Лихтенштейннің хартебестісі: Сипаттамасы мен мінез-құлқы
Lichtenstein's hartebeest
Лихтенштейндің хартебестісі – Африка саванналарында мекендейтін, ерекше пішіндес мүйіздері бар антилопа түрі. Сипаттамасы, синонимдері мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сүтқоректілер түрі
Species of mammal
Лихтенштейннің гартебестісі (Alcelaphus buselaphus lichtensteinii) – Оңтүстік-Орталық Африканың саванналары мен су тасқынына ұшырайтын жазықтарында мекендейтін гартебест антилопасының бір түрі. Кейде ол жеке түр ретінде, Sigmoceros lichtensteinii деп жіктеледі. Ол атын зоолог Мартин Лихтенштейннен алған.
Lichtenstein's hartebeest (Alcelaphus buselaphus lichtensteinii) is a subspecies of the hartebeest antelope that dwells in savannahs and floodplains of Southeastern Central Africa. It is sometimes classified as a unique species, Sigmoceros lichtensteinii. It derives its name from zoologist Martin Lichtenstein.
Сипаттама
Ол әдетте иық тұсында шамамен биіктігінде тұрады және шамамен салмағы бар. Түсі қызыл қоңыр, құрсақ жағынан ақшыл. Екі жыныста да кездесетін мүйіздері бүйірден қарағанда "S" әрпіне, ал алдыңғы жағынан қарағанда жоғарғы бөліктері жоқ "O" әрпіне ұқсайды. Мүйіздері сәл тік және ұзындығы шамамен жетеді.
It typically stands about at the shoulder and have a mass of around It has a red brown colour, which is lighter on the underbelly. The horns found on both sexes appear from the side to be shaped like the letter 'S', and appear from the front to be shaped like the letter 'O' with its upper portions missing. The horns are slightly ridged and reach over in length.
Мінез-құлық
Олар шөп жейтін жерлерде тіршілік етеді. Олар күндіз белсенді болады. 5-15 аналық және бұзаудан тұратын топтар құрайды, ал бір еркек оларды жетектеп, бағып-қағуда болады. Еркектер термит үйінділері сияқты жерлерде күзетшілікке тұрады. Еркектердің аумағы үлкен, олар мүйіздерімен шекараларын қазып белгілейді. Лихтенштейннің хартбистерінің көру қабілеті жақсы, бірақ иіс сезу қабілеті нашар. Олардың ең негізгі дыбыстары – ырылдау және жұмсақ ұсқынмен араласқан дем шығару. Олар топтап жүреді. Топтардың құрамы әдетте 1-10 басқа дейін жетеді (Танзаниядағы барлық ЛХ-тың 89% 1-10 жануардан тұрады). Топтың саны 10-нан аспайды, бірақ мұндай жағдай сирек кездеседі (Бут, 1985). Лихтенштейннің хартбистері ең көп тамыз/қыркүйек айларында жиналады. Бұл себебінің нақтысы белгісіз, бірақ көбінесе осы кезде көптеген бұзаулар туылады. Басқа топтардан жергілікті көші-қондар қосылғанда, жаңа туған бұзауларды жыртқыштардан қорғау үшін топтасудың бір түрі болуы мүмкін. Дегенмен, жалғыз еркектер көбінесе отарлық сезімге қарсы келіп, жеке жүреді (Даусетт, 1966; Уилсон, 1966; Роджерс, 1977). Жалғыз еркектер аумақ белгілемейді, ал жалғыз бұқалар өздерінің аймағына басқаларын кіргізбейді (Даусетт, 1966). Еркектер мен аналықтардың арақатынасы 1:2,37. Лихтенштейннің хартбистері өте аумақтық жануарлар және еркектердің аумақтарында жапқыш жерлер жоқ. Көбею маусымы (ұрықтану кезеңі) әдетте қазан айының ортасынан қаңтар айына дейін созылады, бірақ әртүрлі аймақтарда шамалы өзгерістер болуы мүмкін (Даусетт, 1966). Жалғыз еркектер көбінесе альфа-еркектерге қарсы күресіп, оларды толық шаршағанша жеңіп, олардың аналықтарын иеленеді. Алцефалус туысының мінез-құлқында аумақтық қорғаныспен байланысты көптеген стереотиптік үлгілер бар (von Richter, 1972). Олардың ішінде жерді қазып, мүйізбен соғу ең айқын түрлері. Зимбабведе ең көзге түсетін дене қимылдары – «басты қапталына тигізу» (бас иыққа сүртіледі) және «басты шалқу» (хартебист қорқыныштан басын жоғары-төмен қатты сілкіндіреді). Хартебистер өз аумақтарын тыңайған шөп үйінділерін құрау арқылы белгілейді.
They live on areas where they eat grasses. They are diurnal (active in the day). They gather in herds of five to 15 females and calves with a single male, which leads them. The male stands sentry duty on termite mounds and the like. Males hold large territories, which they mark by digging up soil with their horns around the borders. Lichtenstein's hartebeest have good eyesight but a poor sense of smell. Their main sounds are a bellow and a sneeze snort sound. They travel in herds. Herds are mainly kept between 1 10 individuals (89% of all LH in Tanzania have been within 1 10 animals. The herd may be composed of more than 10 individuals but it is seldom. (Booth 1985). It is noted that the highest number of Lichtenstein's Hartebeest congregating together occur in August/September. The exact reason is unknown however this is primarily when most calves are born. Add in local migration from other herds and it may a form of anti predator grouping to protect newborn calves. However, Bachelor males are often found alone countering the herd mentality (Dowsett 1966; Wilson 1966; Rodgers 1977). Bachelor bulls do not establish territories while solitary bulls will exclude others from their domain (Dowsett 1966). The ratio of male to female LH is 1:2.37. Lichtenstein's Hartebeest are very territorial mammals and there is no overlap in territories between bulls. The rutting period (breeding season) runs typically from mid October to January, although slight variations exist between different locations (Dowsett 1966). Bachelor bulls will often challenge alpha bulls until the point of complete exhaustion to take over the related female LHs. There are numerous stereotyped behaviour patterns in the repertoire of the genus Alcephalus that are directly associated with territorial defence (von Richter 1972). Amongst these, pawing and horning the earth are the most conspicuous. In Zimbabwe the most conspicuous body movements were the "head to flank", in which the head is rubbed against the shoulder, and a "head flagging" movement in which the hartebeest shook its head up and down vigorously when alarmed. Hartebeests mark their territory by forming dung piles in their respective territories.