"First National Bank of Boston v. Bellotti ісі: Корпорациялардың сөз бостандығы құқығы"
First National Bank of Boston v. Bellotti
First National Bank of Boston v. Bellotti ісі: корпорациялардың АҚШ Конституциясы бойынша сөз бостандығы құқығы, саяси науқандарға қаржы жәрдемі көрсету.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
First National Bank of Boston v. Bellotti, 435 U.S. 765 (1978) - бұл АҚШ конституциялық құқығының ісі, ол корпорациялардың сөз бостандығына құқығын алғаш рет анықтады. АҚШ Жоғарғы Соты корпорациялардың сайлау науқандарына қаржылық үлес қосуға Бірінші түзетуге сәйкес құқығы бар екенін мәлімдеді. Бұл шешім Массачусетс штатының заңына жауап ретінде қабылданды, онда корпорацияның мүдделері тікелей қатыспаса, сайлау науқандарына корпоративтік қайырымдылық жасауға тыйым салынған. 1976 жылы Бостонның Бірінші Ұлттық Банкі сияқты бірнеше корпорациялар салық саясаты бойынша Массачусетс штатында өткен референдумға қаржылай көмек беруден тыйым салынды және олар сотқа шағымданып арыз берді. Бұл іс Жоғарғы Сотқа сәтті салынды, ол 1977 жылдың қараша айында жарысқа қатысушылардың пікірін тыңдады. 1978 жылдың 26 сәуірінде Сот Массачусетс штатының заңына қарсы 5:4 дауыспен шешім шығарды. Бұл шешімнің нәтижесінде штаттар корпорациялардан келетін қаржылық көмекке қатысты ерекше ережелерді енгізе алмайды. «Беллотти» шешімі федералдық заңға тікелей әсер етпесе де, «Макконнелл против FEC» және «Citizens United против FEC» сияқты басқа Жоғарғы Сот істерінде сілтеме жасалды.
First National Bank of Boston v. Bellotti, 435 U. S. 765 (1978), is a U. S. constitutional law case which defined the free speech right of corporations for the first time. The United States Supreme Court held that corporations have a First Amendment right to make contributions to ballot initiative campaigns. The ruling came in response to a Massachusetts law that prohibited corporate donations in ballot initiatives unless the corporation's interests were directly involved. In 1976 several corporations, including the First National Bank of Boston, were barred from contributing to a Massachusetts referendum regarding tax policy and subsequently sued. The case was successfully appealed to the Supreme Court, which heard oral arguments in November 1977. On April 26, 1978, the Court ruled 5–4 against the Massachusetts law. As a result of the ruling, states could no longer impose specific regulations on donations from corporations in ballot initiative campaigns. While the Bellotti decision did not directly affect federal law, it has been cited by other Supreme Court cases such as McConnell v. FEC and Citizens United v. FEC.
Корпоративтік қорлар мен федералды сайлаулар
1900 жылдардың басынан бері федералды заң корпоративтік қаражатты федералды сайлауға әсер ету үшін пайдалануға тыйым салады. 1907 жылы Конгресс Тилман заңын қабылдады, ол корпорациялар мен ұлттық банктерге федералды сайлау кампанияларына қаржылай көмек көрсетуге тыйым салды. Қырық жыл өткен соң Тафт-Хартли заңы еңбек одақтары мен корпорациялардың федералды сайлауға тікелей үлес қосуына тыйым салды. 1971 жылы Федералды сайлау науқаны туралы заң (FECA) федералды сайлауға жасалған жарналардың толыққанды есептелуін талап ету арқылы ауқымды реформаларға бастама берді. 1974 жылы FECA-ға енгізілген түзетулер Федералды сайлау комиссиясын құрды және сайлау жарналары мен шығыстарына қатаң шектеулер қойды. Сот ақша жұмсауды шектеусіз саяси сөз болып қарастырып, сайлау науқанына жұмсалатын қаражатқа қойылған шектеулерді жойды. Дегенмен, ол жарналарға қойылған шектеулерді қолдады, өйткені мұндай шектеулер сайлаудағы жемқорлықты азайтуға үкіметтің мүддесіне қызмет етеді. Бұл 1974 жылғы FECA түзетуінің тыйымдарын кеңейтті. Массачусетс штатының Бас прокуратурасы Массачусетс штатының Бас заңдарының 55-тарауы, 8-параграфына сәйкес келіспеді.
Since the early 1900s, federal law has prohibited the use of corporate funds to influence federal elections. In 1907, Congress passed the Tillman Act, prohibiting corporations and national banks from contributing to federal campaigns. Forty years later, the Taft Hartley Act banned direct election contributions by labor unions and corporations to federal elections. In 1971, the Federal Election Campaign Act (FECA) initiated sweeping reforms by requiring full reporting of contributions to federal elections. In 1974, amendments to the FECA created the Federal Election Commission and enacted stricter limits on election contributions and expenditures. The Court, introducing the concept of spending money as a form of unrestricted political speech, overturned limits on campaign expenditures. However, it upheld contribution limits because such limits served the government's interest in reducing election corruption. which expanded the 1974 FECA amendment's prohibitions. The Massachusetts Attorney General's Office, applying Massachusetts General Laws. ch. 55 § 8, disagreed.
Жоғарғы соттың алдында
АҚШ Жоғарғы Соты 1977 жылғы 9 қарашада «Бостонның бірінші Ұлттық Банкі және басқалар» Массачусетс штатының бас прокуроры Беллоттиге қарсы ісін қарады. Е. Сьюзан Гарш осы іс бойынша құжаттарды дайындауға қатысты. Федералды сайлау комиссиясы заңның конституциялық екенін растау мақсатында amicus curiae ретінде пікір білдірді. Солтүстік-Шығыс құқықтық қорының қатысуға рұқсат беру туралы өтініші қабылданбады.
The U. S. Supreme Court heard First National Bank of Boston et al. v. Bellotti, Attorney General of Massachusetts, on November 9, 1977. E. Susan Garsh joined him on the briefs. The Federal Election Commission filed briefs of amici curiae supporting an affirmation of the constitutionality of the statue. The Northeastern Legal Foundation's motion to file a brief was denied.
Шолу
Жоғарғы Сот 1978 жылғы 26 сәуірде Бостонның Бірінші Ұлттық банкінің пайдасына 5-4 дауыспен шешім шығарды. Әділет Пауэлл көпшілік пікірін жариялады, ал судьялар Стюарт, Блэкмун және Стивенс оған қосылды, ал Бергер жеке келісім пікірін жазды. Жоғарғы Сот корпорациялардың Бірінші түзетудегі сөз бостандығын материалдық коммерциялық мүдделерден асып түсетінін мәлімдеді, соның салдарынан Массачусетс Жоғарғы Сотының бұрынғы шешімін жойды.
The Supreme Court issued its decision on April 26, 1978, with a 5 to 4 majority vote in favor of the First National Bank of Boston. Justice Powell delivered the majority opinion and was joined by Justices Stewart, Blackmun, and Stevens, with Burger writing a separate concurring opinion. The Supreme Court ruled that corporations have First Amendment speech protections extending beyond material commercial interests, reversing the decision made by the Massachusetts Supreme Court.
Остин Мичиган сауда палатасына қарсы
1990 жылы Жоғарғы Сот «Остинге қарсы Мичиган сауда палатасы» ісі бойынша шешім шығарды, онда Бірінші түзету корпоративтік пікір білдіруді қорғағанымен, науқандарда жемқорлықтың алдын алу немесе оның көрінуіне байланысты тәуелсіз шығындарға шектеулердің негізділігі айтылды. «Остин» ісіндегі көпшілік «Беллотти» ісінде келтірілген, саяси сөз «сөйлеуші корпорация болғандықтан ғана» Бірінші түзетуден қорғалуын тоқтатуға болмайтынымен келісті. Алайда, «Остин» ісіндегі көпшілік Мичиган сауда палатасы – кандидатты қолдау үшін газетке жарнама бергісі келген коммерциялық емес ұйымның, 1986 жылғы «Федералды сайлау комиссиясы мен Массачусетс штатының өмірлік құқықтары үшін азаматтар» ісінде белгіленген коммерциялық емес ұйымдарға берілетін жеңілдіктерге лайық емес деп тапты. «Остин» ісіндегі қарсы пікір білдірушілер «Беллотти» ісіндегі «заң шығарушы орган конституциялық тұрғыдан адамдардың қандай тақырыптар туралы сөйлей алатынын және қоғамдық мәселелерді қозғайтын спикерлерді қалай анықтай алатынын шектеуге құқылы емес» деген мәлімдемеге сілтеме жасады. Олар Массачусетс штатының заңы спикердің кім екеніне қарай кемсітушілікке ұшыратынын және «Беллотти» сияқты Жоғарғы Соттың бұрынғы шешімдері осы типтегі цензураны айыптайтынын атап өтті. Ғалымдар «Остин» шешімінің бұрынғы шешімдермен үйлеспейтініне келіседі, себебі Сот бұрын ешқашан жемқорлықтың алдын алу мақсатымен корпоративтік тәуелсіз шығындарды реттейтін заңды қолдаған емес.
In 1990, the Supreme Court ruled in Austin v. Michigan Chamber of Commerce that even though the First Amendment did protect corporate expression, restrictions on independent expenditure were justified due to the compelling interest to prevent corruption or the appearance of corruption in campaigns. The Austin majority quoted Bellotti in agreeing that political speech did not lose First Amendment protection "merely because the speaker is a corporation." However, the Austin majority held that the Michigan Chamber of Commerce, a non profit corporation that wanted to publish a newspaper advertisement supporting a candidate, did not qualify for the non profit exemption established in Federal Election Commission v. Massachusetts Citizens for Life, Inc (1986). The dissent in the Austin case cited the statement in Bellotti that "the legislature is constitutionally disqualified from dictating the subjects about which persons may speak and the speakers who may address a public issue." The dissent found that Massachusetts's law discriminated on the basis of the speaker's identity, and argued that the precedents of the Supreme Court, such as Bellotti, condemn this type of censorship. Scholars agree that the Austin decision was inconsistent with precedent in that the Court had previously never upheld a statue that regulated corporate independent expenditure because of a state interest in preventing corruption.
Макконнелл Федералды сайлау комиссиясына қарсы
2002 жылы Жоғарғы Соттың «Макконнеллге қарсы Федералды сайлау комиссиясы» ісінде Екі партиялық кампания реформалау туралы заңның екі маңызды қағидасы қолдау тапты. Олар – саяси партияларға шектеусіз «жұмсақ ақша» түсімдеріне және сайлау науқанына қатысты хабарламаларға тыйым салу еді. Сайлау науқанына қатысты хабарламалар – федералды кандидатқа сілтеме жасайтын және сол кандидаттың сайлауына белгіленген уақыт ішінде таратылатын кез келген хабарлама ретінде анықталды. «Макконнелл» ісіндегі көпшілік «Беллотти» шешімінен бас тартып, корпоративтік қаржыландыруға осындай шектеулерді қабылдады. Көпшілік заң шығарушылардың пікірін қабылдады, яғни корпоративтік қаражат кандидаттар сайлауында тікелей пайдаланылған жағдайда сыбайлас жемқорлыққа әкелуі мүмкін. «Макконнелл» ісіндегі қарсы пікір білдірушілер Остиннің корпорациялардың «зиянды және бұрмалаушы әсері» туралы аргументін корпорациялардың «сайлаушыларды өз идеяларының дұрыстығына көндіре алады» деген тұжырым ретінде сипаттады. Олар осы пікірді қолдану арқылы, жай ғана «идеялар нарығында жеңіске жеткенінің» өзі сыбайлас жемқорлықтың дәлелі болып есептелуі мүмкін екенін айтты.
In 2002, the Supreme Court in McConnell v. Federal Election Commission upheld the two major provisions of the Bipartisan Campaign Reform Act, which were the bans on unrestricted "soft money" donations to political parties and on electioneering communications, which are defined as any broadcast that refers to a federal candidate and is aired within a designated time frame of that candidate's election. The McConnell majority moved away from the Bellotti decision by allowing such restrictions on corporate donations. The majority accepted legislative judgment that corporate treasuries represent a threat of corruption when deployed directly in candidate elections." The McConnell dissent characterized the Austin argument concerning the "corrosive and distorting effects" of corporations as the notion that corporations "will be able to convince voters on the correctness of their ideas." The dissent argued that using this reasoning, simply "winning the marketplace of ideas" could be considered evidence of corruption.
Citizens United Федералды сайлау комиссиясына қарсы
2010 жылы Жоғарғы Сот «Азаматтар Біріккені» Федералды сайлау комиссиясына қарсы істе (Citizens United v. Federal Election Commission) «Остинге қарсы Мичиган сауда палатасы» (1990), «Макконнеллге қарсы Федералды сайлау комиссиясы» (2003) және корпорациялардың сайлауалды үгіттеуін тыйым салған Екіпартиялық кампания реформалау туралы заңның (2002) 203-бабын күштен шығарды. Гарвардтың құқық және қоғамдық саясат журналы «Азаматтар» көпшілігінің негізгі қағидалары екі ұсынысқа негізделгенін айтты. Сот «Бакли мен Беллоттиде орнатылған қағидаға оралып, үкіметтің сөйлеушінің корпоративтік мәртебесіне байланысты саяси сөзді басуға құқығы жоқ екенін» растады. Соттың шешімі бойынша, тәуелсіз шығындарға шектеулер конституциялық емес, себебі олар «сайлау процесінде сыбайлас жемқорлықтың болуын немесе көрінуін тоқтатуға мемлекеттік мүддеге қызмет етпейді», бұл науқанға жұмсалатын қаржыға қойылған шектеулерден өзгеше. Сот «Остин корпорациялардың тәуелсіз шығындарын шектеуді қолдады, себебі ол «Бакли мен Беллоттиді айналып өту үшін» жемқорлықтың алдын алуда «жаңа мемлекеттік мүдде» таныды». «Остинді жоққа шығарып», «Азаматтар» көпшілігі «Остинге дейін соттың жалпы қоғамдық диалогтан сөйлеушілер тобын шығаруға рұқсат бермегенін» мәлімдеді. Сот Беллотти ісі «үміткерлерді қолдау үшін корпорациялардың тәуелсіз шығындарына» тыйым салудың конституциялықлығын қарастырмағанын мойындады. Беллотти шешімі кандидаттарды сайлауға емес, мемлекеттік референдумдарға қатысты. Алайда, Жоғарғы Соттың шешімі осы заңдардың барлығын күштен шығармады. Дауыс беру бастамалары үшін қайырымдылықтың жалпы шектеулері, сондай-ақ референдумдарға корпоративтік ықпал етудің «артық» болуын болдырмауға бағытталған арнайы тыйымдар конституциялық деп саналды. Осы 31 штаттың 18-і, соның ішінде Массачусетс штатында, Беллотти шешімінен кейін конституцияға қайшы заңдар қабылданды. Беллоттиден кейін бірнеше штат референдумдарға жұмсалатын қаржыға қатысты заңдарын өзгертті. 1981 жылы Айова штатының заң шығарушы органы сайлауалды кампанияны қаржыландыру туралы заңдарын жаңартты:
In 2010, the Supreme Court in Citizens United v. Federal Election Commission overturned Austin v. Michigan Chamber of Commerce (1990), portions of McConnell v. Federal Election Commission (2003), and Section 203 of the Bipartisan Campaign Reform Act (2002) that prohibited electioneering communications by corporations. The Harvard Journal of Law and Public Policy described the reasoning of the Citizens majority as based on two propositions. The Court "returned to the principle established in Buckley and Bellotti that the Government may not suppress political speech based on the speaker's corporate identity." The Court ruled that independent expenditure limits were unconstitutional because, unlike campaign contribution limits, they fail to "serve any substantial government interest in stemming the reality or appearance of corruption in the electoral process." The Court argued, "Austin upheld a corporate independent expenditure restriction" by recognizing a "new governmental interest" in preventing corruption to "bypass Buckley and Bellotti." In overruling Austin, the Citizens majority insisted, "before Austin, the court had not allowed the exclusion of a class of speakers from general public dialogue." The Court did concede that the Bellotti case "did not address the constitutionality" of bans on "corporate independent expenditures to support candidates." The Bellotti decision focused on state referendums, not the election of candidates. However, not all of these state laws were annulled by the Supreme Court ruling. Universal caps on donations for ballot initiatives as well as specific bans aimed to prevent "undue" corporate influence on referendums were still considered constitutional. Of these 31 states, 18 of them, including Massachusetts, had laws that would be considered unconstitutional after the Bellotti decision. In the aftermath of Bellotti, several states changed their laws relating to spending on referendums. In 1981, Iowa's state legislature updated their campaign finance laws to state,
«Кез келген сақтандыру компаниясы, жинақ-несие қауымдастығы, банк немесе корпорацияның кез келген комитетке тікелей немесе жанама түрде ақша, мүлік, еңбек немесе құнды заттарды беруі, немесе кез келген сайлаушының дауысына ықпал ету мақсатында жұмсауы заңсыз, бірақ мұндай шығындар осы тараудың ақпарат ашу талаптарына сәйкес болуы тиіс». Монтана штаты бұрын сайлау бюллетендерін қолдаған немесе қарсы болған барлық корпоративтік қайырымдылықтарға тыйым салған. 1978 жылдың қазанында бұл заң Бостонның Бірінші Ұлттық банкіне қарсы Беллотти ісін қараған Тоғызыншы апелляциялық сот тарапынан күштен шығарылды. 1986 жылдың 23 желтоқсанында Массачусетс штатының Бас соты сайлауалды кампанияны қаржыландыру заңдарына бірқатар өзгерістер енгізіп, корпорациялардың дауыс беру бастамаларына жұмсайтын қаржыны реттейтін заңды ресми түрде өзгертті. «Саяси кампанияны қаржыландыруды одан әрі реттеу туралы заңда» Бас сот олардың Беллотти шешімімен жойылған 55-тараудың 8-бабын «жойғанын» мәлімдеді. Кейбір ғалымдар бұл артықшылықтың корпорацияларға референдум науқаны мен саясаттың нәтижелеріне артық ықпал етуге мүмкіндік беретінін айтады. Компаниялар сайлаушыларға ақша арқылы ықпал етудің бір жолы – жарнама жасау және ұсыныстар туралы ақпарат тарату. Мысалы, Калифорнияда 2012 жылы өткен 37-жоба корпорациялардың өте көп қаржы жұмсауына себеп болды. Бұл ұсыныс 51%-қа 48% есебімен жеңілді, бұл нәтиже 37-жобаны қолдаған көптеген топтарды жеңілістің себебі ретінде әділетсіз қаржыландыруды кінәлады. Дегенмен, басқа саяси ғалымдар келіспейді, корпорациялардың жарналары мен референдум нәтижелері арасында нақты байланыс жоқ деп санайды. Мысалы, Калифорнияның 188-жобасы, темекі шегуге тыйым салуды алып тастауға бағытталған дауыс беру науқаны, корпорациялар мен басқалар арасындағы тең емес шығындардың тағы бір мысалы. Алайда, осы жағдайда сайлаушылар 188-жобаға қарсы дауыс берді. Бұл мәселеге қатысты пікірталас көбінесе шешімнің саясаттағы ақшаның және корпоративтік құқықтардың рөліне тигізген әсеріне байланысты.
It is unlawful for any insurance company, savings and loan association, bank, and or corporation to contribute any money, property, labor, or thing of value, directly or indirectly, to any committee, or for the purpose of influencing the vote of any elector, except that such resources may be so expended in connection with a ballot issue, however all such expenditures are subject to the disclosure requirements of this chapter. Montana had previously banned all corporate donations for or against ballot issues. In October 1978, this law was overturned by the Court of Appeals for the Ninth Circuit citing First National Bank of Boston v. Bellotti. On December 23, 1986, the General Court of Massachusetts approved a series of changes to its campaign finance laws, and only then officially changed the law governing corporate spending on ballot initiatives. In "An Act Further Regulating Political Campaign Financing," the General Court stated that they were "striking out" Chapter 55, Section 8, the law annulled by the Bellotti decision. Some scholars maintain that this advantage gives corporations undue influence over referendum campaigns and policy outcomes. One such way corporations can use money to sway voters is through advertising and spreading information about propositions. For example, a California ballot initiative, Proposition 37 from 2012, attracted a disproportionately high level of spending from corporations. The proposition was defeated by a margin of 51% to 48%, a result that left many pro Prop 37 groups blaming unfair financing as the reason for the defeat. Still, other political scientists disagree, believing that there is no definitive evidence that links corporation donations to referendum results. For example, the campaign around California's Proposition 188, a ballot initiative aimed at lifting bans on smoking, is another example of unequal spending between corporations and others. Nevertheless, in this case, voters ultimately voted against Proposition 188. Most of the discourse pertaining to the case relates to the decision's effects on the role of money in politics and corporate rights.
Қолдау
Беллотти шешімін қолдайтындар оны корпоративтік саяси сөз бостандығы мәселесіндегі конституциялық ой-пікірдің қалыптасқан нәтижесі деп қарады. Осы ғалымдар мен заңгерлер корпоративтік сөзді жеке тұлғаның сөзімен тең санағаны және сайлау кезінде сайлаушыларға ұсынылатын ақпарат көлемін арттырғаны үшін бұл шешімді жоғары бағалады. Қолдаушылар пікірінше, Беллотти шешімін негіздеуге жеткілікті заңнамалық және сот практикасының тарихы бар. Адвокат Фрэнсис Х. Фокс: "[Бұл шешім] Бірінші түзетудің мақсаттарына байланыс құралдарын [еркін] пайдалануға мүмкіндік беру арқылы, осы құралдарға тең қол жеткізуді қамтамасыз етуге бағытталған заңдар қабылдаудан гөрі жақсы қызмет етеді" деп жазды.
Those who support the Bellotti decision saw it as a culmination of constitutional thinking on the issue of corporate political speech. These scholars and lawyers praise the ruling for treating corporate speech as equal as individual speech and thus increasing the information provided to voters during elections. According supporters, there is a long history of legislative and judicial decisions that justifies the Bellotti decision. Lawyer Francis H. Fox wrote, "[the ruling] perceives that the First Amendment's purposes are better served by allowing the [free] use of means of communication than by enacting legislation designed to foster equality of access to those means."
Сындар
Сыншылар Беллоттиді сайлауға корпоративтік ақша ағынын ұлғайтқаны үшін айыптады, бұл кіші дауыстар мен үміткерлерді ығыстырып тастайды деп мәлімдеді. Академик Джордж В. Скофилд корпоративтік сөйлеудің корпоративтік мүлікке қатысы болмаған жағдайда "корпоративтік басқарудың жеке пікіріне айналады [және] Беллотти ісінде қарастырылған конституциялық қорғауға лайық емес" деді. АҚШ-тың Колумбия округінің апелляциялық сотының бұрынғы судьясы Дж. Скелли Райт, "Бірінші ұлттық банк (Бостон) против Беллотти" және "Бакли против Валео" істерінің шешімдері "қаржылық науқандарда ақшаның зиянды әсерін қорғады" деді. Райт "бір адам – бір дауыс" қағидасын қолдайды, ол Скофилдтің корпорация мен оның құрамындағы адамдардың сөйлеуін үйлестіру туралы ұғымымен үйлеседі. Кейбір сыншылар коммерциялық және қоғамдық мүдделердің әрқашан бірдей болмайтынын, ал корпорациялардың коммерциялық мүдделерге жасаған инвестициялары қоғамдық пікір қалыптасуына зиян келтіруі мүмкін екенін атап көрсетеді. "Нью-Йорк Таймс" газетінде жарияланған мақаласында Линда Гринхаус "Соттың сөзді қорғауға бейімділігі көбінесе дерегуляциялық саясатты ілгерілетуге бағытталған" деді. Шнайдер Сот Бірінші түзетуді дұрыс түсінбегенін және "әлеуметтік шындықты түсінуде қиындықтарға тап болғанын" жазды.
Critics condemned Bellotti for increasing the influx of corporate money into elections, claiming that this would drown out smaller voices and candidates. Academic George W. Scofield said that corporate speech unrelated to corporate property "becomes the purely personal views of corporate management [and is] undeserving of the constitutional protection afforded by Bellotti." Former Judge for the United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit J. Skelly Wright said that the rulings in both the First National Bank of Boston v. Bellotti and Buckley v. Valeo cases have "given protection to the polluting effect of money in financial campaigns." Wright advocates for "one person, one vote," a concept that meshes with Scofield's concept of aligning the speech of a corporation and of the individuals composing it. Some critics point out that commercial interests and public interests are not always aligned, and that investment from corporations for commercial interests can be detrimental to the formation of public opinion. In an article in The New York Times, Linda Greenhouse said, "the court's speech protective instincts appear increasingly to serve a deregulatory agenda." Schneider writes that the Court misinterpreted the First Amendment and had "problems in understanding social reality."