наурызындағы шешімінде вексельдерді бағалы қағаздар деп таныды. Ол алты ЛаРуш ұйымына – Fusion Energy Foundation Inc., Caucus Distributors Inc., Publication and General Management Inc., Campaigner Publications Inc., EIR News Service Inc. және Publication Equities Inc. – олардың сатуын тоқтатуды бұйырды. Тағы бес штат бұған бұрыннан тыйым салған, ал тағы 14 штат оларға қосылды. ЛаРуш үшін Тәуелсіз демократтарға қарсы Миннесота штатының кем дегенде бір тыйым салуы АҚШ Жоғарғы сотына шағымданып, төменгі соттың шешімі күшінде қалды. ЛаРуштің алты серігі сотталды, ал екеуі кінәсін мойындады. Қаржы жинаушы Рошель Ашер Лисбургте 86 жылға (кейін 10 жылға дейін қысқартылды) алты бағалы қағаздарды алаяқтықпен сату және әрқайсысы бір айыптау бойынша тіркелмеген бағалы қағаздарды алаяқтықпен сату, тіркелмеген агент арқылы бағалы қағаздарды алаяқтықпен сату және бағалы қағаздарды алаяқтықпен сатуға сөз байласу қылмыстары үшін сотталды. Роаноктағы екі сотта төрт серігі бағалы қағаздарды алаяқтықпен айыпталды: Дональд Пхау, Лоуренс Хехт, Пол Галлахер және Анита Галлахер. Ричард Уэлш пен Марта М. Куинд кінәсін мойындап, сәйкесінше 12 айлық және бір айлық мерзімге сотталды. Майкл Биллингтон Роанок сотында 85 адамнан біліп-біліп қайтарылмайтын 131 несиенің жалпы сомасы 1,24 миллион доллар болатындығы үшін айыпталды. Сот тағайындаған адвокаттың көмегімен ол федералдық іс бойынша өткен үш жылдық мерзіміне дейін түрме жазасын шектеуге келісетін келісімді қабылдамады. Сот екі психиатриялық сараптама тағайындады. Бірінші дәрігер оны құзыретті деп таныды. Биллингтон секталар бойынша сарапшы жүргізетін екінші сараптамаға қатысудан бас тартты. Биллингтон Гетингсті жұмыстан босатуға тырысты, ол құзыреттілік мәселесіне байланысты өзі кеткісі келген, бірақ судья Биллингтонға басқа адвокатты тағайындауға рұқсат бермеді. ЛаРуш өкілі Биллингтон сотқа дайын екенін мәлімдеді. Нью-Йорк штатының сотында алаяқтық жасауға қатысты іс бойынша Роберт Примак, Мариэль Кронберг және Линн Спид кінәлі деп танылды.
Ларуш пен оның жақтастарының реакциясы
"Менің түрмеде отыруым – американдық Дрейфус ісі", – деді ЛаРуш 1989 жылғы қаңтарда түрмеден берген сұхбатында. Прокурор сөз байласу туралы айғауларды жоққа шығарып, бұл теорияны "Біз өте құпия шпиондық жоспарды жасырып отырмыз деген Оруэллдік қиял, егер ол ашылса, оларды ақталар еді" деп сипаттады. ЛаРуш және оның адвокаттары Жамандауға қарсы лига (ADL) оның ұйымын жоюға тырысқанын, ал қудалау ADL, үкімет және БАҚ арасындағы сөз байласудың нәтижесі екенін мәлімдеді. Бұл талап ЛаРуш басылымдарында Джон Треннің "салоны" деп аталатын бірқатар кездесулерге қатысты. 1998 жылғы 13 шілдеде Сенаттың Әділет комитетіне ұсынған куәлігінде ЛаРушпен байланысты Шиллер институты "[қарыз алушылар мен басқа кредиторлардың төлеуге қабілетсіздігі 1987 жылы Әділет министрлігі осы компанияларға қарсы бастаған, бұрын-соңды болмаған, ерікті емес банкроттық ісінің салдары болды, бұл іс жабық есік артында, экс-парте (бір жақты) тәртіппен басталды]" деп мәлімдеді. Германиядағы Майнц университетінің конституциялық және халықаралық құқық профессоры Фридрих Август Фрайхерр фон дер Хейдте ЛаРуш ісін "саяси сот процесінің классикалық мысалы" деп атаған Дрейфус ісімен салыстырды. Ол былай деп жазды: "ЛаРуш сияқты, француз капитаны Альфред Дрейфус та сот процесінің жүйесінен өзінің кінәсіз екенін дәлелдеу мүмкіндігінен айырылды, ал оның қорғанысы үшін маңызды фактілер соттан тыс қалды". 1991 жылғы 8 қарашада БҰҰ Адам құқықтары жөніндегі комиссиясының арнайы хабаршысы Анджело Видаль д'Альмейда Рибейро ЛаРуш ісі бойынша келіп түскен шағым негізінде АҚШ үкіметіне өтініш жолдады. АҚШ үкіметі ЛаРушқа АҚШ заңдарына сәйкес толыққанды сот процесі жүргізілгенін жауап ретінде мәлімдеді. БҰҰ комиссиясы бұдан әрі ешқандай шара қабыланбады.
LaRouche and his lawyers asserted that the Anti Defamation League (ADL) sought to destroy his organization, and that the prosecution was the result of a conspiracy between the ADL, the government and the media. This claim stemmed from a series of meetings that LaRouche publications refer to as the John Train "Salon". In testimony submitted to the Senate Judiciary Committee on July 13, 1998, the LaRouche affiliated Schiller Institute claimed that "[t]he inability to repay lenders and other crediters [sic] was the consequence of an unprecedented involuntary bankruptcy proceeding initiated by the Justice Department against those companies in 1987, initiated in an ex parte, in camera proceeding". Friedrich August Freiherr von der Heydte, a professor of constitutional and international law at the University of Mainz in Germany, compared the LaRouche trial to the Dreyfus affair, which he called "a classical example of a political trial". He wrote, "Just as LaRouche was, the French Capt. Alfred Dreyfus was deprived by the structure of the trial procedures, of any opportunity to prove his innocence, and facts critical for his defense were excluded from the trial." On November 8, 1991, Angelo Vidal d'Almeida Ribeiro, the Special Rapporteur for the United Nations Commission on Human Rights, filed a request to the U. S. Government based on a complaint that had been filed concerning the LaRouche case. The U. S. government responded by saying that LaRouche had been given due process under the laws of the United States. The U. N. Commission took no further action.
Айыптан босату әрекеттері
1995 жылы Рэмси Кларк сол кездегі Бас прокурор Джанет Реноға хат жазып, бұл істің «саяси қозғалысты және оның көшбасшысын жою мақсатымен ұзақ мерзім бойы жүзеге асырылған, қасақана және жүйелі құқық бұзушылықтар мен билікті теріс пайдаланудың бесiз теңдес жағдайы екенін» айтты, және «менің өмірімде немесе мен білетін қандай да бір федералдық қудалаудан ауқымдырақ» деді. Ол «Үкімет, бір жақты түрде, осы баспа бизнестерінің қызметін тоқтатуға бағытталған бұйрық алып, олардың барлығы Бірінші түзетуге қатысты қызметпен айналысып, осылайша олардың қарыздарын төлеуіне кедергі келтірді» деп мәлімдеді. Ол осы сот шешімдерін «әділет министрлігінің объективті қарауы мен батыл қадамдары арқылы ғана түзетілетін, қайғылы әділетсіздік» деп сипаттады. Ларуш қозғалысы екі комиссия құрды: Кертис Кларк комиссиясы және Манн Честнаттың тыңдауы. 1996 жылдың 18 қыркүйегінде «New Federalist» басылымында, сондай-ақ «The Washington Post» және «Roll Call» газеттерінде толық беттік жарнама жарияланды. «Ларуштың ақталуын талап ететін шенеуніктер» деп аталатын жарнамаға Аргентинаның бұрынғы президенті Артуро Фрондизи, 1960 жылдардағы американдық азаматтық құқық қозғалысының өкілдері Амелия Бойнтон Робинсон (Ларушпен байланысты Шилер институтының жетекшісі), Джеймс Бевел (Ларуш қозғалысының қатысушысы) және Роза Паркс, Миннесотаның бұрынғы сенаторы және демократтардың президенттікке үміткері Юджин Маккарти, Конгресс қара тізіміне енгендер тобының төрағасы Мервин М. Даймали, сондай-ақ классикалық вокалист Уильям Уорфилд және Amadeus Quartet тобының бұрынғы бірінші скрипкасы Норберт Брейнин сияқты өнер шеберлері қол қойды.
Кейінгі дамуы
2009 жылы Кеннет Кронбергтің жесірі Молли Кронберг Александриядағы Вирджиния штатының шығыс округі федералды сотында ЛаРушке қарсы сотқа шағым түсірді. Ол, ЛаРуш және оның әріптестері 1988 жылғы істе оның мәжбүрлі куәлігіне байланысты оны қаралап, мазақтады деп айыптады. ЛаРуш Кронбергтің жалған куәлік бергенін және 1979 жылы оған тиіс авторлық төлемдерді жасыру үшін прокурорлармен сөз байласып, оны жазықсыз айыптағанын мәлімдейді. Ол үшін Кронберг New Benjamin Franklin House Publishing Company шотынан оған тиіс болатын авторлық жарналар үшін 1979 жылы жарамсыз чек бергенін жасыруға тырысқан.
АҚШ апелляциялық соты
Ескертпе: Сот тізімдерінде "Франкхаузер" деп жазылған, ал көптеген басқа дереккөздерде "Франкхаузер" деп жазылған.