Кіріспе
Warrior класының темір кемелер класы – 1859 және 1862 жылдар аралығында Корольдік әскери-теңіз флоты үшін салынған екі әскери кеменің класы. Бұл кемелер темір корпустың болуымен салынған алғашқы темір кемелер болды. Кемелер 1858 жылы француздық "Gloire" және оның үш қарындас кемелерінің құрылысынан туындаған басып алу қаупіне жауап ретінде бронефрегаттар ретінде жобаланған. Бастапқыда олар ұңғылы және тегіс стволды зеңбіректермен қаруланған, бірақ Армстронгтың ұңғылы зеңбіректері сенімсіз болып шықты және кейін қызметтен алынды. Кемелер алғашқы міндеттемелерін Канал флотында өткізді, ал 1860 жылдардың соңында жаңа ұңғылы зеңбіректермен қайта қаруланды. Біреуі Канал флотына қайта қосылды, ал екіншісі 1 сыныпты резервке қосылып, жылдық маневрлер кезінде флотқа қосылды. 1870 жылдардың ортасында тағы бір жөндеуден кейін екі кеме рөлдерін ауыстырды. Екі кеме де 19 ғасырдың соңғы 20 жылының көп бөлігін резервте өткізді. 1902 жылы "Warrior" кемесі корпусы бұзылып, 1979 жылы мұражай кемесі ретінде қайта жаңартылды. "Black Prince" 1896 жылы оқу кемесіне айналды, 1910 жылы корпусы бұзылып, 1923 жылы металл тескісіне сатылды.
The Warrior class ironclads were a class of two warships built for the Royal Navy between 1859 and 1862, the first ocean going ironclads with iron hulls ever constructed. The ships were designed as armoured frigates in response to an invasion scare sparked by the launch of the French ironclad Gloire and her three sisters in 1858. They were initially armed with a mix of rifled breech loading and muzzle loading smoothbore guns, but the Armstrong breech loading guns proved unreliable and were ultimately withdrawn from service. The ships spent their first commission with the Channel Fleet before being rearmed with new rifled muzzle loading guns in the late 1860s. rejoined the Channel Fleet after her refit while joined the 1st Class Reserve and joined the fleet during its annual manoeuvres. The two ships exchanged roles after another refit in the mid 1870s. Both ships spent most of the last two decades of the 19th century in reserve. Warrior was hulked in 1902 and survived to be restored in 1979 as a museum ship. Black Prince became a training ship in 1896 and was hulked in 1910 before being sold for scrap in 1923.
Дизайн және сипаттама
"Жауынгер" класындағы кемелер революциялық деп сипатталған, бірақ шындығында олар көбінесе эволюциялық болды, өйткені олардың ұрық темір бронясынан басқа барлық жабдықтары жылдар бойы теңізге шығатын кемелерде қолданылып келген. Олар "Глоир" кемесіне жауап ретінде құрастырылды, ол Ұлыбританияда жауап беру қорқынышын тудырды, бірақ олардың жұмыс принципі француз кемесінен мүлдем өзгеше болды, ол ағаштан жасалған кемелерді алмастыру үшін жасалған еді. Оларды Әскери-теңіз күштерінің бас конструкторы Исаак Уоттс 40 зеңбірекке арналған бронефрегаттар ретінде жобалады. "Жауынгер" және оның "Қара ханзада" серігі негізінен үлкен фрегаттардың сәнді сызықтарына негізделген, бірақ олар Адмиралтействоның олардың ағаштан жасалған екі және үш қабатты кемелердің шоғырланған атысына төтеп беру қабілетіне көзі жетпегендіктен, ұрыс шебінде тұруға арналмаған. Олардың мақсаты – қашқан жауды шайқасқа мәжбүрлеу және шайқас өтетін қашықтықты өздеріне тиімді етіп бақылау үшін жеткілікті жылдам болу еді.
Жалпы сипаттамалары
Warrior класының кемелерінің ұзындығы перпендикулярлар арасында 116 метр (380 фут), ал жалпы ұзындығы 128 метр (420 фут) болды. Олардың ені 18 метр (58 фут), ал суға батып тұру тереңдігі 8 метр (26 фут) құрады. Кемелердің корпусы су өткізбейтін көлденең бөлімдермен 92 бөлікке бөлінген және қозғалтқыш пен қазандық бөлімшелерінің астында қос түбі болды. Екі түйреу келі (Royal Navy-де алғаш рет қолданылған) орнатылды, бұл кемелердің тербелісін айтарлықтай азайтты. Ұзындығына байланысты кемелер маневр жасағанда өте жай қимылдады, мысалы, 1868 жылы "Warrior" кемесінің соқтығысы осыны көрсетті. Warrior класының кемелерінің мұрты төмен қарай еңкейтін, себебі олардың мұртында дәстүрлі түрде әдемі пішін беру үшін темір иілім орнатылған еді. Бұл сонымен қатар кемелердің басқа кемелерге шабуыл жасауына да кедерілді. Құрастыру аяқталғаннан кейін мұртты қысқартуға тырысылды, бұл кеменің еңкеюін азайтуға бағытталған, бірақ нәтиже айқын болған жоқ.
Қозғалтқыш
Warrior класындағы кемелерде Джон Пенн мен ұлдары жасаған 2 цилиндрлі бу машинасы болды, ол бір 24 футтық (7 метрлік) винтті қоздырды. Он тікбұрышты қазандық машинасы жұмыс қысымымен бумен қамтамасыз етті. Машина жалпы сомасында қуат өндірді және соғыс кемесі үшін жасалған ең қуатты машина болды. 1861 жылдың қазан айында теңіз сынақтарында Warrior шамамен жылдамдыққа жетті; Black Prince шамамен жарты түйінге баяу болды. Кемелер 700 тонна көмір тасыды, бұл бумен шамамен жүруге жеткілікті болды. Темір корпусты кемелерде желкендері болды, желкеннің ауданы құрады. Төменгі мачталар ағаштан, ал қалғандары темірден жасалған. Warrior желкенмен шамамен жүрді, ал Black Prince тек желкен мен будың күшімен ғана жүре алды. Желкенмен жүргенде екі түтік те желдің қарсылығын азайту үшін жартылай жиырылатын болды. Кемелердің винттері желкенмен жүргенде кедергіні азайту үшін кеменің корпусына көтерілуі мүмкін. Бұл жасалған ең үлкен көтерілетін винттер еді және оларды көтеру үшін шамамен 600 теңізші қажет болды. Екі қарудың да Армстронгтың жаңа үлгісі болғандықтан, оларға үлкен үміт артылды. 110 фунттық қарудың төртеуі кеменің орта тұсындағы негізгі палубаға орнатылды, ал қалған екеуі қуғын қарулары болды; барлық 68 фунттық қарулар негізгі палубаға орнатылды. 1861 жылдың қыркүйегінде броньды нысанаға қарсы жүргізілген атыс сынақтары 110 фунттық қарудың броньды тесіп өту қабілеті 68 фунттық тегіс ұңғылы қарудан нашар екенін көрсетті. 1863–1864 жылдары Шимоносеки шайқасында және Кагосима бомбалау кезінде оқ жарудың бірнеше жағдайлары кемелерді 110 фунттық қарумен толық жабдықтау жоспарларын тоқтатты. 68 фунттық қарудың қатты доптың салмағы шамамен болды, ал қарудың өзі салмағы шамамен болды. Қарудың бастапқы жылдамдығы болды және 12° бұрыштағы қашықтығы болды. Армстронгтың 110 фунттық қаруының снаряды салмағы болды. Оның бастапқы жылдамдығы болды және 11.25° бұрыштағы ең жоғары қашықтығы болды. 40 фунттық қарудың снарядының диаметрі және салмағы болды. Қарудың ең жоғары қашықтығы бастапқы жылдамдығымен болды. 110 фунттық қару салмағы болды, ал 40 фунттық қару салмағы болды. 1863–1864 жылдары 40 фунттық қарулар осы баллистикалық сипаттамалары бар ауыр нұсқамен ауыстырылды. Барлық қарулар қатты доптарды да, жарылғыш снарядтарды да атуға қабілетті болды. Екі кеме де 1867–1868 жылдарғы жөндеу кезінде 7 және 8 дюймдік ұңғылы қарулардың қоспасымен қайта қаруланды. Warrior жиырма сегіз 7 дюймдік және төрт 8 дюймдік қару алды, ал Black Prince төрт 7 дюймдік қару аз алды. Екі кеме де салют беру үшін төрт 20 фунттық қару алды.
The ironclads were ship rigged and had a sail area of The lower masts were made of wood, but the other masts were iron. Warrior made under sail, but Black Prince could only do Under both sail and steam Warrior once logged Both funnels were semi retractable to reduce wind resistance while under sail alone. The ships' propellers could be hoisted up into the stern of the ship to reduce drag while under sail. They were the largest hoistable propellers ever made and required about 600 men to be raised. Both breech loading guns were new designs from Armstrong and much was hoped for them. Four of the 110 pounder guns were installed on the main deck amidships and the other two became chase guns; all of the 68 pounder guns were mounted on the main deck. Firing tests carried out in September 1861 against an armoured target, however, proved that the 110 pounder was inferior to the 68 pounder smoothbore gun in armour penetration and repeated incidents of breech explosions during the Battles for Shimonoseki and the Bombardment of Kagoshima in 1863–1864 forestalled plans to completely equip the ships with the 110 pounder gun. The solid shot of the 68 pounder gun weighed approximately while the gun itself weighed The gun had a muzzle velocity of and had a range of at an elevation of 12°. The shell of the 110 pounder Armstrong breech loader weighed It had a muzzle velocity of and, at an elevation of 11.25°, a maximum range of The shell of the 40 pounder breech loading gun was in diameter and weighed The gun had a maximum range of at a muzzle velocity of The 110 pounder gun weighed while the 40 pounder weighed In 1863–1864 the 40 pounder guns were replaced by a heavier version with the same ballistics. All of the guns could fire both solid shot and explosive shells. Both ships were rearmed during their 1867–1868 refit with a mix of 7 and rifled muzzle loading guns. Warrior received twenty eight 7 inch and four 8 inch guns while Black Prince received four fewer 7 inch guns. Both ships received four 20 pounder breech loading guns for use as saluting guns.