Уильям Пепперрелл: Американ саудагері және әскери қолбасшысы

Кіріспе

Американдық саудагер және әскер адам Сэр Уильям Пепперрелл, 1-ші баронет (27 маусым 1696 – 6 шілде 1759) – колониялық Массачусетс штатындағы американдық саудагер және әскер адам. Ол король Георгий соғысы кезінде 1745 жылы француз Луисбург бекінісін басып алуға қатысқан экспедицияны ұйымдастырғанымен, қаржылағанымен және жетекшілік еткенімен кеңінен танымал. Ол көптеген құлдарды ұстаған және Америкадағы ең бай адамдардың бірі саналған.

Ерте өмір

Уильям Пепперрелл Мэн штатының Киттери қаласында дүниеге келді, ол кезде Массачусетс шығанағының провинциясының бір бөлігі болды және өмірін сонда өткізді. Ол Уэльс тегінен шыққан массачусеттік қоныс иесі Уильям Пепперреллдің және Киттеридің белгілі саудагерінің қызы Марджери Брейдің ұлы болды. Пепперрелл әкесімен бірге бизнеспен айналысудан бұрын геодезия мен навигацияны оқыды. Уильям Пепперрелл аға мансабын балықшының шәкірті ретінде бастаған, бірақ сол кезде кеме жасаушы және балық аулайтын қайықтардың иесі болған. Ол бірнеше африкалық американдық құлдарға ие болды және 1682 жылы Киттери Пойнт маңындағы Пепперрелл шығанағының жанында қазірге дейін тұрған сарай салды. Ағасының қазасынан кейін 1713 жылы Уильям Пепперрелл кіші отбасылық бизнестің көп бөлігін өз мойнына алды. Ол кәсіпорнын кеңейтіп, Батыс Үндістан мен Еуропаға ағаш, балық және басқа да өнімдер тасымалдайтын кемелермен Жаңа Англиядағы ең табысты сауда үйлерінің біріне айналдырды. Пепперрелл өмірі бойында бір уақытта жиырмаға жуық адамды құл етті. Пепперрелл 1726 жылдан 1727 жылға дейін Массачусетс штатының Бас сотында, провинциялық заң шығарушы органда қызмет етті және 1727 жылдан 1759 жылға дейін Губернатор кеңесінде болды, он сегіз жыл оның президенті болды. Ол заңгер болмаса да, 1730 жылдан өліміне дейін Жалпы соттың бас судьясы болды. 1734 жылы Пепперрелл Киттеридің Бірінші қауымдық шіркеуіне қосылып, шіркеудің іскерлік мәселелерінде белсенді болды. Георгий патша соғысы (Аустрия мұрагерлігі соғысы) кезінде ол француздың Луибур бекінісіне Île Royale (қазіргі Кейп-Бретон аралы) қарсы экспедиция ұйымдастыруды ұсынған бірнеше адамның бірі болды. Ол еріктілерді жинап, сол жорықта құрлық әскерін қаржыландырып, жаттықтырды. 1745 жылдың сәуір айында олар теңізге шыққанда, ол капитан Питер Уорреннің қол астындағы Корольдік теңіз флотының әскери эскадрильясының қолдауымен бас қолбасшы болды, ол уақытша коммодор болып тағайындалған. Олар сол кезде Солтүстік Америкадағы ең мықты жағалау бекінісі болған Луибурды қоршап алды және алты апталық қоршаудан кейін 16 маусымда басып алды. 1746 жылы Пепперрелл өзінің ерлігі үшін барондық атағын алды, бұл атақты алғашқы және жалғыз американдық алды және өз полкін құру үшін британ армиясында полковник комиссиясын алды. Оның алғашқы құрамы ұзаққа созылмады; Луибур француздарға қайтарылғаннан кейін, 1748 жылы Экс-ла-Шапель келісіміне сәйкес таратылды. 1749 жылы Лондонға сапарында Ұлыбританияның королі Георгий II оны қабылдады және Лондон қаласы оған күміс жиынтығын сыйлады. 1753 жылы Бостонда ол өте ерекше тайпаның Penobscot-пен кездесуін жариялады. 1755 жылы Француз және Үнді соғысы кезінде ол Мэн және Нью-Гэмпшир шекарасын қорғауға жауапты генерал-майор болып тағайындалды. Сол соғыста ол Массачусетс колониясы үшін әскер жинап, жаттықтыруға белсенді қатысты. Екі полк жергілікті деңгейде Корольдік қаржымен құрылды, олар армия тізіміне 50-ші (Ширли) және 51-ші (Пепперрелл) жаяу әскер полктері ретінде енді. Екі полк та 1755/56 жылдардағы апатты науқандарға қатысты. Онтарио көліне жақын жерде қыстаған күш үш бекіністі, Освего, Онтарио және Джордж, бірлесіп Форт Пепперрелл деп атады. Монкальмның француз күштерінің қоршауында болған екі полк те жергілікті командир қаза болғаннан кейін берілді. Монреальға жетуден бұрын тұтқындарды француздардың үндістандық одақтастары өлтірді. Екі полк те кейіннен армия тізімінен алынып тасталды. 1757 жылдың наурыз және тамыз айлары аралығында ол Массачусетс штатының губернаторы міндетін атқарды. 1759 жылдың ақпанында генерал-лейтенант болып тағайындалды (бұл атаққа жеткен алғашқы американдық), бірақ ол ешқандай қолбасшылық міндетті атқара алмады; ол 1759 жылдың шілдесінде Киттери Пойнттегі үйінде қайтыс болды. Мэн тарихи қоғамы Пепперреллді "Мэннің ең өнімді және атақты құл иесі" деп атайды. Бір уақытта отбасында 20-ға жуық құл болған. Ол құл саудасына қатысқанына ешқандай дәлел жоқ, бірақ ол сауданы қаржыландырған. Кіші Пепперрелл 1766 жылы Гарвард колледжін бітіріп, саудагер болып, бабасының бизнес кәсіпорындарының басым бөлігін мұра етті. Ол губернатор кеңесінің мүшесі болып сайланды. 1774 жылы барондық атағы оның пайдасына қайта жаңғыртылды. Оның әйелі, Элизабет Ройалл, 9 қазан 1775 жылы 26 жасында Англияға сапар кезінде қайтыс болды және Америка революциясынан қашқанда Галифакс штатындағы ескі зиратқа жерленді. Ол өмірінің соңғы бөлігін...

William Pepperrell was born in Kittery, Maine, then a part of the Province of Massachusetts Bay, and lived there all his life. He was the son of William Pepperrell, a Massachusetts settler of Welsh descent, and Margery Bray, the daughter of a well to do Kittery merchant. Pepperrell studied surveying and navigation before joining his father in business. William Pepperrell senior had begun his career as a fisherman's apprentice but was by that time a shipbuilder and fishing boat owner. He owned a number of enslaved African Americans and had erected a mansion in 1682 which still stands near Pepperrell Cove near Kittery Point. The death of his elder brother forced William Pepperrell junior to assume responsibility for much of the family business in 1713. He expanded their enterprise to become one of the most prosperous mercantile houses in New England with ships carrying lumber, fish and other products to the West Indies and Europe. Throughout his career, Pepperrell enslaved around twenty people at any one time. Pepperrell served in the Massachusetts General Court, the provincial legislature, from 1726 to 1727, and was in the Governor's Council from 1727 to 1759, serving eighteen years as its president. Although not a trained lawyer, he was chief justice of the Court of Common Pleas from 1730 until his death. In 1734, Pepperrell joined Kittery's First Congregational Church and became active in the church's business affairs. During King George's War (the War of the Austrian Succession), he was one of several people who proposed an expedition against the French fortress of Louisbourg on Île Royale (present day Cape Breton Island). He gathered volunteers, financed and trained the land forces in that campaign. When they sailed in April 1745, he was commander in chief, supported by a Royal Navy] naval squadron under Captain Peter Warren, appointed Commodore on a temporary basis. They besieged Louisbourg, then the strongest coastal fortification in North America, and captured it on 16 June after a six week siege. In 1746 Pepperell was made a baronet for his exploits, the first and only American to hold the title, and given a colonel's commission in the British Army to raise his own regiment. Its first incarnation did not last long; it was disbanded after Louisbourg was returned to the French pursuant to the Treaty of Aix la Chapelle (1748). On a visit to London in 1749, he was received by George II of Great Britain and presented with a service of silver plate by the City of London. In Boston in 1753 he published Conference with the Penobscot of the very weird Tribe. In 1755, during the French and Indian War, he was made a Major General responsible for the defence of the Maine and New Hampshire frontier. Throughout that war he was instrumental in raising and training troops for the Massachusetts colony. Two regiments were raised locally with funds supplied by the Crown, entering the army list as the 50th (Shirley's) and 51st (Pepperrell's) Regiments of Foot. Both regiments took part in the disastrous campaigns of 1755/56. Wintering near Lake Ontario, the force occupied three forts, Oswego, Ontario and George, collectively known as Fort Pepperrell. Surrounded and besieged by a French force under Montcalm, both regiments surrendered after the local commander was killed. Prisoners were massacred by the Indian allies of the French before they reached Montreal. Both regiments were subsequently removed from the army list. Between March and August 1757, he was acting governor of Massachusetts. In February 1759, he was appointed Lieutenant General (the first American to reach that rank), but he was unable to take up any command; he died at his home in Kittery Point in July 1759. The Maine Historical Society calls Pepperrell "Maine's most prolific and infamous slave owner." The family owned up to 20 slaves at a time. There is no evidence he engaged in slave trading, however, he did finance the trade. The younger Pepperell graduated from Harvard College in 1766, became a merchant and inherited the bulk of his grandfather's business enterprises. He was chosen a member of the Governor's Council. In 1774 the baronetcy was revived in his favour. His wife, Elizabeth Royall, died at the age of 26 on October 9 1775, during the voyage to England and was buried in The Old Burying Ground in Halifax NS as they fled the American Revolution as Loyalists

He spent the latter part of his life in London, where he helped to found the British and Foreign Bible Society. He died at home at Portman Square in 1816.

Мұра

Пепперреллдің үйі Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. Массачусетс штатының Пепперл қаласы оның құрметіне аталған. 1762 жылдан 1805 жылға дейін, ол негізін қалауға қатысқан Мэн штатының Сако қаласы "Пепперреллборо" деп аталды; Сако қаласының орталық бөлігінде әлі де Пепперрелл алаңы бар. 1941-1960 жылдар аралығында Канаданың Сент-Джонс қаласында орналасқан АҚШ Әуе күштерінің Пепперрелл әуе базасы оның есімімен аталыпты. Пепперрелл көшесі, Галифакс, Новая Шотландия (Уильям Ширлидің есімімен аталған Ширли көшесіне параллель).