Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Грек мифологиясындағы нимфа – мифологиялық тұлға.
Nymph in Greek mythology
the mythological figure
Грек мифологиясында Каллисто (/k//ə/'/l//ɪ//s//t//oʊ/; Καλλιστώ) – нимфа немесе Ликаон патшасының қызы; мифтерде бұл егжей-тегжейлі мәліметтер әртүрлі айтылады. Ол Зевске әсер еткен Артемиданың (римдіктер үшін Диана) ізбасарларының бірі деп есептеледі. Каллистоның тарихының көптеген нұсқалары сақталған. Кейбір авторлардың айтуынша, Зевс Каллистоны ұстау үшін Артемиданың кейпін алған, ал ол Зевсті Артемида деп ойлап, онымен бірге болған. Одан кейін ол жүкті болды, және бұл әйелдерге белгілі болған соң, Артемида тобынан қуылды. Содан кейін Зевстің әйелі Гера оны аюға айналдырды, бірақ кейбір нұсқаларда Артемида оған аюдың бейнесін берген. Кейіннен, ол ұлы аң аулап жүргенде өлтірілуге асыққанда, Зевс оны жұлдыздық аспанда Үлкен Аю ("Ұлы Аю") ретінде орналастырды. Ол Зевстен туған Аркадиялықтардың анасы болды. Юпитердің төртінші Галилей серігі және негізгі белдеудегі астероид Каллистоның құрметіне аталған.
In Greek mythology, Callisto (/k//ə/'/l//ɪ//s//t//oʊ/; Καλλιστώ ) was a nymph, or the daughter of King Lycaon; the myth varies in such details. She was believed to be one of the followers of Artemis (Diana for the Romans) who attracted Zeus. Many versions of Callisto's story survive. According to some writers, Zeus transformed himself into the figure of Artemis to pursue Callisto, and she slept with him believing Zeus to be Artemis. She became pregnant and when this was eventually discovered, she was expelled from Artemis's group, after which a furious Hera, the wife of Zeus, transformed her into a bear, although in some versions, Artemis is the one to give her an ursine form. Later, just as she was about to be killed by her son when he was hunting, she was set among the stars as Ursa Major ("the Great Bear") by Zeus. She was the bear mother of the Arcadians, through her son Arcas by Zeus. The fourth Galilean moon of Jupiter and a main belt asteroid are named after Callisto.
Өнер саласында
Каллистоның тарихы кейде классикалық өнерде бейнеленген, онда аюға айналу сәті ең танымал болды. Ренессанстан бастап көптеген маңызды тарихи картиналар, сондай-ақ көптеген кішкентай шкаф картиналары мен кітап иллюстрациялары, көбінесе «Диана мен Каллисто» деп аталады, жүктіліктің ашылуының қайғылы сәтін көрсетеді, құдай және оның нимфалары Овидий айтқандай, көлде шомылып жатқанда. Бұл тақырыптың тартымдылығы, әрине, бірнеше әйелдің топтарын көбінесе жалаңаш түрде көрсету мүмкіндігі болды. Тицианның «Диана мен Каллисто» (1556–1559) картинасы олардың арасындағы ең ұлысы (біріншісі болмаса да) болды және Корнелиус Корттың гравюрасы арқылы жылдам тарады. Мұнда, көптеген келесі суреттердегідей, Диана ашуланып, Каллистоны екі нимфа ұстап тұрғанда, оның үстіндегі қалған киімдерін шешіп жатқан болуы мүмкін. Басқа нұсқаларында Рубенстің картинасы бар, ал Рембрандттың «Диананың нимфаларымен шомылуы, Актеон мен Каллистомен бірге» картинасы бұл сәтті Актеонның келуімен ерекше біріктіреді. Негізгі композиция өте тұрақты. Карло Ридольфи Джорджоне 1510 жылы қайтыс болғанын айтты, бірақ оның Джорджонеге қатысты көптеген атрибуцияларын, қазір жоғалған картиналарға қатысты ғалымдар күмәнмен қарайды. Тициан өзінің композициясын құрғанға дейін, Пальма Веккио мен Доссо Доссидің басқа, азырақ драматикалық жұмыстары бар. Аннибале Карраччидің «Құдайлардың махаббаты» атты туындысында Юнона Дианаға Каллистоны аю түрінде атуға шақырады. Овидий бұл жағдайды Каллистоның жүктілігінің тоғызыншы айында деп көрсетеді, бірақ суреттерде ол көбінесе жүктіліктің соңындағы дөңгелек іші бар күйде бейнеленеді. Діни өнердегі «Қонаққа бару» сияқты, бұл тарих суретте жүктілікті көрсетуді талап ететін тарихи суреттемелердегі ең көп қайталанатн тақырып болды, ал ерте заманғы суретшілер оған әлі де сақтықпен қарады. Дегенмен, оқиғада топтың қалған бөлігі жүктілікті бұрын байқамағаны қажет болды. Каллистоның Зевс/Юпитердің жасырынған күйінде азғырылуы да танымал тақырып болды, көбінесе «Юпитер мен Каллисто» деп аталды; бұл классикалық мифологиядан лесбиялық махаббат туралы ең анық ортақ тақырып болды. Екі ғашық көбінесе бақта қуана құшақтасқан күйде бейнеленеді. Овидий сипаттаған Каллистоның не болып жатқанын түсінгеннен кейін болған зорлық-зомбылық көбінесе көрсетілмейді. 1700 жылға дейінгі нұсқаларда Каллистоның не болып жатқанына күмәнді болуы мүмкін, Рубенстің нұсқаларындағыдай. Ол әсіресе 18 ғасырда танымал болды, онда суреттер еротикалық сипатқа ие болды; Франсуа Буше бірнеше нұсқасын салған. Эсхилдің «Каллисто» трагедиясы жоғалып кетті. Алайда Каллисто барокко дәуірінде Франческо Каваллидің 1651 жылы «Ла Каллисто» шығармасын жазған кезде драмалық дәстүрге қайта оралды.
Callisto's story was sometimes depicted in classical art, where the moment of transformation into a bear was the most popular. From the Renaissance on a series of major history paintings as well as many smaller cabinet paintings and book illustrations, usually called "Diana and Callisto", depicted the traumatic moment of discovery of the pregnancy, as the goddess and her nymphs bathed in a pool, following Ovid's account. The subject's attraction was undoubtedly mainly the opportunity it offered for a group of several females to be shown largely nude. Titian's Diana and Callisto (1556 1559), was the greatest (though not the first) of these, quickly disseminated by a print by Cornelius Cort. Here, as in most subsequent depictions, Diana points angrily, as Callisto is held by two nymphs, who may be pulling off what little clothing remains on her. Other versions include one by Rubens, and Diana Bathing with her Nymphs with Actaeon and Callisto by Rembrandt, which unusually combines the moment with the arrival of Actaeon. The basic composition is rather unusually consistent. Carlo Ridolfi said there was a version by Giorgione, who died in 1510, though his many attributions to Giorgione of paintings that are now lost are treated with suspicion by scholars. Other, less dramatic, treatments before Titian established his composition are by Palma Vecchio and Dosso Dossi. Annibale Carracci's The Loves of the Gods includes an image of Juno urging Diana to shoot Callisto in ursine form. Although Ovid places the discovery in the ninth month of Callisto's pregnancy, in paintings she is generally shown with a rather modest bump for late pregnancy. With the Visitation in religious art, this was the leading recurring subject in history painting that required showing pregnancy in art, which Early Modern painters still approached with some caution. In any case, the narrative required that the rest of the group had not previously noticed the pregnancy. Callisto being seduced by Zeus/Jupiter in disguise was also a popular subject, usually called "Jupiter and Callisto"; it was the clearest common subject with lesbian lovers from classical mythology. The two lovers are usually shown happily embracing in a bower. The violent rape described by Ovid as following Callisto's realization of what is going on is rarely shown. In versions before about 1700 Callisto may show some doubt about what is going on, as in the versions by Rubens. It was especially popular in the 18th century, when depictions were increasingly erotic; François Boucher painted several versions. Aeschylus' tragedy Callisto is lost. However, Callisto rejoined the dramatic tradition in the Baroque period when Francesco Cavalli composed La Calisto in 1651.