Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Кроуфорд Уильямсон (1816–1895) – ағылшын табиғатты зерттеуші және палеоботаник.
English naturalist and palaeobotanist (1816–1895)
Уильям Кроуфорд Уильямсон (24 қараша 1816 – 23 маусым 1895) – ағылшын табиғатты зерттеуші және палеоботаник болған.
William Crawford Williamson (24 November 1816 – 23 June 1895) was an English Naturalist and Palaeobotanist.
Ерте өмір
Уильямсон Солтүстік Йоркширдегі Скарборо қаласында Джон Уильямсон мен Элизабет Кроуфордтың ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі бастапқыда бағбан болып жұмыс істеген, кейін белгілі жергілікті табиғатты зерттеуші болды. Ол Уильям Бинмен бірлесіп, Йоркшир жағалауының қазбаларға толы бай қабаттарын алғаш зерттеді. Ол көп жыл бойы Скарборо табиғат тарихы мұражайының (Ротунда мұражайы) алғашқы кураторы қызметін атқарды. "Ағылшын геологиясының әкесі" атанған Уильям Смит екі жыл Уильямсондардың үйінде тұрды. Жас Уильямсонның анасының әкесі тас кесетін шебер болған, және ол одан тастарды кесу өнерін үйренді.
Williamson was born at Scarborough, North Yorkshire, the son of John Williamson, and Elizabeth Crawford. His father, after beginning life as a gardener, became a well known local naturalist, who, in conjunction with William Bean, first explored the rich fossiliferous beds of the Yorkshire coast. He was for many years first curator of the Scarborough natural history museum (Rotunda Museum). William Smith, the "father of English geology," lived for two years in the Williamsons' house. Young Williamson's maternal grandfather was a lapidary, and from him he learnt the art of cutting stones.
Мансап
Медициналық мансапқа қадам басқан ол үш жыл бойы Манчестердегі Табиғи тарих қоғамы мұражайының кураторы қызметін атқарды. 1841 жылы Лондон университетінің колледжінде медициналық білімін аяқтағаннан кейін Манчестерге оралып, мамандығы бойынша жұмыс істеді. 1851 жылы Манчестерде Оуэн колледжі құрылғанда, ол геология, зоология және ботаниканы оқыту міндетімен табиғат тарихы профессоры болды. Қосымша профессорлар тағайындалғанда еңбек бөлінісі жүзеге асты, бірақ ол 1892 жылға дейін ботаника кафедрасын сақтап қалды. Уильямсонның оқыту қызметі университеттегі сабақтарымен ғана шектелмеді, ол сонымен қатар, әсіресе Гилхрист қоры үшін сәтті лекция оқыды. 1892 жылы зейнетке шыққаннан кейін Клэпхэмге көшіп, сонда қайтыс болды. Ол 1854 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды, 1874 жылы Корольдік медалін жеңіп алды және 1877 жылы Бейкер лекциясын оқыды.
Entering a medical career, he for three years acted as curator of the Natural History Society's museum at Manchester. After completing his medical studies at University College, London, in 1841, he returned to Manchester to practise his profession. When Owen's College at Manchester was founded in 1851 he became professor of natural history there, with the duty of teaching geology, zoology and botany. A division of labour took place as additional professors were appointed, but he retained the chair of botany down to 1892. Williamson's teaching work was not confined to his university classes, for he was also a successful popular lecturer, especially for the Gilchrist Trust. Shortly afterwards retiring in 1892 he moved to Clapham, where he died. He was elected a Fellow of the Royal Society in 1854, winning its Royal Medal in 1874 and delivering the Bakerian Lecture in 1877.
Шығармалары
Уильямсон он алты жастан аспағанда Йоркширдің сирек кездесетін құстары туралы мақала жариялады, 1834 жылы Гристарп адамы туралы монография жариялады, сондай-ақ 1834 жылы Лондон геологиялық қоғамына туған жерінің мезозойлық қазбалары туралы алғашқы еңбегін ұсынды. Ол Линдли мен Хаттонға Ұлыбританияның қазба флорасын дайындауға көмектесті. Оның ғылыми жұмысы қызметтік және кәсіби міндеттерімен қатар жүргізілді. Геологияда, мезозойлық қазбалардың таралу белдемдері (1834 жылы басталған) және теңіз шөгінділерінің қалыптасуындағы микроскопиялық организмдердің рөлі (1845) туралы алғашқы жұмыстары жаңалық болды. Зоологияда, балықтардың тістері мен сүйектерінің дамуы (1842–1851) және жақындағы Foraminifera, ол 1857 жылы Ray Society үшін монография жазған топ, құнды зерттеулер жүргізді. Ботаникада, Вольвокстың ұсақ құрылымы туралы еңбегінен (1852) басқа, оның қазба өсімдіктердің құрылымы туралы жұмысы британдық палеоботаниканы ғылыми тұрғыдан негіздеді; Уильямсон Адольф Теодор Бронгняртпен бірге оның негізін қалаушылардың бірі саналады.
Williamson when little more than sixteen he published a paper on the rare birds of Yorkshire, in 1834 a monograph on the Gristhorpe Man, and still in 1834, presented to the Geological Society of London his first memoir on the Mesozoic fossils of his native district. He assisted Lindley and Hutton in the preparation of their Fossil Flora of Great Britain. His scientific work was pursued in the midst of official and professional duties. In geology, his early work on the zones of distribution of Mesozoic fossils (begun in 1834), and on the part played by microscopic organisms in the formation of marine deposits (1845), was pioneering. In zoology, his investigations of the development of the teeth and bones of fishes (1842–1851), and on recent Foraminifera, a group on which he wrote a monograph for the Ray Society in 1857, were valuable. In botany, in addition to a memoir on the minute structure of Volvox (1852), his work on the structure of fossil plants established British palaeobotany on a scientific basis; Williamson ranks with Adolphe Theodore Brongniart as one of its founders.
Мұра
Батипорея гильямсониана түрі оның құрметіне Чарльз Спенс Бейтпен аталған.
The species Bathyporeia guilliamsoniana was named in his honour by Charles Spence Bate.