Австралиядағы джаз музыкасының тарихы

Кіріспе

Музыка жанры немесе сахна

Джаз музыкасы Австралияда ұзақ тарихқа ие. Жылдар бойы джаз жергілікті клубтарда, фестивальдерде және басқа да музыка орындарында жоғары беделге ие болды, сондай-ақ австралиялық джаз музыканттары көптеген жазбалар жасады, олардың көптегені халықаралық джаз аренасында танымал болды. Джаз – африкалық американдықтар бастаған американдық музыка жанры, бірақ бұл стильті бүкіл әлемдегі музыканттар, Австралияны қоса алғанда, тез және құлшыныспен қабылдады. Джаз және джаз әсерімен синкопталған би музыкасы, джаз АҚШ-та анықталған музыка жанры ретінде пайда болғаннан кейін бір жыл ішінде Австралияда орындала бастады. 1950 жылға дейін Австралиядағы қоғамдық билердегі сүйемелдеудің басты түрі – жетекші ақ британдық және американдық джаз-топтарының үлгісімен жасалған джазға негіделген би музыкасы болды, және бұл стиль кең танымал болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана Австралиялық джаз сахнасы әртараптанды, себебі жергілікті музыканттар Чарли Паркер, Диззи Гиллеспи, Майлз Дэвис және Телониус Монк сияқты көрнекті афроамерикандық джаз музыканттарының жазбаларына қол жеткізе алды, ал 1950-ші жылдардың соңында және одан кейін бибоп, салқын джаз және еркін джаз австралиялық музыканттарға күшті әсер етті. Австралияда джаздың танымалдылығы 1960-шы жылдары, көптеген басқа елдерде болғандай, айтарлықтай төмендеді, бірақ 1970-ші, 1980-ші және 1990-шы жылдары музыканттардың жаңа буыны қалыптасқанда қызығушылықтың жаңадан өркендеуі байқалды. Популярлы музыкадағыдай, Австралиялық джаз сахнасында Жаңа Зеландия музыканттарының ролі де маңызды. Джаз тарихшысы Эндрю Биссеттің пікірінше, Жаңа Зеландияға сілтеме жасамай, Австралиялық джаз тақырыбын толыққанды талқылау мүмкін емес. Соңғы 80 жылдағы "Австралиялық" джаз ойнаған музыканттардың көптегені Жаңа Зеландиядан шыққан, 1920-ші жылдары қамыс аспаптарын ойнаған Эбе Ромейн сияқты тұлғалардан бастап, кейіннен танымал пианист-композиторлар Джуди Бейли, Майк Нок және Дейв МакРей, сондай-ақ вокалист Рикки Мэй де олардың қатарында болды.

Jazz music has a long history in Australia. Over the years jazz has held a high profile at local clubs, festivals and other music venues and a vast number of recordings have been produced by Australian jazz musicians, many of whom have gone on to gain a high profile in the international jazz arena. Jazz is an American musical genre originated by African Americans but the style was rapidly and enthusiastically taken up by musicians all over the world, including Australia. Jazz and jazz influenced syncopated dance music was being performed in Australia within a year of the emergence of jazz as a definable musical genre in the United States. Until the 1950s the primary form of accompaniment at Australian public dances was jazz based dance music, modeled on the leading white British and American jazz bands, and this style enjoyed wide popularity. It was not until after World War II that Australian jazz scene began to diversify as local musicians were finally able to get access to recordings by leading African American jazz musicians like Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Miles Davis and Thelonious Monk, and bebop, cool jazz and free jazz exerting a strong influence on Australian musicians in the late 1950s and beyond. Although jazz in Australia suffered a significant drop in popularity during the Sixties, as it did in most other countries, there was a marked resurgence of interest in the Seventies, Eighties and Nineties as a new generation of musicians came to the fore. As in the popular field, it is also important to acknowledge the role of New Zealand musicians on the Australian jazz scene – in the view of jazz historian Andrew Bisset, it is impossible to properly discuss the subject of Australian jazz without reference to New Zealand. Many of the leading "Australian" jazz playing musicians of the last 80 years have come from New Zealand, beginning with figures like reeds player Abe Romaine in the 1920s and later including renowned pianist composers Judy Bailey, Mike Nock and Dave MacRae, and vocalist Ricky May.

Австралиядағы джаздың бастаушылары

Ақ америкалық және британдық "қара жүзді" бардтар (гриммен өнер танытқан музыканттар/актерлер) 1840 жылдары Австралияға құл плантацияларының музыкасын (және биін) әкелді, олар кейіннен джазбен байланысты болатын ерекшеліктерді, мысалы полиритмикалық "брейктерді" ұсынды. 1850 жылдардан бастап, толыққанды минстрель шоулары, минстрель "оркестрлерімен", соның ішінде жергілікті құрылған труппалар Австралияның ірі астаналары мен Балларат және Бендиго сияқты өркендеген шағын қалаларын аралады. Америкалық водевиль труппаларының сапарлары 1870 жылдары Америка мен Австралия арасындағы тұрақты кемелер қызметі енгізілгеннен кейін көбейді. 1870 жылдардан бастап нағыз афроамерикандық минстрель труппалары мен Юбилейлік әншілер (қара камералық хорлар) гастрольдік сапарлар жасады. Рагтайм 1890 жылдары Австралияға синкопталған кеквок марш музыкасы және синкопталған "кун әндері" түрінде келді. Көптеген ақ және қара рагтайм артистері Австралияда гастрольдік сапарлар жасады, соның ішінде қара рагтайм вокалисі Эрнест Хоган, ал ақ артистер Бен Харни (рагтаймның өзін "негізін қалаушысы" деп жариялаған) және Джин Грин (Рагтайм императоры) болды. Грин әсіресе көптеген австралиялық артистерге "раг" (рагтайм стилінде импровизациялау) үйретті.

ХХ ғасырдың басында

Бель Сильвия және оның джаз тобы 1918 жылы Сиднейдегі Бен Фуллердің Ұлттық театрында өнер көрсеткен кезде "Австралияның алғашқы джаз тобы" деп таныстырылды, бірақ бұл Англиядан шақырылған топ еді. Австралияның американдық театрлық ойын-сауық айналымдарымен тығыз байланысының және Tin Pan Alley-дің америкалық музыканы Австралияға фонограф жазбалары, заманауи би аранжировкалары, фортепиано роликтері және келуші джаз артистері арқылы таратқанының арқасында, австралиялықтар джазға ұқсас би музыкасына және оның туысқан түрлеріне қызығушылық танытты. 1920 жылдардың ортасына қарай "джаз" немесе "джасс" (қуатты би музыкасы) кеңінен танылды. 1923 жылға дейін джаз Австралияда фортепиано роликтеріне жазылды, ал 1925 жылға қарай Рей Теллиердің Сан-Франциско оркестрі "Red Hot Mamma" және "Sweet Georgia Brown" сияқты жазбаларды шығарды. 1923-1928 жылдар аралығындағы ең маңызды музыкалық ықпал – көбінесе Батыс жағалаудан келген ақ американдық джаз (немесе би) оркестрлерінің келуі болды. Мысалы, 1923 жылы келген Франк Эллис және оның калифорниялықтары. Мыңдаған би әуесқойлары Сиднейдегі ең ірі би залы – Палас Рояльде (Мур Парктегі Корольдік индустриялар залы, ол бүгінге дейін сақталған) оларды көруге жиналатын. Австралиялық театр кәсіпкерлері 1920 жылдардың соңына дейін американдық топтарды және жеке импортталған "джаз шеберлерін" импорттауды жалғастырды. Австралиялықтар осы топтардың орындау және ұсыну стилін тікелей зерттей алды, ал талантты жергілікті музыканттардың кейбіреулеріне олардың құрамына қабылдану мүмкіндігі туды. 1928 жылдан кейін американдық топтардың гастрольдік сапарларына шектеулер қойылды, себебі афроамерикалық Сонни Клейдің плантация оркестрі елден шығарылды. Соның салдарынан, австралиялық би музыканттары джаз туралы көбінесе жазбалар мен жазбаша материалдардан білуге мәжбүр болды. Оларға импортталған жазбалар, би аранжировкалары, фильмдегі джаз (1929 жылдан кейін), "джаз курстарына" патенттер, жеке келуші артистер (көбінесе ақтар) және "Австралиялық би тобының жаңалықтары" (1932 жылдан бастап атауы өзгерді) сияқты материалдар кірді. Алайда, 1930 жылдардың басынан бастап австралиялық би музыканттары Дьюк Эллингтон және Армстронг сияқты қара нәсілді артистер мен көшбасшылардың, сондай-ақ ағылшын джаз әсерлерінің туындыларын ести бастады және олардан үйренді. 1930 жылдардағы танымал свинг-топтарға Джим Дэвидсон және оның Жаңа Палас Корольдік оркестрі, Фрэнк Коуглан және оның Трокадеро оркестрі, Дадли Кантрелл және оның Грейс Гренадиерлері және тағы да басқалары кірді. Көптеген топтар жазылған. Австралиялық джаз музыканты Берт Хауэлл 1933 жылы австралиялық композитор Реджинальд Стоунхэмнің "Wabash Moon" сияқты шығармаларын орындап, әлемді аралады. Тромбоншы және оркестр жетекшісі Фрэнк Коуглан (1904-1979) "Австралиялық джаздың әкесі" деп аталды. Оның мансабы 1920 жылдардың басынан 1970 жылдарға дейін созылды. Ол 1936 жылы Сиднейдегі "Трокадеро" ашылуына арналған атақты джаз оркестрін басқаруға таңдалды, ол келесі 35 жыл бойы қаланың ең танымал би орнына айналды, ал Коуглан 1971 жылы жабылып қалғанға дейін "Трок" оркестрін басқарды.

Belle Sylvia and Her Jazz Band were billed as "Australia’s first jazz band" when they performed at Ben Fuller's National Theatre in Sydney in 1918, though they were a band imported from England. Thanks to close Australian links with American theatrical entertainment circuits, and Tin Pan Alley marketing of American music to Australia via phonograph records, modern dance arrangements, piano rolls and visiting jazz acts, Australians developed a strong interest in jazz influenced dance music and its related forms. 'Jazz' or 'jass' (hot dance music) was well established by the mid 1920s. Jazz was recorded on piano rolls in Australia before 1923 and disc recordings like "Red Hot Mamma" and "Sweet Georgia Brown" by Ray Tellier's San Francisco Orchestra were also being recorded by 1925. The biggest musical influence in the period 1923–1928 was a succession of visiting white American jazz (or dance) orchestras, mainly from the West Coast. Frank Ellis and his Californians, who arrived in 1923. Thousands of dance fans regularly flocked to see them at Sydney's largest dance hall, the Palais Royale (the Royal Hall of Industries at Moore Park, which still stands today). American bands and individual imported 'jazz specialists'continued to be imported by Australian theatrical entrepreneurs until the end of the 1920s. Australians could study the performance and presentation style of these bands first hand and talented local musicians were soon offered places in some of them. Restrictions on touring American bands after 1928, resulting from the forced departure of the visiting African American band Sonny Clay's Plantation Orchestra meant that Australian dance musician usually had to learn about jazz from recorded or written sources. These included imported recordings, dance arrangements, jazz on film (after 1929), patent 'how to jazz courses', individual visiting artists (most of whom were white) and literature such as Australian Dance Band News (1932–with subsequent title changes). However, from the early 1930s, Australian dance musicians began to hear and absorb the work of black artists and leaders like Duke Ellington and Armstrong as well as English jazz influences. Notable swing bands of the 1930s included Jim Davidson & His New Palais Royal Orchestra, Frank Coughlan & His Trocadero Orchestra, Dudley Cantrell & His Grace Grenadiers, and numerous others and many were recorded. Australian jazz musician Bert Howell toured the world in 1933 playing compositions like "Wabash Moon" by Australian composer Reginald Stoneham. Trombonist and bandleader Frank Coughlan (1904–1979) has been called "The Father of Australian Jazz". He had an illustrious career that lasted from the early 1920s to the 1970s. He was chosen to lead the famous jazz orchestra that was put together for the opening in 1936 of the Sydney Trocadero, which became the city's leading dance venue for the next 35 years, and Coughlan led the orchestra at "The Troc" until its closure in 1971.

Теледидар әсері

Теледидар 1960-шы жылдардың ортасында джаз музыканттары үшін маңызды жұмыс көзі болды; Грэхам Кеннедидің «In Melbourne Tonight» сияқты бағдарламаларға музыкамен қамтамасыз еткен GTV 9 үй тобы, Мельбурн джаз/сессия сахнасындағы ең жақсы музыканттардың көптеген өкілдерін жұмысқа алды және «The Red Onion Jazz Band» сияқты жаңадан келген жас музыканттарды көрсетті. Мельбурн музыканттары Брайан Браун, Брюс Кларк және Фрэнк Смит саундтректер мен жарнама музыкасы бойынша кең ауқымда жұмыс істеді, ал Кларктың Сент-Килдадағы «Jingle Workshop» студиясы осы жанрлардағы маңызды музыканы өндірді, бұл оның коммерциялық жұмысы үшін ғана емес, сонымен қатар ол тұрақты жексенбілік джем-сессиялардың орны болғандықтан, олардың көптегенін Кларк жазды. Рок-н-ролл 1950-ші жылдардың ортасынан бастап жастар музыкасы сахнасында жылдам танымал болды, ал поп және рок 1960-шы жылдары және одан кейін де басымдылықты сақтап келді. Грейм Лайл, Стьюи Спир, Джон Сангстер және Тони Бьюкенен сияқты көптеген жетекші джаз орындаушылары рок-топтарымен жұмыс істеді және Motown, soul және фанк жанрларынан маңызды стильдік ықпалдарды сіңірді. 1960-шы жылдардың соңында «биг-бенд» форматына қайта ояну болды, ол ішінара Blood Sweat & Tears және Chicago сияқты биг-бенд рок ансамбльдерінің танымалдылығымен ынталандырылды. Ең танымал жергілікті заманауи биг-бенд – танымал, бірақ қысқа ғұмырлы Дейли Уилсон биг-бенді болды, ол айтарлықтай танымал болды және Кеңес Одағында гастрольдеген алғашқы австралиялық музыкалық ұжым атанды. Тағы бір өте танымал топ – «Galapagos Duck», ол Сиднейдің джаз сахнасына үлкен әсер етті, өйткені олар Сиднейдегі ең ұзақ жұмыс істеген джаз клубы «The Basement»-тің бір бөлігі болды, ол 1973 жылы ашылды. Серж Эрмоллдың «Free Kata» тобы, EMI-де «The New Language of Music» және Philips Records-тің «Spontaneous Improvisations» альбомын қоса алғанда, бірнеше альбомдарды жазып, халықаралық деңгейде шығарған алғашқы еркін джаз ансамблі болды. Австралия теледидарындағы джаздың ерте мысалы – 1959 жылы алты бөлімдік маусыммен эфирге шыққан ABC телесериалы «Sweet and Low» болды. Тағы бір телесериал – «Look Who's Dropped In», ол 1957–1958 жылдары және 1959 жылғы ABC телесериалы «Australian All Star Jazz Band» болды.

Television was an important source of work for jazz musicians in the early mid 1960s; the GTV 9 house band, which provided music for programs like Graham Kennedy's In Melbourne Tonight employed many of best players on the Melbourne jazz/session scene and showcased younger entrants into the scene, such as The Red Onion Jazz Band. Melbourne musicians like Brian Brown, Bruce Clarke and Frank Smith also worked extensively on soundtracks and advertising music, and Clarke's Jingle Workshop studio in St Kilda, which produced much important music in these genres, was a significant focus, not merely for its commercial work, but also because it was the venue for regular Sunday jam sessions, many of which Clarke recorded. Rock 'n' roll rapidly gained popularity in the youth music scene from the mid 1950s and pop and rock continued to dominate in the Sixties and beyond. Many leading jazz performers like Graeme Lyall, Stewie Speer and John Sangster and Tony Buchanan worked with rock groups and absorbed important stylistic influences from the Motown, soul music and funk genres. From the late 1960s, there was a revival to the 'big band' format, partly fuelled by the popularity of big band rock ensembles like Blood Sweat & Tears and Chicago. The most notable local modern big band was the acclaimed but short lived Daly Wilson Big Band, which enjoyed considerable popularity and which was the first Australian musical act to tour the Soviet Union. Another very popular band is Galapagos Duck, who exerted a huge influence on the Sydney jazz scene as part owners of and regular performers at Sydney's longest running jazz venue, The Basement, which opened in 1973. Serge Ermoll's Free Kata, the first free jazz ensemble to record and internationally release a series of albums including The New Language of Music on EMI and the Philips Records title Spontaneous Improvisations. An early example of jazz on Australian television was Sweet and Low, a 1959 ABC series which aired for a six episode season. Another series was Look Who's Dropped In, a four episode ABC series that aired 1957–1958, and 1959 ABC series Australian All Star Jazz Band.

Жаз өнеріндегі әйелдер

1920-ші жылдардың басынан бері әйелдер өздерінің джаз тобында ойнап келді, олардың ішінде Тельма Реди, Ив Рис, Элис Долфин және Грейс Фанстон басшылық еткен топтар болды. Бұл топтар көбінесе баспасөзde жаңалық ретінде қарастырылса да, Мельбурн қаласындағы Palais Pictures сияқты орындарда жұмысқа орналасты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде олардың танымалдығы артты, бірақ соғыстан кейін көптеген музыканттар жұмыссыз қалды, Грейс Фанстон ер адамдар музыканттар оралған соң әйелдер жұмыстарын жоғалтты деп шағымданады. Әнші Барбара Джеймс 1930-шы жылдарда Австралияның ең танымал биг-бенд вокалистерінің бірі саналды. Ол Джим Дэвидсон және Фрэнк Коуглан сияқты музыканттармен бірге өнер көрсетті. Palais-те әйелдер тобы 1949 жылға дейін концерттер берді, содан кейін биг-бенд стилінің танымалдығы төмендеді. 1980-ші және 1990-шы жылдарда джаз Австралия музыка индустриясының шағын, бірақ жанды секторы болып қала берді. Көпшілік нарықта көрінуі шектеулі болғанына қарамастан, австралиялық джаз шығармашылық пен кәсібиліктің жоғары деңгейіне жетті, бұл көп жағдайда оның көпшілік пен индустрия тарапынан аз танылуымен кері пропорционалды болды. Дәстүрлі немесе салқын джаз бағыттарына көбірек бейімделген музыканттар көпшіліктің назарын аударуға бейім болды, ал кейбіреулері академиялық ортаға сәтті өтті. Көп аспапты ойнайтын Дон Берроуз ондаған жылдар бойы теледидар мен радиода жиі пайда болды, сонымен қатар өнімді студиялық музыкант болды. Оның квартеттері (әдетте Джордж Голла гитарада) көптеген халықаралық джаз фестивальдерінде өнер көрсетті және 1970-ші және 80-ші жылдарда көптеген жазбалар жасады. Берроуз бибоп пен фри-джазды ұнатпаса да, Сидней музыка консерваториясында аға оқытушы болып жұмыс істеді және өзінің жазбалары, концерттері мен оқытуы арқылы австралиялық джазға үлкен әсер етті. Берроуздың шәкірті, Луи Армстронгтың ықпалында болған трубашы Джеймс Моррисон, Уинтон Марсалис стиліне ұқсас, бірақ заманауи элементтерді (мысалы, Диззи Гиллеспидің танымал жоғары регистрдегі техникалық шеберлігі) 'трад' және 'салқын' джаздың қолжетімді құрылымдарымен үйлестіретін өте табысты мансап жасады. Австралиялық джаз біліміндегі тағы бір маңызды тұлға – Мельбурн музыканты/композиторы Брайан Браун. Карьерасының басында Браун австралиялық хард-боп бағытының пионері болды, ал оның әртүрлі топтары 1950-ші жылдардың соңында Мельбурнның легендарлы Jazz Centre 44-тің жетекші топтарының бірі болды. Алайда 1960-шы және 1970-ші жылдары Браунның топтық дыбысы мен композициялық идеялары «классикалық» американдық заманауи джаз идиомасынан алыстап, интерактивті импровизацияға бағытталған өзіндік стильді дамытты. Браун 1980 жылы Виктория өнер колледжінде джаз курсын құрды және келесі 18 жыл бойы оны басқарды, апталық семинарлық сабақтары арқылы жүздеген жас музыканттарға топтық орындау туралы өз идеяларымен әсер етті. Көп аспапты желді аспаптарды ойнайтын Дейл Барлоу 1970-ші жылдардың соңында Австралия сахнасындағы ең үміткер жас таланттардың бірі ретінде көзге түсті. Young Northside Big Band және Дэвид Мартин Квинтетінде (Джеймс Моррисонмен) қалыптасқаннан кейін ол Нью-Йоркке көшіп барды, онда ол екі танымал топтың – Cedar Walton Quartet және Art Blakey's Jazz Messengers мүшесі болды. Барлоу сонымен қатар Сони Стит, Чет Бейкер, Гил Эванс, Джеки Маклин, Билли Кобхэм, Кертис Фуллер, Эдди Палмиери, Диззи Гиллеспи, Бенни Голсон, Ли Кониц, Сони Стит, Хелен Меррилл, Малгрю Миллер және Кенни Баррон сияқты көптеген басқа джаз жұлдыздарымен гастрольде болып, жазбалар жасады. 1980 жылы ол Аделаида мен Сиднейде Роджер Фрэмптонмен (пиано және саксофон), Брюс Кейлмен (бас) және Фил Трелоармен (барабан) бірге Брюс Кейл квартетімен концерттер берді. Бұл топтың екі концерті жазылды: The Bruce Cale Quartet Live (Аделаида концерті) және On Fire – The Sydney Concert. Гитарашы Тони Барнард 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында пайда болған музыканттардың жаңа буынының өкілі, ол бибоп, негізгі және авторлық материалдарды орындады. 20 жасқа толғанға дейін Барнард Дон Берроузбен және Джон Сангстермен бірге жазбалар жасады, көптеген гастрольдерге қатысты, Сидней опера театрында өнер көрсетті және шетел жұлдыздарымен, Сидней джаз сахнасындағы барлық музыканттармен бірге ойнады, аптасына төрт резиденцияны ұстады, соның ішінде Basement, Old Rocks push және Бондидегі Tides Wine бар. Ол Interplay тобын құрды, Австралияның алғашқы бес гитаралық ансамблі, биг-бенд репертуарын орындағаны үшін сыншылардың мақтауына ие болды. Оның танымал "All Hat Jazz Band" тобы Балмендегі Unity Hall қонақ үйін 6 жыл бойы толтырып тұрды. 1990-шы жылдардың соңында ол Ұлыбританияға көшіп, Еуропа бойынша гастрольде болып, Кили Смит, Руфус Рейд, Кертис Стиджерс және Кевин Спейси сияқты жұлдыздалармен бірге өнер көрсетті, сондай-ақ көпке танымал және әйгілі Ronnie Scott's Jazz Orchestra-ға қосылды, онда ол 8 жыл бойы резидент-гитарашы болып жұмыс істеді. Барнардтың қос альбомы The Australian Suite сыншылар тарапынан мақтауға ие болды. Жаңа Зеландияда туған пианист Майк Нок, басист Ллойд Свантон, саксофоншы Дейл Барлоу, пианист Крис Абрахамс, саксофоншы Сэнди Эванс, пианист және Роджер Фрэмптон (2000 жылы қайтыс болған) сияқты көптеген «екінші буын» бибоптан әсер алған музыканттар осы кезеңде, Берни МакГанн және Джон Почи сияқты олардан үлкен музыканттармен бірге танымал болды, олардың ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген The Last Straw (1974 жылы құрылған) тобы осы джаз бағытының туын көп жылдар бойы көтеріп келді. Жаңа Зеландияда туған пианист-композитор Дэйв МакРэй 1960-шы жылдары Австралияда танымал болды, содан кейін шетелге кетіп, Matching Mole британдық 1970-ші жылдардың прогрессивті рок-тобындағы клавишник ретінде және The Goodies телесериалының музыкасына Билл Оддимен бірге жұмыс істеген сияқты әртүрлі қызметтермен айналысты. Тони Буханан, саксофоншы, Дэйв МакРэймен Лондонда бірге ойнады. Олар Galapagus Duck деп аталатын шағын джаз тобын құрды. Тони Буханан кейіннен Maynard Ferguson's Canadian Big Band-те ойнады және Buddy Rich Big Band-те баритон саксофонында қысқа мерзімге жұмыс істеді. Ол сондай-ақ Фрэнк Синатра, Том Джонс, Энгельберт Хампердинк, Ширли Маклейн және басқа да танымал музыканттармен гастрольде болды. Tony Buck (барабан), Lloyd Swanton (бас) және Chris Abrahams (пиано) үштігі, 1987 жылы құрылғаннан бері The Necks деп белгілі (1987 жылға қараңыз), гипнотикалық сағаттық джаз, амбиент және басқа да кең ауқымды спонтанды композицияларымен ерекшеленді, Австралияда да, халықаралық аренада да кең танылды. Олардың Drive By альбомы, бір сағаттық тректен тұрады, 2004 жылғы ARIA сыйлығында «Жылдың джаз альбомы» атанды.

Women had played in jazz bands of their own since the early 1920s, with bands led by Thelma Ready, Eve Rees, Alice Dolphin, and Grace Funston, among others. The groups were often considered a novelty by the press, but received employment at venues such as Melbourne's Palais Pictures. The groups gained further popularity during World War II, but many found themselves unemployed following the war, with Grace Funston complaining that when the male musicians had returned the women lost their jobs. Singer Barbara James was considered one of Australia's most famous big band vocalists during the 1930s. She performed with Jim Davidson and Frank Coughlan, among others. At the Palais, an all female band continued to perform until 1949 when the big band sound began to lose favour with the public. Through the 1980s and 1990s jazz remained a small but vibrant sector of the Australian music industry. Despite its relative lack of visibility in the mass market, Australian jazz continued to develop to a high level of creativity and professionalism that, for the most part, has been inversely proportional to its low level of public and industry recognition and acceptance. Players who were more influenced by traditional or cool jazz streams tended to dominate public attention and some moved successfully into academia. Multi instrumentalist Don Burrows was for several decades a regular presence on television and radio, as well as being a prolific session musician. His quartets (usually with George Golla on guitar) played at many of the top international jazz festivals and he recorded prolifically in the 1970s and 80s. Although Burrows made no secret of his dislike for the bebop and free jazz strands, he became a senior teacher at the Sydney Conservatorium of Music and has exerted a strong influence on Australian jazz through his recordings, performances and teaching. Burrows' protege, trumpeter James Morrison, who was heavily influenced by Louis Armstrong, has carved out a very successful career playing a style not unlike that of Wynton Marsalis, that blended some modern elements (e. g. the crowd pleasing high register technical bravura of Dizzy Gillespie) with the accessible structures and melodies of 'trad' and 'cool' jazz. Another important figure in Australian jazz education was Melbourne musician/composer Brian Brown. In his early career Brown had been a pioneer of the Australian hard bop stream, and (with close friend and longtime bandmate Stewie Speer) Brown's various groups were leading lights of Melbourne's legendary Jazz Centre 44 from the late 1950s. Through the '60s and '70s however, Brown's group sound and compositional ideas moved away from the 'classic' American modern jazz idiom, and he developed his own distinctive style that concentrated on interactive improvisation. Brown founded the jazz course at the Victorian College of the Arts in 1980 and headed it for the next 18 years, and through his weekly Workshop classes he influenced hundreds of young musicians with his ideas on group performance. Multi instrumental wind player Dale Barlow emerged in the late 1970s as one of the most promising new talents on the Australian scene, and after stints in the Young Northside Big Band and a formative period in the David Martin Quintet (with James Morrison), he moved to New York, where he was a member of two famed groups, the Cedar Walton Quartet and Art Blakey's Jazz Messengers. Barlow has also toured and recorded with many other jazz greats including Sonny Stitt, Chet Baker, Gil Evans, Jackie McLean, Billy Cobham, Curtis Fuller, Eddie Palmieri, Dizzy Gillespie, Benny Golson, Lee Konitz, Sonny Stitt, Helen Merrill, Mulgrew Miller and Kenny Barron. In 1980 he performed at concerts in Adelaide and Sydney with the Bruce Cale Quartet with Roger Frampton (piano and saxes) Bruce Cale (bass) and Phil Treloar (drums). Two live concerts by this group have been recorded, The Bruce Cale Quartet Live (Adelaide concert) and On Fire – The Sydney Concert. Guitarist Tony Barnard one of the new breed of musicians to emerge during the late 70s and early 80s, playing bebop, mainstream and original material. Before he reached the age of 20, Barnard had recorded with Don Burrows and John Sangster, toured extensively, performed at the Sydney Opera house and played with overseas stars and just about everybody in the Sydney jazz scene, holding down up to four residencies a week, including the Basement, the Old Rocks push, and Tides Wine bar in Bondi. He formed the band Interplay, Australia's first five guitar ensemble performing big band repertoire to critical acclaim. His popular "All Hat Jazz Band" packing the Unity Hall Hotel in Balmain for some 6 years. In the late 90s moving to the UK, touring Europe and performing with stars like, Keely Smith, Rufus Reid, Curtis Stigers and Kevin Spacey, also joining the much lauded and famous Ronnie Scott's Jazz Orchestra where he has been resident guitarist for 8 years. Barnard's double album The Australian Suite, was received with praise by critics. Many "second generation" bebop influenced performers like New Zealand born pianist Mike Nock, bassist Lloyd Swanton, saxophonist Dale Barlow, pianist Chris Abrahams, saxophonist Sandy Evans, pianist and Roger Frampton (who died in 2000) rose to prominence in this period, alongside their older contemporaries, led by Bernie McGann and John Pochee, whose long running group The Last Straw (founded in 1974) has carried the torch for this stream of jazz for many years. New Zealand born pianist composer Dave McRae established himself as a performer of note in Australia in the 1960s before moving overseas, where he branched out into a diverse range of activities including a stint as the keyboard player in the British 1970s progressive rock group Matching Mole and collaborating with Bill Oddie of The Goodies on music for their TV series. Tony Buchanan, saxophonist, played with Dave Macrae in London. They formed a small jazz band called Galapagus Duck. Tony Buchanan went on to play in Maynard Ferguson's Canadian Big Band and also did a short stint on baritone sax in the Buddy Rich Big Band. He also toured with big names such as Frank Sinatra, Tom Jones, Engelbert Humperdinck, Shirley MacLaine and others. The trio of Tony Buck (drums), and the aforementioned Lloyd Swanton (bass) and Chris Abrahams (piano), known together as The Necks since forming in 1987 (see 1987 in music), have been particularly notable for hypnotic hour long jazz, ambient and otherwise widely influenced spontaneous compositions, gaining widespread attention both in Australia and internationally. Their album Drive By, which consists of a single 60 minute track, was named Jazz Album of the Year in the 2004 ARIA Awards.

2000 жылдан қазіргі уақытқа дейін

1990 жылдар мен 2000 жылдардың басында рок жанрымен байланысты көптеген танымал орындаушылар джазға қайта оралған байқалды. Олардың ішіндегі ең танымалдары – Кейт Себерано мен Винс Джонс, олар қысқа мерзім ішінде дәстүрлі джаз немесе джаз әсері бар альбомдар шығарды, олар жоғары сатылымдар мен көп көрерменге арналған концерттерді қамтыды. 20-шы ғасырдың соңымен салыстырғанда, 21-ші ғасырдың алғашқы онжылдығында Австралияда джаз өзінің күшінен біраз нәрсені жоғалтты. Дегенмен, ол әлі де Мельбурн қаласындағы Беннетт Лэйн джаз клубы және Сиднейдегі Сидней импровизациялық музыка қауымдастығы, 505 алаңы, The Jazzgroove Association және The Jazz Action Society сияқты ұйымдар ұйымдастырған концерттерде көзге түседі. Melbourne Jazz Co 2007 жылдан бері Мельбурнда аптасына үш джаз концерті өткізеді, бұл Австралиядағы джазды насихаттаудағы ең белсенді ұйым. 2000 жылдардың басында Монаш университетінде джаз бойынша оқу бағдарламасы ашылды: қазір Австралияда джаз білімі саласындағы жетекші бағдарлама, оның құрамында Роберт Берк, Пол Уильямсон, Джордан Мюррей және Йоханнес Любберс есімді профессорлар бар. Монаш өнер ансамблі (MAE) – эксперименттерді және австралиялық музыканы насихаттаумен айналысатын олардың маңызды тобы. Бағдарлама сонымен қатар ұзақ сериядағы жазбаларды (Monash Sessions) ұлттық және халықаралық ынтымақтастықпен шығарды. 2010 жылдары джаз музыкасы Австралияда маңызды және көрінетін өнер түрі болып қала береді. Джазды негізгі бұқаралық ақпарат құралдары назардан тыс қалдырғанмен, Австралияда әлемдегі сирек кездесетін ұлттық 24/7 джаз желісі – ABC Jazz, Австралиялық хабар тарату корпорациясының (ABC) бөлігі болып табылады. ABC Jazz, DAB+ Digital Radio, Digital TV, abc.net.au/jazz онлайн және ABC Radio мобильді қосымшасы арқылы тәулігіне 24 сағат джаз хабарларын таратады. Онда Мал Стэнли, Меган Бёрслем, Джеймс Валентайн және Моника Трапаганың авторлық бағдарламалары, сондай-ақ апталық түрде таңдаулы альбомдар, тікелей эфирлер мен сұхбаттар ұсынылады. ABC Jazz жергілікті орындаушыларды жазып алып, тұрақты тізімде жергілікті контентті таратады. Мельбурн джаз фестивалі, Мельбурн джаз фриндж фестивалі, Вагга Вагга джаз фестивалі, Jazzgroove жазғы фестивалі, Стонингтон джаз фестивалі, Вангаратта джаз фестивалі және Австралиядағы ең ұзақ тарихы бар джаз фестивалі – Мэнли джаз фестивалі (2017 жылы 40 жылдығы тойланды) және Сиднейдегі фестивальдер жалғасуда. Алғашқы Аделаида джаз фестивалі 2023 жылы өтті. Соңғы кезде Австралияда джазды заманауи классикалық музыкамен үйлестіретін көптеген талантты музыканттар мен джаздың ерекше бағыттарын зерттейтін композиторлар пайда болды.

During the 1990s and early 2000s, there was a noticeable trend back towards jazz by many popular performers who had been associated with the rock genre. Most notable amongst these were Kate Ceberano and Vince Jones who released traditional jazz or jazz influenced albums within a very short period of time which included high record sales and performances to large audiences. Compared to the latter years of the 1900s jazz lost some of its impetus in Australia in the first decade of the twenty first century. However it is still very visible in a number of venues including Melbourne's Bennett's Lane Jazz Club and concerts in Sydney staged by groups such as Sydney Improvised Music Association, Venue 505, The Jazzgroove Association, and The Jazz Action Society. The Melbourne Jazz Co operative since 2007 has run three jazz concerts a week in Melbourne, the most active jazz presenter organisation in Australia. The early 2000s saw the introduction of jazz studies at Monash University: a jazz program that is now a leader in jazz education in Australia with staff including Robert Burke, Paul Williamson, Jordan Murray and Johannes Luebbers. The award winning Monash Art Ensemble (MAE) is their flagship ensemble promoting experimentation and Australian music. The program also produced a long series or recordings (Monash Sessions) inclusive of National and International collaboration. In the 2010s, jazz music continues to be a valid and visible form of expression in Australia. Although jazz is virtually ignored by mainstream media, Australia is home to one of the only national 24/7 jazz networks in the world, ABC Jazz as part of the national broadcaster, the Australian Broadcasting Corporation (ABC). ABC Jazz broadcasts jazz 24 hours a day on DAB+ Digital Radio, Digital TV, online at abc. net. au/jazz and on the ABC Radio mobile app. It broadcasts original presented shows by Mal Stanley, Megan Burslem, James Valentine and Monica Trapaga, as well as weekly featured albums, live sets, and interviews. ABC Jazz also records local acts and broadcasts local content in the regular playlist. Jazz festivals continue to be staged, including the Melbourne Jazz Festival, Melbourne Jazz Fringe Festival, Wagga Wagga Jazz Festival, the Jazzgroove Summer Festival, the Stonnington Jazz Festival, the Wangaratta Festival of Jazz and Australia's longest running jazz festival, and the Manly Jazz Festival (celebrating its 40th anniversary in 2017) in Sydney. The inaugural Adelaide Jazz Festival was held in 2023. An abundance of talented players, as well as individual composers of unusual strands of jazz, combining jazz with Contemporary Classical music have sprung up in Australia more recently.

Австралиялық джаз конгресі

1946 жылы басталған Австралиялық джаз конвенциясы – әлемдегі ең ұзақ жалғасып келе жатқан жылдық джаз шарасы. Конвенция архиві Австралиялық джаз мұражайында сақталады, онда Австралия мен шетелдегі джаз материалдарының жинағы бар. Алғашқы конвенцияның негізін пианист Вилли "Арыстан" МакИнтайр қалады. 68-ші Австралиялық джаз конвенциясы 2013 жылдың 26-31 желтоқсанында Голберн (Жаңа Оңтүстік Уэльс) қаласында өтті. Конвенцияға 500-ден астам музыкант, делегат және бір күндік билет иелері қатысты. Бұл AJC Executive Task Force Inc. ұйымдастырған алғашқы конвенция болды, ол 67-ші Австралиялық джаз конвенциясы 68-ші конвенцияға ұсыныс жасамағаннан кейін құрылған 6 джаз музыканты мен энтузиастан тұратын топ. 68-ші Австралиялық джаз конвенциясының сәтті өтуіне байланысты 2013 жылғы 30 желтоқсандағы жылдық жалпы жиналыс AJC атқарушы жұмыс тобының 69-шы Австралиялық джаз конвенциясын 2014 жылдың 26-31 желтоқсанында Виктория штатының Суон Хилл қаласында өткізу туралы ұсынысын мақұлдады. Бұл конвенцияға 68-шіге қарағанда музыканттар мен делегаттардың саны көбейді. Конвенцияның ерекшелігі – VJC джаз жасөсперімдер шеберханасынан келген 30 жас музыканттың қатысуы болды. 2014 жылдың 30 желтоқсанында өткен 69-шы жылдық жиналыста 70-ші AJC үшін AJC ETF екі нұсқа ұсынды: Пенрит (Жаңа Оңтүстік Уэльс) және Балларат (Виктория). Кездесу Балларатты өткізілу орны ретінде таңдады. AJC Балларатта төрт жыл бойы өткізілді, бұл конвенцияның құрылғаннан бергі ең ұзақ уақыты болды. 2018 жылдың 30 желтоқсанында өткен 73-ші AJC-да АЖМ Альбериден 74-ші AJC-ны қабылдау туралы ұсынысты қабылдады. 74-ші AJC (2019), AJC ETF-тің үздіксіз басқаруымен, 30 жылдан астам уақыттан кейін алғаш рет қонақ артистерді қабылдады. Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметінің қаржылық қолдауымен Марла Диксон (труба және вокал) және Шей Кохн (пиано және корнет), Нью-Орлеаннан келген топ жетекшілері, 74-ші AJC барысында австралиялық музыканттармен бірге өнер көрсетті. Олардың келуі музыканттар мен делегаттар тарапынан ыстық қарсылық алды. Өкінішке орай, 2020 жылдың желтоқсанына жоспарланған 75-ші AJC COVID-19 пандемиясының салдарынан 2021 жылдың желтоқсанына дейін кейінге шегерілді.

Commencing in 1946, the Australian Jazz Convention is the longest running annual jazz event in the world. The Convention archives are housed at the Australian Jazz Museum, which maintains a collection of Australian and overseas jazz materials. The first convention was co founded by pianist Willie "The Lion" McIntyre. The 68th Australian Jazz Convention was held in Goulburn, NSW, from 26 to 31 December 2013. Over 500 Musicians, Delegates and Day Pass Holders participated in the Convention. This was the first Convention arranged by the AJC Executive Task Force Inc, a group of 6 jazz musicians and enthusiasts formed after the 67th Australian Jazz Convention failed to be provided with an option for the 68th Convention. Following the success of the 68th Australian Jazz Convention the Annual General Meeting on 30 December 2013 endorsed the recommendation of the AJC Executive Task Force that the 69th Australian Jazz Convention be held at Swan Hill, Victoria from 26 to 31 December 2014. This Convention saw an increase in the number of musicians and delegates on those that participated in the 68th. A highlight of the Convention was the participation of 30 young musicians from the VJC Jazz Youth Workshop. On 30 December 2014, the 69th AGM was presented with two options for the 70th AJC by the AJC ETF, Penrith NSW and Ballarat Victoria. The meeting selected Ballarat as the venue. The AJC was hosted by Ballarat for four years, the longest the Convention has settled since inception. At the 73rd AJC, 30th December 2018, the AGM accepted a proposal from Albury to host the 74th AJC. The 74th AJC (2019), under continued management by the AJC ETF, hosted for the first time in over 30 years guest artists. With financial support from the NSW Government Marla Dixon (trumpet and vocals) and Shaye Cohn (piano and cornet), band leaders from New Orleans, performed throughout the 74th AJC with Australian musicians. Their presence was greeted by popular acclaim from Musicians and Delegates. Regrettably, the 75th AJC, scheduled for December 2020 was postponed until December 2021 due to the COVID 19 pandemic.

Австралиялық джаз журналдары

1932 жылы құрылған Music Maker журналы Сиднейде негізделген, бірақ бүкіл елге таратылған және джаз музыкасына ерекше назар берген. 1957 жылы Австралиядағы ең танымал джаз музыканттарын анықтау үшін дауыс беру жүргізілді. Жеңімпаздар альбом жазды, оған Кен Брентналл (труба), Джонни Бамфорд (тромбон), Фрэнк Смит (альто-саксофон), Малкольм "Мал" Каннингэм (флейта), Дон Барроуз (кларнет), Дейв Оуэнс (тенор-саксофон), Терри Уилкинсон (пианино), Джонни Вайн (гитара), Пат Каплис (вибрафон), Рон Уэббер (доп) және Фредди Логан (бас) кірді. Басқа журналдардың атаулары: «Джаз ноталары» (1941 жылдан бастап), «The beat» (1949), «Matrix» (1954), «Jazz down under» (1974), «Jazz Australia» (1980), «Jazz» (1984) және «Dingo» (2021).