Кіріспе
Глайдер ұшқышы, Байланыс ұшқышы және Қызмет ұшқышы белгілері – Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарында АҚШ Әскери-әуе күштерінде берілген біліктілік белгілері. Олар дәстүрлі әскери ұшқыштардан таңдау және оқыту жолымен ерекшеленетін үш мамандандырылған, шектеулі міндеттердегі ұшқыш санаттарындағы біліктілікті анықтау үшін тағайындалған. Бұл белгілер тиісті біліктіліктерді көрсетеді және стандартты USAAF ұшқыш белгісімен ұқсас болды, бірақ белгінің қалқанына (формальды түрде эскутчеон деп аталады) үлкен әріптердің бірі қойылған: G (Глайдер ұшқышы), L (Байланыс ұшқышы) немесе S (Қызмет ұшқышы), бұл киюшінің біліктілігін көрсетеді. Бұл біліктілік алған адамдар АҚШ армиясына шақырылудан бұрынғы азаматтық ұшу тәжірибесі және ұшқыш куәліктері негізінде іріктелді. Оқу көбінесе олардың бұрынғы дағдылары мен тәжірибесі тікелей қолданылатын нақты міндеттерге бағытталды. Сонымен қатар, бастапқы қабылдау кезінде медициналық талаптар мен жас шектеулері де көбірек жеңілдіктерге ие болды.
Байланыс пилоты
Байланыс ұшқышы белгісі MOS 772 әскери ұшқыштарына (ұшқыш белгісіне ие офицерлер MOS коды 1981 – Әуе бақылаушы ұшқышы) тапсырылды: «Офицерлерді тасымалдау, бақылаушыларды бақылау миссияларына алып жүру немесе 175 ат күшіне дейінгі аз көлемдегі маңызды материалдарды тасымалдау үшін шағын байланыс ұшағын ұшыру және басқару. Тапсырылған ұшақты тексеру және оған қарапайым техникалық қызмет көрсету». Ұшқыштарды даярлау бағдарламасы (АҚШ Әскери-әуе күштері) немесе Ұшқыштарды даярлау бағдарламасы (АҚШ Әскери-теңіз күштері) бойынша негізгі және жетілдірілген кезеңдерінен шығарылғандар. Глайдер ұшқыштарына ұқсас, осы санаттағы үміткерлер негізгі кезеңді аяқтаған және әскери немесе теңіз әуе күштерінде кемінде 50 сағат оқушы ұшқышы ретінде (жеке, бірге немесе олардың комбинациясы) тіркелген болуы керек. Бастауыш курсты аяқтаған, бірақ кейінгі кезеңнен шығарылған адамдарға қызметтің қажеттілігіне байланысты Байланыс ұшқышы немесе Глайдер ұшқышы белгісіне көшуге мүмкіндік берілді, сондықтан екеуі де «екінші мүмкіндік» белгісі ретінде қарастырылды. Оклахома штатындағы Форт-Силлдегі Далалық артиллерия мектебі. Бұл әдетте Далалық артиллерия офицерлері (кейде әскери қызметшілер) болды, олар алдын ала бақылаушылар ретінде оқытылған. Азаматтық өмірде жеке (немесе одан жоғары) ұшқыш куәлігіне немесе 50 сағат әскери немесе азаматтық ұшқыш тәжірибесіне ие болмағандарға 40-60 сағаттық L немесе PT сериялы ұшақтарда (Глайдер ұшқыштары бағдарламасының B класты студенттеріне ұқсас) негізгі курс берілді, содан кейін оларға міндеттерге қатысты Байланыс ұшқышына арналған оқу берілді. Азаматтық ұшқыштарды даярлау бағдарламасының түлектері. Бұл курс USAAF және US Navy бағдарламалары бойынша бастауыш немесе алғашқы ұшу оқуының тереңдігі мен ауқымына тең деп есептелді. Қазіргі уақытта ұшқыштар ретінде тіркелген USAAF қызметкерлерін тікелей тағайындау (оның ішінде Қызметтік ұшқыштар). Бұл сирек кездесетін көз болған сияқты, тиісті әдебиеттердегі деректер олардың көбінесе осы міндетке ерікті түрде келгенін көрсетеді. Азаматтық ұшқыштар еріктілері. Жеке ұшқыш куәлігі (немесе одан жоғары) және кемінде 40 сағат ұшу уақыты қажет болды. Қызметтік ұшқыш белгісі үшін қажетті тәжірибе талаптарына жетпегендер көбінесе Байланыс ұшқыштары ретінде қабылданатын. Байланыс ұшқышы мектебі Форт-Силлдегі Далалық артиллерия мектебінің Әуе оқу бөлімінде жүргізілді. Курс қысқа және жұмсақ/қатаң жерден ұшу мен кедергілерден қонуға, сондай-ақ төмен биіктікте навигациялауға ерекше назар аударды. Олардың міндеттеріне әскерлер мен жабдықтарды тасымалдау, медициналық эвакуация, әуе суретін түсіру және төмен деңгейдегі барлау кірді. Бітірушілер Байланыс ұшқышы қанаттарын алды. Оқытылған қызметкерлер шені бойынша даярланды, әскери қызметшілер 1942 жылдың қыркүйегіне дейін штаб-сержанттар болып тағайындалды, содан кейін түлектер ұшу офицерлері болып тағайындалды.
Washouts from the Basic and Advanced phases of pilot training under the Aviation Cadet Training Program (USAAF) or Aviation Cadet Training Program (USN). In similar manner to the Glider Pilots, applicants in this category were required to have passed Primary phase and have logged at least 50 hours of student pilot time (dual, solo or a combination thereof) on military or naval aircraft. Individuals who had finished Primary but washed out from a later phase were often given the option to transition to the Liaison Pilot or Glider Pilot rating, depending upon needs of the service, hence both were often considered "second chance" ratings. The Field Artillery School, Fort Sill, Oklahoma. These were typically Field Artillery officers (and occasionally enlisted personnel) who had already been trained as forward observers. Those not possessing a private (or higher) pilot rating acquired in civil life or 50 hours of previous military or civilian pilot experience were given an elementary course of some 40 to 60 hours on L or PT series aircraft (similar to that given Class B students in the Glider Pilot program) before progressing to mission specific Liaison Pilot training. Graduates of the Civilian Pilot Training Program. This course was considered to be equivalent in depth and scope to Elementary or Primary Flying Training under the USAAF and US Navy programs. Direct assignment of USAAF personnel currently rated as Pilots (including Service Pilots). This appears to have been a less commonplace source, and anecdotal indications from the relevant literature suggest they had usually volunteered for this duty. Civilian pilot volunteers. A private pilot certificate (or higher) and a minimum or 40 hours of flight time were required. Individuals falling short of the experience requirements demanded for the Service Pilot rating were often accepted as Liaison Pilots instead. Liaison Pilot School was conducted by the Department of Air Training of the Field Artillery School at Ft. Sill, Oklahoma. The course placed particular emphasis on short field and soft /rough field takeoffs and landings over obstacles, and low altitude navigation. Their duties included transportation of troops and supplies, medical evacuation, aerial photography, and low level reconnaissance. Graduates received Liaison Pilot wings. Personnel trained in grade, with enlisted students being promoted to Staff Sergeant until September 1942, after which graduates were appointed as Flight Officers.
Байланыс жүргізуші ұшқыштың міндеттері
Байланыс ұшқыштары әскери құрлық әскерлерінің бөлімшелерін тікелей қолдау үшін жеңіл, бір қозғалтқышты ұшақтарда ұшты. Байланыс пилоты куәлігіне ие офицерлер тек байланыс (L сериясы) ұшақтарымен жабдықталған ұшу бөлімшелерін басқаруға құқылы болды. Джон Торнтон Уокер, генерал Марк У. Кларктың жеке ұшқышы.
Қызмет көрсетуші ұшқыш
Қызметші ұшқыштар операциялық аймақтардан тысқары қалыпты емес ұшу жұмыстарын орындады, оның ішінде оқу-жаттығулар. Қызметші ұшқыш белгісінің суреті (оң жақта) үш рейтинг бойынша жаңа материалдар дайын болғанша көрсетіледі.
Соғыстан кейінгі кезең (1945-1947)
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін бұл ұшқыш белгілері пайдаланудан тоқтатылды және жаңалары берілмеді. АҚШ Әуе күштері құрылғаннан кейін, бұл үш авиациялық біліктіліктер қолданысқа жарамсыз болып қалды.
Байланыс жүргізушісінің мұрасы
1947 жылы USAAF-тың бөлініп, АҚШ Әуе күштері болып құрылуынан кейін, АҚШ армиясының далалық артиллерия батальондарындағы байланыс ұшқыштары армия құрамында қалып, қазіргі АҚШ армиясының авиациялық бөлімшесіне айналатын негізді құрады. Бұрынғы байланыс ұшқышы мәртебесі ұзақ жылдар бойы дамып, бүгінгі армияның әскери авиаторы біліктілігіне жетті. Қазіргі заманғы Airborne Forward Air Controller (FAC) ролінің бастауы Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі байланыс ұшқыштарының қызметіне тікелей байланысты, және ол АҚШ армиясы, АҚШ Әуе күштері және АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің қазіргі ұшақтарында қолданылып келеді. Бұған қоса, көптеген шетелдік әскери авиация күштері де Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін осыған ұқсас жолмен өздерінің FAC қабілеттерін дамытты.