Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық ақсүйек (1291–1343)
Italian noble (1291–1343)
Аймон (15 желтоқсан 1291 – 22 маусым 1343), «Бейбіт» лақап атымен танымал, 1329 жылдан 1343 жылға дейін Савой графы болды.
Aymon (15 December 1291 – 22 June 1343), nicknamed the Peaceful, was Count of Savoy from 1329 to 1343.
Ерте өмір
Аймон Шамбериде дүниеге келген. Оның әкесі Савой графы Амадей V еді, ал ол Савой графы Эдуардтың кіші інісі болды.
Aymon was born in Chambéry. His father was Amadeus V, Count of Savoy, and he was the younger brother of Edward, Count of Savoy.
Мансап
1321 жылы Аймон Корбиер қамалында қамау машиналарын басқарды. 1323 жылы Амадей V қайтыс болғаннан кейін Аймон Эдуардтың басшылығымен Бресс аймағының иесі болды. Жүйсі отбасының кіші ұлы болғандықтан, Аймон шіркеуде қызмет етуді жоспарлаған. 1329 жылы Эдуард қайтыс болғанда, Аймон Авиньон қаласындағы Папа Иоанн XXII сарайында болды. 1329 жылы граф атанғаннан кейін көп ұзамай Аймон өзінің туысы Женева графы Амадей III-імен жер дауларын реттеу үшін комиссия құрды. Бұл даулар ұрпақтар бойы отбасы арасындағы алау болып келген, бірақ олар соғысқа қайта оралмай, жылдар бойы келіссөздер арқылы оны шеше алды. Осылайша Аймон «Тыныш» деген лақап атын алды. Саликтік заңға сүйенетін Савой аймағында әйел билеуші болған емес, сондықтан Аймон Савой графы лауазымы үшін өзінің немере қызы Жанна Савоймен күресті. Жанна күйеуі, Бретань герцогы Джон III-тің қолдауымен өзінің құқығын қорғады. Джон мен Жаннаның балалары болған жоқ. Ақырында, Аймон Жаннаға ақша төлеу шартымен графтыққа ие болды. Ол граф ретіндегі алғашқы жылдарын Виенно дофині Гвиг VIII-ге қарсы соғыста өткізді, бұл олардың отбасыларындағы ұзақ жылдар бойы созылған араздық еді. 1333 жылы Гвиг Ла Перьерді қоршағанда қаза тапқаннан кейін Франция королі Филипп VI Аймон мен Гвигтің інісі, жаңа дофин Гумберт II арасында бітімге келісім жасады. 1334 жылдың тамызында жүз жылдық соғыстың басталуына байланысты Англия королі Эдуард III Аймонға елшілік жіберіп, оны ағылшын жағынан болатын соғысқа қосылуға көндірді. Аймон келісімге бармады, өйткені ол Англия мен Нормандияда жер иеленгендіктен, техникалық тұрғыда екі патшаның да поддандығы болды. 1337 жылдың сәуір айында Филипп та қарсы жаққа ұқсас хабарламалар жіберді. Аймон Дофинмен жер даулары әлі шешілмегендіктен, шетелге соғысқа бара алмайтынын айтты. Филипп Гумберт Дофинені сатуға тырысқандықтан, тез арада тұрақты бейбітшілік орнатты. Аймон 1339-1342 жылдар аралығында француз әскерінің бір бөлігі ретінде өз әскерін басқарды. Ол көбінесе Женева графы Амадей III-імен бірге шайқасты. 1330 жылы Аймон ресми құжаттарды басқару үшін канцлер кеңсесін құрды. Ол 1331-1342 жылдар аралығында салынған Откомб аббаттығындағы жерлеу шіркеуін кеңейтуге қаржы жұмсады. 1340 жылы ол кастелян мен өзінің арасындағы шағымдарды қарау үшін арнайы судьяларды тағайындады, бұл оның жұмысын жеңілдетуге көмектесті.
In 1321, Aymon oversaw the siege engines at the siege of Corbières. On the death of Amadeus V in 1323, Aymon was lord of Bresse under Edward. As a younger son of a noble family, Aymon had planned on a life in the church. When Edward died in 1329, Aymon was in Avignon at the court of Pope John XXII. In 1329, shortly after becoming count, Aymon established a committee to settle the territorial disputes with his cousin, Amadeus III of Geneva. These disputes had been an ongoing feud between the families for generations, but they were able to resolve them through years of negotiations without resorting back to war. This was how Aymon earned his nickname of 'The Peaceful'. He contested the title Count of Savoy with his niece, Joan of Savoy since Savoy operated under Salic law and had never had a female ruler. Joan with the support of her husband, John III, Duke of Brittany defended Joan's claim. John and Joan had no issue. Eventually, a settlement was reached whereby Aymon obtained the Countship in return for providing a monetary payment to Joan. He spent much of his first few years as count at war with the Dauphin, Guigues VIII of Viennois, continuing a feud which went back for generations in their families. After Guigues was killed besieging La Perrière in 1333, Philip VI of France was able to broker a truce between Aymon and the new Dauphin, Humbert II of Viennois, brother of Guigues. In August 1334, in the buildup to the Hundred Years' War, Edward III of England sent an embassy to Aymon to convince him to join the impending conflict on the side of the English. Aymon declined to commit, as he held lands both in England and in Normandy, so was technically a subject of both kings. In April 1337, Philip sent similar messages on the other side. Aymon replied that he could not go abroad to fight as he still had territorial disputes with the Dauphiné. Philip quickly settled a more lasting peace, as Humbert was trying to sell the Dauphiné. Aymon then led his forces as part of the French war effort from 1339 to 1342. He often fought alongside Amadeus III of Geneva. In 1330, Aymon established a chancellor's office to manage official documents. He financed the expansion of a burial chapel at the Hautecombe Abbey which was constructed from 1331 to 1342. In 1340, he set up judges to specifically handle appeals at a level between the castellans and himself, to ease his workload in such cases.