Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттенде, Нью-Йорк қаласындағы Бродвей театры.
Broadway theater in Manhattan, New York
Қоса жүретін 45-ші көшенің бөлігі Джордж Эбботт Уэй деп те аталады, және көшедегі адам ағыны сол жердегі театрлардың кассалық түсімдерін арттырады. Империал театры шығысында Ричард Роджерс театры және Музыкалық қорап театрымен, сондай-ақ шығысында Нью-Йорк Марриотт Маркизбен ортақ блок құрайды. Жақын жердегі басқа ғимараттар: солтүстікке қарай Парамаунт қонақ үйі және Лена Хорн театры; солтүстік-шығысқа қарай Эдисон қонақ үйі және Лунт Фонтан театры; оңтүстік-шығысқа қарай Бір Астор Плаза; оңтүстікке қарай Джеральд Шоенфельд, Бут, Шуберт және Броадхерст театрлары; ал оңтүстік-батысқа қарай Маджестик, Бернард Б. Джейкобс және Джон Голден театрлары орналасқан.
The adjoining block of 45th Street is also known as George Abbott Way, and foot traffic on the street increases box office totals on the theaters there. The Imperial shares the block with the Richard Rodgers Theatre and Music Box Theatre to the east, as well as the New York Marriott Marquis to the east. Other nearby buildings include the Paramount Hotel and Lena Horne Theatre to the north; the Hotel Edison and Lunt Fontanne Theatre to the northeast; One Astor Plaza to the southeast; the Gerald Schoenfeld, Booth, Shubert, and Broadhurst Theatres to the south; and the Majestic, Bernard B. Jacobs, and John Golden Theatres to the southwest.
Дизайн
Император театры Герберт Дж. Крапп жобалаған және Шуберт ағайындылары үшін 1923 жылы салынған. Бұл Нью-Йорк қаласы және айналасы аймағында Шуберттер салған елуінші театр болды. Театрды «О’Дэй» құрылыс компаниясы тұрғызған.
The Imperial Theatre was designed by Herbert J. Krapp and was constructed in 1923 for the Shubert brothers. It was the fiftieth theater to be developed by the Shuberts in the New York metropolitan area. The O'Day Construction Company built the theater,
Фасад
Театрдың 45-ші көшеге қарай тар қанаты бар, бірақ зал 46-шы көшеде орналасқан. 45-ші көшеге кіретін есік үш қабатты ғимаратта. Ол өте тар, себебі ол батыста бұрынғы Клау театры мен шығыста Музыкалық қорап театрының арасында салынған. 46-шы көшедегі фасадының дизайны Амбасадор, Ритц және бұрынғы Мороско театрларының фасадтарына ұқсас, ромбы тәрізді кірпішпен безендірілген. Шуберт ұйымы мәліметінше, залда 1457 орын бар, ал Бродвей лигасы 1443 орынды көрсетеді – балконда 950, оркестрде 700 орын.
The theater includes a narrow wing extending south to 45th Street, though the auditorium is on 46th Street. The 45th Street entrance is a three story building. It is extremely narrow because it was wedged between the now demolished Klaw Theatre to the west and the Music Box Theatre to the east. The design of the 46th Street facade contains diaper patterned brick, similar to the facades of the Ambassador, the Ritz, and the now demolished Morosco. According to the Shubert Organization, the auditorium has 1,457 seats; meanwhile, The Broadway League cites a capacity of 1,443 seats 950 on the balcony and 700 in the orchestra.
Отырғыштар
45-ші көшеге кіретін өткелдің ені 20 фут (6 метр) құрайды. Кіреберіс өткелі бастапқыда ашық және қара түсті плиткалы еденмен, мәрмәр қаптамасымен және ақ травертин қабырға панельдерімен жобаланған; оркестр едені көлбеу, ал оның бүйір қабырғалары просценаға қарай иіліп кіретін. Балкон қабырғаларында жазық пилястрлар орналасқан, олар қабырғаларды сегменттік доғалы бөліктерге бөледі. Қабырға бөліктері билеуші тұлғалардың бейнесі салынған панельдерді, сондай-ақ Адам стиліндегі фриздермен безендірілген есіктерді қамтиды. Балкон қабырғалары жапырақ өрнегімен фризбен және аудиторияның алғы жағын айналдыратын модильонды карнизбен аяқталады. Просценаның екі жағында сахнаға қарай төмендейтін балкондағы үш ложа орналасқан. Қазіргі заманғы төбеде жаңадан орнатылған люстралар мен кондиционерлік торлар бар. 1900-1910 жылдары Манхэттеннің орталық бөлігінде Шуберт ағайындылары, сол кездегі ірі театр синдикаттарының бірі, көптеген театрларды дамытты. Шуберттер Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласынан шыққан және 20 ғасырдың басында Нью-Йорк қаласына қарай кеңейді. 1925 жылға қарай ағайындылар АҚШ-тағы барлық пьесалардың төрттен біріне және театр билеттері сатылымының үштен екі бөлігіне ие болды. Шуберт ағайындылары 1903 жылы музыкалық өндірістері үшін Лирикалық театрды жалға алған.
A passageway from the 45th Street entrance, measuring 20 feet (6 m) wide, The entrance passageway was originally designed with a light and dark tiled floor, marble wainscoting, and white travertine wall panels; The orchestra floor is raked, while its side walls curve inward toward the proscenium. The balcony's side walls contain flat pilasters, which split the walls into segmentally arched sections. The wall sections include panels with bas reliefs of dancing figures, as well as doorways with Adam style friezes. The balcony's walls are topped by a frieze with foliate ornament and a cornice with modillions, which wraps around the front of the auditorium. On either side of the proscenium is a wall section with three boxes on the balcony level, which step down toward the stage. The modern ceiling has replacement chandeliers as well as air conditioning grates. During the 1900s and 1910s, many theaters in Midtown Manhattan were developed by the Shubert brothers, one of the major theatrical syndicates of the time. The Shuberts originated from Syracuse, New York, and expanded downstate into New York City in the first decade of the 20th century. The brothers controlled a quarter of all plays and three quarters of theatrical ticket sales in the U. S. by 1925. The Shubert brothers had leased the Lyric Theatre for their musical productions in 1903,
Даму және алғашқы жылдары
Шуберт ағайындары 45-ші және 46-шы көшелер бойындағы жер участаларын сатып алуға бекінді. 45-ші көшедегі жақ бөлігі көбірек сұранысқа ие болғанмен (көптеген қолданыстағы театрларға жақын болғандықтан), 46-шы көшедегі жақ бөлігі арзан болды. L. & A. Pincus компаниясы Шуберттермен және 45-ші көше жалға беру компаниясымен бірге құрылысты қаржыландыруға көмектесті. "Мэри Джейн" 151 қойылымға дейін сәтті сахналанды. Рудольф Фримлдің "Роза Мари" опереттасында тағы бір Оскар Хаммерштейн II музыкасы қолданылды, ол қыркүйек айында ашылып, ақырында 500-ден астам қойылым көрсетті. Кейін ол Хаммерштейн театры болып өзгерді. 1925 жылы Шуберттер Империалды кеңейтуді ұсынды, оны Крапп жобалаған 15 қабатты тұрғын үй ғимаратының негізіне енгізуді жоспарлады, бірақ бұл жоспар іске аспады. Сол жылы Империалда Виктор Мур және Гертруд Лоуренс қатысқан, Джордж және Айра Гершвиннің музыкасымен "О, Кей!" қойылымы қойылды. 1928 жылы Империал Хаммерштейннің музыкасымен Зигмунд Ромбергтің "Жаңа ай" опереттасын ұсынды; ол Бродвейдің соңғы танымал оперетталарының бірі болды және Ұлы депрессия басталғанға қарамастан 297 қойылым көрсетті.
The Shubert brothers decided to acquire lots along both 45th and 46th Street. While the 45th Street frontage was more desirable (being close to numerous existing theaters), the 46th Street frontage was cheaper. L. & A. Pincus helped finance the construction, along with the Shuberts and the 45th Street Leasing Company Inc. Ultimately, Mary Jane was a hit that ran for 151 performances. Another Oscar Hammerstein II score was featured in Rudolf Friml's operetta Rose Marie, which opened that September and eventually staged over 500 performances. which subsequently became Hammerstein's Theatre. The Shuberts proposed expanding the Imperial in 1925, incorporating it into the base of an 15 story residential building designed by Krapp, but this never occurred. The same year, the Imperial staged Oh, Kay!, featuring Victor Moore and Gertrude Lawrence with music from George and Ira Gershwin. The Imperial then hosted Sigmund Romberg's operetta The New Moon in 1928, with a Hammerstein score; it was among Broadway's last hit operettas, it ran 297 performances in spite of the onset of the Great Depression.
1930-1950 жылдар
1930 жылдар қысқа ғана кезеңмен басталды, бірақ Шуберттердің Ұлы Депрессия кезеңіндегі қаржылық қиындықтарына қарамастан, Империал театры бірнеше сәтті қойылымдарды қабылдады. Ал Ховард Диц пен Артур Шварц келесі жылы «Flying Colors» мюзиклінде табысқа жетті. «Мен сенің әндеріңді әндеймін» және «Оларға торт жегізіп беремін» де қойылымдары өтті. Осы арада, 1933 жылдың наурыз айында театр банкротқа ұшырады, бірақ кейін театр Империал Театр Корпорациясына берілді. Империал 1934 жылы «Say When» және келесі жылы «Jubilee» мюзиклдерін қойды, соңғысы 169 рет сахналанды. Сонымен қатар, Лесли Ховардтың Шекспирдің «Гамлет» пьесасын қайта қоюы 39 қойылымнан кейін сәтсіз аяқталды. Шуберттердің «Фредерика» опереттасы 1937 жылы, ал Диц пен Шварцтың «Арамза арасында» мюзиклі сол жылы ашылды, бірақ екеуі де жылы қабылдамады. Коул Портердің «Оны маған қалдыр!» мюзиклі 1938 жылы Мэри Мартиннің Бродвейдегі дебютін таныстырды. 1940 жылы Империал Театр Корпорациясы ипотека төлемегендіктен Альфред Дж. Каллахан Империал театрын сатып алды, ал Каллахан келесі жылы театрды Дорсар Корпорациясына сатты. Империал 1940 жылдары үздіксіз танымал музыкалық қойылымдарды қабылдады, олардың ішінде 444 қойылым көрсетілді. Одан кейін 1941 жылы Герберт пен Дороти Филдстің «Let's Face It!» мюзиклі, Портердің музыкасымен, 547 қойылымға жетті. Сонымен қатар, Курт Вейл мен Огден Нэштің «Венераның бір жанасуы» мюзиклінің премьерасы сол жылы Мэри Мартиннің қатысуымен өтті. Олардың арасындағы ең ірісі – Этель Мерманның қатысуымен Берлиннің музыкасымен 1946 жылы ашылған және 1147 қойылым өткізген «Анни, қаруды ал» мюзиклі болды. 1946 жылы «Анни, қаруды ал» мюзиклінің салмағы театрдың сәулелерінің біріне бүгілуіне себеп болғандықтан, қойылым уақытша тоқтатылды. Кейін Империал 1949 жылы екі қойылымды қабылдады: «Бесінші даңғыл бойымен» және Берлин мен Роберт Э. Шервудтың «Мисс Либерти» мюзиклі, ол 308 қойылым көрсетілді. 1950 жылы Империалда Жан Артур мен Борис Карлоффтың қатысуымен Леонард Бернштейннің музыкасымен «Питер Пэн» қойылымы өтті, ол 644 рет сахналанды. Одан кейін 1953 жылы Джон Мюррей Андерсонның «Алманағы» болды, ол Бродвейдің соңғы үлкен ревюлерінің бірі еді. Империал 1955 жылы Коул Портердің соңғы Бродвей қойылымы болған «Жібек шұлықтарды» сахналады. Ол кезде Шуберттер қайтадан Империалдың иесі болды, бірақ олар Нью-Йорктегі барлық заңды театрлардың жартысына жуығын басқарып, АҚШ Федералды үкіметін фирмаға қарсы монополияға қарсы іс қозғауға итермеледі. 1956 жылдың ақпан айында жасалған келісім бойынша олар өздерінің Сент-Джеймс театрын сатуды таңдады, әйтпесе олар Империал немесе Сент-Джеймсті жалға алуға мәжбүр болар еді. Империалда сонымен қатар 1957 жылы Лена Хорн мен Рикардо Монтальбанның қатысуымен Гарольд Арлен мен Е. Я. Харбургтің музыкасымен «Ямайка» мюзиклі және 1959 жылы Долорес Грей мен Энди Гриффиттің қатысуымен Гарольд Ром мен Леонард Гершенің музыкасымен «Дестри Ридс Агейн» мюзиклі қойылды.
The 1930s began with some short runs, but the Imperial still hosted several successful shows despite the Shuberts' Depression era financial troubles. while Howard Dietz and Arthur Schwartz had a successful score the next year in the musical Flying Colors. Of Thee I Sing and Let 'Em Eat Cake. Meanwhile, the theater had gone into receivership in March 1933, though the receiver then deeded the theater to the Imperial Theatre Corporation. The Imperial hosted the musicals Say When in 1934 and Jubilee the next year, the latter of which ran 169 performances. as well as Leslie Howard's revival of Shakespeare's Hamlet, which flopped after 39 performances. The Shuberts' operetta Frederika opened in 1937, as did Dietz and Schwartz's Between the Devil later the same year; both were coldly received. More successful were Cole Porter's Leave It to Me! in 1938, where Mary Martin made her Broadway debut, Alfred J. Callahan bought the Imperial in 1940 after the Imperial Theatre Corporation defaulted on a mortgage, and Callahan sold the theater the next year to the Dorsar Corporation. The Imperial consistently hosted popular musical productions during the 1940s. which had 444 performances. Next was Herbert and Dorothy Fields's 1941 musical Let's Face It!, with a score by Porter, which ran for 547 performances. and the Kurt Weill and Ogden Nash musical One Touch of Venus premiered the same year with Mary Martin. The largest of those was the musical Annie Get Your Gun, featuring Ethel Merman with a score by Berlin, which opened in 1946 and ran 1,147 performances. The run of Annie Get Your Gun was suspended temporarily in 1946 after the weight of the musical's set caused one of the theater's beams to warp. The Imperial then hosted two shows in 1949: a transfer of Along Fifth Avenue, as well as a 308 performance run of Berlin and Robert E. Sherwood's Miss Liberty. In 1950, the Imperial hosted Peter Pan, featuring Jean Arthur and Boris Karloff with a score by Leonard Bernstein. which had 644 performances. running 598 performances, This was followed by John Murray Anderson's Almanac in 1953, one of Broadway's last large revues. The Imperial staged Silk Stockings in 1955, which was Cole Porter's last Broadway production. By then, the Shuberts owned the Imperial again, but they operated nearly half of all legitimate theaters in New York City at the time, prompting the U. S. federal government to file an antitrust suit against the firm. As part of a settlement made in February 1956, they chose to sell their St. James Theatre, since they would have otherwise been forced to lease the Imperial or the St. James. The Imperial also hosted the 1957 musical Jamaica, starring Lena Horne and Ricardo Montalbán with a score by Harold Arlen and E. Y. Harburg, and the 1959 musical Destry Rides Again, starring Dolores Gray and Andy Griffith with a score by Harold Rome and Leonard Gershe.
1960-1980 жылдар
Империал театры 1960 жылдары көптеген ұзақ қойылымдарды көрді. Олардың біріншісі – 1960 жылы Бродвей театрынан көшірілген «Жылан» (Gypsy), Мерманның қатысуымен. Одан кейін 1961 жылы ашылған «Карнавал!» (Carnival!), оны Джерри Орбах пен Анна Мария Альбергетти ойнады. «Карнавал!» Лайонел Барттың «Оливер!» мюзикліне орын беру үшін жабылды. Бұл мюзиклдің батыс жағындағы тұсаукесері 1963 жылы «Империалда» өтті. «Оливер!» бір жарым жыл бойы сахнада тұрды, содан кейін келесі қойылымға жол ашты: «Қолыстағы скрипкашы» (Fiddler on the Roof), ол 1964 жылы жарық көрді. Джерри Бок, Джозеф Стейн және Шелдон Харник музыкасын жазған «Қолыстағы скрипкашы», үш жылға жуық сахнада тұрғаннан кейін ауыстырылды. 1967 жылы «Кабаре» (Cabaret) қойылымы сахнаға шықты, ол «Бродхерст» театрынан келген және бір жарым жыл бойы көрсетілді, содан кейін ауыстырылды. Джон Кандер мен Фред Эбб 1968 жылы «Империалда» «Зорба» (Zorba) мюзиклі үшін бірігіп жұмыс істеді. 1970 жылы «Империал» Шелли Винтерс қатысқан «Minnie's Boys» мюзиклін және 1972 жылы «Жұлдыздар арасында жоғалғандар» (Lost in the Stars) қойылымын қабылдады. Бұл қойылым төрт жылдан астам уақыт бойы сахнада тұрды, содан кейін ауыстырылды. 1970 жылдардың соңында Бродвей мюзиклдерін шығарудың құны артқандықтан, «Империалда» мюзиклдер азайды. «Империалдың» 1977 жылғы қойылымдарына Юджин О’Ниллдің Лив Уллман қатысқан «Анна Кристи» (Anna Christie) пьесасы, Виктор Бордждың «Музыкамен комедия» (Comedy with Music) пьесасы және Нил Саймонның «Екінші тарау» (Chapter Two) пьесасы кірді. 857 қойылыммен «Екінші тарау» «Империалдағы» ең ұзақ сахналанған музыкалық емес қойылымға айналды. 1980 жылдардың көп бөлігі бірнеше мюзиклдермен өтті. Саймон 1979 жылдың желтоқсанында «They're Playing Our Song» әнін жариялады; бұл өндіріс екі жарым жыл ішінде 1082 қойылымды көрсетті. Келесі қойылым Майкл Беннетттің «Dreamgirls» мюзиклі болды, оның басты рөлін Дженнифер Холлидей ойнады, ал музыкасын Генри Кригер мен Том Эйен жазды, ол 1981 жылдың соңында ашылды. «Dreamgirls» төрт жыл ішінде 1522 қойылымды көрсетті. «Dreamgirls» сахнада тұрған кезде 1982 жылғы Тони сыйлықтары «Империалда» өтті. Одан кейін 1985 жылы ашылған және екі жыл бойы көрсетілген «Эдвин Друдтың құпиясы» (The Mystery of Edwin Drood) қойылымы болды. «Империалдың» 1980 жылдардағы соңғы қойылымдары 1987 жылы «Кабаренің» (Cabaret) қайта қойылымы, 1988 жылы «Шахмат» (Chess) және 1989 жылы «Жером Роббинстің» (Jerome Robbins' Broadway) Бродвейдегі қойылымын қамтыды. 1980 жылдардың соңында Шуберттер «Империалды» Бродвей театрларын қалпына келтіру бағдарламасының бір бөлігі ретінде жаңартты, театрды қызыл, бордо және күл түсті бояумен бояды. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау жөніндегі комиссиясы (LPC) 1982 жылы «Империалды» ескерткіш ретінде қорғау мәселесін қарастыра бастады, ал келесі бірнеше жыл бойы талқылаулар жалғасты. Сыртқы және ішкі көріністері қарастырылса да, LPC 1987 жылдың 17 қарашасында тек ішкі көрінісін ғана ескерткіш деп таныды. Бұл комиссияның 1987 жылы Бродвей театрларына тарихи мәртебе беру жөніндегі кең ауқымды жұмысының бір бөлігі болды. Шуберттер, Нидерландтар және Джужамцин 1988 жылдың маусым айында LPC-ге 22 театрдың, соның ішінде «Империалдың» тарихи мәртебесін жою үшін сотқа жүгінді, себебі бұл мәртебе театрларды өзгерту мүмкіндігін қатты шектейді. Сот ісі Нью-Йорк Жоғарғы сотына және АҚШ Жоғарғы сотына дейін жетті, бірақ бұл мәртебелер ақыры 1992 жылы сақталды.
The Imperial had more long runs in the 1960s. First among them was Gypsy with Merman, which transferred from the Broadway Theatre in 1960. Next was Carnival!, which opened in 1961 and starred Jerry Orbach and Anna Maria Alberghetti. Carnival! ended to make room for Lionel Bart's Oliver!, a West End musical that had its Broadway premiere at the Imperial in 1963. Oliver! ran for a year and a half, also transferring to make way for the next production: Fiddler on the Roof, which opened in 1964. Fiddler, which featured Zero Mostel with a score by Jerry Bock, Joseph Stein, and Sheldon Harnick, stayed for nearly three years before it transferred as well. This was followed in 1967 by Cabaret, which came from the Broadhurst Theatre and ran for a year and a half before transferring. John Kander and Fred Ebb next collaborated for the musical Zorba, which ran at the Imperial in 1968. In 1970, the Imperial hosted the musical Minnie's Boys, featuring Shelley Winters, and Lost in the Stars in 1972. and it ran for over four years before transferring. By the late 1970s, it was becoming more expensive to produce Broadway musicals, so the Imperial saw fewer musicals. The Imperial's productions in 1977 included Eugene O'Neill's play Anna Christie, featuring Liv Ullmann; Victor Borge's play Comedy with Music; and Neil Simon's play Chapter Two. With 857 performances, Chapter Two became the Imperial's longest running non musical production. Most of the 1980s was dominated by a few musicals. Simon premiered They're Playing Our Song in December 1979; the production had 1,082 performances over two and a half years. The next production was Michael Bennett's musical Dreamgirls, starring Jennifer Holliday with music by Henry Krieger and Tom Eyen, which opened at the end of 1981. Dreamgirls ended up running for 1,522 performances over four years. During the run of Dreamgirls, the 1982 Tony Awards was hosted at the Imperial. The subsequent production was The Mystery of Edwin Drood, which opened in 1985 and ran for two years. The Imperial's final productions of the 1980s included a revival of Cabaret in 1987, Chess in 1988, and Jerome Robbins' Broadway in 1989. During the late 1980s, the Shuberts renovated the Imperial as part of a restoration program for their Broadway theaters, repainting the theater in a red, burgundy, and rose color scheme. The New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) had started to consider protecting the Imperial as a landmark in 1982, with discussions continuing over the next several years. Though both the exterior and interior were considered, the LPC designated only the interior as a landmark on November 17, 1987. This was part of the commission's wide ranging effort in 1987 to grant landmark status to Broadway theaters. The Shuberts, the Nederlanders, and Jujamcyn collectively sued the LPC in June 1988 to overturn the landmark designations of 22 theaters, including the Imperial, on the merit that the designations severely limited the extent to which the theaters could be modified. The lawsuit was escalated to the New York Supreme Court and the Supreme Court of the United States, but these designations were ultimately upheld in 1992.