Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эхтернахтық Евангелиялар (Париж, Ұлттық кітапхана, MS. lat. 9389) шамамен 690 жылы Солтүстік Нортумбриядағы Линдисфарн аббаттығында жасалған. Бұл орын Арал қолжазбаларын, мысалы, Дарем Евангелиясын (MS. A. II.17) және Линдисфарн Евангелиясын (MS. Cotton Nero D. IV) жасау үшін өте маңызды болды. Дарем Евангелиясын жазған адам Эхтернах Евангелиясын да жазған деп саналады. Эхтернах Евангелиялары қазір Францияның Париждегі Ұлттық кітапханасының қорында сақтаулы. Бұл қолжазба және басқа да Ирландия-саксон кодекстері ерте орта ғасырларда, негізінен дінге өткізу мақсатында қолданылатын маңызды оқу құралдары болды. Эхтернах Евангелияларын, әлдебір Нортумбриялық миссионер Виллиброд жаңадан құрған Эхтернах аббаттығына (қазір Люксембургте) алып кеткен болуы мүмкін, және осы аббаттықтың атымен аталған.
The Echternach Gospels (Paris, Bib. N., MS. lat. 9389) were produced, presumably, at Lindisfarne Abbey in Northumbria around the year 690. This location was very significant for the production of Insular manuscripts, such as the Durham Gospels (ms. A. II.17) and the Lindisfarne Gospels (ms. Cotton Nero D. IV). The scribe of the Durham Gospels is believed to have created the Echternach Gospels as well. The Echternach Gospels are now in the collection of France's Bibliothèque Nationale in Paris. This manuscript, and other such Hiberno Saxon codices, were highly important instructional devices used in the Early Middle Ages primarily for conversion. The Echternach Gospels were probably taken by Willibrord, a Northumbrian missionary, to his newly founded Abbey of Echternach, now in Luxembourg, from which they are named.
Өндіріс
Ерте ортағасырлық қолжазбалар монастырьлардағы жазу бөлмелерінде жазушылар мен суретшілер жасаған. Бұл қолжазбалар парқмент немесе иленген бұзау терісінен жасалған, олар монастырьда қажетті өлшемге дейін кесілген. Содан кейін жазушы мәтінді көшіріп, суретші оны безендіріп, сурет салған. Барлық суреттері аяқталғаннан кейін парақтар тілінген. Бір қолжазбаны жасауға бірнеше жазушы мен суретші қатысқан. Эхтернах Евангелиясының негізгі суретшісі Линдисфарн монастырындағы Дурхам Евангелиясын жасаған шебер деп есептеледі.
Early medieval manuscripts were produced in monastic scriptoria by scribes and artists. These manuscripts were made of parchment or vellum, stretched calfskin, that was then cut to size at the monastery. Next, a scribe would copy the words of the text before an artist would illuminate, or paint, them. The folios, or pages, would be bound after all the art was completed. Multiple scribes and artists would work on a single manuscript. The primary artist that worked on the Echternach Gospels is believed to be the same master who created the Durham Gospels at Lindisfarne.
Функция
698 жылы Эхтернах аббаттығын құрған кезде Виллиброд Эхтернах ілхабарларын алып кеткен болуы мүмкін. Виллиброд, көптеген ерте ортағасырлық миссионерлер сияқты, Еуропаны аралап, жергілікті тұрғындарды христиан дініне өткізу үшін қолжазбаларды пайдаланды. Осы дінге жаңа келгендердің көпшілігі сауатсыз болғандықтан, суреттер олардың үйренген нәрселерін түсіну үшін өте маңызды болды. VIII ғасырдың Нортумбриялық монахы Беда былай деп жазады: «Діни суреттердің мақсаты – шіркеуге кіргеннің бәрі, тіпті оқымағандар да, Мәсіхтің және оның қасиеттілерінің әсем келбетін тамашалай алатын болсын». Мәтіннің өзіндегі көркемдік безендірулер сауатсыз жаңа мүмінге Құдай Сөзінің мистикалық және құдіретті жаратылысын көрсетті.
The Echternach Gospels were probably taken by Willibrord when he founded the Abbey of Echternach in the year 698. Willibrord, like many early medieval missionaries, travelled through Europe and used manuscripts to convert locals to Christianity. Because these converts were illiterate the images were hugely significant for their understanding of what was taught. Bede, the eighth century Northumbrian monk, writes that religious imagery was for the “intent that all who entered the church, even if ignorant of letters, might be able to contemplate the ever gracious countenance of Christ and his saints". The decoration of the text itself portrayed for the illiterate converts the mysticism and glory of the literal “Word of God.”
Мұндай қолжазбалардың ортағасырлық миссионерлік қызмет үшін қаншалықты маңызды болғанын ертедегі британдық монахтардың еңбегінен көруге болады. Мысалы, VI ғасырда Колумбан Еуропада көптеген монастырларды құрып, қолжазба дайындауға ерекше мән берді. 597 жылы Папа Григорий I жіберген Августин Англияға Кент патшасы Этельберттің миссионері ретінде сапар шегіп, көптеген қолжазбаларын өзімен бірге алып келді, олар дінді тарату үшін қажетті құралдар болды. Бұл тұжырым Аралдық доктринаны жоққа шығарса да, гиберно-саксон стиліндегі қолжазбалардың жазуы сақталып, Еуропа бойынша кеңінен қолданылды. Шығыс және Батыс христиандығының үйлесуінің нәтижесі Рим стиліндегі авторлардың портреттері мен аралдық кілем беттерінің қолданылуында көрінеді, ал мәтін герман руналық стиліндегі Рим әріптерін пайдалануға көшті. Римдік үлгілерді қамтитын осы бірлескен қолжазбалар еуропалық тайпалық стильдерде бейнеленген. Ортағасырлық христиандықтың осы дамуы көптеген гиберно-саксон қолжазбаларын, соның ішінде Эхтернах ілхабарларын, көпмәдени Рим шіркеуінің аясында қарастыруға мүмкіндік береді.
The importance of such manuscripts for medieval missionary work is evident in the work of the early British monks. For example, in the sixth century Columbanus founded many monasteries in Europe with an emphasis on manuscript production. Augustine, sent by Pope Gregory the Great in 597, travelled to England as a missionary for King Æthelberht of Kent, bringing many of his manuscripts with him as necessary conversion tools. Though this conclusion rejected Insular doctrine, the Hiberno Saxon style script of manuscripts, however, was maintained and preferred throughout Europe. The result of this conflation of Eastern and Western Christianity is evident in the growing inclusion of Roman Style author portraits and Insular carpet pages while the text began to favour Roman capitals in Germanic runic style script. These collaborative manuscripts which incorporate Roman conventions are depicted in the European tribal styles. This developing framework of medieval Christianity contextualizes many of these Hiberno Saxon manuscripts, including the Echternach Gospels, under the canvas of the multicultural Roman Church.
Тарих және көшіру
Эхтернах Ізгі хабары 1802 жылы француз төңкерісінен кейін монастырь секуляризацияланғанда алынып шығарылды.
The Echternach Gospels were removed from the abbey 1802 when it was secularized after the French Revolution.