Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
The Water Method Man (1972) - американдық жазушы Джон Ирвингтің екінші жарияланған романы.
The Water Method Man (1972) is the second published novel by American novelist John Irving.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Роман баяндаушысы Фред Трумпердің, жиырмадан ассан, аспирант студенттің басынан өткен оқиғалар төңірегінде өрбиді. Трумпер "Богос" лақап атымен танымал, себебі ол жауапкершілік пен адалдық мәселелеріне байланысты көп қиындыққа тап болады. Роман Ирвингтің комедия мен қайғыны, сондай-ақ ерекше мінезді кейіпкерлерді жасауға бейімділігін көрсетеді. Бұл Трумпердің өмірдегі және махаббаттағы түрлі сәтсіздіктерін, оның Жаңа Англиядағы балалық шағынан Венадағы шетелдік оқу тәжірибесінен және Айовада аспирантурада оқығаннан бастап, 1970 жылдардың басындағы Нью-Йоркке дейін баяндайды. Нью-Йоркте Трумпер өзінің жасөспірімдік кезеңінен құтылуға тырысады. "Мен өзгергім келеді", - дейді Трумпер бірінші тараудың соңында. Осы сөз тіркесі романның басты тақырыбы болып көрінеді. Атауы Трумперге ерекше емес урологиялық ауруларды емдеу үшін тағайындалған әдіске сілтеме жасайды. Трумпердің урологы, доктор Жан-Клод Вигнерон, оған ауруын емдеудің үш жолын ұсынады: жыныстық қатынас пен алкогольден бас тарту, несеп жолын кеңейту үшін қауіпті операция жасау немесе жыныстық қатынас алдында және кейін бактерияларды шығарып жіберу үшін көп мөлшерде су ішу. Трумпер су әдісін таңдайды, бұл оның жалпы алғанда қорқақтығы мен өзіне үстемдік таныта алмауының көрінісі. Трумпердің әңгімесі романның екі басты әйел кейіпкерімен байланысты естеліктер арқылы жалғасады: Сью "Бигги" Кунфт, бұрынғы чемпион тау шаңғышысы, оны Трумпер Венада студент кезінде баурап, жүкті қылып, үйленеді, және Тулпен, Трумпердің қазіргі күніндегі жанындағы әйелі, Нью-Йорктегі деректі фильмдердің редакторы, ол Биггиді жоғалтқаннан кейін осы қалаға келген. Екі қарым-қатынас негізінен Богус Трумпердің қателіктерін қайталау бейілігін көрсету үшін қызмет етеді. Алайда, Ирвинг өзінің күшті, тәуелсіз әйел кейіпкерлерімен де танымал, сондықтан Тулпен мен Биггиді оның аса танымал романдарындағы, әсіресе "Гарптың көзімен қараған әлем" (1979) романындағы күшті әйелдердің дамуының белгілері ретінде қарастыруға болады. Басқа кейіпкерлердің ішінде Трумпердің балалық шағындағы жақын досы Коут, фотограф; Венада Трумпермен дос болған алкогольге тәуелді және диабетпен ауыратын Меррилл Овертурф; Трумперді дыбыс режиссері ретінде жұмысқа алған тәкаппар деректі фильм режиссері Ральф Паккер; және Биггимен бірінші некесінен туған Трумпердің ұлы Колм бар. Трумпер Айова университетіндегі салыстырмалы әдебиет мамандығы бойынша аспирант, оның диссертациясы ежелгі "Ескі төменгі скандинавиялық" "Актхелт және Ганнел" эпосын аударудан тұруы керек. Ирвинг "Актхелт және Ганнел" поэмасын Трумпердің өзінің өміріндегі оқиғаларға сәйкес поэманың тарихын ойлап табу арқылы өзіне аяусыз күлдіруге мүмкіндік беретін құрал ретінде пайдаланады.
The novel revolves around the mishaps of its narrator, Fred Trumper, a floundering late twenty something graduate student with serious commitment and honesty issues that earn him the nickname "Bogus." The novel shows Irving beginning to develop a blend of comedy and pathos, as well as a penchant for fashioning quirky characters. It follows a non linear narrative in the form of a sort of "confession" authored by Trumper, who humorously recounts his various failures in life and love, from his New England childhood through his experiences on foreign study in Vienna, Austria, and as a graduate student in Iowa, leading up to the present action setting, early 1970s New York, where Trumper is attempting to sever himself from his adolescent past. "I want to change", Trumper says at the end of Chapter One. The phrase seems to be the novel's central theme. The title refers to a method prescribed to Trumper for the treatment of non specific urological disorders relating to his abnormally narrow urinary tract. Trumper's urologist, Dr. Jean Claude Vigneron, offers him three options for the treatment of his disorder: abstinence from sex and alcohol, a painful operation to widen the urinary canal, or the Water Method, which consists simply of consuming abnormal quantities of water before and after sex to flush bacteria out of the urinary tract. Trumper opts for the Water Method, suggesting both his generally comical cowardice and lack of self discipline. Trumper's narration meanders through flashbacks revolving around his relationships with the novel's two primary female characters: Sue "Biggie" Kunft, a former championship downhill skier whom Trumper courts, impregnates, and marries in Vienna while still a student, and Tulpen, Trumper's present day live in girlfriend, a documentary film editor in New York, where he lands after losing Biggie. Though the two relationships function chiefly as a means of demonstrating Bogus Trumper's tendency to repeat his mistakes, Irving is often noted for his strong, independent female characters, and Tulpen and Biggie can be seen as markers in the development of the strong women in his more popularly successful novels, particularly The World According to Garp (1979). Other characters include Trumper's best childhood friend Couth, a still photographer; Merrill Overturf, an alcoholic and diabetic loon Trumper befriends in Vienna; Ralph Packer, a pretentious documentary filmmaker who employs Trumper as a sound editor; and Colm, Trumper's young son from his first marriage to Biggie. Trumper is a graduate student at the University of Iowa in comparative literature whose thesis is to be a translation of an ancient, "Old Low Norse" epic called "Akthelt and Gunnel". Irving employs the "Akthelt and Gunnel" poem as a means for allowing Trumper to poke merciless fun at himself through analogously inventing the story of the poem according to his own life's mishaps.
Қабылдау
1972 жылы Kirkus кітаптың "күшті комедиялық күшіне" тоқталды. Time журналы романды ынтамен қарсы алды: "Қатал шындық және елес, комедия мен қайғы. Бай, біртұтас сурет".
In a 1972 review, Kirkus acknowledged the book's "tremendous comic drive." Time greeted the novel with enthusiasm: "Brutal reality and hallucination, comedy and pathos. A rich, unified tapestry."