Бернард Спилсбери: Британдық патологоанатом және қылмыстық істер сарапашысы
Bernard Spilsbury
Британдық патолог Б.Спилсбери (1877-1947) – танымал қылмыстық істердегі сарапшы. Криппен, Убийства на ванне және 2-дүниежүз. соғыстағы Mincemeat операциясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық патолог (1877–1947)
British pathologist (1877–1947)
Бернард Генри Спилсбери (16 мамыр 1877 – 17 желтоқсан 1947) – британдық патолог. Оның қарауындағы істердің қатарында Хоули Криппен, Седдон ісі, майор Армстронгты улау, Джордж Джозеф Смит жасаған "Ваннадағы келіншектер" кісі өлтірулері, Крамблз кісі өлтіруі, Подмор ісі, Сидни Гарри Фокстың анасын өлтіруі, Вера Пейдж ісі, сондай-ақ Луи Воазин, Жан Пьер Вакиер, Норман Торн, Дональд Меррет, Альфред Роуз, Эльвира Барни, Тони Манчини және Гордон Камминсқа қатысты сот процестері болды. Спилсбери сот залындағы өнер көрсетулерімен, ешқандай күш-қуат жұмсамай-ақ үстемдік танытуымен әйгілі болды. Ол сонымен қатар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мыңдаған одақтас әскери қызметшілерінің өмірін сақтап қалған "Минцет" операциясын жасауға маңызды үлес қосты. Спилсбери 1947 жылы өз-өзіне қол жұмсады.
Sir Bernard Henry Spilsbury (16 May 1877 – 17 December 1947) was a British pathologist. His cases include Hawley Crippen, the Seddon case, the Major Armstrong poisoning, the "Brides in the Bath" murders by George Joseph Smith, the Crumbles murders, the Podmore case, the Sidney Harry Fox matricide, the Vera Page case, and the murder trials of Louis Voisin, Jean Pierre Vaquier, Norman Thorne, Donald Merrett, Alfred Rouse, Elvira Barney, Toni Mancini, and Gordon Cummins. Spilsbury's courtroom appearances became legendary for his demeanour of effortless dominance. He also played a crucial role in the development of Operation Mincemeat, a deception operation during the Second World War which saved thousands of lives of Allied service personnel. Spilsbury died by suicide in 1947.
Жеке өмір
Спилсбери 1877 жылғы 16 мамырда Уорвикширдегі Леамингтон Спа қаласындағы 35 Баф көшесінде дүниеге келді. Ол Джеймс Спилсбери мен оның әйелі Марион Элизабет Джойдың төрт баласының ең үлкені болды. Джеймс Спилсбери химия өндірісімен айналысты. 1908 жылғы 3 қыркүйекте Спилсбери Эдит Кэролайн Хортонға үйленді. Олардың төрт баласы болды: бір қызы Эвелин және үш ұлы – Алан, Питер және Ричард. Питер, Ламбеттегі Сент-Томас ауруханасындағы жас дәрігер, 1940 жылы бомбалау кезінде қаза тапты, ал Алан 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көп ұзамай туберкулезден қайтыс болды. Питердің, әсіресе, қазасы Спилсбериге ауыр соққы болды, ол одан толыққанды қалпына келмеді. 1947 жылы Лондон университетінің колледжіндегі зертханасында газбен өзін-өзі өлтіруіне қаржылық қиындықтары мен денсаулығының нашарлауы себеп болды деп саналады.
Spilsbury was born on 16 May 1877 at 35 Bath Street, Leamington Spa, Warwickshire. He was the eldest of the four children of James Spilsbury, a manufacturing chemist, and his wife, Marion Elizabeth Joy. On 3 September 1908, Spilsbury married Edith Caroline Horton. They had four children together: one daughter, Evelyn and three sons, Alan, Peter and Richard. Peter, a junior doctor at St Thomas's Hospital in Lambeth, was killed in the Blitz in 1940, while Alan died of tuberculosis in 1945, shortly after the Second World War. The deaths (of Peter, in particular) were a blow from which Spilsbury never truly recovered. Depression over his finances and his declining health are believed to have been a key factor in his decision to commit suicide by gas in his laboratory at University College, London, in 1947.
Мансап
Оксфордтағы Магдален колледжінде білім алған ол 1899 жылы табиғат ғылымдары бойынша бакалавр дәрежесін, 1905 жылы MB BCh, ал 1908 жылы магистр дәрежесін алды. Ол сондай-ақ 1899 жылдан бастап Лондонның Паддингтон ауданындағы Сент-Мэри ауруханасында оқыды. Ол сол кездегі жаңа ғылым – сот медициналық патология саласында маманданды. 1905 жылдың қазан айында Лондон округтік кеңесі өңіріндегі барлық жалпы ауруханалардан кенеттен болған өлімдерден кейін тікелей сот-медициналық сараптама жасау үшін екі білікті патологты тағайындауды талап еткен кезде ол Сент-Мэри ауруханасының резидент патолог ассистенты болып тағайындалды. Осы қызметінде ол Bentley Purchase сияқты сот судьяларымен тығыз байланыста жұмыс істеді.
Educated at Magdalen College, Oxford, he took a Bachelor of Arts degree in natural science in 1899, an MB BCh in 1905 and a Master of Arts in 1908. He also studied at St Mary's Hospital in Paddington, London, from 1899. He specialised in the then new science of forensic pathology. In October 1905, he was appointed resident assistant pathologist at St Mary's Hospital when the London County Council requested all general hospitals in its area appoint two qualified pathologists to perform autopsies following sudden deaths. In this capacity, he worked closely with coroners such as Bentley Purchase.
Маңызды істер
Спилсбериді көпшілік назарына әкелген оқиға 1910 жылы Хоули Харви Криппеннің ісі болды, онда ол Криппеннің үйінен табылған адам қалдықтарының сәйкестігіне қатысты сот-медициналық сараптама берді. Спилсбери қалдықтардан алынған терінің кішкентай бөлігіндегі жарақаттың г-жа Криппенге тиесілі екенін анықтады. Кейін Спилсбери әйелін улаған деген айыппен сотталған Герберт Роуз Армстронгтың ісінде куәлік берді. Спилсберидің Британиядағы ең көрнекті сот патологоанатомы ретінде беделін бекіткен іс 1915 жылғы «Ваннадағы келіндер» кісі өлтіру ісі болды. Үш әйел ваннада түсіп, күдікті жағдайда қайтыс болды; әрбір жағдайда өлім жазатайым оқиға сияқты көрінді. Джордж Джозеф Смит осы әйелдердің бірі Бесси Мундейді өлтіргені үшін сотталды. Спилсбери Мундейдің жамбасындағы қаз терісінің іздерін және ол өлген кезде сабынды қысып тұрғанын көрсетті, бұл оның зорлықпен, яғни кісі өлтіру нәтижесінде қайтыс болғанын дәлелдеді. Спилсбери Брайтон қылмыстарына да қатысты. Екінші кісі өлтіруге айыпталған Тони Манчини (нағыз аты Сесил Луис Ингленд) ақталғанымен, ол 1976 жылы өлім алдында қылмысын мойындап, Спилсберидің сараптамасын растады. Спилсбери Альфред Роуз ісі сияқты, аз қалдықтармен жұмыс істей алды («Отпен өртенген көлік»). 1930 жылы Нортгемптон маңында өртенген көліктің қиратылысынан дене табылды. Құрбанның кім екені анықталмаса да, Спилсбери оның қалай қайтыс болғанын анықтап, Роуздың айыпталуына көмектесті. Мансабында Спилсбери мыңдаған мәйіттерді қарап, сотталғандардың ғана емес, өлім жазасын алғандардың да сараптамасын жасады. Ол Шотландияда қорғау тарапынан куәлік беруге мүмкіндік алды, онда Англия мен Уэльстегі Ішкі істер министрлігінің патологоанатомы ретіндегі мәртебесі маңызды емес еді: ол 1927 жылдың ақпанында анасын өлтіргені үшін сотталған Дональд Мерретт ісінде қорғау тарапынан куәлік берді және дәлелдемелер жеткіліксіз деп ақталды. Спилсбери 1923 жылдың басында рыцарь атағына ие болды. Ол Ішкі істер министрлігінің бекіткен патологоанатомы және Университет колледжінің ауруханасында, Лондон әйелдер медицина мектебінде және Сент-Томас ауруханасында сот медицинасынан лекция оқыды. Ол сондай-ақ Корольдік медицина қоғамының мүшесі болды. Кейінгі жылдары Спилсберидің догматикалық мінезі және өзінің қатесіздігіне деген сенімі сынға түсті. Сотта оның жеңілмейтініне алаңдаушылық білдірілді, ал соңғы зерттеулер оның икемсіз догматизмі әділдіктің бұзылуына әкелгенін көрсетті. 2008 жылдың 17 шілдесінде Спилсбери тергеген өлімдер туралы жазбалары бар файлдар Sotheby's аукционында сатылды және Лондонның Велком кітапханасы сатып алды. Файлдардағы индекс карталарында 1905 жылдан 1932 жылға дейін Лондон және Округтардағы өлім-жітім туралы мәліметтер тіркелген. Жоғалған шкафтан табылған қолмен жазылған карточкалар Спилсберидің сот медицинасы бойынша оқулық үшін жинаған жазбалары еді, бірақ ол кітапты бастағаны туралы ешқандай дәлел жоқ.
The case that brought Spilsbury to public attention was that of Hawley Harvey Crippen in 1910, where he gave forensic evidence as to the likely identity of the human remains found in Crippen's house. Spilsbury concluded that a scar on a small piece of skin from the remains pointed to Mrs Crippen as the victim. Spilsbury later gave evidence at the trial of Herbert Rowse Armstrong, the solicitor convicted of poisoning his wife with arsenic. The case that consolidated Spilsbury's reputation as Britain's foremost forensic pathologist was the "Brides in the Bath" murder trial in 1915. Three women had died mysteriously in their baths; in each case, the death appeared to be an accident. George Joseph Smith was brought to trial for the murder of one of these women, Bessie Munday. Spilsbury testified that since Munday's thigh showed evidence of goose bumps and, since she was, in death, clutching a bar of soap, it was certain that she had died a violent deathin other words, had been murdered. Spilsbury was also involved in the Brighton trunk murder cases. Although the man accused of the second murder, Tony Mancini (real name Cecil Louis England), was acquitted, he confessed to the killing in 1976 just before his own death, vindicating Spilsbury's evidence. Spilsbury was able to work with minimal remains, such as those involved in the Alfred Rouse case (the "Blazing Car Murder"). Here, a near destroyed body was found in the wreck of a burnt out car near Northampton in 1930. Although the victim was never identified, Spilsbury was able to give evidence of how he had died and facilitate Rouse's conviction. During his career, Spilsbury performed thousands of autopsies, not only of murder victims but also of executed criminals. He was able to appear for the defence in Scotland, where his status as a Home Office pathologist in England and Wales was irrelevant: he testified for the defence in the case of Donald Merrett, tried in February 1927 for the murder of his mother and acquitted as not proven. Spilsbury was knighted early in 1923. He was a Home Office approved pathologist and lecturer in forensic medicine at the University College Hospital, the London School of Medicine for Women and at St Thomas's Hospital. He also was a Fellow of the Royal Society of Medicine. In later years, Spilsbury's dogmatic manner and his unbending belief in his own infallibility gave rise to criticism. Judges began to express concern about his invincibility in court and recent researches have indicated that his inflexible dogmatism led to miscarriages of justice. On 17 July 2008, files containing notes on deaths investigated by Spilsbury were auctioned at Sotheby's and were acquired by the Wellcome Library in London. The files' index cards documented deaths in the County of London and the Home Counties from 1905 to 1932. The hand written cards, discovered in a lost cabinet, were the notes that Spilsbury apparently accumulated for a textbook on forensic medicine which he was planning, but there is no evidence that he ever started the book.
Мұра
Спилсбери, Скотленд-Ярд қызметкерлерімен бірге, қазір күдікті өлім оқиғасына барған детективтермен жабдықталған, пластикалық қолғаптар, пинцет, дәлелдеме жинауға арналған қаптар және т.б. сияқты құралдардан тұратын, «қылмыс жинағы» деп аталатын жиынтықты жасауға жауапты болды. Спилсберидің есімі солтүстік Лондондағы Марлборо Хиллдегі бұрынғы үйіне орнатылған «Ағылшын мұрасы» көк тақтасымен және оның туған жері – 35 Бат-стрит, Леамингтон Спадағы тақтамен еске алынады, бұл жер әкесінің химия дүкені болған және бүгінгі күнге дейін химия дүкені ретінде жұмыс істеп келеді.
Spilsbury, together with personnel from Scotland Yard, was responsible for devising the so called murder bag, the kit containing plastic gloves, tweezers, evidence bags, etc., that detectives attending the scene of a suspicious death are now equipped with. Spilsbury is commemorated by an English Heritage blue plaque attached to his former home at Marlborough Hill in north London, and another at his birthplace, 35 Bath Street, Leamington Spa, which was his father's chemist shop and is still a chemist shop today.
Медиа
Спилсбери "Severed Heads" тобының "Dead Eyes Opened" әнінде баяндаушы Эдгар Ластгартен оны "үлкен патолог, ерекше тәжірибесі бар" деп еске алады. Әнге Эдгар Уоллес Патрик Герберт Махонның сүйіктісі Эмили Бейлби Кейді өлтіруі ісі бойынша сот транскрипциясы енген. 1956 жылғы "Ешқашан болмаған адам" фильмінде, "Operation Mincemeat" операциясы туралы, Андре Морелл Спилсбери рөлін ойнады. BBC ғылыми-танымдық "Horizon" телесериалы 1970 жылғы "Сарапшы куәгер" эпизодында Спилсберидің жұмысына сынды көзбен қарады. 1976 жылғы Thames Television "Killers" телесериалында Спилсбериді үш эпизодта Дерек Уоринг сомдады. 1980-1981 жылдардағы Granada TV "Lady Killers" телесериалында Спилсбери рөліне Эндрю Джонс кірді. П.Д. Джеймстің 1986 жылғы "Өлімге құштарлық" детективтік романында сот-медициналық сарапшы кейіпкер: "ол қазылар алдында қате жасамайтын болып кетіпті. Бізге тағы бір Спилсберидің керегі жоқ." Николас Селби 1994 жылғы "Dandelion Dead" мини-сериалында Спилсбериді ойнады, бұл Армстронгты улау ісі бойынша қойылған драма. 2008 жылдың 12 маусымында BBC Radio 4 радиосындағы түстен кейінгі драмалық қойылым, Никола МакАулифтің "Теңдесі жоқ куәгері", "заманауи сот-медицинасының әкесі" атанған Сэр Бернард Спилсберидің Криппен ісіне қатысуы туралы, Спилсберидің әйелі Эдиттің көзқарасынан баяндалды. Радиоқойылымды Саша Евтушенко қойды, Спилсбери рөлінде Тимоти Уотсон, Эдит рөлінде Жоанна Дэвид, жас Эдит рөлінде Хонисакл Уикс, ал Джон Роу (1984 жылғы BBC Scotland "Murder Not Proven?" телесериалының эпизодында Спилсбери рөлін ойнаған) Бас судья рөлінде ойнады. 2019 жылғы "Operation Mincemeat" мюзиклінде Спилсбери рөлін Джек Малоун сомдады. 2019 жылы BBC1 "Қиянат, құпия және менің отбасым" телесериалы Джек Хьюитттың (1907-1972), 15 жасында Галлоустри орманында Сара Блейктің (1877-1922) өліміне қатысы бар екені үшін сотталуының дұрыс еместігін анықтады, бұл ішінара Спилсберидің қазылар алдында қылмыс құралы туралы берген жалған куәлігіне байланысты болды. Сондай-ақ 2019 жылы осы телесериал "Қиянат, құпия және менің отбасым" Сидни Фокстың 1929 жылы анасын өлтірді деген айыптамасының дұрыс еместігін анықтады, бұл ішінара Спилсберидің Фокстың анасының өліміне себеп болған жағдай туралы қазылар алдында берген жалған куәлігіне байланысты болды. Ескеріңіз, сот-медициналық сараптама соңғы 100 жылда үлкен қадам жасады, Спилсбери осы салада жұмыс істеген кезде.
Spilsbury is mentioned in the Severed Heads song 'Dead Eyes Opened' by the narrator, Edgar Lustgarten as 'a great pathologist with unique experience'. The song uses Edgar Wallace's transcription of Patrick Herbert Mahon's trial for the murder of his lover Emily Beilby Kaye. In the 1956 film The Man Who Never Was, about Operation Mincemeat, André Morell played Spilsbury. The BBC science documentary series Horizon cast a critical eye on Spilsbury's work in the 1970 episode The Expert Witness. In the 1976 Thames Television series Killers, Spilsbury was played in three episodes by Derek Waring. Spilsbury was played by Andrew Johns in the 1980–81 Granada TV series Lady Killers. In P. D. James' 1986 mystery novel, "A Taste for Death," a character who is a forensic pathologist is said to be "getting dangerously infallible with juries. We don't want another Spilsbury." Nicholas Selby played Spilsbury in the 1994 mini series Dandelion Dead, a dramatisation of the Armstrong poisoning case. On 12 June 2008, BBC Radio 4's Afternoon Drama play, The Incomparable Witness by Nichola McAuliffe, was a drama about the involvement of "Sir Bernard Spilsbury, the father of modern forensics" in the Crippen case as seen from the point of view of Spilsbury's wife Edith. The radio play was directed by Sasha Yevtushenko with Timothy Watson as Spilsbury, Joanna David as Edith, Honeysuckle Weeks as the young Edith and John Rowe (who played Spilsbury in an episode of the short lived 1984 BBC Scotland TV series Murder Not Proven?) as the Lord Chief Justice. In the 2019 musical Operation Mincemeat Jak Malone originated the role of Spilsbury. In 2019 the BBC1 series Murder, Mystery and My Family concluded that the conviction of the then 15 year old Jack Hewitt (1907–1972) for the murder at Gallowstree Common of Sarah Blake (1877–1922) was unsafe, partly due to Spilsbury's misleading evidence to the jury about the putative murder weapon. Also in 2019 the same series Murder, Mystery and My Family concluded that the 1929 conviction of Sidney Fox for matricide was unsafe, partly due to Spilsbury's misleading evidence to the jury about the cause of death of Fox’s mother. Note forensics have come a long way in the last 100 years when Spillsbury was practising.
Өлімнен кейінгі бедел
Спилсбери өмір сүрген кезеңде және 1925 жылы Норман Торнның кісі өлтіру ісі бойынша сотталғаннан кейін, білгіштер оның сот залындағы үстемдігі мен әдістемесінің сапасы туралы алаңдаушылық білдіре бастады. Әсерлі "Заң журналы" сот шешіміне "терең мазасыздық" білдіріп, "Сэр Бернард Спилсбериге қатысты сот алқасының тез арада Рим Папасы сияқты қатесіздік бере бастағанын" атап өтті. Соңғы жылдары Спилсберидің беделі қайта қаралып, оның объективтілігіне қатысты сұрақтар туды. Сидни Смит Спилсбериді "өте дарынды және өте әйгілі, бірақ қате жіберуге бейім және өте, өте жалтақ" деп сипаттады. Кит Симпсон Спилсбери туралы "оның нақты дәлелдері күдік туғызбайтын болып аяқталуға тиіс болған соттарда кінәлі деп табылған" деп жазды. Берни мен Пембертон (2010) Спилсберидің мәйітханадағы және сот залындағы "шеберлігі" заңдық патологияның қазіргі заманғы және объективті мамандық ретіндегі негізін құлатпақ болғанын атап өтті. Ол, әсіресе, жеке жұмыс істеуге ұмтылуы, студенттерді оқытудан бас тартуы және академиялық зерттеулерге немесе пұрқырауға (әріптестермен пікір алмасуға) құштар болмауы үшін сынға ұшырады. Мақалада айтылғандай, "бұл оған қатесіздік сезімін сыйлады, көптеген адамдар үшін оның ғылымынан гөрі, оның танымал болуы сот алқасын оның дәлелдерін басқалардан артық санауға көндірді".
During Spilsbury's lifetime, and as early as 1925 after the murder conviction of Norman Thorne, concern began to be expressed by informed opinion about his domination of the courtroom and about the quality of his methodology. The influential Law Journal expressed 'profound disquiet' at the verdict, noting 'the more than Papal infallibility with which Sir Bernard Spilsbury is rapidly being invested by juries.'. In more recent years, there has been some reassessment of Spilsbury's reputation, which has raised questions over his degree of objectivity. Sydney Smith judged Spilsbury 'very brilliant and very famous, but fallible and very, very obstinate.' Keith Simpson wrote of Spilsbury 'whose positive evidence had doubtless led to conviction at trials that might have ended with sufficient doubt for acquittal.' Burney and Pemberton (2010) noted how the "virtuosity" of Spilsbury's performances in the mortuary and the courtroom "threatened to undermine the foundations of forensic pathology as a modern and objective specialism." He has in particular been criticised for his insistence on working alone, his refusal to train students, and an unwillingness to engage in academic research or peer review. This, according to the article, "lent him an aura of infallibility that for many raised concerns that it was his celebrity rather than his science that persuaded juries to credit his evidence over all others."