Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орегон және Вашингтон штатындағы көпір, АҚШ
Bridge in Oregon and Washington, U. S.
Астория-Меглер көпірі – АҚШ-тың Тынық мұхитының солтүстік-батыс аймағындағы төменгі Колумбия өзенін жалғаған темірден жасалған, тіреулі фермалық көпір. Ол АҚШ 101 тас жолының Астория (Орегон штаты) мен Вашингтон штатының Меглер қаласына жақын Эллис нүктесі арасындағы бөлігін алып жүреді. 1966 жылы ашылған бұл көпір Солтүстік Америкадағы ең ұзын үздіксіз фермалық көпір болып табылады. Көпір өзеннің Тынық мұхитымен қосылатын жерінен 14 миль (23 км) қашықтықта орналасқан. Көпір – бұл АҚШ 101 тас жолының Олимпия (Вашингтон штаты) мен Лос-Анджелес (Калифорния штаты) арасында аяқталған соңғы бөлігі.
The Astoria–Megler Bridge is a steel cantilever through truss bridge in the Pacific Northwest region of the United States that spans the lower Columbia River. It carries a section of U. S. Route 101 from Astoria, Oregon, to Point Ellice near Megler, Washington. Opened in 1966, it is the longest continuous truss bridge in North America. The bridge is 14 mile (23 km) from the mouth of the river at the Pacific Ocean. The bridge is in length, and was the final segment of U. S. Route 101 to be completed between Olympia, Washington, and Los Angeles, California.
Тарих
Астория мен Колумбия өзенінің Вашингтон жағы арасындағы паром қызметі 1926 жылы басталды. Орегон штатының Көлік департаменті 1946 жылы паром қызметін сатып алды. Бұл паром қызметі қолайсыз ауа-райы кезінде жұмыс істемеді, ал жарты сағаттық сапар уақыты кешігуге себеп болды. Өзен сағасына жақын жерде жылдам және сенімді өткелді қамтамасыз ету үшін көпір салу жоспарланды. Көпірді Орегон штатының Көлік департаменті мен Вашингтон штатының Көлік департаменті бірлесіп салды. Құрылыс аяқталғаннан кейін Орегон штатының Көлік департаменті құрылысты күтіп-ұстау және пайдалануға жауапты жетекші мекеме болды. Құрылыс 1962 жылдың 5 қарашасында басталды, бетон тіреулер 6 шақырым жоғарырақ, Tongue Point жерінде құйылды. Болат конструкция Ванкувер, Вашингтон қаласында, өзен бойында 145 км қашықтықта бөліктерге жиналып, содан кейін гидравликалық домкраттармен көтеріліп орнатылды. Көпір 1966 жылдың 29 шілдесінде қозғалысқа ашылды, бұл АҚШ 101 тас жолының аяқталуын және Орегон штаты 1950-1960 жылдары салған жетінші ірі көпір болды; паром қызметі бұрынғы күні тоқтатылды. 1966 жылдың 27 тамызында Орегон штатының губернаторы Марк Хэтфилд пен Вашингтон штатының губернаторы Дэн Эванс салтанатты лентаны кесіп, көпірді пайдалануға берді. Төрт күндік салтанатты шараға 30 000 адам қатысты, олар шерулерге, автокөлік шерулеріне және Портлендтен Асторияға дейінгі марафондық қайық жарысына қатысты. Жобаның құны 24 миллион долларды құрады, 1966 жылғы 24,0 доллардың шамамен бүгінгі күнгі құны миллион долларға тең, және ол 1993 жылдың 24 желтоқсанында алынып тасталған жол төлемі арқылы төленді, бұл мерзімінен екі жылдан астам ерте болды. Көпір әр бағытта бір қатарлы қозғалысқа арналған. Орегон жағына ең жақын консольді бөлігінің ұзындығы 752 метр, ал оның негізгі (орталық) бөлігі 376 метр (1233 фут) құрайды. Ол желдің күшті соғуына және өзен суының жылдам ағысына төтеп беру үшін салынған. Уильям Адаир Бугге (1900-1992) жобалаған конвейерлі фермалы көпірдің құрылысын DeLong Corporation, American Bridge Company және Pomeroy Gerwick компаниялары аяқтады. 2012 жылдың наурызынан 2016 жылдың желтоқсанына дейін төрт жылдық бояуды алып тастау және қайта бояу жобасы жоспарланды. 2016 жылы қос қанатты қара қаз колониясы жақын маңдағы East Sand Island аралынан көпірге көшіп келді, онда олар ұя салай бастады. Олардың болуы көпірді тексеруде қиындықтар тудырды, өйткені құстардың нәжісі мен гуано жарықтарды жапты, ал ұялар кемелер үшін қолданылатын навигациялық жарықтарды жасырды. 2020 жылы қара қаздардың саны 5000 жұпқа жетті, бұл Армия инженерлік корпусының құстарды көпірден қорқытып, оларды East Sand Island аралына қайтаруға шаралар қабылдауына себеп болды.
Ferry service between Astoria and the Washington side of the Columbia River began in 1926. The Oregon Department of Transportation purchased the ferry service in 1946. This ferry service did not operate during inclement weather and the half hour travel time caused delays. In order to allow faster and more reliable crossings near the mouth of the river, a bridge was planned. The bridge was built jointly by the Oregon Department of Transportation and Washington State Department of Transportation. Following construction, the Oregon Department of Transportation became the lead agency responsible for maintenance and operating the structure. Construction on the structure began on November 5, 1962, and the concrete piers were cast at Tongue Point, 4 mile (6 km) upriver. The steel structure was built in segments at Vancouver, Washington, 90 mile (145 km) upriver, then barged downstream where hydraulic jacks lifted them into place. The bridge opened to traffic on July 29, 1966, marking the completion of U. S. Route 101 and becoming the seventh major bridge built by Oregon in the 1950s–1960s; ferry service ended the night before. On August 27, 1966, Governors Mark Hatfield of Oregon and Dan Evans of Washington dedicated the bridge by cutting a ceremonial ribbon. The four day ceremony was celebrated by 30,000 attendees who participated in parades, drives, and a marathon boat race from Portland to Astoria. The cost of the project was $24 million, equivalent to $24.0 in 1966 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in dollars, and was paid for by tolls that were removed on December 24, 1993, more than two years early. and carries one lane of traffic in each direction. The cantilever span section, which is closest to the Oregon side, is 2468 feet (752 m) long, and its main (central) span measures 1233 feet (376 m). It was built to withstand wind gusts and river water speeds of Designed by William Adair Bugge (1900–1992), construction of the cantilever truss bridge was completed by the DeLong Corporation, the American Bridge Company, and Pomeroy Gerwick. A four year planned paint stripping and repainting project was planned for March 2012 through December 2016. In 2016, a colony of double crested cormorants moved from nearby East Sand Island to the bridge, where they began nesting. Their presence caused issues with bridge inspections, as bird droppings and guano covered visual cracks, and nests obscured navigational lights used by ship traffic. The population of cormorants increased to 5,000 breeding pairs in 2020, prompting efforts by the Army Corps of Engineers to scare the birds from the bridge and relocate them back to East Sand Island.
Жаяу жүргіншілер
Көпірде әдетте тек автокөліктер мен велосипедтерге ғана рұқсат беріледі, жаяу жүргіншілерге жол берілмейді. Жаяу жүргіншілерге арналған тротуар жоқ, ал жол жиектері қозғалысқа жақын болғандықтан жаяу жүру үшін тым тар. Дегенмен, жылына бір рет – әдетте қазан айында – көпірде Ұлы Колумбия өткелі іс-шарасы өтеді. Қатысушылар шаттлмен Вашингтон жағына жеткізіліп, содан Орегон жағына көпір арқылы 10 шақырымдық қашықтықты жүгіріп немесе жаяу өтеді. Автокөліктер екі жолақтың біреуін ғана пайдалануға рұқсат етіледі және екі сағаттық іс-шара барысында кешігулерге дайындалу керек. 2018 жылы алғаш рет Орегон штатының Көлік департаменті көпірді автокөліктер үшін жабатынын хабарлады.
Normally, only motor vehicles and bicycles are allowed on the bridge—not pedestrians. There is no sidewalk and the shoulders are too narrow for pedestrians adjacent to traffic. However, one day a year—usually in October—the bridge is host to the Great Columbia Crossing. Participants are taken by shuttle to the Washington side, from where they run or walk to the Oregon side on a 6 mile (10 km) route across the bridge. Motor traffic is allowed to use only one lane (of two lanes) and is advised to expect delays during the two hour event. For the first time, during the 2018 event, the Oregon Department of Transportation announced that the bridge would be closed to motor traffic.
Танымал мәдениет
Көпірдің өзі "Қысқа тұйық", "Балабақша полицейі", "Free Willy 2: The Adventure Home" және "The Goonies" фильмдерінде маңызды рөлде бейнеленген. Ол Ирвин Алленнің 1979 жылғы "Көпір құлаған түн" телефильміндегі тағдырға ұшыраған, ойдан шығарылған Мэдисон көпірінің орнына қолданылған. Әнші-әндер жазушы Суфжан Стивенс 2015 жылғы "Carrie & Lowell" альбомындағы "Should Have Known Better" әнінде анасының қазасына байланысты күйреуімен күресу метафорасы ретінде осы көпірге сілтеме жасаған болуы мүмкін.
The bridge itself is featured prominently in the movies Short Circuit, Kindergarten Cop, Free Willy 2: The Adventure Home and The Goonies. It stands in for the doomed fictional Madison Bridge in Irwin Allen's 1979 made for TV disaster movie The Night the Bridge Fell Down. Songwriter Sufjan Stevens most likely references the bridge in his song "Should Have Known Better" off his 2015 album Carrie & Lowell as a metaphor for dealing with his grief from the death of his mother.