Калифорнияның 67 тас жолының тарихы мен сипаттамасы

Кіріспе

Калифорниядағы тас жол

Автомагистраль аяқталады, және SR 67 солтүстікке бұрылып, Mapleview көшесінде Сан-Диего өзенін кесіп өтеді де, Морено ауданына кіретін бөлінбеген тас жолға айналады. Содан кейін SR 67 Сикамор каньоны округінің ашық кеңістігі қорығының шығысындағы Фостер ауданына жақын ауылдық жерге кіреді, Сан-Висенте су қоймасының батысынан өтеді. Жол Скриппс Поуэй саябағының шығыс шетін және S4 округтік жолымен (CR S4) қиылысады, соңғысы Поуэй қаласының шегінде орналасқан. Шығыс Поуэйде SR 67 шығысқа қарай бұрылып, ақырында қаланы тастап, біріктірілмеген Рок-Хейвенге кіреді. Жол Роземонтқа, Калифорнияға жақын жалғасады, содан кейін солтүстік-шығысқа бұрылып Джулиан жолымен, ал Рамона қаласының орталығындағы Мейн-стритпен жүреді. SR 67 SR 78 қиылысында аяқталады; SR 78 солтүстік-батысқа қарай Pine Street ретінде қиылысып, солтүстік-шығысқа қарай Main Street бойымен Джулианға қарай жалғасады. SR 67 Калифорния автокөлік жолдары және тас жолдар жүйесінің бөлігі болып табылады, ал автомагистральдің бөлігі Ұлттық тас жолдар жүйесінің құрамына кіреді – бұл елдің экономикасы, қорғанысы және жылжуы үшін маңызды деп саналатын тас жолдар желісі. Бұл маршрут I 8-ден Лейксайдтағы Мейплвью көшесіне дейін CHP офицері Кристофер Д. Лайдонның естелік автомагистралі деп аталады. 2013 жылы SR 67 Бродвей мен Брэдли авенюі арасында (тас жолдағы ең жоғары тәуліктік орташа трафик – AADT) 94 000, ал Рио-Мария жолы мен Поуэй жолы арасында (тас жолдағы ең төменгі AADT) 18 100 көлік өткен.

Алғашқы жылдары

"Жулиан жолы" 1872 жылға дейін салынған және дилижанстар үшін пайдаланылған. 1883 жылы "Сан-Диего Юнион" және "Дейли Би" газеттері оны "округ үшін үлкен ұят" деп сипаттады. Оның жағдайы нашар, дереу жөндеу қажет. 1885 жылдың 21 қазанында округтік қадағалаушылар кеңесі Бернардо ауданындағы "Жулиан жолын" жеке меншікке қайта орналастыруға келісті. 1890 жылы "Сан-Диего Юнион" және "Дейли Би" газеттері жолдың шаруашылықтар арқылы өтетінін, ал жолдың басым бөлігі "каньонның батыс жағынан кесіліп, гранитпен нығайтылғанын" жазды. Жол жүзімдіктер арқылы Рамонаға қарай жалғасты, одан әрі тасты даладан өтті. 1885 және 1891 жылдар аралығында "Сан-Диего, Куямака және Шығыс темір жолы" Сан-Диегодан Эль-Каджон арқылы Лейксайдтың солтүстік-шығысындағы Фостер қаласына дейін ұзартылды. 1896 жылы дилижанс желісі Фостердегі темір жол желісінің соңғы бекетінен Джулианға дейін жалғасты, және "Сан-Диего" газеттерін күн сайын сағат 14:30-ға дейін Рамонаға жеткізді. 1913 жылы округ "Жулиан жолының" жаңа бағытын зерттеуді бастады, ол Эль-Монте ранчосы арқылы өтіп, Сан-Диегодан Джулианға дейінгі қашықтықты 8 шақырымға (5 миль) қысқартты және кейбір тік көтерілістерді жойды. 1920 жылдың 30 маусымында "Жулиан жолы" (сол кезде No. 3A жолы деп аталған) бойынша тендер ұсынылды, бірақ қазан айына дейін жолдың дайындық жұмыстары округтік инженердің күтілгенінен қалып қойды, тек 6 шақырым (3,5 миль) жол аяқталды. 1920 жылдың соңына қарай Сантиден Эль-Каджонға дейінгі жол асфальтталды. 1922 жылдың шілдесінде Фостер мен Джулиан арасындағы асфальтталған жол 550 000 долларға (шамамен...) ашылды. "Рамона жолының" 32 шақырымдық бөлігі (Мусси Грейдінен Балленаға баратын жолға дейін) асфальтталмаған қалды, оны асфальттауға 400 000 доллар (шамамен...) жұмсалатын болып есептелді. 1925 жылы Рамона мен Джулиан арасында 19 шақырым (12 миль) асфальтталмаған жол қалды, және осы жобаны қаржыландыру үшін мемлекеттік және округтік салықтар қолданылуы керек еді. 1925 жылдың сәуір айында Мусси Грейді аяқталды, бұл Сан-Диего мен Рамона арасындағы асфальтталған жолдың аяқталуын білдірді. 1926 жылы Сан-Диего округі "Жулиан жолын" округтік бульвар деп жариялады, яғни көліктер магистральға кірмес бұрын тоқтауы тиіс еді. 1933 жылы Эль-Каджоннан Санта-Исабельге дейінгі жол мемлекеттік тас жолдар жүйесіне қосылды және 1935 жылы 198-ші маршрут деп белгіленді. Ол Лейксайдтағы Мэн және Вудсайд даңғылдары мен Эль-Каджон қаласындағы Магнолия даңғылынан бастап, АҚШ 80 (US 80) тас жолына, Мейн-стриттегі магистральға дейін созылды. Лейксайдтың солтүстігінде Сан-Висенте су қоймасының құрылысынан 3 шақырым (2 миль) жол бөлігі су астында қалды, сондықтан жолды Вудсон тауының етегіне қарай 3 шақырымға (2 миль) батысқа жылжыту туралы шешім қабылданды. 1942 жылы Лейксайд пен Маунт Вудсон арасындағы жолды қайта құру, кеңейту және қайта асфальттау үшін 830 784 доллар (шамамен...) қаржы бөлінді. 19 шақырымдық (11,7 миль) бөлігінің дайындық және асфальттау жұмыстары 1943 жылдың 15 желтоқсанына дейін аяқталуы жоспарланған. 1954 жылы Эль-Каджондағы Мейн-стрит пен Бродвей арасындағы жолға светофорлар орнатуға қаржы бөлінді. 198-ші маршрут Ла-Меса бульвары мен Палм даңғылына дейін, SR 94-ке дейін созылды. 1964 жылғы мемлекеттік тас жолдарды қайта нөмірлеу кезінде 198-ші маршрут 67-ші мемлекеттік маршрут деп қайта нөмірленді, ал I 8-ден оңтүстікке қарайғы бөлігі SR 125 болып қайта нөмірленді.

The "Julian road" had been constructed by 1872, and was used for stagecoaches. In 1883, The San Diego Union and Daily Bee described it as a "disgrace to the county. It could hardly be in a worse condition and should be repaired immediately." On October 21, 1885, the county Board of Supervisors agreed to a realignment of the Julian road, in what was known as the Bernardo District, onto private property. The road was described in 1890 by The San Diego Union and Daily Bee as passing through farms, and the grade was "cut on the west side of the canyon and buttressed with granite the greater part of the way." The route continued towards Ramona through vineyards, passing by more boulders. Between 1885 and 1891, the San Diego, Cuyamaca, and Eastern Railroad was extended from San Diego through El Cajon to the town of Foster, northeast of Lakeside. In 1896, the stagecoach line connected the terminus of the railroad line in Foster to Julian, and transported the San Diego newspapers to Ramona by 2:30 pm each day. The county began to survey a new routing of the Julian road in 1913 cutting through the El Monte Ranch, reducing the distance from San Diego to Julian by 5 mile (8 km) and removing some steep grades. Bidding was conducted on the Julian road, then known as Road No. 3A, on June 30, 1920; however, progress on the grading of the road fell behind the county engineer's expectations by October, with only 3.5 mile (6 km) of the road complete. The road was paved from Santee to El Cajon by the end of 1920. Between Foster and Julian, the paved road was opened in July 1922, at a cost of $550,000 (about $ in dollars). The "Ramona Road" remained unpaved between the Mussey Grade and the road to Ballena, a distance of 20 mile (32 km), and the estimated cost of paving it was $400,000 (about $ in dollars). In 1925, there were 12 mile (19 km) left of unpaved road between Ramona and Julian, and state and county taxes were to be used to fund this project. The Mussey Grade was completed in April 1925, marking the completion of the paved road between San Diego and Ramona. San Diego County declared the Julian road a county boulevard in 1926, meaning that vehicles were required to stop before entering the highway. The road that would become SR 67 was added to the state highway system in 1933, from El Cajon to near Santa Ysabel, and was designated as Route 198 in 1935. It consisted of Maine and Woodside avenues in Lakeside and Magnolia Avenue in the city of El Cajon all the way to U. S. Route 80 (US 80) at Main Street. Because of the construction of the San Vicente Reservoir north of Lakeside, a 2 mile (3 km) section of the road had to be submerged, and it was decided to relocate the road 2 mile (3 km) further west by the foot of Mount Woodson. The road was allocated $830,784 in funding (about $ in dollars) to be realigned, widened, and repaved between Lakeside and Mount Woodson in 1942. Grading and paving of the 11.7 mile (19 km) part was scheduled for completion on December 15, 1943. Funding was allocated for traffic signals on the portion between Main Street and Broadway in El Cajon in 1954. Route 198 also extended onto La Mesa Boulevard and Palm Avenue to SR 94. In the 1964 state highway renumbering, Route 198 was renumbered as State Route 67; the portion south of I 8 was renumbered as SR 125.

Автомобиль жолдарын салу

Мемлекеттік тас жол комиссиясы 1954 жылы SR 67 жолын Лейксайд қаласы арқылы қайта бағыттауды шешті, оны Сан-Диего өзеніне жақындатып, ескі теміржолдың орнындағы жерді пайдаланып, қала орталығынан алыстатты. 1964 жылы Сан-Диего округі Эль-Кахон қаласындағы Пеппер-Драйвтан Бродвейге дейінгі SR 67 автокөлік жолын салу үшін 1 миллион доллар (шамамен доллармен) алды. 1965 жылы тағы 1 миллион доллар (шамамен доллармен) бөлінді, және жоба I 8 дейін ұзартылды. I 8-ден Пеппер-Драйвқа дейінгі автожол 1967 жылы аяқталды, сол кезде Caltrans "сары, жарық қайтармайтын маркерлер, жоғары көтерілген сары нүктелермен араластырылған" автожолдың иығын белгілеу үшін орнатылатынын хабарлады; бұл округте оларды қолданған алғашқы бөлім болды. 1968 жылдың желтоқсанына қарай автожол I 8-ден солтүстікке қарай Вудсайд даңғылына дейін аяқталды; 1970 жылдың басында жолды кеңейту кезінде солтүстік бөлігінің биіктігі тегістелді. Наурыз айында Вудсайд даңғылынан Сан-Диего өзеніне дейінгі автожол 3,2 миллион долларға (шамамен доллармен) салынып жатыр. Автожолдың бөлігі 1970 жылдың 12 қазанында ашылды; ол төрт жолақты етіп салынды. SR 67 жолы SR 56 жолының шығыс бағытындағы соңғы нүктесі болуы жоспарланған. 1983 жылы Сан-Диего және Поуэй қалалары SR 56-ны SR 67-ге дейін ұзартуды қолдады, бірақ Поуэй қаласы бағытты өзгертуді және автожол қала аумағында аяқталуына қатысты алаңдаушылықтарын білдірді. I-15-тен шығысқа қарай SR 56 жолының бөлігін салу жоспарланбаған. Бірнеше магістральдық жолдар SR 56 автокөлік жолының шығыс бөлігін SR 67 автокөлік жолымен байланыстырады, оның ішінде Тед Уильямс паркі, Твин Пикс жолы, Эспола жолы (CR S5) және Поуэй жолы (CR S4). Автокөлік жолының беделі 21-ші ғасырдың басында да сақталды. 2000 жылы 1 миллион долларлық (шамамен доллармен) жобаға жолдың иығын кеңейтуге рұқсат берілді, себебі 1996 жылдан 1999 жылға дейін SR 67 жолында 413 апат және 15 адам қаза тапқан. Осы кезде округ әкімі Дианн Джейкоб жолдың барлық бөлігін төрт жолақты етуді ұсынды. Қауіпсіздікті арттыруға бағытталған шаралар, құқық қорғау органдары мен жүк тасымалдау компанияларының қатысуымен, 2001 жылдың соңына қарай жол-көлік оқиғалары мен қаза болғандардың саны азайды. Дегенмен, апаттар жалғасты, және 2008 жылдың қарашасына қарай жүргізушілерге жылдамдығын ескертетін электронды белгілер орнатылды, сондай-ақ қосымша жарнамалық науқан басталды. Оңтүстік бағыттағы қозғалыс екі жолақты жолдан бір жолақтыға азайтылуы, қисықтан кейін болған апаттардың себебі болды, көліктердің алға шығу үшін "таласуынан" соқтығысулар орын алды. Басты-басты соқтығысулар да апаттардың себебі болып табылады. Осыған қарамастан, 2009 жылы Caltrans ресми көрсеткіштер бойынша жолды қауіпсіз емес деп санамады. 2009 жылдың мамыр айында Сан-Диего үкіметтерінің қауымдастығы (SANDAG) SR 67 жолын жөндеуді өзінің басымдықтар тізімінде 17-орынға қойғанын хабарлады, нәтижесінде 2030 жылы төрт жолақты автокөлік жолы аяқталуы күтілуде, ол шектеусіз кіруге мүмкіндік бермейді. Бір айдан кейін Caltrans және Калифорния автокөлік патрулі халықты қауіпсіздік мәселелері туралы хабардар ету үшін қосымша күш салуға келісті. 2010 жылы қауіпсіз жүргізу дағдыларын қалыптастыруға шақыратын белгілер орнатылды; 2007 жылдың қаңтарынан 2010 жылдың желтоқсанының басына дейін SR 67 жолындағы апаттардан жиырма төрт адам қаза тапты. 2009 жылдың наурыз айында болған қаза болған апаттан кейін аман қалғандардың кейбіреуі Caltrans компаниясына жолдың күтілуі мен жобалануындағы немқұрайлылық үшін сотқа жүгінді, бірақ сот ісі департамент пайдасына шешілді. 2010 жылғы есепте Caltrans I 8-ден Дай Роудқа дейінгі жолға екі жолақ қосу арқылы қозғалысты жақсартуға болатынын ұсынды.

The State Highway Commission decided to reroute SR 67 through Lakeside in 1954, moving it closer to the San Diego River and away from the city center, using the land formerly occupied by the old railroad. During 1964, the county of San Diego received $1 million (about $ in dollars) to construct SR 67 as a freeway from Pepper Drive to Broadway in the city of El Cajon. Another $1 million (about $ in dollars) was allocated in 1965, and the project was extended to I 8. The freeway from I 8 to Pepper Drive was complete by 1967, when Caltrans announced that "yellow, non reflectorized markers interspersed with raised yellow dots" would be installed on the freeway portion to delineate the shoulder; this was the first section to use them in the county. By December 1968, the freeway was complete from I 8 north to Woodside Avenue; the grade at the northern end was smoothed out during the widening of the road in early 1970. In March, the freeway was under construction from Woodside Avenue to the San Diego River, at a cost of $3.2 million (about $ in dollars). The freeway portion opened on October 12, 1970; it was constructed four lanes wide. It was planned that SR 67 would be the eastern terminus of SR 56. In 1983, both the cities of San Diego and Poway supported the extension of SR 56 to SR 67, although the City of Poway wanted the route moved and had reservations about the freeway ending in the city. There are no plans to construct the portion of SR 56 east of I 15. Several arterial roads connect the eastern end of the SR 56 freeway with SR 67, including Ted Williams Parkway, Twin Peaks Road, Espola Road (CR S5), and Poway Road (CR S4). The reputation of the highway continued into the early years of the 21st century. In 2000, a $1 million project (about $ in dollars) was authorized to widen the shoulders of the road, after there were 413 accidents and 15 fatalities on SR 67 from 1996 to 1999. At this time, County Supervisor Dianne Jacob proposed expanding the highway portion to four lanes along the entire route. Following a safety initiative, including the involvement of law enforcement and trucking companies, accidents and fatalities both decreased by the end of 2001. Accidents continued, however, and by November 2008, electronic signs were installed to inform motorists of their speed, and another publicity campaign had been launched. The reduction from two lanes to one lane heading southbound just after a curve has been blamed for at least some of the accidents, with collisions resulting from cars "jockeying" to be ahead. Head on collisions are another source of crashes. Despite this, in 2009 Caltrans did not view the road as unsafe according to official metrics. In May 2009, the San Diego Association of Governments (SANDAG) announced that fixing SR 67 was number 17 on its priority list, resulting in an estimated 2030 completion of a four lane highway that would not be limited access. A month later, Caltrans and the California Highway Patrol agreed to take more efforts to educate the public about the safety issues. Signs were installed in 2010 to encourage drivers to practice safe driving habits; from January 2007 to early December 2010, twenty four people died from accidents on SR 67. Following a March 2009 fatal crash, some of the survivors filed a lawsuit against Caltrans for negligence in maintaining and designing the highway, but the suit was decided in favor of the department. In a 2010 report, Caltrans suggested that two lanes could be added along the highway from I 8 to Dye Road in order to improve traffic flow.

Қосымша өзгерістер

1983 жылы Каслер корпорациясына I-8 магистралімен тоғысқан жерді жаңартуға 9,1 миллион долларлық (шамамен доллармен) келісімшарт берілді. 1985 жылы 67-жолдың Поуэй жолынан Поуэй қаласының шегіне дейін кеңейтілуі ұсынылды. 1987 жылы Проспект даңғылындағы жол тығынына байланысты Вудсайд даңғылында солтүстікке шығуға арналған қосымша жол салу туралы ұсыныс жасалды, бірақ ол ешқашан салынбады. 2000 жылы Брэдли даңғылындағы тоғысқан жерді жаңарту туралы да ұсыныс болды. Келесі жылы SANDAG 2030 жылғы көлік жоспарының аясында Рамона қаласының оңтүстік айналма жолын салуға және Вигиланте жолынан Дай-роудқа дейін 67-жолды кеңейтуге 200 миллион доллар бөлді. Рамона қаласын жоспарлау тобының төрағасы кеңейтудің орнына айналма жол салу арқылы қозғалысты баяулатуды ұсынды. 2003 жылғы Седар өрті кезінде жолдың қоршаулары мен жол белгілері зақымдалды. Сол жылы 67-жолды Mapleview көшесінен Dye Road-қа дейін кеңейту жоспарланған; алайда, «Ормандарымызды және ранчоларымызды сақтайық» ұйымы сотқа беріп угроза жасағанда, SANDAG жобаны «қайта қарауға» келісті. 2007 жылдың 21 және 22 қазанында жергілікті орман өрттері кезінде және Рамона қаласының тар жолмен эвакуациясы кезінде жол-көлік тығындары жиі кездесті. SR 125 шығысқа қарай SR 67 дейін SR 52-нің «ірі құрылысы» 2008 жылдың ақпанында басталды, бұл 2006 жылы сайлаушылар бекіткен штаттағы көлік облигациялары арқылы шешілген қаржыландыру мәселесіне байланысты кешіктірілді. SR 52 арқылы өтетін тоғысқан жердің құрылысы 2008 жылдың маусым айының ортасында басталды. Құрылыстың 2010 жылы аяқталуы жоспарланған, бірақ ауа райына байланысты кешіктірілімдерге байланысты 2011 жылдың басына дейін ықпалдастырылды. Бұл жаңа тоғысқан жер 2011 жылдың 29 наурызында қозғалысқа ашылды. Жобаның құны 525 миллион долларды құрады, ол мемлекеттік және федералдық қаражат, сондай-ақ TransNet округтік сату салығы түсімдері есебінен қаржыландырылды.