Австралиялық "Мажестик" класты ұшақ тасушы кемесінің сипаттамасы

Кіріспе

Royal Australian Navy Majestic class aircraft carrier

19,550 тонна (максималды)
|Кеме ұзындығы=*630 фут (192 м) перпендикулярлар арасында
698 фут (213 м) жалпы ұзындығы
|Кеме ені=80 фут (24 м)
|Кеме суға бату тереңдігі=25 фут (8 м)
|Кеме күші=*4 × Адмиралтейство 3 барабанды қазандықтар
Parsons бір редукциялық диірменді турбиналар
2 вал

|Кеме жылдамдығы=
|Кеме экипажы=*1,100 (бейбіт уақытта)
1,300 (соғыс уақытында)
Екеуі де Флот әуе күшінің қызметкерлерін қамтиды
|Кеме сенсорлары=*2 × 227Q
1 × 293M
1 × 960/281BQ
1 × 961
|Кеме қару-жарағы=30 × Bofors 40 мм зениттік пушка (18 жеке орнату, 6 жұп орнату)
|Кемедегі ұшақтар=38 ұшаққа дейін
|Кеме туралы ескертулер: Сидней – класта қызметке түскен екінші кеме, алғашқысы – канадалық әуе кемесі. Оның перпендикулярлар арасындағы ұзындығы 630 фут (192 м), ең ұзын нүктесінде 698 фут (213 м), ені 80 фут (24 м) және суға бату тереңдігі 25 фут (8 м) болды. Алайда, қаржылық және кадрлық шектеулер осы бағдарламаның тоқтатылуына әкелді.

Қару-жарақ, сенсорлар және ұшақтар

Сидней бастапқыда отыз Бофорс 40 мм зениттік қарумен жарақталды: он сегіз жеке орналым және алты жұп орналым. Корей соғысына жөнелген кезде кемеден амфибиялық техника алынып, оның орнына тікұшақ қойылды. Корей соғысы кезінде 805-ші эскадрилья 21-ші КАГ-ға қосылып, 38 адамнан тұратын соғыс уақытындағы әуе тобы құрылды.

Құрылыс және сатып алу

Кеме 1943 жылғы 19 сәуірде Англиядағы HM Dockyard Devonport-та HMS Terrible ретінде салынды, салтанатты шараға виконтесса Астор төрағалық етті. Ол "Colossus" немесе "Majestic" класындағы "Royal Dockyard" кемежайында салынған жалғыз әуе кемесі болды: бұл Корольдік теңіз күштеріне тиесілі және олармен басқарылатын кемежай. Ол 1944 жылғы 30 қыркүйекте британ саясаткері Дункан Сэндистің әйелімен суға түсірілді. Австралия үкіметінің Қорғаныс комитетінің соғыстан кейінгі сараптамасы RAN-ді бірнеше әуе кемелерін қамтитын топтың айналасында қайта құруды ұсынды. Бастапқы жоспар бойынша үш авианосец болған, олардың екеуі қолданыста болып, үшіншісі кез келген уақытта резервте тұруы керек еді, бірақ қаржыландыруды қысқартулар 1947 жылғы маусымда тек екі авианосецті сатып алуға әкелді: "Terrible" және оның бауырлас кемесі "Majestic", олардың жалпы құны 2,75 миллион австралиялық фунт стерлинг, сонымен қатар қоймалар, отын және оқ-дәрілер. "Terrible" флагман ретінде жабдықталғандықтан және екі кемеден де аяқталуға жақын болғандықтан, құрылыс ірі өзгерістерсіз аяқталды. "Terrible" 1948 жылғы 24 маусымда аяқталуға тиіс болған, бірақ білікті жұмысшылардың жетіспеуі кеменің қазандықтарын орнатуға әсер етті, нәтижесінде Адмиралтейство жеткізіп беру мерзімін 1948 жылғы қазанға дейін қайта қарастырды. 1948 жылғы маусымда Сиднейден шыққан, қызметтен шығарылған крейсердің экипажынан құралған Австралиядағы авианосец экипажы құрылды. Экипажға бұрынғы Корольдік теңіз күштерінің теңізшілері қосылды. Атаудың таңдалу себебінің бірі – 1941 жылы HMAS Sydney жеңіл крейсерінің қазасынан кейін HMAS Sydney-ді алмастыру қоры жинаған 426 000 австралиялық фунт стерлинг қаражатын пайдалану мүмкіндігі болды.

1949-1951 жылдар

1948 жылдың желтоқсанының ортасында қолданысқа берілгенімен, Сидней 1949 жылдың 5 ақпанына дейін қызметке кірген жоқ, себебі жұмыстар толық аяқталмаған еді. Кеменің теңіздегі сынақтары мен қолданысқа берілгеннен кейінгі жұмыстары оқиғасыз өткен жоқ: 1948 жылдың желтоқсан айының басында Сиднейдің радарлық құралдарын калибрлеуге көмектескен 771 теңіз әуе эскадрильясының де Гавиланд Москито ұшағы апатқа ұшырап, британдық екі ұшқышы қаза тапты. 1949 жылдың 17 наурызында RAN ұшқышы қонуға дайындықтан өту кезінде ұшуға тырысқанда апатқа ұшырады: ешкім зардап шекпеді, бірақ ұшқыштың Fairey Firefly ұшағы мен палубадағы тағы төрт ұшақ қирады. 1949 жылдың 12 сәуірінде Сидней 20-шы КАГ-ты алып, Девонпорттан жол тартты. Сидней 25 мамырда Джервис шығанағына жетті, онда 20-шы КАГ-ның ұшақтары мен оқу құралдары жаңа теңіз әуе базасына тасымалдау үшін түсірілді, содан кейін кеме өзінің атымен аталатын қалаға бет бұрды. Сидней 2 маусымда Сиднейге келді және 25 тамыздан бастап Австралия флотының бас флагманы болды. 20-шы КАГ тамыз айында қайтадан кемеге мінгізілді, ал Сидней қараша айының соңына дейін Австралия және Жаңа Гвинея суларында жаттығулар жасады. 21-ші КАГ қазан айында кемеге мінгізілді, ал кеме желтоқсанда Австралияға оралды. 1951 жылдың 29 қаңтарында Сидней Австралия Федерациясының 50 жылдығын тойлау үшін Сидней портында болған он сегіз кемеден тұратын флоттың бір бөлігі болды. Осыдан кейін кеме Австралияның оңтүстік-шығыс суларында көпұлтты оқу-жаттығуларға қатысып, содан кейін Корольдік Хобарт регатасына қатысу үшін Хобартқа сапар шекті. Жаттығу барысында Sea Fury ұшағы Жаңа Зеландияның бас флагманының үстіне қасақана емес, төрт оқу зымыранын атып жіберді. Салдарынан жүргізілген тергеуде ұшқыш ату түймесін жаңсақ басқанын анықтады, бірақ кейіннен Сиднейдің радио антенналары таратып шығарған белгілі бір жиіліктер Sea Fury ұшағының ату тізбегін іске қосуға қабілетті екені анықталды. Екі КАГ сәуір айында ауыстырылды, ал 3 мамырда Sea Fury зымырандық көмекпен ұшу кезінде апатқа ұшырады; ұшқыш кеменің алғашқы құрбаны болды.

Корея соғысы (19511952)

1951 жылдың наурыз айында Сиднейді Кореяға жөнелту үшін, Австралияда жөндеуден өткен кезде, Бірінші теңіз лорды сұраныс білдірді. Бұл келісілді және 14 мамырда 38 адамдық соғыс уақытындағы КАГ құрылды, 805-ші эскадрильяның Sea Fury ұшақтары 21-ші КАГ-қа қосылды. Ұшуға дейінгі жаттығуларды аяқтағаннан кейін, бірнеше ұшақ ауа райының салдарынан палубадағы апаттарда жойылды, содан кейін Сидней және эсминец 31 тамызда Кореяға бет бұрды. Сидней соғысқа қатысқан Доминионға тиесілі алғашқы әуе кемесі болды. Кеме операциялық аймақта тоғыз немесе он күндік патрульдерге жіберілді, әрқайсысы арасында Сасебо, Нагасаки немесе Куре, Хиросимада тоғыз күндік толықтыру кезеңдері болды. Қамтуды сақтау үшін Сидней АҚШ Әскери-теңіз күштерінің тасымалдаушысымен (алғаш Рендова, кейін желтоқсаннан Бадонг бұғазымен) кезектесті. RAN ұшақтары негізінен Солтүстік Кореяның бөлімшелері мен жабдықтау желілеріне қарсы әуе шабуылына пайдаланылды, сондай-ақ барлау, нысананы анықтау, ұрыс әуе патрульдері және су асты кемелеріне қарсы патрульдер сияқты қосымша міндеттерді орындады. Бұл Австралияның әскери кемесінен жұмыс істеген алғашқы тікұшақ және RAN қолданған алғашқы USN техникасы болды. Тікұшақ операцияларының табысы RAN-ді үш Bristol Sycamores сатып алуға ынталандырды – Австралия әскери қызметіндегі алғашқы тікұшақ эскадрильясы. Сиднейдің алғашқы патрулі 4 қазанда басталды, екі күн бойы Хан өзенінен алдыңғы шепті ығыстыруға қолдау көрсетілді. Содан кейін Сидней қысқа уақытқа шығыс жағалауға қайта орналастырылды, онда оның ұшақтары Вонсанға жақын шабуыл миссияларын орындады. Таңертең кемеге тоқтап тұруға бұйрық берілгенімен, кемелердің көптігі Сиднейдің күнінің соңына дейін кетіп, дауылдың ең ауыр кезеңінде жүзіп кеткеніне себеп болды. Firefly, 5 метрлік моторлы қайық және вилочный көтеруші кемеден жоғалып кетті, палубада тұрған тағы алты ұшақ жойылды, ал кемеде қатты жел болды. 25 қазанда екі Sea Fury атып түсірілді, екі ұшқыш та зардапсыз аман қалды. Келесі күні бес RAN ұшағының қатысуымен теміржол туннеліне қарсы сәтті шабуыл кезінде Firefly ұшағы Солтүстік Корея аумағының тереңіне, 75 миль (121 км) қашықтыққа ұшырылды. Құтқару тікұшағының апат орнына жетіп, аман-есен қайтып оралуы күмәнді болды, өйткені ол тікұшақтың қашықтығының шегінде болды және кері қарайтын рейстің бір бөлігі қараңғыда өтеді. Осыған қарамастан, Питер ағаның USN экипажы өз еріктерімен сынауға келісті, ал бақылаушы тез Оуэн автоматтарына қалай оқу керектігін үйренгеннен кейін, тікұшақ 16:22-де ұшып кетті. Сидней 27 қазанда USS Rendovaмен алмастырылып, Куреге қайтып оралды. Ауа райының нашарлығына қарамастан, кеменің ұшақтары жабдықтау және байланыс желілеріне шабуыл жасауды жалғастырды және Біріккен Ұлттар Ұйымының кемелеріне қолдау көрсетті: 1000-шы жауынгерлік ұшу 12 қарашада, патрульдің аяқталуына бір күн қалғанда орындалды. Сиднейден ұшақтар жағалаудағы артиллерия батареяларына, казармаларға, өнеркәсіптік аймақтарға және теміржол желілеріне соққы берді және кемелерге ұрыс әуе патрулін қамтамасыз етті. Операция аяқталғаннан кейін Сидней батыс жағалауға оралды, бірақ қар мен қатты желдің салдарынан 27 қарашаға дейін, бір күн бұрын, операцияны қайта бастай алмады. 8 желтоқсанда екінші RAN ұшқышы қаза тапты, ол өзінің жарақаттанған Sea Fury-ден сәтті құтқарылғанымен, ұшақтың құйрығымен соқтығысып, жараларынан қайтыс болды. Шабуыл миссиясының негізгі нысаналары Солтүстік Кореяның жабдықтау желісінің инфрақұрылымынан су мұнараларына ауыстырылды, өйткені оларды жөндеуге көбірек уақыт кетті. Осы уақыт ішінде RAN Sea Furies 1623 рет ұшып, Fireflies 743 рет ұшып, ұшақтар 802 бомба, 6359 зымыран және 269 249 оқ-дәрілерді пайдаланды. Үш RAN ұшқышы қаза тауып, төртіншісі ауыр жарақат алды, ал он үш ұшақ жоғалды: тоғызын Солтүстік Кореяның зениттік артиллериясы атып түсірді (бұл ұшақтарға тоқсаннан астам басқа жағдайларда зақым келтірді), ал төртеуі палубадағы апаттардан немесе ауа райынан зардап шекті. Жаңа ұшақтар Ұлыбританияның Қиыр Шығыс резервтік қорынан қарызға алынды. Австралияның залалдарды бағалау тәжірибесі консервативті болып саналды, ал RAN шабуылдарынан кейін тексерілген АҚШ қызметкерлері RAN-нің үлкен кемсітулері туралы мәлімдемелер жасады. Борттағы адамдардың көпшілігі Австралияның белсенді қызмет медаліне, Корея медаліне, Корея үшін Біріккен Ұлттар Ұйымының қызмет медаліне және белсенді қызметтен қайтып оралған белгіге ие бола алатын, ал Сиднейдің өзіне "Корея 1951–52" шайқас құрметі берілді. Кеме Манус аралына барып, 3 қазанда Монтебелло аралдарының жанындағы Бірінші британ атомдық бомбасының сынағы, "Hurricane" операциясына қатысты, ал қараша айында өзімен аттас қалаға оралды. 25 наурыз 1953 жылы Сидней Австралия және Жаңа Зеландия әскерилерінің үш тармағынан келген өкілдермен Англияға, королева Елизавета II-нің тағына отыруына қатысу үшін кетті. Кеменің 10,000-шы палубаға қонған ұшуы осы сапар кезінде орын алды: 17 шілдеде Firefly Перл-Харборға бағыт алғанда қонды. Сидней 27 қазан 1953 жылы Кореяға екінші рет жөнелді, шілдедегі 1953 жылғы келісімді сақтау үшін Біріккен Ұлттар Ұйымына қолдау көрсетті. 1954 жылғы қаңтарда аяқталған бұл жөнелту алғашқысына қарағанда көбінесе оқиғасыз болды, ұшу операциялары қаруды тоқтату келісімімен белгіленген демилитаризациялық аймақ бойындағы патрульдермен шектелді. Кореядағы операциялар кезінде бір ұшқыш Sea Fury ұшағы мұхитқа құлап қаза тапты, ал тағы бір ұшқыш пен ұшақ жөндеушісі жеке палубадағы апаттарда қаза тапты. Кеменің бортындағы ұшақтар 22 сәуір 1955 жылы соңғы рет ұшырылды, ал Сидней 26–29 сәуірде қысқа қайта ұйымдастырудан өтті. Одан көп ұзамай ол 2 мамырда Жаңа Зеландия суларына, алғашқы оқу круизіне кетті. Екі кеме Мельбурн жеткізілгенге дейін бірге жүзіп, Мельбурн мен Жервис шығанағына барып, 10 мамырда Сиднейге келді. Үш күннен кейін жетекші рөл Сиднейден Мельбурнға ауыстырылды. Сиднейді көліктік құрал ретінде қайта жандандыруға болады, бірақ кем дегенде төрт айлық ескерту қажет. Алайда, RAN Сиднейді қайта жабдықтау және күтіп ұстау шығындары қорғаныс бюджетінің үлесінен төленгісі келмеді, өйткені оның енді қажеттігі жоқ деп ойлады. Оның барлық ұшақтармен жұмыс істеуге арналған жабдықтары алынып тасталды, ангары тұру және сақтау үшін пайдаланылды, ал қару-жарағы төрт бірлікті 40 мм Bofors зениттік қаруына дейін азайтылды. 1962 жылғы сәуірден бастап Сидней кеме экипажы мен әскерлерді көліктік рөлге оқыту үшін пайдаланылды, сонымен қатар RAN-ның тұрақты оқу қажеттіліктерін толықтырды. Содан кейін кеме Солтүстік Квинслендке оқу круизіне шықты, оның барысында Уитсанди аралдарында бес адам суға батып қайтыс болды. Бірнеше күн бойына оқу офицерлері мен теңізшілердің топтарына кеменің қайықтарының бірімен Хейман және Хук аралдарының айналасында он сағаттық саяхат жасауға бұйрық берілді, кеме мен эсминецтен тыс. Кейінгі екеусі ақталды, ал капитанға қарсы қойылған айыптамалардың біріне кінәлі деп танылды, бірақ айыптаманың мәтініне қатысты техникалық себептермен жойылды.

In March 1951, the First Sea Lord requested that Sydney be deployed to Korea while was refitted in Australia, to maintain a Commonwealth carrier presence. This was agreed to, and a 38 strong wartime CAG was formed on 14 May by incorporating the Sea Furies of 805 Squadron into the 21st CAG. After completing pre departure exercises, during which several aircraft were destroyed in non fatal, weather induced deck crashes, Sydney and the destroyer sailed for Korea on 31 August. On her arrival, Sydney became the first aircraft carrier owned by a Commonwealth dominion to see wartime service. The carrier was sent on nine or ten day patrols in the operational area, with nine day replenishment periods in Sasebo, Nagasaki or Kure, Hiroshima between each; to maintain coverage, Sydney alternated with a USN carrier (initially Rendova, then from December with Badoeng Strait). RAN aircraft were mainly used for air strikes against North Korean units and supply lines; secondary duties including reconnaissance, bombardment spotting, combat air patrols, and anti submarine patrols. This was the first helicopter to operate from an Australian warship, and the first USN equipment used by the RAN. The success of helicopter operations convinced the RAN to acquire three Bristol Sycamores; the first helicopter squadron in Australian military service. Sydneys first patrol commenced on 4 October, with two days spent providing air support of efforts to push the front line away from the Han River. Sydney was then briefly repositioned off the east coast, where her aircraft flew strike missions near Wonsan. Although the order to clear the anchorage was given that morning, the number of ships present meant Sydney did not leave until late in the day, and sailed during the worst part of the storm. A Firefly, a 16 feet (5 m) motor dinghy, and a forklift were lost overboard, six other aircraft parked on the deck were destroyed, and the carrier experienced extreme winds—the wind recorder broke after registering Two Sea Furies were shot down on 25 October; both pilots escaped unharmed. The next day, during a moderately successful strike involving five RAN aircraft against a railway tunnel, a Firefly was shot down 75 mile (121 km) inland, deep inside North Korean territory. There were doubts that a rescue helicopter could reach the crash site and return safely, as it was at the extreme limit of helicopter range and some of the return flight would occur after dark. Despite this, Uncle Peter's USN aircrew volunteered to try, and after the observer was quickly taught how to use an Owen submachine gun, the helicopter launched at 16:22. Sydney was relieved by USS Rendova on 27 October and returned to Kure. Despite foul weather, the carrier's aircraft continued to attack lines of supply and communication, and provide support to United Nations ships: the 1000th combat sortie was flown on 12 November, a day before the patrol's end. Aircraft from Sydney performed strikes against coastal artillery batteries, barracks, industrial areas and railway lines, and provided a combat air patrol for the ships. At the conclusion of the operation, Sydney returned to the west coast, but was unable to resume operations because of snow and high winds until 27 November, a day before being relieved. On 8 December, a second RAN pilot was killed; although he successfully bailed out of his flak damaged Sea Fury, he was struck by the tail of the aircraft and died from wounds. The primary targets for strike missions were changed from North Korean supply line infrastructure to water towers, as they took longer to repair. During this time, RAN Sea Furies flew 1,623 sorties, while the Fireflies flew 743, with the aircraft using 802 bombs, 6,359 rockets, and 269,249 rounds of ammunition between them. Three RAN pilots were killed and a fourth seriously wounded, while thirteen aircraft were lost: nine shot down by North Korean flak artillery (which damaged aircraft on over ninety other occasions), and four to deck accidents or foul weather. Replacement aircraft were loaned from British Far East reserve supplies. Australian damage assessment practice was considered to be conservative, and claims of great underestimation by the RAN were made by US personnel inspecting the aftermath of RAN attacks. Most of the personnel aboard would have been eligible for the Australian Active Service Medal, the Korea Medal, the United Nations Service Medal for Korea, and the Returned From Active Service Badge, while Sydney herself was awarded the battle honour "Korea 1951–52". The carrier visited Manus Island, was present off the coast of the Montebello Islands for the first British atomic bomb test, Operation Hurricane, on 3 October, and arrived back in her namesake city in November. On 25 March 1953, Sydney departed for England with representatives from each of the three branches of the Australian and New Zealand militaries for the coronation of Queen Elizabeth II. The carrier's 10,000th deck landing occurred during this voyage: a Firefly completed the landing on 17 July, while Sydney was en route to Pearl Harbor. Sydney left Fremantle on 27 October 1953 for a second deployment to Korea, to support United Nations enforcement of the July 1953 armistice. This deployment, which concluded in January 1954, was mostly uneventful compared to the first, with flight operations limited to patrols along the demilitarised zone established by the armistice. During operations in Korea, one pilot died when his Sea Fury crashed into the ocean, while another pilot was killed and an aircraft handler seriously injured in separate deck accidents. The carrier's embarked aircraft were flown off for the last time on 22 April 1955, and Sydney underwent a brief reorganisation during 26–29 April. Not long after, she departed for New Zealand waters on her first training cruise on 2 May. The two carriers sailed together for the remainder of Melbournes delivery voyage, visiting Melbourne and Jervis Bay before arriving in Sydney on 10 May. Three days later, the flagship role was transferred from Sydney to Melbourne. Sydney could be reactivated for use as a transport, but required at least four months notice. However, the RAN did not want the cost of converting and maintaining Sydney coming from their share of the defence budget, as they felt there was no further use for her. All of her aircraft operating equipment was removed, her hangar was converted into accommodation and storage, and her armament was reduced to four single mounted 40 mm Bofors. From April 1962 onwards, Sydney was used to train the ship's company and Army personnel for the troop transport role, while supplementing the RAN's regular training needs. The ship then departed on a training cruise to northern Queensland, during which five personnel drowned in the Whitsunday Islands. Over several days, groups of trainee officers and sailors had been ordered to take one of the ship's whaleboats on a twelve hour voyage around Hayman and Hooke Islands; out of the sight of both the carrier and her escort, the destroyer The latter two were acquitted, and although the captain was found guilty on one of the charges brought against him, it was dropped on a technicality relating to the wording of the charge.

Транспорт ретінде алғашқы шетелге жіберілу

Сиднейдің алғашқы шетелдегі тасымал қызметі 1964 жылы Оңтүстік-Шығыс Азияға бағытталды. Барлығы 1245 адам да тасымалданды: 7-ші далалық эскадрильяның инженерлері, Австралия Корольдік артиллериясының 111-ші жеңіл әуе шабуылына қарсы батареясы, төрт UH-1 Ирокез тікұшағы және No. 5 эскадрильясының ұшқыштары мен техникалық құрамы. Сидней 24 мамыр күні түн ортасынан кейін Гарден аралынан шықты. Сидней мен Параматта Пенангқа бет алды, онда 16-17 маусым күндері 111-ші батарея, No. 5 эскадрильясы, қорғаныс материалдары және қосымша оқ-дәрілер түсірілді.

Вьетнам соғысы (1965-1972)

Сиднейдің мансабының екінші жартысының басты ерекшелігі – 1965 жылдың мамыр айынан 1972 жылдың қарашасына дейін 1-ші австралиялық топтың қолдауымен Оңтүстік Вьетнамға жасаған жиырма бес сапар. efn|Сиднейдің Вьетнамға жасаған сапарларының саны туралы басқа дереккөздерде азайтқан мәліметтер келтіріледі. 25 сапардың саны және оған байланысты күндер «Ардагерлерге құқық беру туралы» заңның s5B(2)(c) тармағынан алынған. Осының нәтижесінде Сидней «Вунг Тау паромдары» деген лақап атын алды. Әскерлер теңізшілердің асханасында, ал теңізшілер ангарда орналастырылды. Оның орнына, Вунг Тау порты бағыт ретінде таңдалды, әскерилер мен жабдықтар тікұшақтармен, десанттық кемелермен және баржалармен жағаға жеткізілді. Алғашқы сапарлар кезінде жүк түсіру және қайта тиеу бірнеше күндік процеске айналды, көлік әр түнде терең суларға көшірілді. Бірақ жүк тасымалдаудың жақсартылған тәсілдері, Сиднейге жасалған жаңартулар (соның ішінде үш жаңа жүк крандарының орнатылуы және 1968 жылдың ортасында алты десанттық кеменің қосылуы), сондай-ақ АҚШ жүк және әскер тасымалдау тікұшақтарына қолжетімділіктің артуы 1968 жылға қарай осы процесті бір күнге дейін қысқартты. Транзит кезінде қытайлық суасты кемелерінен және портта болғанда Вьетконг су добымен миналардан туындаған қауіптің болуына байланысты Сидней әрқашан кем дегенде бір RAN кемесімен бірге жүрді. Портта Сиднейден келген қайықтар мен оның эскорттары әскерлік кеме төңірегінде күзет жүргізді, ал су астындағы жүзушілер ұшақ корпусын, винттерін және зәкір тізбегін жарылғыш заттардың бар-жоғын тексеру үшін үнемі тексеріп отырды. Жеті сапар кезінде Сидней 725 немесе 817 эскадрильясынан алынған төрт Westland Wessex тікұшағымен су астына қарсы бақылау жүргізді. Жөндеу жұмыстары асығыс аяқталды және 23 мамырда жүк тиеу басталды. Сидней сағат 01:39-да Сидней портынан тек навигациялық шамдары жанған күйі шықты. Сиднейді жойғыш кеме бүкіл сапар бойы сүйреп әкелді, ал HMA кемелері сапардың кейбір бөліктеріне қосылды. Сидней алты күннен кейін Манус аралында Герцогиняға және басқа кемелерге тапсырылды. Сидней 1966 жылдың 24 сәуірінде үшінші рет Вьетнамға 5 RAR және 6 RAR бөлімшелерімен бірге барды. efn|«Ардагерлерге құқық беру туралы» заңның s5B(2)(c) тармағында көрсетілген кету күні кеме жазбаларымен қайшы келеді: соңғысы Сиднейдің төртінші сапарына 24 мамырда шыққандығын көрсетеді. Сидней соғыс кезінде екі тудың астында қызмет атқарған екі RAN кемесінің бірі болды (екіншісі – ), және бір соғыста екі туды бірдей көтерген жалғыз RAN кемесі. 7 RAR кемеге отырғанда, Сидней 8 сәуірде өзінің есімін алған қаладан Вьетнамға бесінші сапарына кетті. Батальон 30 сәуірде кемеге отырды, ал Сидней 12 мамырда үйге оралды. Сидней және эсминец «Стюарт» 30 мамырда Вунг Тауға жетті, онда әскерлік кеме жолаушыларын «Чинук» тікұшақтары түсіріп, 6 RAR-мен алмастырды. 25 қаңтарда Сингапур маңында «Стюартпен» кездескен екі кеме 31 қаңтарда Вьетнамға барар алдында Таиландтың Саттахип қаласында болды. Батальон 9 сәуірде Вунг Тауда жеткізілді, 7 RAR Австралияға оралу үшін бортта болды, олар 26 сәуірде келді. Сиднеймен пайдалану үшін 16 LCM жасалды, бірақ олардың жартысы 1970 жылдардың басында сатылымға шығарылды. Әскерлік кеме 13 қарашада Фримантлден шығып, 18 қарашада Сингапур маңында «Дюшесс» эсминцінен кездесті. Әскерлік кеме 1969 жылдың 8 ақпанында 13-ші сапарын бастады, ол Фримантлден 5 RAR бөлімімен бірге жүзіп кетті. Кемелер 28 қарашада Вунг Тауға жетті; 8 RAR 9 RAR-мен ауыстырылды, ол 5 желтоқсанда Фримантелге жеткізілді. Сол айдың соңында Виктория штатындағы Портлендке жасаған сапар Елизавета II патшайымы мен Эдинбург герцогының екі жүз жылдық сапарымен сәйкес келді. Сидней эскорттық эсминец «Яррамен» жолда кездесті, екі кеме де 25 ақпанда Вунг Тауға жетті, онда 7 RAR қайта оралу үшін кемеге отырды. Ұшақтар Сиднейден ұшпады, бірақ оларды Melbourne бауырлас кемесі пайдаланды. Судағы дөңгелектен түтін көтеріліп тұр. Аялдамада су көруге болады. Сидней 26 наурызда Аделаидадан 19-шы сапарына кетті, ол кхмер республикасына жалпы жүк пен шетелдік көмек жеткізді. 20-шы сапарда Сидней 13 мамырда Таунсвилльден 4 RAR бөлімімен бірге жүзіп кетті. Кемелер бір күннен кейін 2 RAR бөлімімен бірге үйге оралды. Әскерлік кеме алғаш рет Сингапурға барды, онда ол ANZUK күштері үшін жабдықты түсіріп, «Сван» эскорттық кемесімен кездесті. Екі кеме 6-7 қазанда Вунг Тауда болды, оның ішінде 3 RAR Австралияға оралу үшін Сиднейге тікұшақпен жеткізілді, ал әскерлік кеме 16 қазанда Аделаидаға келді. Он күннен кейін Сидней өзінің есімін алған қаладан Вьетнамға 22-ші сапарына Defence Aid дүкендерінің жүгімен жөнелді. Сидней Субик шығанағынан «Сванмен» кездесті, содан кейін 8 желтоқсанда Вунг Тауға келді, онда 4 RAR, Австралия Корольдік артиллериясының 104-ші батальоны және No. 9 эскадрилья Австралияға қайту үшін кемеге отырды. Сидней 22 мамыр мен 20 қазан аралығында жөндеуден өтті, содан кейін 1 қарашада Вьетнамға 25-ші сапарына кетті, Оңтүстік Вьетнам мен кхмер республикасына қорғаныс жабдықтары мен шетелдік көмек жеткізді. Бастапқыда Сидней, басқа көліктік кемелер мен олардың эскорттарынан келген қызметкерлер логистикалық немесе эскорттық миссиялардағы қызмет мерзімін Вьетнам медалінің, Австралия белсенді қызмет медалінің немесе «Белсенді қызметтен оралған» төсбелгісінің талаптарына қатысты есепке алуға мүмкіндік болмады: Қорғаныс министрлігі осы кемелердің қатыспағанын ескере отырып, қайта оралу артықшылықтарының құнын шектеуге тырысты. Бұл жағдайды өзгертуге бағытталған көптеген науқандардан кейін, Австралия үкіметі 1986 жылы барлық осы қызметкерлерге «Белсенді қызметтен оралған» төсбелгісін берді және оларға әскери қызмет зейнетақысын алуға рұқсат берді. Бұдан әрі науқандар мен сотқа шағымданулар нәтижесінде 1992 жылы «Вьетнам логистикасы және қолдау» медалі құрылды, ол Вьетнам медалінің талаптарына жатпаған, бірақ соғысқа қатысқан қызметкерлерге кампаниялық медаль ретінде табысталды. Сиднейдің қызметін мойындау үшін шайқас құрметін беруге де ұмтылыс жасалды: Nott және Payne-ге сәйкес, 2008 жылға дейін мұндай шайқас құрметі берілмеген, бірақ 2006 жылғы Қорғаныс министрлігінің баспасөз хабарламасында «Вьетнам 1965–72» құрметі кемеге берілгендердің қатарында тізілген. Шайқас құрметі 2010 жылдың наурыз айында жаңартылған тізімде расталды. Бұрынғы авиатасымалдаушы таңдалды, өйткені ол кішірек кемелерді қайта толықтыруға қабілетті болды, ал RAN-ның арнайы толықтыру май кемесі жаңартудан өтіп жатқан еді. Австралия үкіметі барлық наразылық жолдары таусылғанша соғыс кемесін жібергісі келмеді; осы кешігудің ұзақтығы Supply жөндеуін Сидней жөнелтілгенге дейін аяқтауға мүмкіндік берді, содан кейін май кемесі жіберілді. Сидней наурыз айында Сингапурге сапар жасады, Австралияға оралды және сәуір айында Жаңа Зеландияға барды: ол екі сапар кезінде де оқу жаттығуларына қатысты. Жыл соңында басталуы жоспарланған жөндеу жұмыстары жойылды, және 12 қарашада 1973 жылы Сидней қызметтен босатылды және жоюға белгіленді. 1970 жылдардың басында шабуыл кемесі туралы қауесет жалған болды, ал Hermes-тің сатып алуы 1980 жылдарда HMAS Melbourne бауырлас кемесіне мүмкін алмастыру ретінде талқыланды. Кеменің қызметі, сондай-ақ бұрынғы есімдері бар екі кеменің қызметі Garden Island теңіз шіркеуіндегі витражды тереземен бейнеленген. Авиатасымалдаушының шіркеуі мен қоңырауы 1974 жылы теңіз базасына көшірілді, содан кейін 1980 жылдары Австралия Ұлттық теңіз мұражайының коллекциясына көшірілді. Сиднейдің бір анкері Fleet Air Arm мұражайында көрсетілген.

The main feature of the second half of Sydneys career was the twenty five voyages the ship made to South Vietnam in support of the 1st Australian Task Force between May 1965 and November 1972. efn|Other sources give a smaller number of voyages to Vietnam by Sydney. The 25 voyage figure and the associated dates are taken from Section s5B(2)(c) of the Veterans Entitlement Act. These voyages earned Sydney the nickname "Vung Tau Ferry". The soldiers were accommodated in the sailors mess decks, with the sailors displaced to the hangar. Instead, the port of Vũng Tàu was selected as the destination, with soldiers and equipment transferred to shore by helicopters, landing craft, and barges. During the early voyages, unloading and reloading was a multiple day process, with the transport moving to deeper waters each night, but improved cargo handling practices, upgrades to Sydney (including the installation of three new cargo cranes and six embarked landing craft during mid 1968 refit), and increased access to US cargo and troop carrying helicopters, reduced this to a single day by 1968. Because of the perceived threat from Chinese submarines while in transit and from Viet Cong swimmers with limpet mines while in harbour, Sydney was always escorted by at least one other RAN vessel. While in harbour, boats from Sydney and her escort would patrol around the troopship, while divers regularly inspected the hull, propellers, and anchor chain for explosives. On seven voyages, Sydney carried four Westland Wessex helicopters for anti submarine surveillance, sourced from 725 or 817 Squadron. The refit was hastily completed, and cargo loading started on 23 May. Sydney began her departure at 01:39; leaving Sydney Harbour with only her navigational lights lit. Sydney was escorted by the destroyer for the entire voyage, and was joined by HMA Ships , , and for parts of the voyage. Sydney was handed off to Duchess and off Manus Island six days later. Sydney sailed to Vietnam for the third time on 24 April 1966, with units from both 5 RAR and 6 RAR aboard. efn|The departure date listed in Section s5B(2)(c) of the Veterans Entitlement Act conflicts with the ship's records: the latter gives Sydneys departure date for the fourth voyage as 24 May. Sydney became one of only two RAN ships to undergo wartime service under both ensigns—the other being —and the only RAN ship to fly two ensigns during the same conflict. With 7 RAR embarked, Sydney departed her namesake city on 8 April for her fifth voyage to Vietnam. The battalion was embarked on 30 April, with Sydney arriving home on 12 May. Sydney and the destroyer escort Stuart reached Vũng Tàu on 30 May, where the troopship's passengers were offloaded by Chinook helicopters and replaced by 6 RAR. Meeting Stuart off Singapore on 25 January, the two ships visited Sattahip, Thailand on 31 January before continuing on to Vietnam. The battalion was delivered to Vũng Tàu on 9 April, with 7 RAR on board for the return to Australia, where they arrived on 26 April. 16 LCM were constructed for use with Sydney, but half were put up for sale in the early 1970s. The troopship sailed from Fremantle on 13 November, and met the destroyer Duchess off Singapore on 18 November. The troopship began her thirteenth voyage on 8 February 1969, when she sailed from Fremantle with 5 RAR aboard. The ships reached Vũng Tàu on 28 November; 8 RAR was replaced by 9 RAR, which was delivered to Fremantle on 5 December. Later that month, a visit to Portland, Victoria coincided with the Bicentenary Royal Tour of Queen Elizabeth II and the Duke of Edinburgh. Sydney met the destroyer escort Yarra en route, with both ships reaching Vũng Tàu on 25 February, where 7 RAR boarded for the return voyage. The aircraft were never flown from Sydney, but used by sister ship Melbourne.|alt=A jet aircraft with red and white markings and the word "Navy" on its tail lands on the grey deck. Smoke rises from the front tire. Water can be seen in the background.]] Sydney sailed again from Adelaide on 26 March for her nineteenth voyage, carrying general cargo and foreign aid supplies for the Khmer Republic. The twentieth voyage saw Sydney sail from Townsville on 13 May, with 4 RAR embarked. The ships left a day later, with 2 RAR aboard for the voyage home. The troopship first sailed to Singapore, where she offloaded equipment for the ANZUK force and met the destroyer escort Swan. The two ships were in Vũng Tàu for 6–7 October, during which 3 RAR was heli lifted to Sydney for return to Australia, with the troopship arriving in Adelaide on 16 October. Ten days later, Sydney sailed from her namesake city for her twenty second visit to Vietnam, with a cargo of Defence Aid stores. Sydney met Swan off Subic Bay, then arrived in Vũng Tàu on 8 December, where 4 RAR, the 104th Battalion of the Royal Australian Artillery, and No. 9 Squadron were embarked for the return to Australia. Sydney underwent a refit between 22 May and 20 October, then departed on 1 November for her twenty fifth journey to Vietnam, carrying defence equipment and foreign aid supplies for South Vietnam and the Khmer Republic. Initially, personnel from Sydney, the other transport ships, and their escorts, could not claim time served on logistics or escort deployments towards the active service requirements of the Vietnam Medal, the Australian Active Service Medal, or the Returned From Active Service Badge: the Department of Defence had attempted to limit the cost of repatriation benefits by taking the stance that these ships were not eligible as they were not in combat. Following numerous campaigns to change this, the Australian government issued the Returned from Active Service Badge to all these personnel in 1986, and allowed them to receive military service pensions. Further campaigning and legal challenges resulted in the creation of the Vietnam Logistic and Support Medal in 1992, which was presented as a campaign medal to personnel who did not meet the requirements for the Vietnam Medal, but were still involved in the conflict. Similar efforts were made to have Sydneys service recognised with a battle honour: according to Nott and Payne, such a battle honour is yet to be awarded as of 2008, although a 2006 Department of Defence press release lists the honour "Vietnam 1965–72" among those awarded to the ship. The battle honour was confirmed in an updated list released in March 2010. The former carrier was chosen as she was capable of replenishing smaller vessels, and the RAN's dedicated replenishment oiler, , was undergoing refits. The Australian government did not want to send a warship until all other avenues of protest had been exhausted; the length of this delay meant Supplys refit was finished before Sydney was deployed, and the oiler was sent instead. Sydney visited Singapore in March, returned to Australia, and sailed to New Zealand in April: she participated in training exercises during both visits. A refit planned to start late in the year was cancelled, and on 12 November 1973, Sydney was paid off and marked for disposal. The assault ship rumour was proven false by the early 1970s, while the acquisition of Hermes was still under discussion in the 1980s as a possible replacement for sister ship HMAS Melbourne. The ship's service, along with the previous two ships of the name, is commemorated by a stained glass window at the Garden Island Naval Chapel. The carrier's chapel and bell were removed and installed at the naval base in 1974, then were relocated to the Australian National Maritime Museum's collection in the 1980s. One of Sydneys anchors is displayed at the Fleet Air Arm Museum at .