Генри Бофорт (1375-1447) – ағылшын кардиналы, үш рет лорд-канцлер болған саясаткер. Плантагенет әулетінен, Джон Гонттың ұлы. Билік пен шіркеудегі рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Генри Бофорт (шамамен 1375 – 11 сәуір 1447) – ағылшын католик дін қызметкері және мемлекет қайраткері, Линкольн епископы (1398), Винчестер епископы (1404) және кардинал (1426) лауазымдарын атқарған. Ол үш рет лорд-канцлер болып қызмет етті және ағылшын саясатында маңызды рөл атқарды. Бофорт Плантагенеттер әулетінің мүшесі болды, Джон Гонттың (Патша Эдуард III-нің үшінші ұлы) заңдастырылған төрт баласының екінші ұлы еді.
English bishop (1375 – 1447)
Henry Beaufort (c. 1375 – 11 April 1447) was an English Catholic prelate and statesman who held the offices of Bishop of Lincoln (1398), Bishop of Winchester (1404) and cardinal (1426). He served three times as Lord Chancellor and played an important role in English politics. Beaufort was a member of the royal House of Plantagenet, being the second son of the four legitimised children of John of Gaunt (third son of King Edward III) by his mistress (later wife) Katherine Swynford.
Өмір
Бофорт көбінесе Франциядағы ағылшын иелігі Бофортта туған деп есептеледі, бірақ Англия, әсіресе Джон Гонт, оған әжесі Бланша Артуа арқылы келген бұл жерді бұрын-ақ жоғалтқан еді. Ол шіркеуде мансап үшін тәрбиеленді. 1396 жылдың басында оның ата-анасы үйленгеннен кейін Генрих, оның екі бауыры мен бір әпкесі Папа Бонифаций IX-тың бұйрығымен заңды деп жарияланды және 1397 жылдың 9 ақпанында Парламент актісімен заңдастырылды, бірақ олар таққа мұрагерлік құқығынан айырылды. 1398 жылдың 27 ақпанында ол Линкольн епископы болып тағайындалды, ал 1398 жылдың 14 шілдесінде киеленді. Генрих Болингброк Ричард II-ні тақтан түсіріп, 1399 жылы Генрих IV ретінде таққа отырғаннан кейін, 1403 жылы епископ Бофортты Англияның лорд-канцлері етіп тағайындады, бірақ Бофорт 1404 жылы 19 қарашада Винчестер епископы болып тағайындалғанда қызметтен кетті. 1411 және 1413 жылдар аралығында епископ Бофорт немере інісі, Уэльс ханзадасымен патшаға қарсы болғандықтан саяси жағдайы нашарлап, абыройсыздыққа ұшырады, бірақ король Генрих IV қайтыс болғаннан кейін ханзада Генрих V патша болғанда, ол 1413 жылы қайтадан канцлер болды, бірақ 1417 жылы қызметтен кетті. 1431 жылы Жанна д'Арк тұтқындалғаннан кейін, аңыз бойынша, Бофорт Бове епископы Пьер Кошон төрағалық еткен сот отырыстарының кейбіреулерін бақылаған. Алайда, сот ісінің толық тізілімінде, оның қатысуын күн сайын тіркегенде, ол онда болмағандығы анықталды. Ол тек өзінің мойынұсау күнінде (1431 жылдың 26 мамыры) ғана көрінді. Ресми жазбада Бофорттың оның өлім жазасына қатысқаны туралы ештеңе айтылмаған, бірақ аңыз бойынша ол оның өлім сахнасын көргенде жылаған. Бұл аңыз қазір Жанна д'Арктың ақталу процесі деп аталатын оқиғадан басталады, ол 1455 және 1456 жылдары көптеген куәгерлерді тексерумен аяқталды. 27 сұрақтардың бірінде Жаннаның өлімі "барлық қатысушылардың, тіпті оның ағылшын жауыздарының көз жасын шығаруға жеткілікті" болғаны айтылды. Бұл қайта сотта көптеген куәгерлер оның қатысқанын айтты немесе мәлімдеді, соның ішінде бастапқы сот судьяларының бірі, Андре Маргуэри, Руан каноны, Бофорттың капелланын Бове епископының уағызы Жаннаға тым жақсы болды деп шағымданғаны үшін сөккенін мәлімдеді. Алайда, Маргуэри қандай уағызды айтқаны белгісіз. Бофорт көп жылдар бойы ағылшын саясатында белсенді болып, патшаның басқа да ықпалды кеңесшілерімен күресті. Ол 1447 жылдың 11 сәуірінде қайтыс болды.
Beaufort is often claimed to have been born at Beaufort, an English domain in France, but England, John of Gaunt specifically, had already lost that land holding, which had come to him through his grandmother Blanche of Artois. He was educated for a career in the Church. After his parents were married in early 1396, Henry, his two brothers and one sister were declared legitimate by Pope Boniface IX and legitimated by Act of Parliament on 9 February 1397, but they were barred from the succession to the throne. On 27 February 1398, he was nominated Bishop of Lincoln, and on 14 July 1398, he was consecrated. After Henry of Bolingbroke deposed Richard II and took the throne as Henry IV in 1399, he made Bishop Beaufort Lord Chancellor of England in 1403, but Beaufort resigned in 1404 when he was appointed Bishop of Winchester on 19 November. Between 1411 and 1413, Bishop Beaufort was in political disgrace for siding with his nephew, the Prince of Wales, against the king, but when King Henry IV died and the prince became King Henry V, he was made Chancellor once again in 1413, but he resigned the position in 1417. After the capture of Joan of Arc in 1431, legend has it that Beaufort was present to observe some of the heresy trial sessions presided over by Bishop Pierre Cauchon of Beauvais. However, the full record of the trial, which lists all those who took part in her trial on a daily basis shows that he was not there. His sole appearance is on the day of her abjuration (26 May 1431). The formal record does not include Beaufort's presence at her execution but legend has it that he wept as he viewed the horrible scene as she was burned at the stake. This legend derives from what is now known as the Rehabilitation Trial of Joan of Arc which culminated in an examination of numerous witnesses in 1455 and 1456 in which one of the 27 Articles of Enquiry was that Joan had died in "such a manner as to draw from all those present, and even from her English enemies, effusions of tears." A number of witnesses at this re trial inferred or declared his presence including one of the original trial judges, one Andre Marguerie, Canon of Rouen, who asserted that Beaufort had reprimanded his chaplain for complaining that the Bishop of Beauvais's sermon was too favourable to Joan. However, it is not clear to which sermon Marguerie was referring. Beaufort continued to be active in English politics for years, fighting with the other powerful advisors to the king. He died on 11 April 1447.