Келлидің қазынасы

Кіріспе

1970 жылғы соғыс комедиясы, Брайан Г. Хаттонның туындысы.

"Келлидің батырлары" – 1970 жылғы Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі комедиялық драма, режиссері Брайан Г. Хаттон. Фильм американдық әскерилердің түрлі-түсті тобының неміс шебінің артында орналасқан француз банкін тонау үшін қарудан түсіп, сақталған нацистік алтынды ұрлау туралы. Басты рөлдерде Клинт Иствуд пен Телли Савалас, ал Дон Риклс, Кэрролл О'Коннор және Дональд Сазерленд комедиялық әсерін күшейтеді. Гарри Дин Стэнтон, Гэвин МакЛеод, Карл Отто Альберти және Стюарт Марголин екінші пландағы комедиялық рөлдерді сомдайды. Сценарий авторы – британдық кино және теледидар сценарисі Трой Кеннеди Мартин. Фильм АҚШ пен Югославияның бірлескен туындысы, негізінен Хорватияның Вижинада ауылында, Истрия түбегінде түсірілген.

Сюжет

1944 жылдың қыркүйек айының басында дауылды күні 35-ші жаяу әскер дивизиясының бөлімдері Францияның Нанси қаласына жақындап келеді. Дивизияның механикаландырылған барлау взводының біріне немістер қарсы шабуыл жасағанда өз позицияларын сақтап тұруға бұйрық беріледі. Саны жағынан кемшілікке тап болған взвод өз минометтерінен достық отқа да ұшырайды. Бұрынғы лейтенант Келли, сәтсіз жаяу әскер шабуылы үшін айыпталған, Вермахттың барлау бөлімінің полковнигі Данкхофты тұтқынға алады. Тұтқынды сұраққа тартып жатқанда Келли офицердің портфелінде қорғасынмен жасырылған бірнеше алтын тақталар бар екенін байқайды. Ол полковникті мас етеді және француздық Клермонт қаласындағы неміс шебінен 30 шақырым қашықтықтағы банк сақтау жарында сақталған 14 000 алтын тақта бар екенін біледі, олардың құны 16 миллион долларға (қазіргі шақта шамамен миллион долларға тең). Олардың позициясы басып алынғанда және американдықтар шегінгенде, "Тигр I" танкы Данкхофты өлтіреді. Келли алтынды ұрлауға шешім қабылдайды. Ол қажетті жабдықтар мен қару-жарақ алу үшін "Crapgame" жабдықтау сержантын тартады. "Oddball" деп аталатын танк командирі тонау жоспарын естіп, өзінің үш M4 Шерман танкысын қосуды ұсынады. Олардың командирі капитан Мэтленд өзінің тағысы "Генералға" (және яхта ұрлауға) кеткендіктен, Келлидің взводының мүшелері Келлиге ұрлыққа қосылуға асығады. Кели көп ұзамай циник шебер сержант "Big Joe"-ны келісуге көндіреді. Келли өз жаяу әскері мен Oddball-дың танкылары мен экипажы бөлек жолмен Клермонтқа жақын жерде кездесуі керек деп шешеді. Шерман танкылері неміс шебі арқылы шайқасып, теміржол депосын жояды, бірақ олар өтуі керек көпірді одақтас авиациясы жарып жібереді. Oddball көпір салу үшін инженерлік бөліммен байланысады, ал инженерлер өз кезегінде қолдау көрсету үшін тағы да көп адамдарды шақырады. Америкалық истребитель ұшағы оларды неміс сарбаздары деп қате түсіргендіктен джиптері мен жартылай тізбекті машиналарын жоғалтқаннан кейін, Келли мен оның адамдары жаяу жүріп кетеді. Олар мина өрісіне түседі, ал Грейс сарбазы минаға басқаннан кейін жарылып кетеді. Жарылысты тексеруге келген неміс патрулін ұстауға мәжбүр болғаннан кейін, мина өрісінде қалған соңғы екі адам, Митчелл мен Джоб, Келлидің командасы неміс сарбаздарын жоя алмастан қаза табады. Oddball екі күннен кейін Келлимен қосылып, өзімен бірге алған қосымша әскерлерді алып келеді және олар өзеннен Клермонтқа дейін шайқасады. Осы уақытқа дейін ұсталған радио хабарламалар генерал-майор Кольттың назарын аударады, ол оларды өз бастамасымен алға жылжыған агрессивті армия бөлімшесінің күш-жігері деп қате түсіндіреді және осы "жетістікті" пайдалану үшін жаңа майданға асығады. Клермонтты 1-ші СС танк дивизиясының үш "Тигр I" танкысы және оның жаяу әскері қорғайды. Американдықтар неміс жаяу әскерін және екі "Тигр" танкысын жоя алады, бірақ соңғы танк Oddball-дың соңғы Шерман танкысы бұзылып қалғаннан кейін банк алдында тоқтап, оларды тұйыққа тірейді. Crapgame ұсынысы бойынша Келли, Big Joe және Oddball "Тигр" танкысына жақындап, командирі мен экипажына "келісім-шарт" ұсынады: егер "Тигр" банктың бронелі есіктерін атып тастаса, алтынның тең үлесін алады. "Тигр" банк есігін жарып ашқаннан кейін, неміс және американдық сарбаздар олжаны бөліседі, әр алтын үлесі 875 000 долларды құрайды (1944 жылы шамамен 0,875 доллар қазіргі шақта миллион долларға тең). Олар өздерінің жеке жолдарына түсіп, әлі де бейхабар генерал Кольттың алдында қалады. Кольттың Клермонтқа кіруіне үлкен Джо алдап, Кольт француз генералы Шарль де Голль деп ойлаған француз тұрғындарының қуанышты көпшілігі кедергі келтіреді.

During a thunderstorm in early September 1944, units of the 35th Infantry Division are nearing the French town of Nancy. One of the division's mechanized reconnaissance platoons is ordered to hold their position when the Germans counterattack. The outnumbered platoon is also hit by friendly fire from their own mortars. Private Kelly, a former lieutenant scapegoated for a failed infantry assault, captures Colonel Dankhopf of Wehrmacht Intelligence. Interrogating his prisoner, Kelly notices the officer's briefcase has several gold bars disguised under lead plating. Curious, he gets the colonel drunk and learns that there is a cache of 14,000 gold bars, worth $16 million (about $16.0 in 1944 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ), stored in a bank vault 30 mile (48 km) behind German lines in the French town of Clermont. When their position is overrun and the Americans pull back, a Tiger I tank kills Dankhopf. Kelly decides to steal the gold. He recruits Supply Sergeant "Crapgame" in order to obtain the supplies and the weapons needed. A spaced out tank commander known as "Oddball" overhears the heist plan and suggests that his three unattached M4 Sherman tanks join the caper. With their commanding officer, Captain Maitland, preoccupied with visiting his uncle "The General" (and stealing a yacht), the members of Kelly's platoon are all eager to join Kelly in the heist. After much argument, Kelly finally persuades cynical Master Sergeant "Big Joe" to go along. Kelly decides that his infantrymen and Oddball's tanks and crew will proceed separately and meet near Clermont. The Shermans fight their way through the German lines, destroying a railway depot in the process, but the bridge that they must cross is blown up by Allied fighter bombers. Oddball contacts an engineering unit to build a bridge for the crossing, and the engineers in turn bring in even more men to supply support. After losing their jeeps and half tracks to friendly fire from an American fighter aircraft that mistakes them for German soldiers, Kelly and his men proceed on foot. They walk into a minefield, and Private Grace is blown up when he steps on a mine. Forced to engage a German patrol that arrives to investigate the explosion, the last two men still trapped in the minefield, PFC Mitchell and Corporal Job, are killed before Kelly's team can eliminate the German soldiers. Oddball links up with Kelly two nights later, bringing with him the extra troops that he has acquired, and they battle their way across the river to Clermont. By this time, intercepted radio messages attract the notice of Major General Colt, who misinterprets them as efforts by an aggressive Army unit pushing forward on their own initiative and immediately rushes to the new front to exploit this "breakthrough." Clermont is defended by three Tiger I tanks of the 1st SS Panzer Division and its infantry support. The Americans are able to eliminate the German infantry and two of the Tigers, but the final tank parks itself right in front of the bank after Oddball's last Sherman breaks down, leaving them stalemated. At Crapgame’s suggestion, Kelly, Big Joe, and Oddball approach the Tiger and offer the commander and his crew "a deal deal": equal shares of the gold if the Tiger will shoot the armored doors off the bank. After the Tiger blows the bank doors open, the German and American soldiers divide the spoils, each gold share amounting to $875,000 (about $0.875 in 1944 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ). They go their separate ways, just barely ahead of the still oblivious General Colt. Colt's way into Clermont has been blocked by the joyous crowd of relieved French residents, who have been deceived by Big Joe into thinking that Colt is French Gen. Charles de Gaulle.

Шығу тегі

Сценарийді британдық кино және теледидар жазушысы Трой Кеннеди Мартин жазды. Ол 1956 жылдан 2000 жылға дейін Гиннес рекордтары кітабында «Рекордтық ең ірі қарақшылық» деп тіркелген нағыз оқиғаға сүйенді. 1968 жылдың 4 желтоқсанында MGM зерттеу бөлімінің басшысы Эллиотт Морган Гиннес рекордтары кітабының редакциясына осы жазба туралы ақпарат сұрап хат жолдады: «Рекордтық ең ірі қарақшылық – 1945 жылы Бавариядағы Германияның ұлттық алтын қорына АҚШ әскери қызметкерлері мен неміс азаматтарының біріккен күштері жасаған шабуыл». 10 желтоқсанда редактор Норрис Д. МакВиртер Морганға жауап жазып, оның ақпараттары өте шектеулі екенін, ал іс жүзінде бұл оқиғаның жасырылғанын күдіктенетінін, сондықтан оған «құпия белгі қою» қажет екенін мәлімдеді. Ол қауіпсіздік статусы өзгермегенше, «өлім немесе уақыт өтуіне байланысты, түсірілген фильм тарихи деректер емес, тарихи роман болып шығуы керек» деген қорытынды жасады. 1975 жылы британдық зерттеуші Иан Сейер Гиннес рекордтары кітабындағы оқиғаны тоғыз жыл бойы зерттеуге кірісті. Оның тергеуі АҚШ үкіметінің ұрлыққа қатысқанын, сондай-ақ АҚШ әскери қызметкерлері мен бұрынғы Вермахт және СС офицерлерінің де іске қатысқанын растады. Бұл туралы 1984 жылы жарық көрген «Наци алтыны – Әлемдегі ең ірі қарақшылықтың сенсациялық оқиғасы» және «Ең ірі қылмыстық жасыру» атты кітапта жарияланды. Тергеу нәтижесінде жоғалған екі алтын таяқша (2019 жылы 1 миллион доллардан астам құнмен бағаланған) 1996 жылдың 27 қыркүйегінде Бонн қаласында өткен құпия салтанатта АҚШ үкіметіне тапсырылды. Алтын-көмір металл Англия Банкіне жеткізіліп, Ақшалай алтынды қайтару жөніндегі үш тараптық комиссияның (TCRMG) шотына орналастырылды. Банктің екі таяқшаны (нацилік белгілерімен бірге) сақтап отырғаны туралы алғашқы ақпарат 1997 жылдың 8 мамырында банк таратқан баспасөз хабарламасында жарияланды, онда екі таяқшаның «Наци алтыны» кітабында жоғалған деп танылғаны расталды. Сейер 1978 жылдың шілде айында АҚШ Мемлекеттік департаментіне екі таяқша туралы (басқа да мәліметтермен бірге) ақпарат берген болатын. 1983 жылы олар, ақыры, Сейер ұсынған дәлелдерді пайдаланып тергеу жүргізуге келісті. Мемлекеттік департаменттің тергеуі 1997 жылға дейін аяқталған жоқ. 1997 жылдың 11 желтоқсанында Сейер TCRMG бас хатшысының шақыруымен Англия Банкінің алтын қоймасындағы екі алтын таяқшаны көруге барды. Осы сирек кездесетін құрметке ие болғаннан бөлек, ол өзінің іздеуге маңызды үлес қосқан таяқшаларды қолында ұстаған суретіне түсті.

The screenplay was written by British film and television writer Troy Kennedy Martin. He relied on a true story, featured as "The Greatest Robbery on Record" in Guinness World Records from 1956 to 2000. On 4 December 1968, Elliott Morgan, MGM's Head of Research, wrote to the Guinness Book of World Records requesting information on this entry: "The greatest robbery on record was of the German National Gold Reserves in Bavaria by a combine of U. S. military personnel and German civilians in 1945". On 10 December the editor, Norris D. McWhirter, wrote back to Morgan, stating that he had very little information and that he essentially suspected that there had been a cover up, which required that the story should be subject to a "restricted classification". He closed by suggesting that until that security classification was changed, "due to death or eflux [sic] of time, "any film made will have to be an historical romance rather than history". In 1975 British researcher Ian Sayer began a nine year investigation into the Guinness entry. The results of his investigation, which confirmed a cover up by the U. S. government together with the involvement of U. S. military and former Wehrmacht and SS officers in the theft, were published in the 1984 book Nazi Gold — The Sensational Story of the World's Greatest Robbery — and the Greatest Criminal Cover Up. The investigation finally led to two of the missing gold bars (valued in 2019 at over $1 million) being handed over by German officials to the U. S. government in a secret ceremony at Bonn on 27 September 1996. The bullion was transported to the Bank of England where it was held to the account of the Tripartite Commission for the Restitution of Monetary Gold (TCRMG). The first disclosure that the Bank was holding the two bars (complete with Nazi markings) came from a press release issued by the bank on 8 May 1997 which confirmed that the two bars were those that had been identified as missing in the book Nazi Gold. Sayer had given information to the United States Department of State concerning the two bars (amongst other things) in July 1978. In 1983 they finally agreed to investigate using Sayer's evidence. The State Department investigation did not conclude until 1997. On 11 December 1997 Sayer was invited, by the Secretary General of the TCRMG, to view the two bars in the gold bullion vaults of the Bank of England. In addition to being accorded this rare honour, he was also photographed holding the bars, which he had been instrumental in tracking down.

Түсірілім

Жобаны Metro Goldwyn Mayer 1968 жылдың қараша айында «The Warriors» деп жариялады. Фильмнің түсірілімі 1969 жылдың шілдесінде басталды және желтоқсан айында аяқталды. Түсірілімдер Югославияда, Вижинаданың Истрия ауылында, Нови-Сад қаласында және Беочин сарайының қираған жерлерінде (қазіргі Хорватия мен Сербияда) және соңында Лондонда жүргізілді. Югославияны басты орын ретінде таңдаудың бір себебі, 1969 жылы ол әлі де екінші дүниежүзілік соғыстың қолданыстағы механикаландырылған жабдықтарымен – неміс және американдық, әсіресе M4 Sherman танктерімен жабдықталған, санаулы елдердің бірі болды. Бұл фильмнің логистикасын едәуір жеңілдетті. Клинт Иствуд сияқты актерлер түсірілім кезінде Нови-Садтағы Петроварадин бекінісінде уақыт өткізді. Сутерленд түсірілім кезінде жұлын қабынуына шалдықты, антибиотиктердің жетіспеуі салдарынан өмірге қауіпті комаға түсті, бірақ ол жазылып кетті. Алдын ала өндіріс кезінде Джордж Кеннеди 300 000 доллар (1969 жылғы шамамен 0,3 доллар қазіргі жылдары миллиондаған долларға тең) гонорар ұсынылғанына қарамастан, Үлкен Джо рөлін қабылдамады, себебі ол рөлді ұнатпады. Алғашқы сценарийде әйел рөлі болған, бірақ түсірілім басталғанға дейін ол алынып тасталды. Ингрид Питт осы рөлге бекітілген (ол өткен жылы Иствуд пен Хаттонмен бірге «Where Eagles Dare» фильмінде жұмыс істеген еді). Кейін ол «Югославияға ұшақпен бара жатқанда, менің рөлім кесілгенін естідім» деді. Фильмнің кульминациялық сахнасында «Жақсы, жаман және сұм» фильмінің соңына ұқсас музыкалық саундтрек пен дыбыстағы шылдыр шылдыр ететін шпоры қосылды. Өшірілген сахналардың кейбіреулері жарнамалық суреттерде көрсетілді және Cinema Retro журналының «Келлидің Батырлары» туралы арнайы мақаласында актерлер мен түсірілім тобымен сұхбаттасуларда сипатталды: Oddball және оның тобы Келлимен және басқалармен кездесу үшін шекарадан өтеді, ал жергілікті ауыл қыздары жартылай жалаңаш жүгіріп жүреді. Взвод бассейнде жүзіп жүрген неміс сарбаздары мен жалаңаш қыздарға кездеседі. Oddball-ды күтіп отырғанда Келли мен Үлкен Джо соғысқа деген көңілсіздіктерін және Келлинің төмендетілуіне әкелген шабуыл үшін оның қалай күнәлік болғанын талқылайды. Бұл бөлімнен тағы бір сахна алынып тасталды, онда взвод миссияны жалғастыруды қаламайтынына шешім қабылдайды, ал Гутковски Келлиге қарумен қауіп көрсетеді, бірақ Үлкен Джо мен Crapgame Келлидің жағына шығады. Генерал Колт бірнеше әйелмен бірге жатқанда, Келли мен басқалар жау шебін бұзғандығы туралы қоңырау алады. Қалаға шабуыл кезінде суретші Джон Барри немістерден жасырынып жүрген британдық авиатор рөлінде камео түсірді. Бір жарнамалық суретте Келли соңғы шабуыл кезінде қираған үйлердің арасында жараланған неміс сарбазын табады. Келли, Oddball және Үлкен Джо неміс танк командирімен келіссөздер жүргізетін сахна алдында тасталған Tiger танкысының үстінде тұрып, тактикалық жоспарларын талқылайды. Келли мен взвод соңында кетіп бара жатқанда, бір топ сарбаз оларға дұрыс емес бағытта бара жатқанын айқайлайды.

The project was announced by Metro Goldwyn Mayer in November 1968 under the title of The Warriors. Filming commenced in July 1969 and was completed in December. Location shooting was done in Yugoslavia, in the Istrian village of Vižinada, in the city of Novi Sad, and the ruins of the Beočin palace (in present day Croatia and Serbia respectively), and finally in London. One of the reasons for the selection of Yugoslavia as the main location was that, in 1969, it was one of the few nations whose army were still equipped with operating World War II mechanized equipment, both German and American, including in particular the M4 Sherman tank. This simplified the film's logistics tremendously. Actors like Clint Eastwood would spend time at Petrovaradin Fortress in Novi Sad during production. During filming, Sutherland had contracted spinal meningitis exacerbated by a lack of antibiotics which caused him to go into a life threatening coma, but he managed to recover. During pre production, George Kennedy turned down the role of Big Joe, despite an offered fee of $300,000 (about $0.3 in 1969 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ), because he did not like the role. The original script included a female role which was removed just before filming began. Ingrid Pitt had been cast in the role (she had worked on Where Eagles Dare with Eastwood and Hutton the previous year). She later said she was "virtually climbing on board the plane bound for Yugoslavia when word came through that my part had been cut". In the film's climax, there is a nod to the ending of The Good, the Bad and the Ugly, another Eastwood film, including a similar musical score, and the addition of jangling spurs to the soundtrack. Some of the deleted scenes were shown on promotional stills and described in interviews with cast and crew for Cinema Retro's special edition article about Kelly's Heroes:
Oddball and his crew pack up to go across the lines to meet up with Kelly and others while local village girls are running around half naked. The platoon encounters a group of German soldiers and naked girls swimming in a pool. While they wait for Oddball in the barn at night, Kelly and Big Joe talk about their disillusionment with the war and why Kelly was made a scapegoat for the attack that resulted in his demotion. Another scene was deleted from this part, in which the platoon decides they do not want to continue with the mission, and Gutkowski threatens Kelly at gunpoint, but Big Joe and Crapgame side with Kelly. General Colt is in bed with some women when he gets a call that Kelly and others have broken through the enemy lines. During the attack on the town, production designer John Barry had a cameo as a British airman hiding from the Germans. One promotional still shows Kelly finding a wounded German soldier among the ruined houses during the final town attack. Kelly, Oddball and Big Joe discuss tactics while standing on an abandoned Tiger tank before the scene in which they negotiate with the German tank commander. When Kelly and platoon drive off at the end, a bunch of soldiers yell at them that they are headed in the wrong direction.

Музыкалық ұпайлар мен саундтрек

Фильмнің музыкасын Лало Шифрин жазды, аранжировкалады және дирижерлік етті, ал саундтрек альбомын 1970 жылы MGM Records шығарды. MGM Records президенті Майк Керб фильмге екі ән жазды, оның тобы Майк Керб қауымы бірнеше әнде орындады. Саундтрек LP форматында, сондай-ақ LP тректерін қамтитын CD форматында Chapter III Records арқылы шығарылды; екеуі де көбінесе қайта жазылған нұсқалар болды. Саундтректің кеңейтілген басылымын 2005 жылы Film Score Monthly шығарды. Фильмнің басты музыкалық тақырыбы (басында да, соңында да) – "Burning Bridges", оны Шифриннің музыкасына Майк Керб қауымы орындады. Фильмнің ортасында фондық музыканың демалыс нұсқасы да естіледі. Майк Керб қауымының "Burning Bridges" әні 1971 жылдың 6 наурызында Billboard Hot 100 синглдар тізімінде 34-орынға жетті; бірақ Оңтүстік Африкада бұл ән 1970 жылғы қарашада аяқталған бес апта бойы №1 орында болды, ал Жаңа Зеландияда 1971 жылғы наурызда екі апта №1 орында тұрды. Бұл ән Австралияда да екі апта бойы №1 орында болды, ал Канадада 1971 жылғы наурызда 23-орынға жетті. Майк Керб фильм үшін "All for the Love of Sunshine" әнін жазды, ал Майк Керб қауымы Хэнк Уильямс, кішінің жазбасында қосымша вокалмен орындады. Бұл ән Уильямстың алғашқы №1 хит-парадтағы елдік әні болды.

Қабылдау

Фильм көбінесе оң пікірлер алды. Ол Channel 4 телеарнасының 100 ең үздік соғыс фильмінің тізімінде 34-орынды иеленді. Фильм АҚШ кинотеатрларында 5,2 миллион долларлық табыс әкелді. Rotten Tomatoes фильмді шолу сайты 23 шолу негізінде фильмге 78% мақұлдау рейтингісін берді, орташа бағасы 6,83/10 болды. Сайттың сын пікірінде: "Келлидің Батырлары" екінші дүниежүзілік соғыстың көрінісін қазіргі заманғы әскери күш-жігерге қатысты өткір сатиралық тұрғыдан қарастырады, көңілді қарақшылық пен майдан шайқасының бірегей үйлесімін ұсынады". The New York Times газетінен Роджер Гринспан оқиғаларды "жақсы, таза және қорқынышты көңіл көтеру" деп сипаттады, бірақ олар "қатты бұзылғанша" көптеген сарбаздар қаза тауып, "салмақ соғыстың қасіретті жағдайына ауысады. Өлімді мойындау үшін фильмде әдеттегі соғыс фильмдерінің антагонистік ирониясы мен достық игілігінен артық ештеңе жоқ. Оның тақырыбы соғыс емес, соғыс кейпіндегі тонау болғандықтан, маскараданы оңай қабылдау – фильмнің бақылауынан тыс нәрсе – ақыл-ойыңызды шаршатып, қиялыңызды шатастыратын моральдық сезімнің жоқтығын көрсетеді". Variety журналынан Артур Д. Мерфи фильмді "көптеген ақымақтық, өте коммерциялық екінші дүниежүзілік соғыс комедиясы, роудшоу өндірісінің құндылықтары мен ұзақтығын B-фильмдердің шеберлігімен біріктіретін туынды" деп атады. Chicago Tribune газетінен Джин Сискел фильмге төрт жұлдыздың екі жарымын берді және "бомбалаудың жалықтыратынын" жазды. "Бірден көзге түсетін үлкен заттың жақында өртелетінін түсінесіз. Тек алдағы алтынды алу мәселесі болғандықтан, продюсерлер мен режиссерлердің фильмді екі жарым сағатқа созуға қалай рұқсат бергенін елестету қиын". Los Angeles Times газетінен Чарльз Шамплин фильмді "көркілділікті ақылмен, қырғынды әжуамен шатастыратын картина" деп сипаттады, сондай-ақ: "Тіпті құрметті Дональд Сазерленд бұл картинаны құтқара алмайды. Оның шеберлігіне қарамастан, ұзақ шашты хиппи танк командирінің рөлі уақыт пен орыннан тыс, сондықтан басқа жерде мина алаңында тұтқындалған екі сарбазды атып тастаған фильмде асқазанға ауыр тиеді. Сіз тортты улап, содан кейін жей алмайсыз". The Washington Post газетінен Алан М. Кригсман фильмді "мачоизмнің ақылдан безген жағдайы" деп сипаттады және "Луис Бунюэльдің ең жақсы фильмдерін түсірген Габриэль Фигероа сияқты суретші қалайша мұндай шала-жартылай, дәмсіз жобаға ілініп қалды" деп таңғалды. The Monthly Film Bulletin журналында былай делінген: "Бұл фильмнің "Жыртқыш ондық" фильмін "Бүркіттер батылдық танытады" фильмімен салыстыруға тырысқан әрекеті өз мақсатына жеткенін айтуға болады". Бірақ шолуда әрі қарай: "Барлық энергия екі сағаттан астам уақыт бойы үнемі болатын жарылыстарға, пиротехникаға және қиратуға жұмсалғандықтан, кезеңнің егжей-тегжейіне (минус шымшықты қала әйелдері және жағдайларды "қысылған" және "қорқынышты" деп сипаттауға) немесе сценарийге, ол қуанышты, тіл тиектейтін және басқа ештеңе емес, аз көңіл бөлінді".

The film received mostly positive reviews. It was voted at number 34 in Channel 4's 100 Greatest War Films of All Time. The film earned $5.2 million in US theatrical rentals. Film review aggregator website Rotten Tomatoes gave the film an approval rating of 78% based on 23 reviews, with an average rating of 6.83/10. The website's critical consensus reads: "Kelly's Heroes subverts its World War II setting with pointed satirical commentary on modern military efforts, offering an entertaining hybrid of heist caper and battlefield action". Roger Greenspun of The New York Times described the action scenes as "good clean scary fun," until it goes "terribly wrong" when many soldiers are killed and "the balance alters to the horrors of war. To acknowledge its deaths the film has no resources above the conventional antagonistic ironies and comradely pieties of most war movies. And since its subject is not war, but burglary masquerading as war, the easy acceptance of the masquerade—which is apparently quite beyond the film's control—becomes a denial of moral perception that depresses the mind and bewilders the imagination". Arthur D. Murphy of Variety called the film "a very preposterous, very commercial World War II comedy meller, the type which combines roadshow production values and length with B plot artistry". Gene Siskel of the Chicago Tribune gave the film two and a half stars out of four and wrote that "the bombing becomes tedious. One quickly realizes anytime a large object is brought into focus it will soon be incinerated. With only one dramatic problem—getting the gold—it is hard to imagine how the producers and directors could let the film run nearly two and one half hours". Charles Champlin of the Los Angeles Times called the film "a picture which confuses shrillness with wit and slaughter with slapstick", adding, "Even the estimable Donald Sutherland can't redeem the picture. Despite his artful efforts, his role as a long haired hippie tank commander is so ludicrously out of time and place that it becomes hard to stomach in a film in which, elsewhere, two GIs trapped in a mine field are gunned down like cans on a stump. You can't poison your cake and eat it too". Alan M. Kriegsman of The Washington Post described the film as "a case of machismo gone mad," and wondered "how a photographer like Gabriel Figueroa, who shot a number of Luis Bunuel's finest films, among other things, ever got roped into such a jejune, tasteless project". The Monthly Film Bulletin stated that "In terms of rip roaring, bulldozing action, this attempt to cross The Dirty Dozen with Where Eagles Dare can be said to have achieved its object". However, the review went on, "With all energy apparently expended on sustaining over two hours of consistently devastating explosions, pyrotechnics and demolition, little attention has been paid either to period detail (resulting in mini skirted townswomen and the description of conditions in terms of 'hung up' and 'freaked out') or to the script, which is jolly, vituperative, and little else".

Үй медиасы

Келлидің батырлары 2000 жылдың 1 тамызында Warner Home Video компаниясымен Region 1 кең экранды DVD форматында шығарылды (Клинт Иствуд жинағы ретінде сатылатын бірнеше жеке DVD-нің бірі). Фильм 2010 жылдың 1 маусымында қайтадан Blu-ray А аймақтық кең экранды екі дискілік жинақ ретінде қайта шығарылды, оған сондай-ақ Клинт Иствудтың 1968 жылғы Екінші дүниежүзілік соғысқа арналған «Құбылан бұрқыраған жерде» фильмі де кірді.