Эмилио де Кавальери: Ренессанс пен Барокконың арасындағы итальян композиторы
Emilio de' Cavalieri
Эмилио де Кавальери – ренессанс композиторы, барокко музыкасының қалыптасуына үлес қосқан, монодия стилінің авторы. Биографиясы, шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальян композиторы
Italian composer
Эмилио де’ Кавальери (шамамен 1550 – 1602 жылдың 11 наурызы), немесе Эмилио деи Кавальери ("del" және "Cavaliere" жазулары заманауи типографиялық қателер) – итальян композиторы, продюсер, органшы, дипломат, хореограф және биші, Ренессанс дәуірінің соңында өмір сүрген. Оның туындылары, Рим, Флоренция және Венеция қалаларындағы басқа композиторлардың еңбектерімен бірге, музыкалық барокко дәуірінің басталуын анықтауда шешуші роль атқарды. Рим композиторлар мектебінің мүшесі, ол монодияның белгілі ерте композиторы және әдетте алғашқы оратория деп есептелетін шығарманың авторы.
Emilio de' Cavalieri (c. 155011 March 1602), or Emilio dei Cavalieri (the spellings "del" and "Cavaliere" are contemporary typographical errors), was an Italian composer, producer, organist, diplomat, choreographer and dancer at the end of the Renaissance era. His work, along with that of other composers active in Rome, Florence and Venice, was critical in defining the beginning of the musical Baroque era. A member of the Roman School of composers, he was an influential early composer of monody, and wrote what is usually considered to be the first oratorio.
Шығармалары
Кавальери өзін қазіргі кезде монодия деп белгілі стильдің авторы деп мәлімдеді және бұл туралы айтуға қатты ашуланды: «Барлығы менің [осы стильді] ойлап тапқанымды біледі, – деді ол 1600 жылғы хатында, – және мен мұны өзім басылымда айттым». Каччини, мүмкін, оның 1570 жылдары Флоренциядағы Барди мен Винченцо Галилеймен ерте байланысының арқасында лайықты мақтауға ие болды, себебі осы стиль алғаш рет осы жерде талқыланды және, мүмкін, ойлап табылды. Өзін Каччинимен салыстырып, ол олардың екі стилі туралы былай деді: «Менің музыкам адамдарды қуаныш пен қайғыға жеткізеді, ал олардың [яғни Каччини мен Перидің] музыкасы оларды жалықтырып, жирендіреді». Кавальеридің әлемдік композицияларының арасында мадригалдар, монодиялар және интермедиялар үшін жазған шығармалары болды; оның рухани шығармаларына Еремияның айқай-шуларының музыкалық безендірілуі және «Anima, et di Corpo» қосылды. Бұл шығарма, бәлкім, Кавальеридің сақталған ең маңызды композициясы, ауыспалы сөйлеу, строфикалық әндер, речитативке ұқсас бөлімдер мен мадригалдық бөлімдерден тұрады; кейінгі ораториялар оны көбінесе бастапқы нүкте ретінде пайдаланды. Бұл бас партиясы бар алғашқы шығарма. Бірақ ең маңыздысы, бұл музыкалық консервативті Римде қазіргі заманғы монодиялық стиль Контрреформацияның мақсаттарына сәйкес келетінін және діни емес, әлемдік мақсаттарға бейімделуге болатынын көрсетуге жасалған әрекет болды. Басқа римдік композиторлардың бұл жаңа музыкалық стильді жылдам қабылдауы оның осы жағынан тиімді екенін көрсетеді. Кавальериден кейін 17 ғасырдың римдік мектебінің басқа да композиторлары келді, олардың қатарында Доменико Маццокки, Джакомо Кариссими және Алессандро Скарлатти болды. Оның музыкасының көп бөлігі сол кездегі ең жетілген стильде жазылған. Оның төрт дауысты вокалдық музыкасы көбінесе өте әсем және экспрессивті мелодиялық желіге ие; мелодиялық желінің басқалардан ерекшеленуі ерте барокконың ерекше белгілерінің бірі болып табылады. Кейбір тарихшылар Кавальери трилді ойлап тапқандығына сендіреді. Ол кейде микротоналды мәнерлеуді қажет ететін энгармониялық шкаламен немесе энгармониялық хроматизммен тәжірибе жасады; көрінеді, ол осы музыканы ойнау үшін 1590 жылдары арнайы орган құрды.
Cavalieri claimed to be the inventor of the stile rappresentativo, what is now usually known as monody, and he made the claim with considerable irritation: "everyone knows I am the inventor of [this style]," he said in a letter of 1600, "and I said so myself in print." Caccini seems to have got more of the credit, perhaps deservedly so, because of his early association with Bardi and Vincenzo Galilei in the 1570s in Florence, where the style was first discussed and probably invented. Comparing himself to Caccini, he said of their two styles: "[my] music moves people to pleasure and sadness, while theirs [i. e. Caccini's and Peri's] moves them to boredom and disgust." Among Cavalieri's secular compositions were madrigals, monodies, and pieces he wrote for intermedi; his sacred compositions included a setting of the Lamentations of Jeremiah, and the Rappresentatione di Anima, et di Corpo. This work, probably the most historically important composition of Cavalieri to survive, consists of alternating speech, strophic songs, recitative like sections and madrigalian parts; subsequent oratorios often used it as a starting point. It is the first work to be published with a figured bass. Most importantly, however, it was an attempt to demonstrate, at musically conservative Rome, that the modern monodic style was consistent with the aims of the Counter Reformation and could be adapted to a religious as opposed to a secular purpose. The quick adoption of the modern musical style by other Roman composers attests to its effectiveness in this regard. Cavalieri was followed by other Roman School composers of the 17th century who included Domenico Mazzocchi, Giacomo Carissimi and Alessandro Scarlatti. Most of his music is in the most advanced style of the time. His four part vocal music usually has a highly ornamented and expressive melodic line; the differentiation of the melodic line from the others is one of the defining features of the early Baroque. Some historians believed that Cavalieri was the originator of the trill. Sometimes he experimented with the Enharmonic scale, or enharmonic chromaticism which required microtonal tunings; apparently he built a special pipe organ in the 1590s for playing this kind of music.
Бастапқы (паратексттік материал)
Кавальери, Каччини, Пери, Ринуччини және басқалардың XVII ғасырдағы итальян операларының алғы сөздерінің ағылшын тіліндегі аудармасы. Италиялық түпнұсқалар да бар.
(English translations of prefaces to 17th century Italian operas by Cavalieri, Caccini, Peri, Rinuccini, and others. Includes Italian originals.)
Екінші немесе үшінші деңгейлі
Операның жаңа Гроув сөздігі, (Макмиллан, 1992). Cavalieri, Peri және Rappresentatione тақырыптары бойынша мақалалар. Клод В. Палиска: "Эмилио де Кавальери", Grove Music Online нұсқасы, ред. L. Macy (2005 жылдың 17 қарашасында қарастырылды), (абоненттік қолжетімділік).
The New Grove Dictionary of Opera, (MacMillan,1992). entries under Cavalieri, Peri, and Rappresentatione. Claude V. Palisca: "Emilio de' Cavalieri", Grove Music Online ed. L. Macy (Accessed November 17, 2005), (subscription access)