Кіріспе

Антропологиялық зерттеудің екі түрі
Антропологиялық терминдер

Антропологияда, фольклористикада және әлеуметтік және мінез-құлық ғылымдарында эмикалық (/iːmɪk/) және этикалық (/ɛtɪk/) терминдері зерттеудің екі түрін және алынған көзқарастарды білдіреді. "Эмикалық" тәсіл – бұл ішкі көзқарас, ол белгілі бір мәдениеттің сенімдеріне, құндылықтарына және тәжірибелеріне сол мәдениетте өмір сүретін адамдардың тұрғысынан қарап, оларды түсінуге тырысады. Бұл тәсіл мінез-құлықтың немесе практиканың мәдени мағынасын және маңыздылығын, оны істеушілердің түсінуінше анықтауға бағытталған. "Этикалық" тәсіл, керісінше, сыртқы көзқарас болып табылады, ол мәдениетке сыртқы бақылаушы немесе зерттеушінің тұрғысынан қарап, оның байқалатын мінез-құлқы мен тәжірибелеріне назар аударады. Оларды функционалдық немесе эволюциялық тұрғысынан түсінуге ұмтылады. Этикалық тәсілге әртүрлі мәдениеттерді салыстыру үшін стандартталған өлшемдер мен құрылымдарды қолдану және психология немесе социология сияқты басқа ғылымдардың тұжырымдамалары мен теорияларын пайдалану кіруі мүмкін. Эмикалық және этикалық тәсілдер кейде өзара қарама-қайшылықта болып көрінсе де, біреуін екіншісінен артық деп санауға болады. Дегенмен, антропологиялық зерттеуде олардың өзара толықтығы кеңінен мойындалды, әсіресе адам табиғатының ерекшеліктері және адам қоғамдық жүйелерінің нысаны мен функциясына қатысты мәселелерде. Мінез-құлықты және жеке тұлғаны түсінудің эмикалық және этикалық тәсілдері мәдени антропологияның зерттеу саласына жатады. Мәдени антропология адамдардың өз мәдениеттері мен субмәдениеттерінің ықпалында қалыптасатынын айтады және жеке тұлғаны зерттеуде осыны ескеру қажет. Мұның бір жолы – эмикалық көзқарас арқылы қарастыру. Бұл тәсіл "мәдениетке тән, өйткені ол бір мәдениетке ғана бағытталған және оны өз шарттарында түсінуге мүмкіндік береді". "Эмикалық" термині төменде түсіндірілгендей, тілдік дыбыстарды абстракциялаудың тілдік ерекше әдісі болып табылатын "фонемия" тілдік терминінен шыққан. "Эмикалық" есеп – бұл актёр үшін мағыналы (аңғарылған немесе аңғартылмаған) мінез-құлық немесе сенім туралы сипаттама, яғни ол мәдениеттегі адамнан алынған ақпарат. Мәдениеттің ішіндегі кез келген нәрсе эмикалық есеп беруге болады. "Этикалық" есеп – бұл әлеуметтік талдаушы немесе ғылыми бақылаушының (мысалы, антропология немесе социология студенті немесе ғалымы) мәдениеттерде қолданылуы мүмкін терминдердегі мінез-құлық немесе сенім туралы сипаттамасы. Яғни, этикалық есеп "мәдени бейтараптыққа" ұмтылады, бақылаушының этноцентрикалық, саяси немесе мәдени пікірлерін немесе жаттығын шектеуге тырысады. Бұл екі тәсілдің үйлесімі мәдениеттің немесе қоғамның ең толық көрінісін ұсынуға мүмкіндік береді. Өзінен-өзі эмикалық тәсіл жалпы құндылықтарды бір мәдениетке қолдануда қиындықтарға тап болуы мүмкін. Ал этикалық тәсіл зерттеушілерге бір мәдениеттің әртүрлі аспектілерін көруге және байқауларды әлемдегі басқа мәдениеттерге қолдануға көмектеседі.

Тарих

Бұл терминдерді 1954 жылы тіл білімі маманы Кеннет Пайк қалыптастырды, ол тілдік мінез-құлықты сипаттау үшін жасалған құралдарды кез келген адамның әлеуметтік мінез-құлығын сипаттау үшін бейімдеуге болатынын айтты. Пайк атап өткендей, әлеуметтік ғалымдар ұзақ уақыттан бері өз білімдері объективті ме, әлде субъективті ме деген мәселені талқылап келеді. Пайк инновациясы – эпистемологиялық пікірталасқа қарамастан, әдістемелік шешімге көшу болды. Эмикалық және этикалық терминдері тілдік терминдердің – фонемалық және фонетикалық терминдерінен туындаған, онда телефон – бұл сөздердің мағынасына қатысты нақты дыбыстың маңыздылығына қарамастан, сөйлеу дыбысы немесе қимыл-қозғалыс, ал фонема – берілген тілдегі сөйлеу дыбысы, егер ол басқа фонемамен ауыстырылса, бір сөзді екінші сөзге айналдыруы мүмкін. Пайк өзінің алғашқы жұмысында шынайы объективті сипаттама мүмкін емес екенін көрсетті; ол объективтіліктің мәні туралы философиялық мәселелерді айналып өту үшін антропологияда эмикалық-этикалық дихотомияны ұсынды. Бұл терминдерді антропологтар Уорд Гуденоф және Марвин Харрис Пайк қолданғаннан сәл өзгеше мағынамен қолдады. Гуденофты ең алдымен нақты сенімдер мен тәжірибелердің мәдени ерекшеліктерін түсіну қызықтырды, ал Харрис адамның мінез-құлығын түсіндіруге көбірек қызығушылық танытты. Пайк, Харрис және басқалар мәдениеттің «ішкі» және «сыртқы» өкілдері өз мәдениетінің эмикалық және этикалық сипаттамаларын жасауға бірдей қабілетті екенін дәлелдеді. Кейбір зерттеушілер «этикалық» терминін объективті немесе сырттан қараушылардың сипаттамалары үшін, ал «эмикалық» терминін субъективті немесе ішкі өкілдердің сипаттамалары үшін қолданады. Маргарет Мид – Самоадағы жасөспірімдердің мінез-құлығын зерттеген антрополог. Ол жасөспірімдерге қатысты қиындықтар мен өзгерістердің мәдениетке байланысты екенін анықтады. Жасөспірім шақта бөлінетін гормондарды этикалық тұрғыдан қарастыруға болады, өйткені жасөспірімдердің барлығында бірдей гормондар бөлінеді. Алайда, Мид жасөспірімдердің осы гормондарға қалай ден қоятыны олардың мәдени нормаларына байланысты екенін қорытындылады. Өз зерттеулері арқылы Мид мінез-құлық пен тұлға туралы қарапайым жіктелімдерді қолдануға болмайтынын анықтады, өйткені адамдардың мәдениеттері олардың мінез-құлығына осы деңгейде радикалды әсер етеді. Оның зерттеулері мінез-құлық пен тұлғаны түсінуге эмикалық көзқарас қалыптасуына көмектесті. Оның зерттеулері мәдениеттің жеке тұлғаның қалыптасуына маңызды әсер ететінін көрсетті. Карл Юнг, швейцариялық психоаналитик, зерттеулерінде эмикалық көзқарас қолданды. Юнг мифологияны, дінді, ежелгі рәсімдерді және армандарды зерттеді, бұл оны адамдардың мінез-құлығын жіктеуге арналған архетиптер бар деген сенімге итермеледі. Архетиптер – бұл ұжымдық бейсананың жалпы құрылымдары, олар адамдардың ақпаратты қабылдау және өңдеуге бейімделген табиғи жолдарымен байланысты. Юнг зерттеген негізгі архетиптер: персона (адамдар өздерін әлемге қалай ұсынуды таңдайды), анима және анимус (адамдардың қарама-қарсы жынысты көру арқылы әлемді сезінуінің бөлігі, бұл олардың романтикалық серіктесін қалай таңдауына бағыт береді) және көлеңке (жеке тұлғаның қараңғы жағы, өйткені адамдарда жамандық туралы түсінік бар; жақсы бейімделген адамдар өздерінің жақсы және жаман жақтарын біріктіруі керек). Юнг ананың рөлін қарастырып, барлық адамдардың аналары бар және оларды ұқсас көреді деген қорытындыға келді; олар күтім мен жұбатуды ұсынады. Оның зерттеулері «балалардың сүттен сүт ішуге үйретілгенін, сондай-ақ барлық балалардың белгілі бір жолмен әрекет етуге деген туа біткен бейімділіктері бар екенін» көрсетті. Ананы осылай қарастыру – мәдениетті және жалпыға ортақ ұғымды қолданудың эмикалық тәсілі. Теодор Адорно жасаған F шкаласы авторитарлық тұлғаны өлшеу үшін қолданылады, ол өз кезегінде бейтарап мінез-құлықты болжауға қолданылады. Бұл тест американдықтарға қолданылғанда қара нәсілді адамдарға деген бейімділікті анық көрсетеді. Алайда, Оңтүстік Африкада F шкаласын қолдана отырып жүргізілген зерттеу (Петтигрю мен Фридман) қара нәсілді адамдарға қатысты ешқандай бейімділікті болжамады. Бұл зерттеуде жергілікті тұрғындармен сұхбаттасу арқылы эмикалық және қатысушыларға жалпыланған тұлғалық тесттер беру арқылы этикалық әдістер қолданылды.