Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бетховеннің фортепиано сонатасы
Piano sonata by Beethoven
Людвиг ван Бетховеннің фортепиано сонатасы №3 до мажор, Op. 2, №3, 1795 жылы жазылып, Йозеф Гайднге арналған. Ол 1796 жылы оның бірінші және екінші сонаталарымен бірдей жарияланды. Бұл соната көбінесе Бетховеннің алғашқы "ұлы және виртуоздық" фортепиано сонаталарының бірі деп есептеледі. Бетховеннің Op. 2 фортепиано сонаталарының барлығы төрт бөлімнен тұрады, ол сол кездегі сонаталар үшін ерекше ұзын формат еді және Бетховеннің симфония жазуға талпынысын көрсетеді. Бұл үш Op. 2 сонатасының ең ауыр және ең ұзыны болып табылады, сонымен қатар орындаушыға қиын трилдер, қолайсыз қол қимылдары және алқаның айналуы сияқты көптеген қиындықтар тудырады. Бұл Бетховеннің ерте кезеңіндегі ең ұзын фортепиано сонаталарының бірі. Орташа орындалу уақыты шамамен 24-26 минутты құрайды, бұл тек 1796 жылы жарық көрген E мажордағы Ұлы сонатадан (Op. 7) кейін ғана екінші орында тұрады.
Ludwig van Beethoven's Piano Sonata No. 3 in C major, Op. 2, No. 3, was written in 1795 and dedicated to Joseph Haydn. It was published simultaneously with his first and second sonatas in 1796. The sonata is often referred to as one of Beethoven's earliest "grand and virtuosic" piano sonatas. All three of Beethoven's Op. 2 piano sonatas contain four movements, an unusual length at the time, which seems to show that Beethoven was aspiring towards composing a symphony. It is both the weightiest and longest of the three Op. 2 sonatas, and it presents many difficulties for the performer, including difficult trills, awkward hand movements, and forearm rotation. It is also one of Beethoven's longest piano sonatas in his early period. With an average performance lasting just about 24–26 minutes, it is second only to the Grand Sonata in E Major, Op. 7, also published in 1796.
I. Аллегро конбрио
Бірінші бөлім классикалық кезеңнің сонаталық аллегро форматында құрылған және он жыл бұрын жазылған Бетховеннің до мажор квартеті №3, WoO 36-дан тақырыптық үзінділер алған. Бөлім тоник тональностьдағы негізгі тақырыппен ашылады, қос үштік трель сияқты үлгімен басталады. Бұл кіріспе бөлігі пианистер үшін өте қиын, тіпті Артур Рубинштейн концерттен бұрын пианиноны тексеру үшін осы үзіндіні пайдаланған. Бұл үлгі бұзылған аккордтар мен октавалардың күшті жарылысына алып келеді. Экспозицияның екінші тақырыбы соль минорында басталады және 33-ші тактте ре минорында қайталанады. Дәстүрлі доминант тональность 47-ші тактке дейін жетеді, онда екінші тақырыптық топтағы қосалқы тақырып "dolce" белгісімен көрсетілген. Кейін форте пайда болады, одан соң сол және оң қолдың үйлесімді бай мелодиясы ойналады. Содан кейін fortissimo-да ұқсас бұзылған аккордтар мен октавалық бөлімдер келеді. Бөлім қиын трельдер мен октавалық гаммамен аяқталады. Бетховен даму бөлімін экспозиция соңында енгізілген трель үлгілерін импровизациялау арқылы ашады, оларды орындау әлдеқайда қиын. Гармониялық өзгерістерге толы бұзылған аккордтар бөлімінен кейін негізгі тақырып ре мажорда (pianissimo) қайта жаңғырылады, до мажордың супертоникалық тональностьнда. Содан кейін фортиссимо және Бетховенге тән синкопациялар музыкаға ритм береді, бұл шешімге дейін жалғасады. Бірінші бөлімнің ұзақтығы шамамен 10 минутты құрайды және Бетховеннің ерте кезеңіндегі ең ұзақ бөлімдерінің бірі болып табылады.
The first movement follows the sonata allegro format of the classical period, and borrows thematically from Beethoven's Piano Quartet No. 3 in C major, WoO 36, from a decade earlier. The movement opens with the main theme in the tonic key, beginning with a double thirds trill like pattern. This opening passage is infamous for pianists to play, and Arthur Rubinstein even used this passage to test pianos before performing on them. This pattern leads into an energetic outburst of a broken chord and broken octave section. The second theme of the exposition begins in the key of G minor, and is repeated in D minor at measure 33. It is not until measure 47 that the traditional dominant key is finally reached, where a subsidiary theme in the second thematic group appears, marked "dolce." A forte shows later, leading to a very rich melody with left and right hand. Then a similar outburst of a broken chord and broken octave sections appears in fortissimo. Then it ends with some difficult trills and an octave scale. Beethoven opens the development by improvising on trill patterns introduced in the end of the exposition, which are much more difficult to play. Following a broken chords section filled with harmony changes, the main theme is restated in D major (pianissimo), the supertonic key of C major. Then a fortissimo and Beethoven's very common syncopations appears in the music giving a rhythm, this continues on to the resolution. The first movement is about 10 minutes long and is one of Beethoven's longest movements from his early period.
II. Адагио
Екінші бөлім "Адажио" деп белгіленген және Ми мажор тоналысында жазылған. Ол рондо формасында, A–B–A–C–A–кода түрінде, төрт анық дауысқа ие болғандықтан, скрипкалық квартет стилінде жазылған. Ортаңғы бөлім, Ми минорында, романтизмнің көптеген мысалдарын қамтиды және шебердің кейінгі сонаталарына прелюдия деп есептеледі. Бөлімнің соңында Ми минорындағы үзінді Ми мажорда қайталанады.
The second movement is marked Adagio and written in the key of E major. It is in rondo form, A–B–A–C–A–coda, written in the style of a string quartet, as there are four clear voices. The middle section, in E minor, contains numerous examples of Romanticism, and is considered a prelude to the master's later sonatas. Later in the movement, the E minor passage is repeated in E major.
III. Шерзо: Аллегро
Үшінші бөлім, шекерцо, менюет және трио түрінде жазылған. Ол әзілдеген сияқты сөйлеммен басталады, ал композитор полифонияны қолданады. Трио C мажордың (A миноры) қатысты минор тонында және оң қолмен жылдам арпеджиоларды орындауды, ал сол қол октавада мелодиялық сызықты ойнауды қамтиды. Бұл қысқа бөлімнің кодасы тритонмен ауыстырылған нақты қадаммен шерцоны жұмсақ аяқтайды.
The third movement, a scherzo, is written in minuet and trio form. It opens with a joke like statement, and the composer uses some polyphony. The trio is in the relative minor key of C major (A minor) and contains running arpeggios in the right hand with the left hand playing a melodic line in octave form. The coda of this short movement ends the Scherzo softly with a tritone substitute authentic cadence.
IV. Аллегро асаси
Соңғы бөлім рондо ретінде тізілген, және сонаталық рондо түрінде құрылған. Бұл бөлім оң қолдағы бірінші инверсиялық аккордтардың жоғары қарай жылдам орындалуымен басталады, бұл бөлімнің негізгі тақырыбы болып табылады. Бірінші бөлімдегідей, экспозициядағы екінші тақырып та G мажор тоналысында жазылған. Бұл бөлімнің жоғары қарқыны, Бетховеннің виртуоздық шеберлігінің көптеген мысалдарымен қоса, соның ішінде соңындағы үштік трель, пианистер үшін орындалуы қиынға түседі.
The final movement, listed as a rondo, is in the sonata rondo form. The movement opens with an ascending run of first inversion chords in the right hand, which is the movement's main theme. Like the first movement, the second theme in the exposition is also written in G major. The great speed of this movement, combined with numerous examples of Beethoven's virtuoso skill such as the triple trill at the very end, makes it challenging for pianists.