Кіріспе

Көне тамил грамматикасы туралы еңбек – Толkāppiyam, сондай-ақ Tholkaappiyam ( , латынша: "көне өлең") – қазіргі кездегі ең көне тамил грамматикалық мәтін және тамил әдебиетінің ең көне жұмысы. Бұл – құдайларды жиі индустар құдайлары деп атаған ең ерте тамил мәтіні. Майон (Вишну), Сейон (Сканда), Вендан (Индра), Варуна (Варуна) және Котṟavai (Деви немесе Багавати) ретінде аталған құдайлар. Толкаппиямның сақталған қолжазбалары үш кітаптан (atikaram) тұрады, әрқайсысында тоғыз тарау (iyal) бар, nūṛpā метрiнде жалпы саны 1,610 (483+463+664) сүтра бар. Бұл грамматикаға арналған жан-жақты мәтін, және орфография, фонология, этимология, морфология, семантика, прозодия, сөйлем құрылымы және тілдегі контексттің маңызы туралы сүтраларды қамтиды. Толкаппиямның тарихын анықтау қиын. Тамил дәстүріндегі кейбіреулер мәтінді мифтік екінші саңгамға, б.з.д. I мыңжылдыққа немесе одан да ертерекке жатқызады. Ғалымдар мәтінді әлдеқайда кейінірек орналастырады және мәтін уақыт өте келе дамып, кеңейе түсті деп санайды. Надараджа Девапопатияның айтуынша, Толкаппиямның ең ерте қабаттары б.з.д. II-I ғасырлар аралығында жазылған, ал қолдағы нұсқалары шамамен б.з. V ғасырына дейін бекітілген. Толкаппиям Ur мәтіні, әлдебір белгісіз, тіпті көне әдебиетке сүйенген болуы мүмкін. Толкаппиям екінші Саңгам кезеңіне жатады. Ираватам Махадеван Толкаппиямды б.з. II ғасырынан ертерек деп белгілемейді, себебі ол пуллидің тамил жазуының ажырамас бөлігі екенін көрсетеді. Пулли (таза дауыстыларды, дауыстыларға енгеннен ажырату үшін қолданылатын диакритикалық белгі) тек б.з. II ғасырынан кейін ғана тамил эпиграфтарында кең таралды. Тілші С. Агестиалингамның айтуынша, Толкаппиямда көптеген кейінгі қосымшалар бар, ал тілдің ескі тамилдің соңғы кезеңіне (Цилаппатикарамға ұқсас) сәйкес келетін көптеген ауытқулары бар, бұл Еттұттакай мен Паттуппаттұның ерте ескі тамил өлеңдерінен өзгеше. Толкаппиямда үш кітапқа бөлінген афоризмдер бар: Элуттатикарам ("Элутту" – "әріп, фонема" мағынасында), Соллатикарам ("Сол" – "дыбыс, сөз" мағынасында) және Порулатикарам ("Порул" – "мазмұн, тақырып" мағынасында, яғни прозодия, риторика, поэтика). Толкаппиям өзінің ережелерін түсіндіру үшін мысалдар келтіреді, ал бұл мысалдар ежелгі тамил мәдениеті, қоғамтануы және тілдік географиясы туралы жанама ақпарат береді. Ол алғаш рет Ірайянардың Акаппорулында есімімен аталады – бұл VII немесе VIII ғасырға жататын мәтін, және Толкаппиям тамил грамматикасы бойынша авторитетті мәтін болып табылады. refn|group=note|Томас Леманның айтуынша, Толкаппиям ережелері Ежелгі тамил (б.з.д. 700 жылға дейінгі) әдебиетінде сақталған және үлгіленген. Орта тамил (700-1600 жж.) және Қазіргі тамил (1600 жж. кейінгі) тілдерінде қосымша грамматикалық ерекшеліктер бар. Мысалы, Леманн айтады, етістік түбірінен туындаған себептік түбірлер "Ескі тамилде лексикалық, Орта тамилде морфологиялық, ал Қазіргі тамилде синтаксистік" болып табылады. Дегенмен, Орта және Қазіргі тамил тілінің көптеген ерекшеліктері Толкаппиямның Ескі тамиліне негізделген. немесе "көне өлең". "Kappiyam" сөзі санскрит тіліндегі "Kavya" сөзінен шыққан. Тамил әдебиеті мен тарихының ғалымы Камил Звелебилдің айтуынша, тамилдік пуристер бұл санскриттік этимологияны қабылдамайды және "қызықты" баламаларды ұсынады. Олардың бірі оны үш бөлікке бөледі: "tol kappu iyanratu", яғни "көне тілді қорғау". Бірнеше пуристер ұсынған баламалы этимология – бұл шығарманың атауы автордың аты Толkāppiyan-нан алынған, бірақ бұл даулы болжам, өйткені авторлар да, осы шедеврдің жазылған ғасырлары да белгісіз.

Күні

Толкаппиямның жасалу мерзімі анықтау қиын, көптеп талқыланады, және ол әлі де даулы және белгісіз күйде қалып отыр. Дәстүр бойынша, кейбір үнді ғалымдары оның жазылу мерзімін біздің заманымыздан бұрынғы кезеңге жатқызып, оның Ағастха ғибраткерімен байланысты бір адамның еңбегі екенін айтады. Басқа үнді ғалымдары мен Камил Звелебил сияқты үнді емес ғалымдар оны бір тұтас емес, бөліктерге немесе қабаттарға бөліп қарастыруды ұсынады. Ғалымдар үш сангамы мен үлкен су тасқыны туралы мифке негізделген дәстүрлі мерзімдемелерді қабылдамайды, себебі оны растайтын нақты дәлелдер жоқ. Лингвистика, эпиграфия, санггам әдебиеті және басқа үнді мәтіндеріне негізделген мәліметтер одан әлдеқайда кейінгі мерзімді көрсетеді. Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін тамил ғалымы Гифт Сиромони Толкаппиямды ТАЛБИ П жүйесіне негізделген жазулардың мерзімдемесімен байланыстырып қарастыру қажет екенін айтады, бірақ оның анықталуы қиын. Оның пікірінше, бұл Ашока заманында немесе одан кейінгі ғасырларда болуы мүмкін. Ираватам Махадеван Толкаппиямды біздің заманымыздың II ғасырынан бұрынғы мерзімге жатқызбайды, себебі ол тамил жазуының ажырамас бөлігі – пуллидің қолданылуын айтады. Пулли – таза дауыссыздарды дауыстылармен біріккен дауыссыздардан ажыратуға арналған диакритикалық белгі, ол тек біздің заманымыздың II ғасырынан кейін тамил эпиграфтарында кеңінен қолданыла бастады. Ежелгі тамил тілінде маманданған лингвист В. С. Ражам өзінің «Классикалық тамил поэзиясының анықтамалық грамматикасы» атты кітабында оны біздің заманымыздың V ғасырына дейінгі кезеңге жатқызады. Тамил сөздігінің авторы Вайяпури Пиллай Толкаппиямды біздің заманымыздың V немесе VI ғасырынан бұрынғы мерзімге жатқызады. Камил В. Звелебил Толкаппиямның ең ерте қабатын, негізгі Ур мәтінін б.з.д. 150 жылға немесе одан кейінгі кезеңге жатқызады. 1974 жылғы шолуында Звелебил Толкаппиямның I және II кітаптарын біздің заманымыздан б.з.д. 100-250 жылдар аралығына, ал мәтіннің қалған бөліктері мен сутраларын б.з. 3-5 ғасырлар аралығына жатқызады. Звелебилдің сөзіне қарағанда, Толкаппиямның қолжазбалары V ғасырдағы «соңғы редакциялауға» негізделген. Жапондық индолог Таканобу Такахаши Толкаппиямның бірнеше қабаты бар екенін айтады, олардың ең ертесі біздің заманымыздың I немесе II ғасырына, ал ең жаңасы және соңғы редакциясы V немесе VI ғасырына жатады. XIX ғасырда өмір сүрген және дравид тілдерін зерттеуге үлес қосқан индолог А. С. Бернелл Толкаппиямның «VIII ғасырдан кейін» жазылмағанын айтады. Голланд ғалымы Герман Тикен Толкаппиямның ең ертерек мерзімін біздің заманымыздың IX ғасырына жатқызады. Ол осы тұжырымға Толкаппиям мен санггам әдебиетінің антологияларын IX ғасырдағы Пандья жобасының бір бөлігі ретінде, санскритпен тең дәрежедегі классикалық тіл ретінде тамилдің мәртебесін көтеру үшін, сондай-ақ сангам әдебиеті, санггамнан кейінгі әдебиет және Теварам сияқты бхакти әдебиеті сияқты әртүрлі әдебиеттердің дәстүрлі түрде қабылданған мерзімдемелеріне жаңа мерзімдер беру арқылы келді. Алайда, Герман Тикеннің еңбегін Г. Э. Ферро Луцци, Джордж Харт және Энн Мониус негізділік, методологиялық және басқа да себептермен сынға алды.