Skyflash зымыраны: RAF, Италия, Швеция және Сауд Арабиясы қолданған AIM-7 Sparrow негізіндегі орташа қашықтықтағы әуе-әуе зымыралы. Жақсартылған нысана табу жүйесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Skyflash, немесе маркетингтік материалдарда Sky Flash деп аталатын, АҚШ-тың AIM 7 Sparrow зымыранынан туындаған, жартылай белсенді радарлық басқару жүйесіне ие ауадан ауаға атуға арналған орташа қашықтықтағы зымыра. Оны Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінің McDonnell Douglas F-4 Phantom және Tornado F3, Италияның Aeronautica Militare, Сауд Арабиясы Корольдік әуе күштерінің Tornado және Швецияның Flygvapnet Saab Viggen ұшақтары қолданды. Skyflash бастапқы Raytheon конустық сканерлеу іздеуін Marconi кері моноимпульстік іздеуішпен алмастырды, ол F-4 радарымен үйлесімді жұмыс істеді. Моноимпульстік іздеуіштер жоғары дәлдікке ие, кедергіге төзімді және төмен биіктіктегі нысаналарды оңай анықтай алады. Бұл іздеуіш бастапқы нұсқаға қарағанда айтарлықтай жақсы өнімділік көрсетті, соның арқасында British Aerospace АҚШ-та жасалған жарылғыш бөлігіне қатысты жаңартулардан бас тартты. Skyflash АҚШ-та сынақтан өтті, бірақ Raytheon-ның тәжірибелік моноимпульстік іздеуіштерімен салыстыру нәтижесінде АҚШ Әскери-теңіз күштері Sparrow зымырасының AIM 7M моноимпульстік нұсқасын таңдады. Кейін Skyflash және AIM 7M зымыралары қабілеттілігі жоғары AMRAAM зымырасымен алмастырылды.
The Skyflash, or Sky Flash in marketing material, was a medium range semi active radar homing air to air missile derived from the US AIM 7 Sparrow missile and carried by Royal Air Force McDonnell Douglas F 4 Phantoms and Tornado F3s, Italian Aeronautica Militare and Royal Saudi Air Force Tornados and Swedish Flygvapnet Saab Viggens. Skyflash replaced the original Raytheon conical scanning seeker with a Marconi inverse monopulse seeker that worked with the F 4's radar. Monopulse seekers are more accurate, less susceptible to jamming, and able to easily pick out targets at low altitudes. It offered significantly better performance than the original seeker, allowing British Aerospace to dispense with upgrades to the warhead that were carried out in the US to address poor accuracy. Skyflash was tested in the US, but after trials against experimental monopulse seekers from Raytheon, the United States Navy elected to order a different monopulse equipped version of the Sparrow, the AIM 7M. Both Skyflash and AIM 7M were later replaced by the more capable AMRAAM.
Тарих
Skyflash 1960 жылдардың соңында General Electric Company (GEC) және Royal Aircraft Establishment (RAE) компанияларының Sparrow AIM 7E 2 үшін кері моноимпульстік іздеушіні әзірлеу жөніндегі британдық жоспарының нәтижесінде пайда болды. Бұл мүмкін екенін көрсеткеннен кейін, 1972 жылдың қаңтарында XJ.521 жобалық кодымен 1219 әуе штабының талабы шығарылды. Мердігерлер – Hawker Siddeley және Marconi Space & Defence Systems (Станмордағы GEC басқарылатын қарулар бөлімі). Sparrow-дан басты айырмашылықтар – Marconi жартылай белсенді кері моноимпульстік радар іздеушісінің, жақсартылған электрониканың, бейімделген басқару беттерінің және Thorn EMI белсенді радарлы фитилінің қосылуы болды. Қолданылған ракеталық қозғалтқыштар – Bristol Aerojet Mk 52 mod 2 және Rocketdyne Mk 38 mod 4 ракеталық қозғалтқыштары; соңғысы – Aerojet Hoopoe. Нәтижесінде жасалған зымыранның сынақтары оның жаудың электрондық қарсы шараларына (ECM) қарсы сәтті жұмыс істейтінін және түрлі жағдайларда нысаналарды жоя алатынын көрсетті. Оны 100 метрден жоғары биіктіктегі нысанаға шабуыл үшін немесе 75 метрден төмен ұшқан нысанаға шабуыл үшін жоғарыдан ұшыруға болады. Сынақтар кезінде ол 1000 фут биіктіктегі мақсатты ұшқыштарды бірнеше рет ұстады, бұл бақылау камераларын орнатуға болатын ең төменгі биіктік еді. Зымыран 1978 жылы F 4 Phantom II ұшағында қызметке түсті, кейін 3000 Pre TEMP сериясы (Tornado Embodied Modification Package) деп аталды. 1985 жылы бұл ұшақтар Panavia Tornado ADV ұшақтарымен ауыстырылды. Phantom және Tornado екі ұшағы да соғуды азайту үшін ұшақтың астындағы жартылай ойысқан ұңғымаларда Skyflash зымыранын тасымалдады. Алайда, Tornado ұшағында Frazer Nash гидравликалық трапециялары зымыранды қозғалтқыш тұтанғанға дейін ағынға шығарып жіберді. Бұл зымыранның ұшыру қаптамасын кеңейтіп, ұшырудың фюзеляждың турбуленттігіне тәуелді болмауын қамтамасыз етті. Сондықтан Skyflash 5000 TEMP сериясына ауыстырылды, онда Frazer Nash корпусындағы ойыстар, автопилот бөліміндегі Launch Attitude Control электроникасы және қанаттың жақсартылған беттері енгізілді. Tornado Skyflash комбинациясы 1987 жылы алғашқы Tornado F.3 эскадрильясының құрылуымен қолданысқа енді. 1988 жылдан бастап "SuperTEMP" деген атпен (6000 сериясы) қосымша модификация құрамында Hoopoe зымыран моторы болды, ол зымыранның ұшу профилін күшейту және жылдамдатудан (3 секундтық күйдірумен) күшейту-ұстап тұруға (3 секундтық күшейту, 4 секундтық ұстап тұру) өзгертіп, оның қашықтығын 17nm-ден 18.4nm-ге дейін ұлғайтты. 30 000 фут биіктікте ұшудың ең ұзақ уақыты 40 секундтан 50 секундқа дейін көтерілді, ал 5000 фут биіктікте қашықтық айырмасы одан да көп болды, 14nm-ден 16nm-ге дейін өсті. Зымыранның ұшудың ең ұзақ уақыты 40 секундтан 50-60 секундқа дейін ұлғайтылды. RAF қызметінде зымырандар әдетте төрт қысқа қашықтықтағы әуеден ауаға зымырандармен бірге тасымалданатын, олар AIM 9 Sidewinders немесе ASRAAM зымырандары болатын. Активті Thomson CSF әзірлеген радар іздеушісі және инерциялық орта бағытты жаңарту мүмкіндігі бар Skyflash Mk 2 (Active Skyflash деп аталды) нұсқасы RAF және Швеция үшін ұсынылды. Британдық қызығушылық 1981 жылғы Қорғаныс шолуымен аяқталды; British Aerospace (BAe) ұсынысты 90-жылдардың басына дейін сақтап келді, бірақ сатып алушылар табылмады. Sky Flash-тың одан әрі жетілдірілген түрі S225X кодтық атауымен зерттелді, ал реактивтік қозғалтқышты нұсқасы S225XR MBDA Meteor-дың негізіне айналды.
Skyflash came out of a British plan to develop an inverse monopulse seeker for the Sparrow AIM 7E 2 by General Electric Company (GEC) and the Royal Aircraft Establishment (RAE) at the end of the 1960s. Having shown this was feasible, Air Staff Requirement 1219 was issued in January 1972, with the project code XJ.521. The contractors were Hawker Siddeley and Marconi Space & Defence Systems (the renamed GEC guided weapons division) at Stanmore. Major changes from the Sparrow were the addition of a Marconi semi active inverse monopulse radar seeker, improved electronics, adapted control surfaces and a Thorn EMI active radar fuze. The rocket motors used were the Bristol Aerojet Mk 52 mod 2 and the Rocketdyne Mk 38 mod 4 rocket motor; the latest is the Aerojet Hoopoe. Tests of the resulting missile showed it could function successfully in hostile electronic countermeasures (ECM) environments and could engage targets under a wide variety of conditions. It could be launched from as low as 100 m to attack a high altitude target or launched at high level to engage a target flying as low as 75 m. In testing, it repeatedly intercepted target drones at 1,000 ft altitude, the minimum altitude that the tracking cameras could be set to. The missile entered service on the F 4 Phantom II in 1978 as what was later called the 3000 Pre TEMP series (Tornado Embodied Modification Package). In 1985, these aircraft were replaced with the Panavia Tornado ADV. Both the Phantom and the Tornado carried the Skyflash in semi recessed wells on the aircraft's underbelly to reduce drag. In the Tornado, however, Frazer Nash hydraulic trapezes projected the missile out into the slipstream prior to motor ignition. This widened the missile's firing envelope by ensuring that the launch was not affected by turbulence from the fuselage. Skyflash was therefore converted to the 5000 TEMP series to incorporate the Frazer Nash recesses in the body of the missile, Launch Attitude Control electronics in the autopilot section and improved wing surfaces. The Tornado Skyflash combination became operational in 1987 with the formation of the first Tornado F.3 squadron. From 1988 a further modification (6000 series) nicknamed "SuperTEMP" included the Hoopoe rocket motor to change the missile's flight profile from boost and glide (with a 3 second burn) to boost sustain glide (3 second boost 4 second sustain), increasing its range from 17nm to 18.4nm at a height of 30,000ft and at a height 5,000ft the range increase was more substantial, raising from 14nm to 16nm. The maximum flight time was also raised from 40 to 50 60 seconds. In RAF service the missiles were usually carried in conjunction with four short range air to air missiles, either AIM 9 Sidewinders or ASRAAMs. A version with an active Thomson CSF developed radar seeker and inertial mid course update capability, Skyflash Mk 2 (called Active Skyflash), was proposed for both the RAF and Sweden. British interest ended with the 1981 Defence Review; British Aerospace (BAe) kept the proposal around until the early '90s but there were no buyers. Further advanced Sky Flash derivatives were studied under the code name S225X, and a ramjet powered version, the S225XR became the basis for the MBDA Meteor.