Наци концлагерінің күзетшісі Жуана Борманн судьбасы

Кіріспе

Нацистік концлагерь күзетшісі Хуана Борман (немесе Йоханна Борман; 10 қыркүйек 1893 – 13 желтоқсан 1945) 1938 жылдан бастап бірнеше нацистік концлагерьде неміс түрме күзетшісі болды және 1945 жылы сот отырысынан кейін Германияның Төменгі Саксониясындағы Хамелин қаласында соғыс қылмыскері ретінде өлім жазасына кесілді.

Сот және өлім жазасы

Сотта Борман 1938 жылы "көп ақша табу үшін" СС-тің қосымша құрамына қосылғанын айтты. Ол алдымен Саксониядағы Лихтенбург концлагерінде, СС обэрауфсехери Джейн Бернигаудың басшылығымен тағы 49 әйелмен бірге қызмет етті. 1939 жылы ол Берлинге жақын орналасқан Равенсбрюк әйелдер лагеріндегі жұмысшылар тобын қадағалауға тағайындалды. 1942 жылдың наурыз айында Борман оккупацияланған Польшадағы Аушвиц лагерінде күзетшілікке таңдалған бірнеше әйелдің қатарында болды. Ол бойы шағын, қатыгездігімен танымал еді. Жәбірленушілер оны "Визель" (сүрегін) және "иттермен бірге жүретін әйел" деп атады. 1942 жылдың қазан айында Борман Аушвиц-Биркенауға ауфзехерин ретінде жіберілді. Оның басшылары Мария Мандель, Марго Дрешел және Ирма Грезе болды. Борман ақырында жақын маңдағы Буди қосалқы лагеріне көшірілді, онда ол тұтқындарды зорлауын жалғастырды. 1944 жылы Германияның шығындары артқанда, Борман Силезиядағы Хинденбургке (қазіргі Забже, Польша) қосалқы лагеріне ауыстырылды. 1945 жылдың қаңтарында ол Равенсбрюкке қайта оралды. Наурыз айында ол соңғы өзінің орнына, Берген-Белсенге, Целле қаласының жанына келді, онда Йозеф Крамер, Ирма Грезе және Элизабет Волкенраттың (барлығы да онымен бірге Биркенауда қызмет еткен) басшылығымен қызмет етті. 1945 жылдың 15 сәуірінде британ армиясы Берген-Белсенді басып алды, онда 10 000-нан астам мәйіт және 60 000 аман қалғандар табылды. Босатушылар барлық СС қызметкерлерін өлгендерді көтеріп жүруге мәжбүрледі. Борман кейін британдықтармен тұтқындалып, сұраққа алынды, содан кейін 1945 жылдың 17 қыркүйегінен 1945 жылдың 17 қарашасына дейін өткен Белсен сотында сотталды. Сотта ол Аушвиц және Белсенде жасаған кісі өлтірулеріне қатысты куәліктерді тыңдады, кейде ол өзінің "үлкен, қатыгез қасқыр итін" – неміс овчаркасын көмектеспейтін тұтқындарға жіберіп жіберді. Ол кінәлі деп танылып, 1945 жылдың 13 желтоқсанында (Грезе мен Волкенратпен бірге) дарға асылды. Оның өлім жазасын орындаған Альберт Пьерпойнт кейін былай деп жазды: "Ол дәлізден еңкейіп, қарт және шаршаған көрінді. Ол 42 жаста (нақты жасы 52), бойы 1,5 метрден сәл ғана жоғары еді. Таразыға қойылғанда дірілдеді. Немец тілінде ол: "Менің сезімім бар" деді".

At her trial, Bormann said she had joined the Auxiliary SS in 1938 "to earn more money". She first served at the Lichtenburg concentration camp in Saxony under SS Oberaufseherin Jane Bernigau with 49 other SS women. In 1939, she was assigned to oversee a work crew at the new Ravensbrück women's camp near Berlin. In March 1942, Bormann was one of a handful of women selected for guard duty at Auschwitz in occupied Poland. Short in stature, she was known for her cruelty. Victims called her "Wiesel" (weasel) and "the woman with the dogs". In October 1942, Bormann went to Auschwitz Birkenau as an Aufseherin. Her supervisors included Maria Mandel, Margot Dreschel, and Irma Grese. Bormann was eventually moved to Budy, a nearby subcamp where she continued her abuse of prisoners. In 1944, as German losses mounted, Bormann was transferred to the auxiliary camp at Hindenburg (present day Zabrze, Poland) in Silesia. In January 1945, she returned to Ravensbrück. In March, she arrived at her last post, Bergen Belsen, near Celle, where she served under Josef Kramer, Irma Grese and Elisabeth Volkenrath (all of whom had served with her in Birkenau). On 15 April 1945, the British Army took Bergen Belsen, finding over 10,000 corpses and 60,000 survivors. The liberators forced all SS personnel to carry the dead. Bormann was later incarcerated and interrogated by the British, then prosecuted at the Belsen Trial, which lasted from 17 September 1945 to 17 November 1945. The court heard testimony relating to murders she had committed at Auschwitz and Belsen, sometimes unleashing her "big bad wolfhound" German shepherd on helpless prisoners. She was found guilty, and hanged (along with Grese and Volkenrath) on 13 December 1945. Her executioner, Albert Pierrepoint, later wrote:"She limped down the corridor looking old and haggard. She was 42 [sic] years old (actual age, 52), standing only a little over five feet. She was trembling as she was put on the scale. In German she said: 'I have my feelings'."