Америка революциясы кезінде Массачусетс провинциясының әскери флоты: Пенобскот экспедициясы
Penobscot Expedition
Америка революциясы: Массачусетс провинциясының 44 кемеден тұратын Penobscot экспедициясы. Пол Ревердің қатысуымен Мэн аймағын британдықтардан қайтару мақсаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Массачусетс шығанағы провинциясының армадасы Америка революциясы кезінде.
Armada of the Province of Massachusetts Bay during the American Revolution
Пенобскот экспедициясы – Америка революциялық соғысы кезінде Массачусетс шығанағы провинциясының провинциялық конгресі құрастырған 44 кемеден тұратын американдық теңіз армадасы. 19 әскери кеме мен 25 көмекші кемеден құралған флотилия 1779 жылғы 19 шілдеде Бостоннан Мэн округінің Пенобскот шығанағына, 1000-нан астам американдық отарлық теңізшілер (континенттік теңізшілермен шатастырмау керек) және әскерлерден тұратын экспедициялық күшті алып жүрді. Сонымен қатар, лейтенант-полковник Пол Ривер басқаратын 100 адамдық артиллерия бөлімі де болды. Экспедицияның мақсаты – бір ай бұрын британдықтар басып алып, Жаңа Ирландия деп атаған Мэннің орталық жағалауын қайтарып алу. Бұл соғыстың ең ірі американдық теңіз экспедициясы болды. Шайқас шілде және тамыз айларында үш апта бойы Пенобскот және Багадус өзендерінің сағасында, Мэн штатының Кастин қаласы маңында құрлықта және теңізде өтті. Нәтижесінде, 162 жыл өткен соң, 1941 жылы Пёрл-Харборға дейін АҚШ-тың ең ауыр теңіз жеңілісі тіркелді. 17 маусымда британдық армия күштері генерал Фрэнсис Маклиннің басшылығымен қоныстанды және Пенобскот шығанағының жоғарғы бөлігіндегі Мажабигвадус түбегіндегі Форт Джордж маңында бірнеше бекіністер салды. Олардың мақсаты – жағалаудың осы бөлігінде әскери күшін орнату және Жаңа Ирландия колониясын құру болатын. Жауап ретінде Массачусетс провинциясы оларды ығыстыру үшін экспедиция ұйымдастырды, сондай-ақ Континенттік конгресс те қолдау көрсетті. Американдықтар шілде айының соңында әскерлерін түсіріп, Форт Джорджты қоршауға тырысты. Бірақ құрлық әскерлерінің командирі бригадир генерал Соломон Ловелл мен экспедиция командирі коммодор Дадли Солтонсталл арасындағы экспедицияны басқару мәселесіндегі келіспеушіліктер осы әрекеттерге кедергі келтірді. Солтонсталл кейіннен өрескелдігі үшін теңіз күштерінен босатылды. Генерал Маклин үш апта бойы шабуылды тойтарды, содан кейін 13 тамызда Нью-Йорктан сержант Джордж Коллиер басқаратын британдық күштер келді. Бұл американдық флотты Пенобскот өзені бойында жойқынға ұшыратты. Экспедициядан аман қалғандар аз азық-түлік пен қару-жарақпен Массачусетстің халыққа толы аймақтарына қайтып келді.
The Penobscot Expedition was a 44 ship American naval armada during the Revolutionary War assembled by the Provincial Congress of the Province of Massachusetts Bay. The flotilla of 19 warships and 25 support vessels sailed from Boston on July 19, 1779, for the upper Penobscot Bay in the District of Maine carrying an expeditionary force of more than 1,000 American colonial marines (not to be confused with the Continental Marines) and militiamen. Also included was a 100 man artillery detachment under the command of Lt. Colonel Paul Revere. The expedition's goal was to reclaim control of mid coast Maine from the British who had captured it a month earlier and renamed it New Ireland. It was the largest American naval expedition of the war. The fighting took place on land and at sea around the mouth of the Penobscot and Bagaduce rivers at Castine, Maine, over a period of three weeks in July and August. It resulted in the United States' worst naval defeat until Pearl Harbor 162 years later in 1941. On June 17, British Army forces landed under the command of General Francis McLean and began to establish a series of fortifications around Fort George on the Majabigwaduce Peninsula in the upper Penobscot Bay, with the goals of establishing a military presence on that part of the coast and establishing the colony of New Ireland. In response, the Province of Massachusetts raised an expedition to drive them out, with some support from the Continental Congress. The Americans landed troops in late July and attempted to besiege Fort George in actions that were seriously hampered by disagreements over control of the expedition between land forces commander Brigadier General Solomon Lovell and expedition commander Commodore Dudley Saltonstall, who was later dismissed from the Navy for ineptitude. For almost three weeks, General McLean held off the assault until a British relief fleet arrived from New York on August 13 under the command of Sir George Collier, driving the American fleet to destruction up the Penobscot River. The survivors of the expedition made an overland journey back to more populated parts of Massachusetts with minimal food and arms.
Британдық әскерлер келеді
Наттинг 1779 жылдың қаңтарында Нью-Йоркке жетті, бірақ генерал Клинтон басқа хабаршылардан бұйрықтардың көшірмелерін алған еді. Клинтон экспедицияны Галифакста орналасқан генерал Фрэнсис Маклинге тапсырған болатын, ол Наттингті Джерменнің егжей-тегжейлі нұсқауларымен сол жерге жіберді. Маклиннің экспедициясы 30 мамырда Галифакстан шығып, 12 маусымда Пенобскот шығанағына жетті. Келесі күні Маклин мен теңіз конвойының командирі Эндрю Баркли қоныс тебуге қолайлы жерді тауып, оны анықтады. 16 маусымда оның әскерлері Маябигвадус (Кастин, Мэн) деп аталатын жарым аралға, Багадус өзенінің сағасы мен Пенобскот өзеніне қарайтын шығанақтың аралығында қонуға кірісті. Содан кейін америкалықтарға қарсы қорғануға жарамды бекіністерді дайындау жұмыстары күшейтілді. "Албани" кемесінің капитаны Генри Моуат Массачусетс штатының саясатын жақсы білгендіктен, қауесеттерге өте мән берді және генерал Маклинге бастапқы конвойға кірген қосымша кемелерді қалдыруға көндірді. Конвойдың бір бөлігі кеткен еді, бірақ қарулы "Солтүстік" және "Наутилус" кемелері шығар алдынан бұйрық өзгертілді.
Nutting reached New York in January 1779, but General Clinton had received copies of the orders from other messengers. Clinton had already assigned the expedition to General Francis McLean who was based in Halifax, and he sent Nutting there with Germain's detailed instructions. McLean's expedition set sail from Halifax on May 30, and arrived in the Penobscot Bay on June 12. The next day, McLean and Captain Andrew Barkley, the commander of the naval convoy, identified a suitable site at which they could establish a post. On June 16, his forces began landing on a peninsula that was called Majabigwaduce (Castine, Maine) between the mouth of the Bagaduce River and a finger of the bay leading to the Penobscot River. following which efforts were redoubled to prepare works suitable for defense against the Americans. Captain Henry Mowat of the Albany was familiar with Massachusetts politics, and he took the rumors quite seriously and convinced General McLean to leave additional ships that had been part of the initial convoy. Some of the convoy ships had already left, but the orders were countermanded before armed sloops North and Nautilus were able to leave.
Американың реакциясы
Бостон қаласындағы американдық билік өкілдері бұл жаңалықты естігенде, британдықтарды сол аймақтан қуу үшін дереу жоспар жасады. Пенобскот өзені – Пенобскот үндістері бақылап, көбінесе британдықтарды қолдаған жерлерге қақпа болды. Конгресс өзен сағасында бекініс сәтті салынса, Пенобскоттарды одақтас ретінде тарту мүмкіндігінен айырылып қалады деп қорқып еді. Массачусетс штаты да соғыстан кейін болатын кез келген келісімде осы аумаққа деген құқығын жоғалтудан қаушады. Экспедицияны жетектеу үшін Массачусетс Конгреске Континенттік әскери-теңіз флотының үш кемесін беруге өтініш жасады: 12 зеңбірекке ие «Провиденс» шлюпі, 14 зеңбірекке ие «Дилигент» бригі және 32 зеңбірекке ие «Уоррен» фрегаты. Қалған 40-тан астам кеме Массачусетс штатының әскери-теңіз флотының кемелерінен және коммодор Дадли Солтонсталл басқаратын жеке кемелерден құралды. Массачусетс билігі 1000-нан астам ополченник жинап, алты кішкентай далалық зеңбірек сатып алды және бригада генерал-майоры Соломон Ловеллді құрлық әскерлеріне қолбасшы етіп тағайындады. Экспедиция 19 шілдеде Бостон портынан шығып, 25 шілдеде түстен кейін Пенобскотқа жетті.
When news reached the American authorities at Boston, they hurriedly made plans to drive the British from the area. The Penobscot River was the gateway to lands controlled by the Penobscot Indians who generally favored the British, and Congress feared that they would lose any chance of enlisting the Penobscots as allies if a fort were successfully constructed at the mouth of the river. Massachusetts was also motivated by the fear of losing their claim over the territory in any post war settlement. To spearhead the expedition, Massachusetts petitioned Congress for the use of three Continental Navy warships: the 12 gun sloop Providence, 14 gun brig Diligent, and 32 gun frigate Warren. The rest of more than 40 vessels were made up of ships of the Massachusetts State Navy and private vessels under the command of Commodore Dudley Saltonstall. The Massachusetts authorities mobilized more than 1,000 militia, acquired six small field cannons, and placed Brigadier General Solomon Lovell in command of the land forces. The expedition departed from Boston harbor on July 19 and arrived off Penobscot on the afternoon of July 25.
Құтқару
25 шілдеде америкалық флотилияның тоғыз ірі кемесі сағат 15:30-дан 19:00-ға дейін Корольдік теңіз күштерінің кемелерімен атысты. Осы кезде, жеті американдық қайық жағаға түсу үшін жақындады, бірақ британдық оқтардың бірінде әскердің бірі қаза болғандықтан кері қайтты. 26 шілдеде Ловелл Континентальдық теңіз жаяу әскерлерінің күшін Ноттилус аралындағы (сонымен қатар Бэнкс аралы деп те аталады) британдық бекінісін басып алуға жіберді, ал жасақтар Багадуцеге түсуге тиіс болды. Теңізшілер өз мақсатына жетті, бірақ британдық артиллерия алдыңғы қайықты құлатқанда жасақтар кері қайтты, нәтижесінде майор Дэниел Литтлфилд және оның екі серігі қаза тапты. Сонымен қатар, 750 адам Ловеллдің басшылығымен жағаға түсіп, үздіксіз атыс астында қоршау жұмыстарын бастады. 27 шілдеде американдық артиллерия үш сағат бойы британдық флотты атқылады, нәтижесінде HMS Albany кемесіндегі төрт адам жараланды.
On July 25, nine of the larger vessels in the American flotilla exchanged fire with the Royal Navy ships from 15:30 to 19:00. While this was going on, seven American boats approached the shore for a landing, but turned back when British fire killed a soldier in one of the boats. On July 26, Lovell sent a force of Continental Marines to capture the British battery on Nautilus Island (also known as Banks Island), while the militia were to land at Bagaduce. The marines achieved their objective, but the militia turned back when British cannon overturned the leading boat, killing Major Daniel Littlefield and two of his men. Meanwhile, 750 men landed under Lovell's command and began construction of siege works under constant fire. On July 27, the American artillery bombarded the British fleet for three hours, wounding four men aboard HMS Albany.
Шабуыл жасау
28 шілдеде Тиранницид, Хантер және Sky Rocket-тің ауыр отына ұшыраған бригадир генерал Пелег Уодсворт 400 сарбаздық (200 теңізші және 200 ополченец) шабуыл тобын таңертеңнен бұрын, жарты аралының батыс ұшындағы Дайс-Хедке, Форт-Джорджты басып алуға бұйрықпен жеткізді. Олар тар жағалауға қонды және қамалға дейінгі тік жарға көтерілді. Британдық қарауылдар, олардың ішінде лейтенант Джон Мур да болды, қарсылық көрсетті, бірақ форттан күше түспеді және американдықтарға биіктіктерді қалдырып, шегінуге мәжбүр болды. Сегіз британдық сарбаз тұтқынға алынды. Шабуылда американдықтардың шығыны ауыр болды: "жағадағы және жағалаудағы төрт жүз сарбаздың жүзі", континентальдық теңізшілер ополченецтерге қарағанда ауыр зардап шекті. Комодор Салтонстал теңізшілерінің шығындарына қатты қайғырып, одан әрі қонудан бас тартты және тіпті жағадағыларды қайтарумен қорқытты. Британдықтарға қарағанда теңізде басымдыққа ие болғанымен, келесі екі аптада Салтонстал, өте сақты болғандықтан, генерал Ловеллдің порттың кіреберісіндегі Моуаттың позициясына шабуыл жасау туралы қайта-қайта сұранысына қарамастан, әрекетсіз отырды. Оның орнына ол американдық флотты Пенобскот өзенінің аузынан, британдықтардың қаруларының жете алмайтын жеріне маневрледі, тек сирек және тиімсіз британдықтармен қақтығысуға тырысты. Британдық кемелері портты ұстап тұрғанда, олар жердегі американдық күштерді ауыр отпен ұстап тұрып, Форт-Джорджды алуларына кедергі келтірді. Уақыттың таусылып бара жатқанын түсінген генерал 11 тамызда Салтонсталға тағы бір хат жазып, оған шабуыл жасауды өтінді: "Мен сіздің шабуыл жасау тәсіліңізді анықтауға тырыспаймын, бірақ бұл маған өте мүмкін болып көрінеді, сондықтан кез келген кешігу ұятты болар еді; және мен дәл қазір олардың кемелерінің бірінен дезертирден естідім, сіз портқа кіргенде олар оларды жояды". Салтонсталдың Пенобскоттағы тиімсіздігі келесі қазан айында Массачусетс штатының Бас сотының "Пенобскот экспедициясының сәтсіздіктерін зерттеу комитеті" оны "кейіннен мемлекеттік кеңседе немесе лауазымда жұмыс істеуге қабілетсіз" деп теңіз флотынан босатуға әкелді. Экспедицияның сәтсіздігінің басты себебі "комодордың жеткіліксіз рухы мен энергиясы" болды, ол "біздің флоттың кез келген әрекеттерін немесе шабуылдау шараларын ынталандырмады" және флоттың жойылуы "негізінен комодордың кері шегіну кезінде жау кемелерін тоқтатуға ешқандай күш жұмсамауынан болды".
On July 28, under heavy covering fire from the Tyrannicide, Hunter, and Sky Rocket, Brigadier General Peleg Wadsworth led an assault force of 400 (200 marines and 200 militia) ashore before dawn at Dyce's Head on the western tip of the peninsula with orders to capture Fort George. They landed on the narrow beach and advanced up the steep bluff leading to the fort. The British pickets, who included Lieutenant John Moore, put up a determined resistance but received no reinforcement from the fort and were forced to retire, leaving the Americans in possession of the heights. Eight British troops were captured. The American casualties in the assault had been severe: "one hundred out of four hundred men on the shore and bank", with the Continental Marines suffering more heavily than the militia. Commodore Saltonstall was so appalled by the losses incurred by his marines that he refused to land any more and even threatened to recall those already on shore. Although possessing significant naval superiority over the British, over the next two weeks the excessively cautious Saltonstall dawdled despite repeated requests by General Lovell that he attack Mowatt's position at the entrance to the harbor. Instead he largely maneuvered the American fleet around the mouth of the Penobscot River beyond the range of the British guns with only occasional ineffective attempts to engage the British. As long as the British warships continued to hold the harbor they were able to pin down the American forces on the ground with concentrated fire and prevent them from taking Fort George. Realizing that time was running out, on August 11 General Lovell again wrote to Saltonstall pleading for him to attack saying: "I mean not to determine on your mode of attack; but it appears to me so very practicable, that any farther delay must be infamous; and I have it this moment by a deserter from one of their ships, that the moment you enter the harbour they will destroy them." Saltonstall's ineptitude at Penobscot would lead to his being dismissed from the Navy as being "ever after incompetent to hold a government office or state post" the following October by the "Committee for Enquiring into the Failure of the Penobscot Expedition" of the Massachusetts General Court which determined that failure of the expedition was primarily the result of the "want of proper Spirit and Energy on the part of the Commodore", that he "discouraged any Enterprizes or offensive Measures on the part of our Fleet", and that the destruction of the fleet was occasioned "principally by the Commodore's not exerting himself at all at the time of the Retreat in opposing the Enemies' foremost Ships in pursuit".
Қоршау
29 шілдеде бір америкалық қаза болды. 30 шілдеде екі тарап күні бойы артиллериямен өзара атысты, ал 31 шілдеде "Активке" қарасты екі американдық теңізші снарядтан жарақат алды. 2 тамызда қоршау аз-маз шайқастармен жалғасты. Фалмуттан келген милициялық Уилер Риггс жаудың оғы ағашқа тиіп, содан кейін оған шағылысқаннан кейін қаза тапты. 5 тамызда бір адам қаза тауып, тағы біреуі тұтқынға алынды.
On July 29, one American was killed. July 30, both sides cannonaded each other all day, and on July 31 two American sailors belonging to the Active were wounded by a shell. The siege continued with minor skirmishing on August 2 with militiaman Wheeler Riggs of Falmouth being killed by an enemy cannon shot that bounced off a tree before hitting him. On August 5, one man was killed and another captured,
Осы уақыт аралығында британдықтар өз жағдайы туралы хабар жіберіп, күштерді қосымша сұрауға үлкерді. 3 тамызда капитан (кейін вице-адмирал) сэр Джордж Коллиер Нью-Йорктен он әскери кемеден тұратын флотты шығарды. Келесі күні Солтонсталл британдық бекініске қарсы теңіз шабуылын бастады, бірақ Коллиердің британдық күштерді жеткізіп беру флоты келді және американдық кемелерге шабуыл жасады. "Хэмпден" жекеменшік кемесі мен тағы бір кеме фрегаттарға түсті, ал келесі екі күнде американдық флот Коллиердің қуып жете беруімен Пенобскот өзенімен жоғары қарай қашты. 13 тамызда жаудан атылған оқтан американдық офицер жараланды. Аман қалған экипаждар азық-түлік пен оқ-дәрісіз Бостонға құрлықпен қашып кетті.
During this time, the British had been able to send word of their condition, and request reinforcements, and on August 3 Captain (later Vice Admiral) Sir George Collier led a fleet of ten warships out of New York. The next day, Saltonstall launched a naval attack against the British fort, but Collier's British relief fleet arrived and attacked the American ships. The privateer Hampden and one other vessel were captured by frigates and Over the next two days, the American fleet fled upstream on the Penobscot River pursued by Collier. On August 13, an American officer was wounded by enemy fire. The surviving crews then fled overland to Boston with almost no food or ammunition.
Шығындар
Қоршау барысында полковник Дэвид Стюарт британдық гарнизонның 25 адамы қаза тауып, 34 адамы жараланғанын мәлімдейді. Алайда, хаостық шегініс американдықтардың жоғалғандарын 474 адамға – қаза тапқандарға, жараланғандарға, тұтқындалғандарға немесе із-түссіз жоғалғандарға жеткізді. Букер, Ловелл және басқалардың Солтонсталлды әділетсіз бейнелегенін, ал Пенобскот шығанағындағы географиялық және әскери жағдайларды ескере отырып, Солтонсталл тактикалық тұрғыдан дұрыс шешімдер қабылдағанына қарамастан, науқанның сәтсіздігі үшін айып тартқан құрбан болғанын айтады. Бір жыл өткен соң, британдық кабинет 10 тамыз 1780 жылы «Жаңа Ирландия» жобасын ресми мақұлдады, ал король Джордж III келесі күні «Пискатау [Пискаткава] өзенінің солтүстік-шығысында жатқан жерді» Массачусетс шығанағы провинциясынан бөліп, «Саукно [Сако] өзені мен Сент-Кройс арасындағы, Жаңа Шотландияның оңтүстік-шығыс шекарасы болатын жерді» жаңа провинцияға айналдыру туралы ұсынысқа қол қойды. Бұл провинция, Жаңа Англия провинциясы мен Жаңа Шотландияның арасында орналасқандықтан, «Жаңа Ирландия» деп аталуы тиімді болар еді. 1783 жылғы Париж бейбіт шартының талаптарына сәйкес, британдық әскерлер Форт-Джорджті эвакуациялады (содан кейін 600-ға жуық лоялисттер Пасамакуодди шығанағындағы Сент-Эндрюсқа көшіп кетті) және «Жаңа Ирландияны» құруға жасаған әрекеттерін тоқтатты. Алайда, 1812 жылғы соғыс кезінде британдық әскерлер 1814 жылдың қыркүйегінен 1815 жылдың сәуіріне дейін Форт-Джорджті (әлі де «Жаңа Ирландия» деп аталатын) қайта басып алып, бейбітшілік орнағаннан кейін қайтадан шегінгенге дейін оны теңіз базасы ретінде пайдаланды. Қазіргі Мэннің толық иелігі (негізінен Нью-Брансуикпен солтүстік-шығыс шекарасы) 1842 жылғы Вебстер-Эшбертон келісіміне дейін даулы болып келді. «Майн округі» 1820 жылға дейін Массачусетс штатының бір бөлігі болды, содан кейін Миссури келісімінің аясында 23-ші штат ретінде Одаққа қабылданды.
Over the course of the siege, Colonel David Stewart claims the British garrison suffered 25 killed and 34 wounded. The chaotic retreat however, brought the American loss up to 474 killed, wounded, captured or missing. Buker argues that Saltonstall was unfairly represented by Lovell and others, and that Saltonstall was a scapegoat for the campaign's failure despite his tactically correct decisions given the geographic and military conditions in Penobscot Bay. A year later the British Cabinet formally approved the New Ireland project on August 10, 1780, and King George III gave his assent the following day to the proposal to separate "the country lying to the northeast of the Piscataway [Piscataqua] River" from the province of Massachusetts Bay in order to establish "so much of it as lies between the Sawkno [Saco] River and the St. Croix, which is the southeast boundary of Nova Scotia into a new province, which from its situation between the New England province and Nova Scotia, may with great propriety be called New Ireland". Pursuant to the terms of the 1783 Peace of Paris all British forces then evacuated Fort George (followed by some 600 Loyalists who removed from the area to St. Andrews on Passamaquoddy Bay) and abandoned their attempts to establish New Ireland. During the War of 1812, however, British forces again occupied Fort George (still calling the area New Ireland) from September 1814 to April 1815 and used it as a naval base before withdrawing again with the arrival of peace. Full ownership of present day Maine (principally the northeastern borders with New Brunswick) remained disputed until the Webster Ashburton Treaty in 1842. The "District of Maine" was a part of Massachusetts until 1820 when it was admitted into the Union as the 23rd state as part of the Missouri Compromise.
Мұра
1972 жылы Мэн теңіз академиясы мен Массачусетс технология институты Америка флотының құрамына кіретін "Дифенс" жеке кемесінің құлау оқиғасын іздестіріп, тапты. Бангордағы Джошуа Чемберлен көпірінің астында және Бангор қалалық доктың астында суға батырылған кемелердің іздері табылды, сондай-ақ бірнеше артефакттар қалпына келтірілді. 1986 жылы I 395 көпірінің бетон қабырғаларын салу кезінде зеңбірек доптары табылғаны туралы хабарланды. Форт-Джорджтың нығайтылған қорғаныш құрылыстары Кастиндегі Пенобскот өзенінің аузында орналасқан, ал 19 ғасырда американдықтар оған бетон қосымша құрылыстар салған. 2000–2001 жылдардағы археологиялық жоба кезінде экспедицияның археологиялық куәліктері, соның ішінде зеңбірек доптары мен зеңбіректер табылды. 2004 жылдан бері Кастин тарихи қоғамы Кастин қаласындағы Мектеп көшесінде орналасқан Пенобскот экспедициясына арналған толық көрмені ұйымдастырып келеді. 2021 жылы Сан-Франциско біріктірілген мектеп округі Пол Ревирдің атын Пол Ревир K–8 мектебінен алып тастайтынын жариялады, себебі ол Пенобскот экспедициясындағы рөлі үшін кінәлі деп танылды. Сан-Франциско білім беру кеңесі экспедицияның Пенобскот халқынан жерді ұрлау мақсатында болғанын қате түсінді.
In 1972 the Maine Maritime Academy and the Massachusetts Institute of Technology searched for and found the wreck of Defence, a privateer that was part of the American fleet. Evidence of scuttled ships was also found under the Joshua Chamberlain Bridge in Bangor and under the Bangor town dock, and several artifacts were recovered. Cannonballs were also reported to have been recovered during the construction of the concrete casements for the I 395 bridge in 1986. The earthworks of Fort George stand at the mouth of the Penobscot River in Castine, accompanied by concrete work added later by the Americans in the 19th century. Archaeological evidence of the expedition, including cannonballs and cannon, was located during an archaeological project in 2000–2001. Since 2004 a comprehensive exhibit on the Penobscot Expedition has been provided by the Castine Historical Society, located at its base on School Street, Castine. In 2021, San Francisco Unified School District announced that it would strip Paul Revere's name from Paul Revere K 8 for his role in the Penobscot Expedition. The San Francisco Board of Education mistakenly believed the expedition was to steal land from the Penobscot people.
Танымал мәдениетте
Бернард Корнуэллдің 2010 жылғы "Форт" тарихи романы экспедицияны суреттейді. Ол бұл жерде Джон Мур деген жас британдық офицерінің, кейіннен белгілі генерал болған адамның қатысқанын көрсетеді.
Bernard Cornwell's 2010 historical novel The Fort gives an account of the expedition. It draws attention to the presence there of a junior British officer named John Moore, later a famous general.