Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
13 ғасырдағы Кентербери архиепискобы және қасиетті кісі.
13th century Archbishop of Canterbury and saint
Діни қызмет
Бонифаций 1232 жылы Бургундиядағы Белле епархиясымен бірге Нантуяның преоры болды. Әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол Угин қасратын мұра етіп алды және 1238 жылы кез келген басқа мұрагерлік құқығынан бас тартты. Немересі Прованс Элеонорасының Англия королі Генрих III-ке үйленгеннен кейін Генрих Бонифацийді Винчестер епископы етіп сайлауға тырысты, бірақ соборлық бөлім Бонифацийді сайлауға келіспеді. Ол Лионда болды, бірақ 1249 жылы ғана Англияға оралып, 1249 жылдың 1 қарашасында Кентербери соборында таққа отырды. 1249 жылы қайтып келгенге дейін ол тағы бір немере қызы, королева Элеонораның қарындасы Беатрис Провансаны Франция королі Людовик IX-ның бауыры Анжу графы Карлға үйлендіруге көмектесті. Ол өзінің рухани міндеттеріне аз көңіл бөлді. Оның талаптары мен жоғарыпарлы мінез-құлқы, сондай-ақ ол шетелдік болғандықтан, ағылшындарды ренжітті. Ол континенттегі отбасы мүшелерінің жағдайын жақсартуға белсенді түрде қатысты және жиырма тоғыз жыл бас епископ болғанның он төрт жылын Англиядан тыс жерде өткізді. Ол кеңсесін қарыздан босатуға тырысты, өйткені ол 22 000 маркадан астам қарызға батқан епархияны мұра еткен, бірақ өлімінен бұрын қарызды өтеуге қол жеткізді. Ол бұл үшін пападан дін қызметкерлеріне жеті жылға салық салу құқығын алды. Бірнеше епископ төлеуден бас тартқандықтан, олар лауазымынан шеттетілді. Сондай-ақ ол 1244-1249 жылдары Лиондағы пап сарайында Эдмунд Абингдонды қасиетті деп жариялау үшін жұмыс істеді. Бонифаций 1257 жылы Лондонда, 1258 жылы Мертонда және 1261 жылы Ламбетте шіркеу кеңестерін өткізіп, дін қызметкерлерін реформалады. Оның архиепископтық қызметі кезінде Кентербери архиепископтығында Бонифаций тағайындаған Officialis төрағалығымен провинциялық сот құрылды.
Boniface was the Prior of Nantua in 1232 along with the bishopric of Belley in Burgundy. When his father died, he received the castle of Ugine as his inheritance, and he surrendered any entitlement to any other inheritance in 1238. After the marriage of his niece, Eleanor of Provence to King Henry III of England, Henry attempted to have Boniface elected Bishop of Winchester but was unable to get the cathedral chapter to elect Boniface. at Lyons, but it was only in 1249 that he returned to England and was enthroned at Canterbury Cathedral on 1 November 1249. Before he returned in 1249, he helped arrange the marriage another of his nieces, Beatrice of Provence, the sister of Queen Eleanor, to Charles of Anjou, the brother of King Louis IX of France. He showed little concern for the spiritual duties of his office. His exactions and his overbearing behaviour, combined with the fact that he was a foreigner, offended the English. He was heavily involved in advancing the fortunes of his family on the continent and spent fourteen of the twenty nine years he was archbishop outside England. He made strenuous efforts to free his office from debt, as he had inherited a see that was in debt over 22,000 marks, but managed to clear the debt before his death. He did this by securing the right to tax his clergy, for seven years, from the papacy. When a number of bishops refused to pay, they were suspended from office. He also worked for the canonisation of Edmund of Abingdon while he was at the papal court in exile at Lyon from 1244 to 1249. Boniface held church councils to reform the clergy, in 1257 at London, in 1258 at Merton, and in 1261 at Lambeth. During his archiepiscopate, a provincial court was established in the archdiocese of Canterbury, with a presiding Officialis appointed by Boniface.
Даулар
Бонифаций өзінің діни басшылық құқығын қорғауда белсенділік танытты және Генрих патшамен Генрихтің жақын адамы Роберт Паселевтің Чичестер епископы сайлауына қатысты жанжалға түсті. Линкольн епискобы Роберт Гросетест Паселевті тексеріп, оны епископтық қызметке лайықсыз деп тапты, содан кейін Бонифаций 1244 жылы сайлауды күшін жойды. Ол сондай-ақ корольдің араласқан туыстарымен, әсіресе Винчестер епискобы болған Эймер де Валенспен дауласты. Сондай-ақ ол өзінің істерін тыңғылықтап бақылауға тырысқандарына наразы болған қарасты епископтарымен де келіспеді. Визитациядан кейін Бонифаций Англиядан қайта кетіп, тек 1252 жылы, папа епископтардың шағымын Бонифацийдің пайдасына шешкеннен кейін ғана оралды. Оралғаннан кейін ол өз құқықтарын нығайта берді және епископтарымен бірнеше дауды шешті. Архиепископтық қызметі кезінде 37 епископтың үшiнен басқасының барлығынан мойынсұнуды алды. Ол сонымен қатар Кентербериде қарасты епископтарының діни соттарынан шағымдарды қарауға арналған сот құрды. Осы кеңестің бірі – Лузиньяндықтарды елден қуу. Бірақ 1261 жылы Бонифаций Ламбетте шіркеу кеңесін өткізді, онда діни соттарға қатысты кез келген корольдық шектеулерді айыптаған бірқатар шіркеу заңдары жарияланды. Бұл жарлықтар корольдың келісімінсіз жасалды, демек 1258 жылы басталған барондық оппозиция қозғалысына ұқсас, корольдық билікке қарсы шіркеулік бүлікке тең болды. Екінші барон соғысы кезінде Бонифаций Генрих патшаға қарсы ағылшын епископтарының жағында болған сияқты, бірақ кейін Генрихтің жағына шықты. 1262 жылы ол Францияға барып, патшаға қарсы шыққан барондарды анафемаға ұшыратты. Ол 1265 жылғы қаңтарда Лондондағы парламентке шақырылмады, себебі ол шетелде болды. 1265 жылы корольдық партия жеңіске жеткенде, ол Англияға оралып, 1266 жылғы мамырда келді. Бонифаций 1268 жылғы қарашада Англиядан кетіп, ешқашан оралмады. Оның өсиеті Англияда, Францияда немесе Альпі тауларының жанында қайтыс болса, жерлеуге қатысты әртүрлі талаптарды қамтиды. Қызығы, оның ресми мөрінде әдеттегі архиепископтың толық киімдегі бейнесімен қатар, еуропалық емес құдай Юпитер Серапис басы бейнеленген. Бонифаций қайтыс болғаннан кейін оның қабірі культ орталығына айналды, ал 1580 жылы қабір ашылғанда оның денесі толық сақталған күйде табылған. Қабір мен мүсін француз революциясы кезінде жойылды, оның қалдықтары қайта жерленді және 1839 жылы жаңа қабір салынды. Папа Григорий XVI 1839 жылы оны киелі деп жариялады.
Boniface was energetic in defending the liberties of his see, and clashed with King Henry over the election of Henry's clerk Robert Passelewe to the see of Chichester. Robert Grosseteste, the Bishop of Lincoln, had examined Passelewe, and found him unfit for episcopal office, and Boniface then quashed the election in 1244. He was also involved in disputes with the king's half brothers, especially Aymer de Valence, who was Bishop of Winchester. He also quarrelled with his suffragan bishops, who resented his attempts to supervise their affairs closely. After the visitation, Boniface left England again and only returned in 1252, after the pope had decided the bishops' appeal in Boniface's favour. After his return, he continued to assert his rights and settled a number of disputes with his bishops. He secured professions of obedience from all but three of the 37 bishops consecrated during his time as archbishop. He also set up a court at Canterbury that heard appeals from the ecclesiastical courts of his suffragan bishops. One of the actions of this council was to send the Lusignans into exile. But in 1261 Boniface held a church council at Lambeth, where a series of ecclesiastical laws were published which denounced any royal limitations on ecclesiastical courts. These decrees were done without royal consent and thus was tantamount to an ecclesiastical revolt against royal authority similar to the baronial opposition movement that had begun in 1258. During the Second Barons' War, Boniface seems to have sided first with the English bishops against King Henry, but later he sided with Henry. In 1262, he went to France, excommunicating the barons opposing the king. He was not summoned to the Parliament at London in January 1265 because he was abroad. On the triumph of the king's party in 1265, he returned to England, arriving there in May 1266. Boniface left England in November 1268 and never returned. His will had differing provisions for his burial depending on whether he died in England, France, or near the Alps. Oddly enough, his official seal included a head of the pagan god Jupiter Serapis along with the usual depiction of the archbishop in full vestments. After his death, Boniface's tomb was the center of a cult, and when the tomb was opened in 1580, his body was found to be perfectly preserved. The tomb and effigy were destroyed in the French Revolution, his remains were reburied and a new tomb built in 1839. He was beatified by Pope Gregory XVI in 1839,
Тарихшы Мэтью Пэрис Бонифацийге қарсы болса да, қазіргі заманғы тарихшылар оны жауапты архиепископ деп қарастырады. Тарихшы Д. А. Карпентер Бонифацийдің «қадірлі және реформатор архиепископқа айналғанын» айтады. Оның епископтық тіркелмелері сақталмаған.
Although Matthew Paris disapproved of Boniface, modern historians have seen him as a responsible archbishop. The historian D. A. Carpenter says that Boniface "became a respected and reforming archbishop". His episcopal registers do not survive.