Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генерал-лейтенант Уолтер Дэвид Александр Лентайн (15 шілде 1899 – 24 маусым 1955), сондай-ақ Джо Лентайн деп белгілі, Британдық Үндістан армиясының жоғары шенді офицері болған.
Lieutenant General Walter David Alexander Lentaigne, (15 July 1899 – 24 June 1955), also known as Joe Lentaigne, was a senior officer in the British Indian Army.
Ерте өмір
Лентайн Бирма Жоғарғы Сотының судьясы Бенджамин Планкетт Лентайнның үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Бермингемдегі Эджбастондағы Оратория мектебінде білім алды. Оның отбасының тамыры Ирландияның Мит графтығындағы Наван қаласында, бірақ сол кездегі Бирмада (Британдық Үндістанның бір бөлігі) тұратын. Ол Тәуелсіз Үндістан армиясында қызмет ететін екі еуропалық офицердің бірі болды, екіншісі – Т. Б. Хендерсон Брукс. Лентайнның ағасы, командир Чарльз Нюгент Лентайн, 1940 жылдың шілдесінде Уинстон Черчилльдің қызы Мэринің қолдауымен басталған кемеге қолбасшылық етті. Кеме бастапқыда "Ларне" деп аталмақ болған, бірақ 1940 жылдың сәуірінде "Гурка" класындағы "Трибал" кемесі батып кеткеннен кейін, "Гурка" полкінің офицерлері мен сарбаздары оның орнына бір күндік жалақысын жинап, кеменің атын "Ларне" деп өзгертіп қайта құрылымдады. Мальта конвойын сүйемелдеп келе жатқанда, кеме 1942 жылдың 17 қаңтарында Сиди Бараниден торпедалық шабуылға ұшырап, кейін суға батырылды.
Lentaigne was born the elder son of Justice Benjamin Plunkett Lentaigne of the Burma High Court. He was educated at The Oratory School, Edgbaston, Birmingham. His family had origins in Navan, County Meath in Ireland, but was domiciled in then Burma (a part of British India). He was one of two domiciled European officers serving in the Independent Indian Army, the other being T. B. Henderson Brooks. Lentaigne had a brother, Commander Charles Nugent Lentaigne, who commanded , launched in July 1940, by Mary, daughter of Winston Churchill. The ship was originally to be named Larne; however, after the Tribal class Gurkha was sunk in April 1940, the officers and men of the Gurkha Regiments each subscribed one day's pay to replace her, and Larne was renamed before launching. Whilst escorting a Malta convoy, the ship was torpedoed 17 January 1942 off Sidi Barani and later scuttled.
Әскери мансап
Лентайн 1918 жылы қазан айында 4-ші Гурха атқыштар полкінде британдық Үндістан армиясына екінші лейтенант ретінде қосылды. 1919 жылы үшінші ағылшын-афған соғысында қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1942 жылғы Бирма жорығында батальонға қолбасшылық етті, кейіннен 63-ші Үндістан жаяу әскер бригадасына қолбасшылық тағайындалды. 1943 жылы генерал Арчибальд Уэвелл (Үндістанның Бас қолбасшысы) Лентайнды жеке таңдап, 111-ші Үндістан жаяу әскер бригадасын ұзақ қашықтыққа тереңдеу бригадасы ретінде құруға және басқаруға жіберді. 1944 жылы екінші Чиндит операциясы (Жексенбі операциясы) жүріп жатқанда, ол Чиндит күшінің қолбасшысы болып тағайындалды және 1945 жылы күш таратылғанға дейін оны басқарды. Содан кейін Лентайн 39-шы Үндістан жаяу әскер дивизиясының командирі ретінде Үндістан армиясының джунглидегі жаттығу бағдарламаларын басқарды. Соғыстан кейін Үндістан армиясында қызмет етіп, генерал-лейтенант шеніне дейін көтерілді. Жаңа құрылған Қорғаныс қызметтерінің штаб колледжінің екінші коменданты ретінде ол Екінші дүниежүзілік соғыстың тәжірибесіне негізделген, бірегей ведомствоаралық штаб колледжін құруға белсенді түрде атсалысты. 1949 жылдан 1955 жылға дейін Комендант қызметін атқарды.
Lentaigne joined British Indian Army as second lieutenant in October 1918 in 4th Gurkha Rifles. He fought in the Third Anglo Afghan War in 1919. During the Second World War, he commanded a battalion during the 1942 Burma Campaign and was later given command of 63rd Indian Infantry Brigade. In 1943, Lentaigne was personally selected by General Archibald Wavell (the Commander in Chief, India) to form and command the 111th Indian Infantry Brigade as a long range penetration brigade. In 1944, in the midst of the second Chindit operation (Operation Thursday) he was appointed commander of the Chindit Force and led the force until it was disbanded in 1945. Lentaigne then led the Indian Army's jungle training programs as commander of the 39th Indian Infantry Division. He served in the postwar Indian Army and rose finally to the rank of lieutenant general. As the second Commandant of the newly created Defence Services Staff College, he was instrumental in seeking the creation of a unique inter Services Staff College, based on experiences of the Second World War. He would serve as the Commandant from 1949 to 1955.
Лентайн мен Чиндиттер
Лентайн Чиндит ұйымында шеттен келген адам болды. 1943 жылдың көктемінде генерал Уэвелл оны 111-ші үнді бригадасын екінші Чиндит бригадасы ретінде құруға тағайындады. Уингейт Бирмада Чиндит операциясын (Operation Longcloth) жүргізіп жатқандықтан, таңдауға әсер ете алмады. Вингейттің үнді армиясының офицерлеріне, әсіресе Гурка батальондарының офицерлеріне деген көңілінің толмауы Лентайнге қарсы жұмыс істеді. Ол тағайындалғанын білгеннен кейін наразылық білдірді, бірақ ештеңе өзгерте алмады. Уингейт қайтыс болғаннан кейін Лентайн Чиндит ұйымының басшылығын өз қолына алды. Ол Чиндиттердегі ең жоғары шенді офицер және ең көп тәжірибесі бар қолбасшы болды. Генерал Слим Вингейттің орнын басудың қиындығын былай сипаттады: «Вингейттің орнына кіру оңай болмас еді. Оның ізбасары арнайы жасақтың сарбаздарына таныс, олармен бірге қиындықтарды бөліскен, олардың шеберлігі мен батылдығына сенімді адам болуы керек еді». «Британ командирлері» де «Чиндиттердің жаңа басшысы ретінде генерал-майор Лентайн сөзсіз таңдалып алынды. Ол Вингейттің ең жақын шәкірттерінің бірі және Бирмадағы шайқастардың ардагері болды» деді. Оның Майк Калверт және Дерек Туллох сияқты бәсекелестері бұл шешімді сынады. Олар Лентайннің Вингейттің әдістері мен тактикасына ең аз ұқсайтын Чиндит көшбасшысы екенін айтты. Сондай-ақ, ол 111-ші бригадаға тек бірнеше апта ғана қолбасшылық еткенін көрсетті. Соғыстан кейін оның кейбір бәсекелестері Лентайннің жасы туралы бригадалық майоры Джон Мастерстің сөздерін контекстен тыс пайдаланып, оған шабуыл жасады. Лентайн 1942 жылғы Бирма кампаниясында шайқасқан көрнекті батальон командирі болған. Басқа Чиндит бригадаларының командирлері белгілі емес, олар штаб колледжін бітірмеген және тіпті батальон сияқты құрамаға басшылық етуде көп тәжірибесі болмаған. Бұған қоса, Уингейттің ең жақын ізбасарларының арасында да нақты мұрагер болған жоқ. Олардың әрқайсысы өзінің Вингейттің анық мұрагері екенін ойлады (немесе солай болды деп есептеді). Фельдмаршал лорд Слим өзінің «Берма соғысы: Жеңілістен жеңіске» атты естеліктерінде Уингейттің қайтысынан кейін кем дегенде үш офицер оған жеке және құпия түрде келіп, Уингейт өліміне байланысты олардың әрқайсысын дивизия командирі етіп тағайындағанын айтты.
Lentaigne was an outsider in the Chindit organization. He was appointed by General Wavell in the spring of 1943 to raise 111th Indian Brigade as a second Chindit Brigade. Because Wingate was in Burma conducting the Chindit operation (Operation Longcloth), he was unable to influence the choice. Wingate's dislike of Indian Army officers and in particular officers of Gurkha battalions also worked against Lentaigne. He objected to the appointment after he learned of it but was unable to do anything about it. On Wingate's death, Lentaigne took over command of the Chindit organization. He was the senior most officer in the Chindits and also had the most command experience. General Slim described the problems involved in replacing Wingate within the Chindits: 'To step into Wingate's place would be no easy task. His successor had to be someone known to the men of Special Force, one who had shared their hardships and in whose skill and courage they could trust'. Again, "British Commanders" states "the inevitable choice for the new chief of the Chindits was Major General Lentaigne. He was one of Wingate's closest disciples and a veteran of the Burma fighting." Amongst his rivals for the position including Mike Calvert and Derek Tulloch there was criticism of this decision. They alleged that Lentaigne was the Chindit leader least in tune with Wingate's methods and tactics. They also pointed out that he had commanded 111 Indian Brigade in the field for only a few weeks. After the war, certain of his rivals used the comments of his Brigade Major John Masters with regard to Lentaigne's age out of context to attack him. Lentaigne had been a distinguished battalion commander who had fought during the 1942 Burma campaign. The other Chindit brigade commanders were unknown quantities lacking Staff College qualifications or significant time in command of even a battalion sized formation. Additionally, there was no clear successor to Wingate even among his closest followers. Each of them thought that they would have been (or were) Wingate's obvious successor. Field Marshal Lord Slim wrote in his memoirs of the Burma War, Defeat into Victory, that after Wingate's death, at least three officers went to him, and told him, separately and confidentially, that Wingate had designated each of them as the divisional commander, in the event of his death.
Соғыстан кейінгі мансап
"Қызыл пальтодан зәйтүн жасылға дейін" атты кітабында полковник В. Лонгер Лентайнды тәуелсіздік алған Үндістан армиясына қосылып, қызмет етуге шақырылған британдық генерал-офицерлердің санаулы бірі ретінде тізімдеген. Басқаларының арасында генерал сэр Роб Локхарт, генерал-лейтенант сэр Дадли Рассел және бас инженер ретінде 1955 жылдың соңында зейнеткерлікке шыққан генерал-майор Х. Уильямс болды. Ол әскери операциялар директорының міндетін атқарған, бірақ Пәкістанның Пәнджаб аймағында британдық әскерлердің бақылауында 25 шақырымдық шекаралық дәліз құру арқылы бейкүнә адамдарды сақтау туралы ұсыныс жасағандықтан қызметтен алынған. (Куәлік: "Билікті беру", 1947 жылғы 8 тамыздағы мәжіліс) Нехру оған қарсы күресті, бірақ Маунтбеттен оның пікірін қабылдамады. 1948 жылдың ақпанында оған қазіргі Тамил Наду штатының оңтүстігіндегі Нилгиридегі Қорғаныс қызметтерінің штаб колледжіне (DSSC) жетекшілік етуі тапсырылды. 1950 жылы ол Қытайдың Тибетті басып алуынан кейін Үндістан үшін туындауы мүмкін проблемаларды болжады және Веллингтонда Үндістанның сыртқы істер министрімен пікір таластырды. ("Гималай қателігі" Джон Далви) Ол 1948 жылдан 1955 жылға дейін DSSC Веллингтонының командирі болды. 1955 жылы зейнеткерлікке шығып, Лондонға оралғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды.
In his book Red Coats to Olive Green, Colonel V. Longer has listed Lentaigne as one of the handful of British general officers to be offered attachment to, and service in, the post independence Indian Army. Among the others were General Sir Rob Lockhart, Lieutenant General Sir Dudley Russell, and Major General H. Williams, who, as engineer in chief, was the last to retire, late in 1955. He was acting Director Military Operations but was eased out as he proposed a 25 mile border corridor in Punjab under British troops to save innocent people.(Ref. Transfer of Power,8 Aug 1947 meeting) Nehru opposed him tooth and nail and was overruled by Mountbatten. In February 1948, he was asked to lead Defence Services Staff College (DSSC), Wellington in the Nilgiris in what's now the south Indian state of Tamil Nadu. In 1950, he predicted problems for India after conquest of Tibet by China and sparred with visiting foreign secretary of India at Wellington. (Ref. Himalayan Blunder by John Dalvi). He would serve as the Commandant DSSC Wellington from 1948 to 1955. He retired in 1955 and died soon after returning to London.