Будданың бас шәкірті Махакашьяпаның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Гаутама Будданың басты шәкірті және Бірінші Кеңестің жетекшісі Махакашьяпа – Гаутама Будданың маңызды шәкірттерінің бірі. Ол буддизмде аскетикалық тәжірибеде бірінші болып, ағартылған шәкірт ретінде есептеледі. Будданың паринирванасынан (өлімінен) кейін Махакашьяпа монахтар қауымының басшылығын қабылдап, Бірінші буддалық кеңеске төрағалық етті. Ол көптеген ерте буддистік мектептерде алғашқы патриарх саналды және Чан/Дзен дәстүрінде патриарх ретінде маңызды рөл атқарды. Буддистік мәтіндерде ол түрлі бейнелерде суреттеледі: бас тартқан қасиетті, заң шығарушы, қалыпты жағдайға қарсы тұратын тұлға, сондай-ақ Майтрея, болашақ Будда кезінде «болашақ әділдіктің кепілі». Кейбір дәстүрлердегі буддалық мәтіндерде Махакашьяпа ауылда Пиппали болып дүниеге келгені, Бхадра Капилани есімді әйелмен үйленгені айтылады. Алайда, екеуі де салтбасты өмір сүргісі келгендіктен, некелерін толықтырмауға шешім қабылдады. Ауыл шаруашылығының ауыр еңбегі мен зиянына көнбеген олар, үй-жайларын тастап, жалқы өмірге шықты. Кейін Пиппали Буддамен кездесіп, оның жанында монах болып қабылданды, Кашьяпа деп аталды, бірақ кейін басқа шәкірттерден ажырату үшін Махакашьяпа деп аталды. Махакашьяпа Будданың маңызды шәкірті болды, сондықтан Будда оның киімін өзінің киімімен алмастырды, бұл буддалық ілімнің жалғасуының символы болды. Ол аскетизмде жетекшілікке ие болды және көп ұзамай ағартушылыққа қол жеткізді. Ол Будданың көмекшісі Анандамен жиі дауласатын, себебі олардың мінез-құлқы мен көзқарастары әртүрлі болды. Аскетикалық, қатаң және қатал репутациясына қарамастан, ол қоғамдық мәселелерге және оқытуға қызығушылық танытты, кедейлерге деген қайырымдылығымен белгілі болды, бұл кейде оны қалыпты жағдайға қарсы тұратын тұлға ретінде көрсетуге себеп болды. Ол Будданың мәйітін өртеу рәсімінде маңызды рөл атқарды, Будданың ең үлкен ұлы ретінде әрекет етті, сондай-ақ кейінгі Бірінші Кеңестің жетекшісі болды. Ол Ананданың кеңеске қатысуына екіталай рұқсат берді және кейіннен оның жасаған қылмыстары үшін жазалады. Махакашьяпаның ерте буддалық мәтіндерде сипатталған өмірі ғалымдар тарапынан жан-жақты зерттелді, олар оның мәйіт өртеу рәсіміндегі рөліне, Анандаға қатысты рөліне және кеңестің тарихилығына күмәнмен қарады. Көптеген ғалымдар осы жазбалардың кейіннен Махакашьяпаның буддалық институттың құндылықтарын, монастырьдік тәртіп пен аскетикалық құндылықтарды атап көрсету үшін әшекейленгенін болжайды, Ананда мен басқа шәкірттердің құндылықтарына қарағанда. Қалай болғанда да, Махакашьяпа Будданың паринирванасынан кейін буддалық қауымның алғашқы күндері тұрақты монахтық дәстүрді орнатуға көмектескені анық. Ол Буддадан кейінгі алғашқы жиырма жыл ішінде монахтар қауымының ең ықпалды тұлғасы болғандықтан, іс жүзінде олардың басшысы болды. Осы себепті ол көптеген ерте буддистік мектептерде алғашқы патриарх ретінде қарастырылды және буддизм патриархтарының ұрпағын бастаған деп саналды. Көптеген пост-каноникалық мәтіндерде Махакашьяпа өмірінің соңында медитация күйіне еніп, тоқтатылған анимацияға түсуге шешім қабылдады, бұл оның дене қалдықтарының Куккуттапада деп аталатын таудың астындағы үңгірде Майтрея Будданың келуіне дейін сақталып қалуына себеп болды деп есептеледі. Бұл оқиға бірнеше секталар мен тәжірибелерге әкелді және кейбір буддистік елдерге ерте заманға дейін әсер етті. Ғалымдар оны Гаутама Будда мен Майтрея Будданы Махакашьяпаның денесі және Махакашьяпаның сүйегін жауып тұрған Гаутама Будданың киімі арқылы физикалық байланыстыру туралы әңгіме ретінде түсіндірді. Чан буддизмінде бұл есепке аздаған мән берілді, бірақ Махакашьяпаның ортодоксальдық жазбадан тыс Гаутама Буддадан ақыл-ойынан ерекше хабар алғандығы байқалды, бұл Чанның жеке басын анықтауға маңызды болды. Бұл жағдайда да шапан маңызды символ болды. Мәтіндер мен ұрпақтардағы рөлінен басқа, Махакашьяпа буддистік өнерде буддизмнің болашағына деген сенімділік пен үміт символы ретінде жиі бейнеленген.

Principal disciple of Gautama Buddha and leader at the First Council

Mahākāśyapa was one of the principal disciples of Gautama Buddha. He is regarded in Buddhism as an enlightened disciple, being foremost in ascetic practice. Mahākāśyapa assumed leadership of the monastic community following the parinirvāṇa (death) of the Buddha, presiding over the First Buddhist Council. He was considered to be the first patriarch in a number of Early Buddhist schools and continued to have an important role as patriarch in the Chan/Zen tradition. In Buddhist texts, he assumed many identities, that of a renunciant saint, a lawgiver, an anti establishment figure, but also a "guarantor of future justice" in the time of Maitreya, the future Buddhahe has been described as "both the anchorite and the friend of mankind, even of the outcast". In canonical Buddhist texts in several traditions, Mahākāśyapa was born as Pippali in a village and entered an arranged marriage with a woman named Bhadra Kapilānī. Both of them aspired to lead a celibate life, however, and they decided not to consummate their marriage. Having grown weary of the agricultural profession and the damage it did, they both left the lay life behind to become mendicants. Pippali later met the Buddha, under whom he was ordained as a monk, named Kāśyapa, but later called Mahākāśyapa to distinguish him from other disciples. Mahākāśyapa became an important disciple of the Buddha, to the extent that the Buddha exchanged his robe with him, which was a symbol of the transmittance of the Buddhist teaching. He became foremost in ascetic practices and attained enlightenment shortly after. He often had disputes with Ānanda, the attendant of the Buddha, due to their different dispositions and views. Despite his ascetic, strict and stern reputation, he paid an interest in community matters and teaching, and was known for his compassion for the poor, which sometimes caused him to be depicted as an anti establishment figure. He had a prominent role in the cremation of the Buddha, acting as a sort of eldest son of the Buddha, as well as being the leader in the subsequent First Council. He is depicted as hesitatingly allowing Ānanda to participate in the council, and chastising him afterwards for a number of offenses the latter was regarded to have committed. Mahākāśyapa's life as described in the early Buddhist texts has been considerably studied by scholars, who have been skeptical about his role in the cremation, his role toward Ānanda and the historicity of the council itself. A number of scholars have hypothesized that the accounts have later been embellished to emphasize the values of the Buddhist establishment Mahākāśyapa stood for, emphasizing monastic discipline and ascetic values, as opposed to the values of Ānanda and other disciples. Regardless, it is clear that Mahākāśyapa had an important role in the early days of the Buddhist community after the Buddha's parinirvāṇa, to help establish a stable monastic tradition. He effectively became the leader for the first twenty years after the Buddha, as he had become the most influential figure in the monastic community. For this reason, he was regarded by many early Buddhist schools as a sort of first patriarch, and was seen to have started a lineage of patriarchs of Buddhism. In many post canonical texts, Mahākāśyapa decided at the end of his life to enter a state of meditation and suspended animation, which was believed to cause his physical remains to stay intact in a cave under a mountain called Kukkuṭapāda, until the coming of Maitreya Buddha. This story has led to several cults and practices, and affected some Buddhist countries up until early modern times. It has been interpreted by scholars as a narrative to physically connect Gautama Buddha and Maitreya Buddha, through the body of Mahākāśyapa and Gautama Buddha's robe, which covered Mahākāśyapa's remains. In Chan Buddhism, this account was less emphasized, but Mahākāśyapa was seen to have received a special mind to mind transmission from Gautama Buddha outside of orthodox scripture, which became essential to the identity of Chan. Again, the robe was an important symbol in this transmission. Apart from having a role in texts and lineage, Mahākāśyapa has often been depicted in Buddhist art as a symbol of reassurance and hope for the future of Buddhism.

Бұрынғы буддалық мәтіндерде

Бірнеше мәтіндік дәстүрлердегі ерте буддалық мәтіндерде Махакашьяпаға жатқызылған онға жуық уағыз бірнеше мәтіндер жинағының ішінде жеке бөлім ретінде жинақталған. Пали дәстүрінде бұл Самиютта Никая деп аталатын жинақтың бір бөлігі, ал қытай буддалық мәтіндерінде бұл жинақ Самиюкта Агама деп аталады. Соңғы жинақта Махакашьяпаға арналған бөлімнің екі нұсқасы бар, олар Тайшо 2:99 және 2:100 ретімен нөмірленген. Қытайлық Экоттара Агама да Будда мен Махакашьяпаның кездесуін сипаттайтын, Пали Самиюттамен паралель жүретін T2:99 және T2:100, сондай-ақ оның Бакула монахымен кездесуі туралы бір үзіндіні қамтиды. Сонымен қатар, Муласарвастивада дәстүрінен шыққан Виная мәтіндері де тибет тілінде сақталған.

Ерте өмір

Пали мәтіндері бойынша Махакашьяпа Пиппали деген атпен брахман отбасында, қазіргі Үндістанның Магадха патшалығында орналасқан Махаттха ауылында дүниеге келген. Оның әкесі бай жер иесі болған, кейбір дереккөздерде Ньягродха, ал басқаларында Капила немесе Косиготта деп аталған; анасы Суманадеви болды. Оның денесінде Ұлы Адамның (;) отыз екі белгісі болған, буддизмде олар болашақ Будданың белгілері саналады. Жастығынан бастап, ол үйленбей, рухани өмірге бейім болған, бірақ әкесі оның үйленуін қалаған. Әкесін бекер ізденіске жіберу үшін, ол үйленуге келіскен, бірақ содан кейін әйелдің мүсінін жасап, әкесінен осы мүсінге ұқсайтын әйелді табуды сұраған. Дұрыс әйелді табу үшін мүсіннің төрт көшірмесі елдің түкпір-түкпіріне таратылған. Капиладан шыққан брахманның Бхадра Капилани деген қызы болған, ол да отбасылық өмірге қызығушылық танытпаған. Алайда, оның ата-анасы оның үйленуін қалаған, сондықтан анасының көңілін табу үшін ол жоғары тұрмыстық жағдайы бар отбасына үйленуге мүмкіндік беретін қасиетті құдайдың киелі орнына барып құрмет көрсетуге келіскен. Бірақ ол мүсінге жақындағанда, адамдар оның мүсінмен салыстырғанда нашар көрінгенін байқады. Оның сұлулығы туралы әңгіме тарады, және Пиппалидің отбасы оның жайлы білгеннен кейін, оған үйленуге ұсыныс жасалды. Содан кейін, әңгімелердің Пали нұсқасында, екеуі бір-біріне қызығушылықтарының жоқтығын білдіретін хаттар алмастырған, бірақ олардың хаттары ата-аналары тарапынан ұсталғандықтан, қалай болғанда да үйленуге мәжбүр болған. Мұласарвастивада нұсқасында Пиппали Бхадраға барып, кім екенін жасыра отырып, оның болашақ күйеуі оған жаман таңдау болады, себебі ол сезімдік ләззаттарға қызығушылық танытпайды деді. Ол да мұндай мәселелерге қызығушылық танытпайтынын айтты, содан кейін ол өзінің болашақ күйеуі екенін ашты. Екі нұсқада да екеуінің үйленуге және бойдақ өмір сүруге келіскендері айтылады, бұл Пиппалидің ата-анасын ренжітті. Пали нұсқасында Пиппали өте бай, көп хош иіс суларын қолданатын және көп жер мен көліктерге ие болған адам ретінде сипатталған. Кейіннен Пали нұсқасында Пиппали мен Бхадра егістік жерлерді жыртып жатқанда, жұмысшыларының арасында бір-бірін жеп жатқан жануарларды көрді. Олар осы көрініске қорқып, қайғырып, жалқау өмір сүруге бел буды. Мұласарвастивада нұсқасында Пиппалидің өз өмірінен бас тартуына жұмысшылардың аянышты көрінісі себеп болды. Олар бір-бірінен алшақтап, бір-біріне деген сезімдерін жоғалтып, әңгімелер мен өсек-аяңнан сақтану үшін әртүрлі жолдармен жүрді.

Pāli accounts relate that Mahākāśyapa was born Pippali in a brahmin family in a village called Mahātittha, in the kingdom of Magadha, present day India. His father was a wealthy landlord who in some sources is named Nyagrodha, and in other sources Kapila or Kosigotta; his mother was Sumanādevī. His body had some of the thirty two characteristics of a Great Man (; ), which in Buddhism are seen as the characteristics of a future Buddha. From his youth onward, he was inclined toward living a spiritual life rather than marrying, but his father wanted him to wed. To send his father on a wild goose chase, he agreed to marry but then produced a perfect golden statue of a woman, and asked his father to find him a woman that matched the statue. Four copies of the image were taken throughout the country to find the right woman. A brahmin from Kapila had a daughter called Bhadra Kapilānī , who had no interest in a family life either. However, her parents wanted her to marry, and to please her mother, she agreed to pay her respects to a shrine of a goddess known for granting a marriage in a high class family. When she approached the image, however, people noticed that the image appeared ugly compared to her. Her reputation of beauty spread, and soon after Pippali's family learned about her, she was offered in marriage to Pippali. Next, in the Pāli version of the story, the two exchanged letters to indicate their lack of interest, only to find their letters intercepted by their parents and being forced to marry anyway. In the Mūlasarvāstivāda version of the story, however, Pippali went to visit Bhadra, and without revealing his identity, told her that her future husband would be a bad choice for her, because he had no interest in sensual pleasures. She replied she also did not care for such matters, whereupon he revealed that he was her future husband. Both versions relate that the two agreed to marry and to live celibately, to the chagrin of Pippali's parents. Pippali is depicted in the Pāli version as very wealthy, using much perfume and possessing much land and chariots. Later, in the Pāli version, Pippali and Bhadra saw animals eating each other on the fertile fields as they were plowed by their workers. The sight brought pity and fear to them, and they determined to live mendicant lives instead, and leave the agricultural business behind. In the Mūlasarvāstivāda version, it was the pitiful sight of the workers instead which brought Pippali to leave his lay life. The two went their separate ways, as not to grow any attachment to each other, and to prevent gossip and disrepute.

Буддамен кездесу

Көп ұзамай Піппали Буддамен кездесіп, оны көргеннен кейін, оған деген құлшынысы артады және оның басшылығымен сангхаға қабылдануын сұрайды. Содан кейін ол Кашьяпа деп аталды. Оны қабылдағанда Будда практикада үш нұсқау берді: Кашьяпа, олардың мәртебесіне қарамастан, жолдастарына "қорқыныш пен құрмет сезімін" дамытуы керек; Кашьяпа Будданың ілімдерін мұқият тыңдап, оларды тәжірибеге енгізуі керек; және ол сақтандырып өмір сүруі керек. Екі адам кездескенде (немесе кейбір нұсқаларда, біраз уақыттан кейін) Махакашьяпа өзінің әдемі әрі қымбат шапанын Будданың шапанына, яғни жыртықтардан тігілген шапанға айырбастады. Бұл айырбас Будданың зор құрметінің белгісі ретінде қарастырылды. Бұл бұрын-соңды болмаған жағдай еді және Будда дүниеден өткеннен кейін Махакашьяпа Бірінші кеңеске төрағалық ететінін көрсетеді. Әртүрлі дәстүрлерде тек Махакашьяпа сияқты үлкен тобырлы адам ғана осы шапанды кие алады делінеді. Шапанның құнды болуының жалғыз себебі – оны Будда кигендігі еді. Оның өзі ешқандай құндылығына ие болған жоқ, себебі ол ең төменгі тектен шыққан, яғни зиратқа тасталған құл әйелдің мәйітінен алынған. Бұл Будданың Ұлы Бас Тартуынан кейін, ол орман ішіндегі аңшымен киім ауыстырған оқиғаны да еске түсіреді. Соңында, оның жыртық шапан екендігі Махакашьяпаның аскетикалық бейнесін нығайтты. Әртүрлі мәдениеттерде "алуға болмайтын мүлік", көбінесе мата, отбасының билігі мен сабақтастығының символы болды. Гаутама Будда Махакашьяпаға киімін беру арқылы осы шәкіртіне өте жоғары құрмет көрсетті. Махакашьяпа осы шапанды болашақ Буддаға жеткізу үшін сақтап қалды. Осылайша, шапан буддалық ілімдердің берілуін білдірді, ал Махакашьяпа Будданың тәлімінің жалғасуының символына айналды. Осы контексте, жыртық шапан сонымен қатар бірнеше азиялық мәдениеттерде жүктілік, туу, қайта туу, өмірдің өткіштігі және өліммен байланысты болды.

Shortly after that, Pippali met the Buddha, was struck with devotion when seeing him, and asked to be ordained under him. Thenceforth, he was called Kāśyapa. As he ordained him, the Buddha gave three directives to practice: Kāśyapa should develop a "lively sense of fear and regard" towards his fellow monastics, regardless of their status; Kāśyapa should attentively listen and practice the teachings of the Buddha (; ); and he should live in mindfulness. When the two met, (or in some versions, some time later) Mahākāśyapa exchanged his fine and expensive robe with that of the Buddha, a robe made of rags. The exchange came to be seen as a gesture of great respect the Buddha had made. It was unprecedented, and a sign that Mahākāśyapa would preside over the First Council after the Buddha's demise. Texts from different traditions suggest that only a person with the great merit as Mahākāśyapa would be able to wear the robe. The only reason the robe was highly valuable was that it had been worn by the Buddha. In itself it was not valuable, because it came from the lowest source, that is, a female slave's corpse discarded in a charnel ground. This also echoed an earlier exchange that took place after the Buddha's Great Renunciation, when he swapped his lay robes with a hunter in the forest. Finally, the fact that it was a rag robe contributed to the ascetic identity of the figure of Mahākaśyapa. Throughout cultures, "inalienable possessions", often textiles, were symbols of authority and continuity in a family. Gautama Buddha giving his robe to Mahākāśyapa in the latter's early monastic years demonstrated a deep sense of respect for this disciple. Mahākāśyapa was seen to safeguard this robe to pass on to the future Buddha. Thus, the robe came to represent a passing on of the transmission of Buddhist teachings, and Mahākāśyapa became a symbol of the continuity of the Buddha's dispensation. In this context, the rag robe was also associated in several Asian cultures with gestation, birth, rebirth, impermanence and death.

Монастырь өмірі

Будда Махакашьяпаға "көпшіліктің игілігі мен бақыты үшін" өзін-өзі жетілдіруге шақырды және оған аскетикалық тәжірибелерді қабылдауды ұсынды. Осыған сәйкес, Махакашьяпа он үш аскетикалық тәжірибені (оның ішінде шөл далада өмір сүру, тек қайыр-садақамен күштену және жыртық киім кию) қабылдады және тоғыз күнде ағартылған шәкірт (арахат) болды. Ол кезде оны "Ұлы Кашьяпа" деп атады, оның жақсы қасиеттері мен оны басқа монахтардан ерекшелеу үшін. Махакашьяпа Будданың ең құрметті шәкірттерінің бірі, тақуалықтың үлгісі болды. Будда оны аскетизмде және орманды мекендегендердің арасында ең озық деп бағалады. Ол табиғаттан тыс қабілеттерде (;) және медитациялық шоғырлануда (;) Буддаға тең болды. Ол өмірдің қарапайым қажеттіліктеріне қанағат ете біліп, қиындықтарды төзімділікпен қабылдады. Пали және қытай жинақтарындағы бір деректе Будда Махакашьяпаға қартайғанда аскетикалық тәжірибелерден бас тартып, Буддаға жақын өмір сүруге кеңес берді. Бірақ Махакашьяпа бас тартты. Будда одан себебін сұрағанда, Махакашьяпа осы тәжірибелердің өзіне пайдалы екенін айтты. Сондай-ақ, ол болашақ ұрпақ үшін үлгі бола алатынын жеткізді. Будда онымен келісіп, өзі ұзақ уақыт бойы мақтаған аскетикалық тәжірибелердің пайдасын растады. Пали және екі қытай жинағындағы екінші деректе Махакашьяпа Буддамен қарапайым жыртық киім киіп, қытай нұсқаларында айтылғандай, ұзын шашы мен сақалымен кездеседі. Басқа монахтар Махакашьяпаның ұстазымен кездескенде лайықты түрде киінбегеніне сын айтты. Бірақ Будда Махакашьяпаны мадақтап жауап берді. Қытай нұсқаларында Будда тіпті Махакашьяпаға өз орнын бөлісуге рұқсат берді, бірақ Махакашьяпа әдептілікпен бас тартты. Бірде Махакашьяпа ауырғанда Будда оны зияратқа барып, буддалық ілімді ұстанудағы тырысқандықтарын еске салды.

The Buddha exhorted Mahākāśyapa that he should practice himself "for the welfare and happiness of the multitude" and impressed upon him that he should take upon himself ascetic practices (, ). Accordingly, Mahākāśyapa took upon him the thirteen ascetic practices (including living in the wilderness, living only from alms and wearing rag robes) and became an enlightened disciple (arahat) in nine days. He was then called 'Kāśyapa the Great' , because of his good qualities, and to distinguish him from other monks with the same name. Mahākāśyapa was one of the most revered of the Buddha's disciples, the renunciant par excellence. He was praised by the Buddha as foremost in ascetic practices and a foremost forest dweller. He excelled in supernatural accomplishments (; ) and was equal to the Buddha in meditative absorption (; ). He is depicted as a monk with great capacity to tolerate discomfort and contentment with the bare necessities of life. In one discourse found in the Pāli and Chinese collections, the Buddha advised Mahākāśyapa that having grown old, he should give up ascetic practices and live close to the Buddha. Mahākāśyapa declined, however. When the Buddha asked him to explain, Mahākāśyapa said he found the practices of benefit to himself. He also argued he could be an example for incoming generations of practitioners. The Buddha agreed with him, and affirmed the benefits of ascetic practices, which he had himself praised for a long time. A second discourse found in the Pāli and two Chinese collections has Mahākāśyapa meet the Buddha as he was wearing simple rag robes and, according to the Chinese versions, his hair and beard long. Other monks criticized Mahākāśyapa for not looking appropriate when meeting his master. The Buddha responded by praising Mahākāśyapa, however. In the Chinese versions, the Buddha even went so far as to allow Mahākāśyapa to share his seat, but Mahākāśyapa politely declined. When Mahākāśyapa fell ill once, the Buddha went to visit him and reminded him of his efforts in practicing the Buddhist teaching.

Анандпен қарым-қатынасы

Махакашьяпа мен Ананда Будданың шәкірттері болды. Ананда Будданың жақын қызметшісі еді. Махакашьяпа ертедегі мәтіндерде Анандаға сын көзбен қараған ретінде бейнеленеді. Мысалы, бірде Махакашьяпа Ананданы қатты сөздермен сөккен, Ананданың көптеген жас монахтармен, олардың тәлімдік деңгейі төмен және жаман атқа ие болған топпен саяхаттап жүргеніне сын тартты. Ертедегі мәтіндерге сәйкес, Ананда бхикшуни (әйел монахтар) ордасын құрудағы рөлі оны бхикшунилер арасында танымал етті. Ананда оларға жиі үйретті, әйелдерді діни жолға шақырып, Махакашьяпа оны сынағанда, бірнеше бхикшунилер оны қорғауға тырысты. Тағы бірде, Будда дүниеден өткеннен кейін көп ұзамай, Махакашьяпа Ананданың қатысуымен бхикшунилерге үйретті. Сонда Стулананда есімді бхикшуни Махакашьяпаны сынға алды. Ол Махакашьяпаның Ананданың алдында сабақ беруінің жөнсіздігін айтты, өйткені Ананданы жоғары тұрған монах деп есептеді. Махакашьяпа Ананданың оған келісетінін сұрады, бірақ ол оны ақымақ әйел деп санады. Содан кейін Махакашьяпа Ананданы Будданың Махакашьяпаның көптеген жетістіктерін ашық мойындағанын мойындауға мәжбүр етті. Шри-Ланкалық ғалым Карулувинна бұл әрекетті Махакашьяпаның сангханың (монастырь қауымының) басшысы ретіндегі рөліне күмәндік тудырмау үшін жасағанын болжайды. Осыған ұқсас жағдайда Махакашьяпа Ананданы шәкірттеріне жауапкершілік алмағаны үшін сөккен. Бұл жағдайда Стулананда Махакашьяпаны осы үшін қатты сынға алды және оны буддалық емес діни сектаның жақтасы деп айыптады. Кейбір деректерде ол тіпті оның алдында киімін шешіп, оны қорлағандығы айтылады. Ол өзін Будданың адал шәкірті екеніне көндіруге тырысты, бірақ ол сәтті болмады. Көп ұзамай ол монахтық өмірден бас тартты.

Индолог Оскар фон Хинубердің пікірінше, Ананданың бхикшуниге жағымды көзқарасы Ананда мен Махакашьяпа арасындағы жиі даулардың себебі болуы мүмкін. Бұл даулар ақырында Махакашьяпаның Бірінші буддалық кеңесте Ананданы бірнеше бұзушылықтармен айыптауына және осы екі шәкіртке байланысты сангхада екі топтың пайда болуына әкелді. Жалпы, Махакашьяпа оңашалықты және жалғыздықты жақсы көретін адам ретінде танымал болды. Бірақ ұстаз ретінде ол өзін және басқаларын жоғары стандарттарға сай ұстаған қатал тәрбиеші болды. Ол құрметке лайық болды, бірақ сонымен қатар өзгелерге құрмет көрсетуге лайық екенін білдіретін өткір сыншы ретінде де қарастырылды. Анандамен салыстырғанда, ол әлдеқайда суық және қатаң, бірақ сонымен қатар бейтарап және бейжаз болды. Дінтанушы Рейко Онума бұл сипаттағы айырмашылықтар Махакашьяпа мен Ананда арасындағы оқиғаларды бхикшуниге қатысты жақтастық немесе қарсылықтан гөрі жақсы түсіндіреді деп санайды. Пали ғалымы Руне Йоханссон (1918–1981) Махакашьяпа, Ананда және бхикшунилерге қатысты оқиғалар буддизмде ағартылған шәкірттердің де қателіктер жасауы мүмкін екенін көрсетеді деп мәлімдеді. Алайда, буддалық зерттеулер ғалымы Бхикху Аналайо Махакашьяпаның Анаданы жақындықтан бас тартуға үйрету үшін осылай істегенін және бхикшунилерді Анаданың өзіне қалдырғанын болжайды.

Мұғалім және тәлімгер

Пали мәтіндерінде Будда Махакашьяпаны монахтарды белсенді және құлшынысты өмір сүруге шақыруда өзіне тең санағандығы және Будда оны тәлім беру арқылы жай адамдарға сенім себу қабілеті үшін мақтағандығы айтылған. Карулувинна Будда Махакашьяпаны сангханың басшысы ретінде кейінірек алатын рөліне дайындаған болуы мүмкін деп санайды. Самьютта баяндамаларында Пали және оның қытай тіліндегі параллельдерінде Махакашьяпа таза және жанашырлық ниетпен ілімді оқытудың үлгісі ретінде көрсетілген. Дінтанушы ғалым Шейн Кларк көптеген мәтіндерде бейнеленген аулақ және қатал аскет туралы толық сурет берілмейді дейді. Аналайоның айтуынша, ол қоғамдық мәселелерге белсенді түрде араласқан, доктринаны оқытуға уақыт жұмсаған және басқа монахтарды аскетизмге көндірген. Бұл оның Бірінші Кеңестің басшысы ретінде атқаратын рөлінен де көрінеді. Санскрит тіліндегі Махакармавибхангада Махакашьяпа маңызды оқыту жұмыстарын жүргізгені және Буддизмді солтүстік-батыстағы адамдарға Авантиден бастап жеткізе алғаны айтылған. Алайда, оның қатаң оқытуы және адамдарды таңдап үйретуі оның оқыту стиліне басқа монахтар мен бхикшунилердің сынына ұшырады: ол, әсіресе бхикшунилер арасында танымал емес еді. Аналайоның айтуынша, бұл оның біртіндеп оқытудан бас тартуына себеп болды. Махакашьяпада және Бакула шәкіртінде көрініс тапқан аскетикалық құндылықтармен жарыққан шәкірттің осындай идеалы ертедегі буддистердің кейбір топтарының сезімдері мен бейімділіктерін бейнелеуі мүмкін. Кларк Махакашьяпаның тәуелсіз аскет ретіндегі бейнесі ертедегі буддистердің оны жалпы жұртшылыққа «брендтеу» тәсілі болды дейді. Монастырь тәртіптері туралы Муласарвастивада мәтіндерін зерттей отырып, Кларк Махакашьяпаға қатысты «үй ішіндегі» көзқарас бар екенін атап өтті, бұл оның бұрынғы әйелімен жиі қарым-қатынаста болғанын көрсетеді. Махакашьяпа Будданың басшылығымен діни қызметке қабылданғаннан кейін көп ұзамай ол өзінің бұрынғы әйелі Бхадрамен кездесті, ол Ниргранта Пуранның басшылығымен жалаңаш аскеттер орденіне қосылған еді. Махакашьяпа оған аянып, оны буддалық бхикшуни ретінде қабылдауға көндірді. Алайда, ол әлі де жиі мазаланды, бірақ енді тек сыртқа шыққан кезде ғана. Бхадра ауылдарға барып қайыр-садақа сұраған кезде осылай болғандықтан, Махакашьяпа Буддадан күнделікті ол алған қайыр-садақаның жартысын оған беруді сұрады, сондықтан оған енді қайыр-садақа алуға қажеті жоқ. Алайда оның әрекеттері «Алтылар тобы» деп аталатын монахтар тобының, сондай-ақ Стулананданың сынына ұшырады. Бұл монахтар өздерінің жаман мінез-құлқымен танымал болғанымен, Кларк олардың сыны «аскеттік бейімділікке иелерге деген жалпы монахтық екіталайлықты» білдіреді деп санайды. Стулананда туралы жазған Онума Стулананда ертедегі буддалық монахтықта кеңінен қолданылатын ажырасу мен бас тарту идеясына қарсы шыққандығын айтады, сондықтан ол Махакашьяпа мен Бхадраны жек көреді. Ол Махакашьяпаны жиі сынға алды, тіпті ол әдеттегі аскетикалық тәуелділікпен әрекет етпегенде де. Осыған қарамастан, Махакашьяпа бұрынғы әйеліне басшылық етуді жалғастырды, ал ол кейін архатқа жетті. Ол өзінің бұрынғы күйеуінің сыйлықтарын, шындықты ортақ көруін және рухани достығын мақтады. Алайда Махакашьяпа өзінің өлеңдерінде оны атаған жоқ. Махакашьяпа кейде басқа да жетекші монахтармен ілімдер бойынша кеңес алған. Будда дінінен тыс секталардың ұстаздары ақсақал Шарипутрадан жауапсыз қалған сұрақтар туралы сұрағаннан кейін, ол Махакашьяпадан Будданың бұл сұрақтарға неге ешқашан жауап бермегенін сұрады. Тағы бір жолы Шарипутра одан буддалық ілімдерді жүзеге асырудағы күш-жігерді дамыту туралы кеңес сұрады. Махакашьяпа сондай-ақ Шрона Котикарнаның ұстазы және отбасының досы, кейіннен оның упадхьяясы болды. Ол оған Аттахавагганы үйретті, кейін Шрона оны оқумен танылды. Махакашьяпаның мұғалімдік рөлінің тағы бір қыры - оның кедейлерге деген жанашырлығы. Көптеген деректерде оның кедейлерге өздеріне көмек көрсету және өзін қамтамасыз ету мүмкіндігіне қол жеткізу үшін қалай тырысқаны сипатталады. Мұндай донорлар оған әдетте екінші қол тамақпен қамтамасыз ететін, бұл сол кездегі брахманизм мәдениеті бойынша таза емес деп саналған. Осы донорлардан тамақ алу арқылы Махакашьяпа олар үшін лайықты алаң деп саналды, немесе басқаша айтқанда, олар үшін лайықты болуға және «жаман кармаларын жеңуге» мүмкіндік болды. Бірде ол өмірінің соңына жеткен кедей әйелді іздеді, жай ғана оған аздап сыйлық беру мүмкіндігін беру үшін. Басында ол батыл болмады, себебі тамақтың сапасы тым төмен деп ойлады, бірақ Махакашьяпа күтіп тұрғанда, ол оның өзі үшін келгенін түсінді және сыйлады. Дінтанушы ғалым Лиз Уилсон осы жомарттық туралы есептердің буддалық емес ведалық құрбандық сенімдеріне ықпал еткенін айтады, онда құрбан ететін және құрбан етілген байланысты, ал сыйлық сыйлық берушінің бір бөлігін қамтиды. Өздерінен бір нәрсе берген донорлар жаңа өзін-өзі алады және монахтық қабылдаушы арқылы тазартады. Бір есепте, мәйіп әйел тамақ ішіндегі саусағын кездейсоқ түсіріп алады. Махакашьяпа оны қабылдап, оны жеп қояды. Бұдан әрі, Махакашьяпаның кедей адамдарға лайықты болуға мүмкіндік беруі құдайлар немесе бай саудагерлер сияқты табиғи немесе ерекше донорлардың кедейлермен бәсекелесуімен күшейтіледі, ал Махакашьяпа тек кедейлерді ғана қабылдайды. Бір баяндамада ол тіпті басқа монахтарға «жоғары туған отбасыларға» барудан аулақ болуға кеңес береді. Махакашьяпаға сыйлық беру арқылы кедей донорлар лайықтылық арқылы жоғары мәртебеге және күшке ие болады. Уилсон былай деді: «Махакашьяпаның көзіндегі мінсіз донор - беруге ең азы бар донор». Махакашьяпаның кедейлерден сыйлық қабылдауға және жоғары тұрған немесе табиғи донорлардан бас тартуға талап етуі Махакашьяпаның бейнеленген анти-элиталық сипатының бір бөлігі болды. Бұл оның ұзын шашы мен сақалын да қамтиды. Бір мәтінде Махакашьяпаның жоғары мәртебелі донорларды бас тартуы Будданың сыйлықтарды қабылдамау туралы ережені шығаруына әкелді.

Pāli texts state that the Buddha regarded Mahākāśyapa as his equal in exhorting monks to lead active and zealous lives, and the Buddha praised him for his capacity to instill faith in lay people by teaching. Karaluvinna believes that the Buddha may have been grooming Mahākāśyapa for his later role as leader of the saṃgha. In the Saṃyutta discourses featuring Mahākāśyapa in the Pāli and its Chinese parallels, Mahākāśyapa is raised as an example of teaching doctrine from a pure and compassionate intention. Religion scholar Shayne Clarke argues that the aloof and austere ascetic as he is presented in most texts does not provide a complete picture. Anālayo notes that he did take an active concern in community matters, spent time teaching doctrine and persuaded fellow monastics to practice asceticism. This is also shown in his role as leader of the First Council. The Sanskrit Mahākarmavibhaṅga states that Mahākāśyapa carried out important teaching work, and was able to bring Buddhism to the people in the northwest, starting with Avanti. However, because of his stern tone of teaching and his being selective in people to teach, his teaching style came under criticism by other monks and bhikṣunīs: he was not popular, especially among bhikṣunīs. This caused him to gradually withdraw from teaching, Anālayo argues. Such an ideal of an enlightened disciple with ascetic values, as depicted in Mahākāśyapa and in a more extreme form in the disciple Bakkula, could reflect sentiments and inclinations among some groups of early Buddhists. Clarke argues that the image of Mahākāśyapa as a detached ascetic was the way he was "branded" by the early Buddhists to the public in general. Studying Mūlasarvāstivāda texts of monastic discipline, Clarke points out that there is also an "in house" perspective on Mahākāśyapa, which shows that he interacted with his former wife turned bhikṣunī frequently to mentor her. Shortly after Mahākāśyapa became ordained under the Buddha, he met his former wife Bhadra, who had joined an order of naked ascetics led by Nirgrantha Pūraṇa She was regularly targeted for rape by her fellow ascetics, however. Mahākāśyapa pitied her and persuaded her to become ordained as a Buddhist bhikṣunī instead. Nevertheless, she was still harassed often, but now only when going outside. Since this happened when Bhadra went out in villages to obtain alms, Mahākāśyapa requested the Buddha's permission to daily give half of the alms food he had gained to her, so she did not need to go out anymore. His actions came under criticism, however, from a group of monks called the Group of Six, as well as Sthūlanandā. Although these monastics were known for their misbehavior, Clarke thinks their criticism was probably indicative of "the general monastic ambivalence toward those of an ascetic bent". Writing about Sthūlanandā, Ohnuma says that Sthūlanandā went against the idea of detachment and renunciation as generally advocated in early Buddhist monasticism, which is why she hated Mahākāśyapa and Bhadra. She expressed criticism of Mahākāśyapa often, even when he did not act with typical ascetic detachment. Regardless, Mahākāśyapa continued to guide his former wife and she attained arhat afterwards. In a poem attributed to her, she praises her ex husband's gifts, shared vision of the truth and spiritual friendship. Mahākāśyapa did not mention her in his poems, though. Mahākāśyapa was sometimes consulted by other leading monks on points of doctrine. After some teachers from non Buddhist sects asked the elder Śāriputra about the unanswered questions, he consulted with Mahākāśyapa as to why the Buddha had never given an answer to these questions. At another occasion, Śāriputra consulted him about developing efforts in the practice of Buddhist teachings. Mahākāśyapa was also Śroṇa Koṭikarṇa's teacher and friend of the family, and later his upādhyāya He taught the Aṭṭhakavagga to him, and later Śroṇa became well known for the recitation of it. Another aspect of Mahākāśyapa's role as teacher was his compassion for the poor. Numerous accounts describe how he went out of his way to give impoverished donors the chance to give to him and support him in his livelihood. Such donors would typically provide him with secondhand food, which in the culture of Brahminism at the time was considered impure. By receiving food from these donors, Mahākāśyapa was considered a field of merit for them, or, in other words, an opportunity for them to make merit and "vanquish their bad karma". In one case, he sought out a very poor woman who was at the end of her life, just to give her an opportunity to give a little. At first she did not dare to because she felt the food's quality was too low, but when Mahākāśyapa kept waiting, she eventually realized he had just come for her, and gave. Religion scholar Liz Wilson argues that these accounts of generosity have been influenced by pre Buddhist beliefs of Vedic sacrifice, in which the sacrificer and the sacrificed are connected, and the offering contains something of the person offering. By giving something of themselves, the donors acquire a new self, and purify themselves by means of the monastic recipient. In one account, a leprose person accidentally lets her finger fall off in a bowl of food she is offering. Mahākāśyapa accepts and consumes the offering anyway. Further, Mahākāśyapa's choice for poor people to make merit is further amplified by having supernatural or extraordinary donors like deities or a wealthy merchant compete with the poor, and Mahākāśyapa accepting only the poor as donor. In one discourse, he even advises other monastics against visiting "high born families". The poor donors making an offering to Mahākāśyapa thus become empowered with a high status and power through their merit making. Wilson surmises, "[t]he perfect donor, in Mahakassapa's eyes, is the donor who has the least to give ". Mahākāśyapa's insistence on accepting offerings from the poor and refusing those from high standing or supernatural donors was part of the anti establishment character with which Mahākāśyapa is depicted. This also includes his long hair and beard. In one text, Mahākāśyapa's refusal of high profile donors led to the Buddha issuing a rule that donations must not be refused.

Буддаға соңғы құрмет

Будданың соңғы күндері және Нирванаға өтуі туралы ерте Пали мәтіндеріне сәйкес, Махакашьяпа Будданың паринирванасы (; өлім және толық Нирванаға қол жеткізуі) туралы жеті күннен кейін білді. Ол сапардан демалып, көптеген монахтармен бірге болғанда, көктен келген коралл ағашының гүлін алып жүрген аживика аскетімен кездесті. Ол гүл туралы сұрағанда, Будда дүниеден өткен Кусинагараның барлық аймағы осы гүлмен жабылған екен. Дегенмен, кейбір тибеттік дереккөздерде Махакашьяпаның Будданың дүниеден өткенін жер сілкінісі арқылы білгені айтылады. Пали мәтіндерінде Махакашьяпа жеті күннен кейін Кусинагараға жету үшін Пава тауынан кері қайтты. Ал тибеттік мәтіндерде Махакашьяпа патша Аджаташатру Будданың қазасын естіп, шоктан қайтыс болуы мүмкін деп уайымдады. Сондықтан ол сарайдағы брахманды ескертіп, патшаның өлімін болдырмауға көмектесті. Ғали ақыр соңында Кусинагараға бет бұрды. Осыдан кейін Кусинагара халқынан шыққан малла тайпасы Будданың мәйітін өртегісі келді, бірақ оларға мүмкін болмады. Пали мәтіндері бойынша, монах Ануруддха оларға Махакашьяпа келгенге дейін құдайлардың өрт сөндіруге кедергі келтіргенін түсіндірді, ал VI ғасырлық қытай буддалық мәтіндері Будданың рухани күшінің кешігуге себеп болғанын айтады. Одан әрі, Махакашьяпа Будданың аяқтарына "терең және жылы құрметпен" сәлем берді. Будданың аяқтары сандықтан керемет түрде шығып, денесі көп қабаттаған маталармен оралған еді. Ол аяқтаған соң, өрт өздігінен тұтанды, бірақ кейбір нұсқаларда Махакашьяпа өзі өрт сөндірді, бұл Үндістандағы ең үлкен ұлдың дәстүрлі рөлі еді. Буддолог Андре Баро (1921–1993) Махакашьяпаның Будданың паринирванасын білуі және өрт сөндіруінің эпизодын монахтар тәртібінің авторлары б.з.б. V, IV және III ғасырларда Махакашьяпаның беделін арттыру үшін қосымша жасаған көркемдеу деп есептеді. Баро Махакашьяпаның Будданың кремациясына қатыспағанын және Пава арқылы Кусинагараға бірнеше сағаттық сапармен баруға болатындығын айтты. Дегенмен, кешігу және Махакашьяпаның ақыры өрт сөндіруінің оқиғасы Махакашьяпаға деген құрметті көрсетеді, өйткені ол Будданың үйретісінің ең маңызды мұрагері саналды.

According to the early Pāli discourse about the Buddha's last days and passing into Nirvāṇa , Mahākāśyapa learnt about the Buddha's parinirvāṇa (; death and attainment of final Nirvāṇa) after seven days. He was resting from a journey with a following of monks when he met an ājīvika ascetic who was carrying a flower from a coral tree which originated from heaven. He asked him about the flower, and it turned out that the entire area of Kuśinagara , where the Buddha had passed away, was covered in it. According to some Tibetan sources, however, Mahākāśyapa knew of the Buddha's passing because of an earthquake. In the Pāli texts, Mahākāśyapa then rushed back from the Pāva Mountain to arrive in Kuśinagara seven days later. But in the Tibetan texts, Mahākāśyapa was concerned that King Ajātaśatru might die of shock when he heard of the Buddha's passing. He therefore warned a brahmin who worked at the court, who was able to prevent the king from dying. Only then did he proceed to Kuśinagara. It turned out the Malla people from Kuśinagara had attempted to light the funeral pyre of the Buddha but were unable to. Pāli accounts state that the monk Anuruddha explained to them that deities prevented the funeral pyre from being lit until the arrival of Mahākāśyapa, although sixth century Chinese Buddhist texts say it was the spiritual power of the Buddha instead which caused the delay. The accounts continue that Mahākāśyapa paid "deep and tender homage" at the Buddha's feet. The Buddha's feet miraculously emerged from the coffin, in which the Buddha's body was enshrouded with many layers of cloth. As soon as he had finished, the pyre lit spontaneously, although in some versions, Mahākāśyapa lit the pyre himself in the traditional Indian role of the eldest son. Buddhologist André Bareau (1921–1993) regarded the episode of Mahākāśyapa learning of the Buddha's parinirvāṇa and his lighting of the pyre as an embellishment that was inserted by authors of monastic discipline over the fifth, fourth and third centuries BCE, to emphasize the person of Mahākāśyapa. Bareau reasoned that Mahākāśyapa did not attend the Buddha's cremation in the original version, and that Mahākāśyapa could have taken a route of just a few hours via Pāva to Kuśinagara. Regardless, the story of the delay and of Mahākāśyapa eventually lighting the funeral pyre indicates how much Mahākāśyapa was respected, as he was regarded as the most important heir to the Buddha's dispensation.

Жазбалар

Будда паринирванаға (өлімге) жеткенде және Махакашьяпа 120 жасқа толғанда, Буддамен бір рет кездескен немесе ағартушылыққа жеткен шәкірттердің саны азайып барады. Кейбір монахтар, соның ішінде Субхадра есімді монах, енді өздері қалаған нәрселерді істей алатындарына қанағаттанды, себебі олардың ұстазы Будда енді оларға ештеңеден тыйым салмайтын. Кейбір қытай және тибет мәтіндерінде көптеген шәкірттердің арасында күмәнділік пен алаңдаулық болғаны айтылады. Санскрит тіліндегі Ашокавадана және қытай тіліндегі Махапраджапарамиташастрада көптеген ағартылған шәкірттер оқытуды тоқтатып, дүниені тастап, паранирванаға жетуді қалағаны жазылған. Бұл Махакашьяпаны қорқытты, ол өзінің шәкірттерін осы дүниеден кетуден тоқтатуға тырысты. Будданың сөздерін жазу және монахтар тәртібін сақтау үшін Махакашьяпа Бірінші буддалық кеңес құрды. Мәтіндерге сәйкес, Бірінші буддалық кеңес Раджагрхадағы (қазіргі Раджгир) Саптапарнагуха деп аталатын үңгірде өтті, ол көптеген буддалық дәрістердің орны болған. Будда қайтыс болғаннан кейін алғашқы жаңбырлы кезеңде Махакашьяпа Ананданы осы кеңесте өкіл ретінде, ол естіген дәрістерді айтуға шақырды. Бірақ, кеңеске тек архаттардың қатысуына рұқсат берілді, себебі жақтастық немесе секталық сияқты бейімділік шәкірттердің естелігін бұрмаламауы керек еді. Ананда әлі ағартушылыққа жете қоймаған еді. Сондықтан Махакашьяпа Анандаға әлі қатысуға рұқсат бермеді. Ол Ананданың кеңесте болуын қажет деп білгенімен, ережеден ерекшелік жасау арқылы бейтарап болғысы келмеді. Муласарвастивада дәстүрі бойынша, Махакашьяпа бастапқыда Анандаға кеңес кезінде көмекші қызметкер ретінде қатысуға рұқсат берді, бірақ содан кейін Анурудданың әлі ағартылмағанын көрген кезде оны алып тастауға мәжбүр болды. Алайда, сол түні Ананда аянға жете алды. Келесі күні таңертеңгілік кеңес басталғанда, Махакашьяпа монахтар мен бхикшунилер үшін монахтар тәртібі туралы мәтіндерді құру үшін Упалиден сұрады. Анандаға дәрістерді айту және қайсысы шынайы, қайсысы жалған екенін анықтау үшін кеңес берілді. Махакашьяпа әр дәрістің Ананда қай жерде, қашан және кімге берілгенін тізімдегенін сұрады. Содан кейін жиналыс Ананданың естеліктері мен айтқан сөздері дұрыс деп келісті, содан кейін дәрістер жинағы аяқталды және жабылды деп саналды. Кейбір нұсқаларда Абхидхарма осы кеңес кезінде немесе оның алғысы Мәтрка кезінде стандартталған. Кейбір мәтіндерде оны Махакашьяпа қарады, ал басқа мәтіндерде Ананда немесе Шарипутра деп айтылады. Оқи отырыс барысында бір мәселе көтерілді. Будданың паринирванасына дейін ол Анандаға қажет болған жағдайда, ескі ережелерді оның өлімінен кейін жоюға болатынын айтқан. Енді Будданың ескі ережелерді айтқаны не деген сұраққа жауап беру керек болды. Кеңеске қатысқан монахтар бірнеше мүмкіндіктерді талқылады, бірақ ол шешілмеді. Сангханың беделін түсіруді және будда еместердің сын-пікірін болдырмау үшін Махакашьяпа тәртіп ережелерін жоюға қарсы болды. Кеңестен кейін Махакаяпа монахтар Гавампати мен Пурананың кеңестің нәтижелерін мақұлдауына тырысты, бірақ екеуі де бұл мәселе туралы өз пікірлерін білдірмеуді жөн көрді. Сол кеңесте Анандаға Махакашьяпа және сангганың басқа мүшелері әйелдерге монахтар тәртібіне кіруге мүмкіндік бергені үшін айып тағылды. Бұған қоса, ол Буддадан монахтар тәртібінің қандай қылмыстарын ескермеуге болатынын нақтылауды сұрауға ұмытқандығы үшін; Будданың киіміне аяқ басқандығы үшін; Будданың өлгеннен кейін әйелдерге оның денесін құрметтеуге рұқсат бергені үшін, ол дұрыс жабылмаған және оның денесі олардың көз жастарымен ластанған; және Буддадан өмір сүруін жалғастыруды сұрамағандығы үшін айыпталды. Ананда бұларды кінә деп танымады, бірақ ол "қадірлі ақсақал монахтардың пікіріне сеніп", ресми мойындауға келісті.

When the Buddha had attained parinirvāṇa (death), and when Mahākāśyapa was reportedly 120 years old, the number of disciples that had once met the Buddha or had attained enlightenment was shrinking. Some monks, among them a monk called Subhadra , expressed satisfaction that they could now do as they pleased, because their teacher the Buddha was no longer there to prohibit them from anything. Some Chinese and Tibetan texts state that there was "doubt and consternation" among many disciples. The Sanskrit Aśokavadāna and the Chinese Mahāprajñāpāramitāśāstra say that many enlightened disciples wished to stop teaching, leave the world behind and attain paranirvāṇa. This alarmed Mahākāśyapa, and he successfully attempted to stop his fellow disciples from leaving the world. To record the Buddha's discourses and preserve monastic discipline, Mahākāśyapa set up the First Buddhist Council. According to the texts, the First Buddhist Council was held in a cave called Saptaparṇaguhā in Rājagṛha (, present day Rajgir), which was the site of many Buddhist discourses. In the first rains retreat (, ) after the Buddha had died, Mahākāśyapa called upon Ānanda to recite the discourses he had heard, as a representative on this council. There was a rule issued, however, that only arhats were allowed to attend the council, to prevent bias like favoritism or sectarianism from clouding the disciples' memories. Ānanda had not attained enlightenment yet. Mahākāśyapa therefore did not yet allow Ānanda to attend. Although he knew that Ānanda's presence in the council was required, he did not want to be biased by allowing an exception to the rule. The Mūlasarvāstivāda tradition adds that Mahākāśyapa initially allowed Ānanda to join as a sort of servant assisting during the council, but then was forced to remove him when the disciple Anuruddha saw that Ānanda was not yet enlightened. Nevertheless, that night, Ānanda was able to attain enlightenment. When the Council began the next morning, Mahākāśyapa questioned Upāli, to establish the texts on monastic discipline for monks and bhikṣuṇis. Ānanda was consulted to recite the discourses and to determine which were authentic and which were not. Mahākāśyapa asked of each discourse that Ānanda listed where, when, and to whom it was given. Then the assembly agreed that Ānanda's memories and recitations were correct, after which the discourse collection (, ) was considered finalized and closed. In some versions of the account, the Abhidharma was also standardized during this council, or rather its precursor the Mātṛka. Some texts say it was Mahākāśyapa who reviewed it, and other texts say it was Ānanda or Śāriputra. During the recitations, one problem was raised. Before the Buddha's parinirvāṇa, he had mentioned to Ānanda that, if required, minor rules could be abolished after his passing. Now the question remained what the Buddha had meant when he said minor rules. The monks present at the council discussed several possibilities, but it was not resolved. To prevent disrepute of the saṃgha and criticism from non Buddhists, Mahākāśyapa opposed to abolish any rules of discipline. After the council, Mahákáyapa attempted to have the monks Gavāmpati and Purāṇa approve the results of the council, but both preferred not to give their opinion about the matter. During the same council, Ānanda was charged for an offense by Mahākāśyapa and other members of the saṅgha for having enabled women to join the monastic order. Besides this, he was charged for having forgotten to request the Buddha to specify which offenses of monastic discipline could be disregarded; for having stepped on the Buddha's robe; for having allowed women to honor the Buddha's body after his death, which was not properly covered, and during which his body was sullied by their tears; and for having failed to ask the Buddha to continue to live on. Ānanda did not acknowledge these as offenses, but he conceded to do a formal confession anyway, " in faith of the opinion of the venerable elder monks".

Тарихилығы

Бірінші кеңестің ең танымал нұсқасы – Махакашьяпаның басшысы болуы. Алайда, Сарвастивада, Муласарвастивада және Махисасака дәстүрлерінің мәтіндері бұл Аджната Каундинья болғандығын айтады, өйткені Каундинья ең аға шәкірт болған. Буддолог Жан Прилюски (1885–1944) ең алғашқы жазбалар Каундиньяны сангханың басына орналастырды және бастапқыда Махакашьяпаның әкімшілік немесе жетекші рөлі болмаған, кәдімгі тұлға болды деп мәлімдеді. Алайда, оның күмәнсіз аскет-әулие сияқты беделіне байланысты, Махакашьяпа Каундиньяның кремация және Бірінші кеңес кезіндегі көшбасшы рөлін алмастырды. Дегенмен, Прилюскидің теориясы, ол атап өткен үш мәтіндік дәстүрдің ең көнесі екенін қолдау қиын деген негізде сынға ұшырады. Соған қарамастан, Баро Субхадрамен болған оқиғаның Махакашьяпаның кеңес шақыруына әкелгенін, ертедегі буддалық мәтіндердің барлық дәстүрлерінде кездесетін ертерек болса да, кейінірек енгізілгенін дәлелдеді. Ол мұны Будданың өлімінен кейін, б.з.д. V ғасырдың соңында Махакашьяпаны дәріптеу үшін монастырь пәнінің мәтіндерінің авторлары енгізгенін сенді. Дәстүр бойынша, Бірінші кеңес жеті айға созылды. Алайда, 19 ғасырдың соңынан бастап көптеген ғалымдар Бірінші кеңестің тарихилығын күмәнді деп санайды. Кейбір ғалымдар, мысалы шығыстанушы Иван Минаев (1840–1890), Будда қайтыс болғаннан кейін жиналыстар болғанын ойлады, бірақ тек негізгі кейіпкерлер мен Бірінші кеңеске дейінгі немесе кейінгі кейбір оқиғаларды тарихи деп қарастырды, ал кеңестің өзі емес. Бареу және индолог Герман Олденберг (1854–1920) сияқты басқа ғалымдар Бірінші кеңестің есебі Екінші кеңестен кейін жазылған және Екінші кеңестің есебіне негізделген болуы мүмкін деп санайды, өйткені Будданың өлімінен кейін шешілетін үлкен проблемалар немесе Бірінші кеңесті ұйымдастырудың басқа қажеті болған жоқ. Ал археолог Луи Фино (1864–1935) және индолог Обермиллер Евгений Евгеньевич (1901–1935) Пали мәтіндері мен санскрит дәстүрлері арасындағы сәйкестіктен Бірінші кеңестің есебі шынайы деп ойлады. Шығыстанушы Луи де Ла Валле Пуссен (1869–1938) және индолог Налинакша Датт (1893–1973) оны тарихи деп санайды, бірақ тәртіптің қарапайым оқу түрінде (Датт бойынша, «кіші ережелерді» реттеу үшін), сөйлемдердің толық шолуымен толық кеңес емес. Индолог Ричард Гомбрич, Бхикхус Сужато мен Брахмалидің дәлелдеріне сәйкес, Кеңес «жақсы мағынасы бар» деп санайды. Олар кеңес тарихи деп санайды, өйткені монахтар тәртібінің барлық белгілі нұсқалары оны байланыстырады. Кейбірлері, мысалы, Тхеравада діні, Абхидхарманы өздерінің есептеріне енгізбейді, тіпті бұл олардың жеке басын танудың маңызды бөлігі болса да. Бұл есептердің тарихи сипатын көрсетеді. Индолог Эрих Фрауваллер (1898–1974) буддалық ерте айтыстарда Махакашьяпа туралы аз айтылатынын, әсіресе Анандамен салыстырғанда, атап өтті. Алайда, Бірінші кеңес туралы есептерде Махакашьяпа өте көрнекті болып көрінеді, ал Ананда кішірейтіледі және оған әлдеқайда аз несие беріледі. Фраувалнер бұл екі тұлғаның ұстанымына қатысты «дәстүрді терең өзгерту мен қайта бағалау» деп дәлелдеді. Бұған ұқсас, буддалық зерттеулер жөніндегі ғалым Джонатан Силк ең алғашқы қытай аудармаларында Махакашьяпа есімінің елеусіз қалғанын айтады. Рей пали мәтіндері мен басқа да ерте мектептердің мәтіндері арасында айырмашылық бар деп айтады: Пали нұсқасында Махакашьяпа – әлдеқайда қарапайым адам, ол Моласарвастивада пәнінен және Махавасту сияқты мәтіндерге қарағанда әлдеқайда аз табиғаттан тыс күш пен моральдық билікпен суреттеледі. Пали тілінде орманнан бас тартуға баса назар аударған кейбір мәтіндер болса да, бұл Махакашьяпаның монастырлық мекемелердің пали тіліндегі тарихындағы жалпы рөліне қарама-қайшы келетін бөлшекті элементтер. Фон Хинубер, Прилюски және Баро Ананданың собор кезінде айыптау туралы жазбалары ерте буддалық мектептер арасындағы бәсекелестікке, яғни баяндамаларға және монастырлық тәртіпке баса назар аударған мектептерге байланысты шиеленісті көрсетеді деп дәлелдеді. Бұл айырмашылықтар әр дәстүрдің жазбаларына әсер етті: мысалы, Пали және Махисасака мәтіндік дәстүрлері Ананданы Сарвастивада дәстүріне қарағанда көбірек сынға алатын Махакашьяпаны бейнелейді, бұл алдыңғы дәстүрлердің тарапынан тәртіпті артық көретінін және соңғысына сүйіспеншілік білдіретінін көрсетеді. Махапариниббан Суттаның әртүрлі мәтіндік дәстүрлерінің алты рецензиясын кеңінен талдап, Баро мәтіннің екі қабатын ажыратты, б.з.б. V ғасырға жататын, баяндамаларға баса назар аударған авторларға тиесілі, екіншісі, көбінесе б.з.б. IV және III ғасырларға жататын, тәртіпке баса назар аударған авторларға тиесілі; алғашқысы Ананданың бейнесін, екіншісі Махакашьяпаның бейнесін баса көрсетеді. Буддолог Андре Миго (1892–1967) ең көне мәтіндердің (б.з.б. V ғасыр) көбінесе Ананданы ең білімді деп дәріптейтінін, екінші мәтіндер сериясының (б.з.б. IV ғасырдың басы – б.з.б. III ғасыры) Махакашьяпаны тәртіпте ең көрнекті деп дәріптейтінін және ең жаңа мәтіндердің (б.з.б. III ғасырдың ортасы) Шарипутраны ең дана деп дәріптейтінін айтты. Махакашьяпа көбінесе монастырь пәнінің мәтіндерімен байланысты болды, б.з.б. IV ғасырдың басынан б.з.б. III ғасырының басына дейін буддизм Вайшалиде өркендеген кезде. Баро, Прилюски және индолог И. Б. Хорнер (1896–1981) демек, Анандаға тағылған айыптамалар кейінірек енгізілгенін дәлелдеді. Дінті біліміндегі ғалым Эллисон Бэнкс Финдли келіспейді, өйткені монастырь пәнінің мәтіндеріндегі есеп Махапариниббан Суттамен және Ананданың мәтіндерде жалпы бейнесімен сәйкес келеді. Минаев бұл айыптамалар ежелгі дәстүр екенін ойлады, өйткені олар әдетте аңыздардың материалы емес, өйткені қытай саяхатшысы Сюаньцзан (602–664) оқиғаның естелігі ретінде тұрғызылған ступа туралы хабарлады және негізгі және екінші дәрежелі ережелердің арасындағы екіұштылық сол кезеңге тән болды. Екі фракция теориясын кеңейте отырып, Прилюски Ананданың бейнесі ерте формадағы буддизмді, ал Махакашьяпа реформаланған буддизмді көрсетеді деп атап өтті. Ананда «махаббат дінін» білдіреді, ал Махакашьяпа «қатаң аскеттік рухты» білдіреді. Миго Ананданың бейнесін гуруға бағытталған бақыттылық формасы ретінде түсіндірді, ол Махакашьяпаның бақыттылыққа аз назар аударатын орнықты монастырьмен ауыстырылды. Будда формальды мұрагерді тағайындамаса да, Махакашьяпаның жетекші рөлі және ерешелігі Будданың паринирванадан кейінгі алғашқы жиырма жылда оны сангханың басшысы етіп белгіледі. Будда мен оның жақын шәкірттері Шарипутра мен Маудгальяянаның қайтыс болуынан кейін ол буддалық тәртіптегі ең ықпалды тұлғаға айналды. Ерте буддалық мәтіндерде Махакашьяпаның өлімі талқыланбаған. Алайда, канондық емес мәтіндерде бұл талқыланады.

The most well known version of the First Council is that of Mahākāśyapa being the head. However, texts of the Sarvāstivāda, Mūlasarvāstivāda, and Mahīśāsaka traditions relate that this was Ājñāta Kauṇḍinya instead, as Kauṇḍinya was the most senior disciple. Buddhologist Jean Przyluski (1885–1944) argued that the earliest accounts placed Kauṇḍinya at the head of the saṃgha, and that originally, Mahākāśyapa was a conventional figure, with no administrative or leading role. However, because of his unquestioned ascetic saint like reputation, Mahākāśyapa came to replace Kauṇḍinya's role as leader during the cremation and the First Council. Przyluski's theory has been criticized, however, on the grounds that it is difficult to maintain that the three textual traditions he mentioned are the oldest. Still, Bareau argued that the incident with Subhadra leading to Mahākāśyapa summoning the council is a later insertion, though early enough to be found in all traditions of early Buddhist texts. He believed it was the authors of texts of monastic discipline that inserted it shortly after the Buddha's passing away, at the end of the fifth century BCE, to glorify Mahākāśyapa. Tradition states that the First Council lasted for seven months. However, many scholars, from the late 19th century onward, have considered the historicity of the First Council improbable. Some scholars, such as Orientalist Ivan Minayev (1840–1890), thought there must have been assemblies after the Buddha's death, but considered only the main characters and some events before or after the First Council historical, and not the council itself. Other scholars, such as Bareau and Indologist Hermann Oldenberg (1854–1920), considered it likely that the account of the First Council was written after the Second Council, and based on that of the Second, since there were not any major problems to solve after the Buddha's death, or any other need to organize the First Council. On the other hand, archaeologist Louis Finot (1864–1935) and Indologist Обермиллер, Евгений Евгеньевич (1901–1935) thought the account of the First Council was authentic, because of the correspondences between the Pāli texts and the Sanskrit traditions. Orientalist Louis de La Vallée Poussin (1869–1938) and Indologist Nalinaksha Dutt (1893–1973) thought it was historical, but in the form of a simple recitation of discipline (, ; according to Dutt, in order settle the "minor rules") not a complete council with a full review of the discourses. Indologist Richard Gombrich, following Bhikkhus Sujato and Brahmali's arguments, considers that the Council "makes good sense". They argue that the Council was historical, because all the known versions of monastic discipline relate it. Some of those, such as the Theravāda discipline, do not include the recitation of the Abhidharma in their account, even though it was an important part of their identitythis shows the historical nature of the accounts. Indologist Erich Frauwallner (1898–1974) noted that in the earliest Buddhist discourses little mention is made of Mahākāśyapa, especially when compared to Ānanda. However, in the accounts about the First Council, Mahākāśyapa appears very prominent, whereas Ānanda is humbled and given far less credit. Frauwallner argued this points at "a deep reaching modification and revaluation of the tradition" concerning the position of these two figures. On a similar note, Buddhist studies scholar Jonathan Silk remarks that the earliest Chinese translations hardly mention Mahākāśyapa. Ray argues there is a difference in this between Pāli texts and texts from other early schools: the Pāli version of Mahākāśyapa is a much more ordinary person, depicted with far less supernatural powers and moral authority than in texts such as those from the Mūlasarvāstivāda discipline and in the Mahāvastu. Although there are some Pāli texts that do emphasize forest renunciation, these are fragmented elements that stand in stark contrast with Mahākāśyapa's general role in the Pāli history of the monastic establishment. Von Hinüber, Przyluski and Bareau have argued that the account of Ānanda being charged with offenses during the council indicate tensions between competing Early Buddhist schools, i. e. schools that emphasized the discourses and schools that emphasized monastic discipline. These differences have affected the scriptures of each tradition: e. g. the Pāli and Mahīśāsaka textual traditions portray a Mahākāśyapa that is more critical of Ānanda than that the Sarvāstivāda tradition depicts him, reflecting a preference for discipline on the part of the former traditions, and a preference for discourse for the latter. Analyzing six recensions of different textual traditions of the Mahāparinibbāna Sutta extensively, Bareau distinguished two layers in the text, an older and a newer one, the former, fifth century BCE, belonging to the compilers that emphasized discourse, the latter, mostly fourth and third century BCE, to the ones that emphasized discipline; the former emphasizing the figure of Ānanda, the latter Mahākāśyapa. Buddhologist André Migot (1892–1967) argued, too, that the oldest texts (fifth century BCE) mostly glorify Ānanda as being the most well learned (, ); a second series of newer texts (fourth century early third century BCE) glorify Mahākāśyapa as being eminent in discipline (, ); and the newest texts (mid third century BCE) glorify Śāriputra as being the wisest (, ). Mahākāśyapa was mostly associated with the texts of monastic discipline, during the fourth century until early third century BCE when Buddhism was prominent in Vaiśālī. Bareau, Przyluski and Indologist I. B. Horner (1896–1981) therefore argued that the offenses Ānanda were charged with were a later interpolation. Scholar of religion Ellison Banks Findly disagrees, however, because the account in the texts of monastic discipline fits in with the Mahāparinibbāna Sutta and with Ānanda's character as generally depicted in the texts. Minayev thought the charges were an ancient tradition, because they are not usually the material of legends, because the Chinese pilgrim Xuanzang (602–664) reported a stūpa (; a memorial mound or monument) that was erected in memory of the event, and because the ambiguity about what constitutes major and minor rules would have been typical for that period. Expanding on the theory of the two factions, Przyluski noted that the figure of Ānanda represents Buddhism in an early form, whereas Mahākaśyapa represents a Buddhism that had undergone reform. Ānanda represents a "religion of love", whereas Mahākaśyapa represents "a rough ascetic spirit". Migot interpreted Ānanda's figure as a devotionalist form of Buddhism focused on the guru, replaced by Mahākāśyapa's established monasticism with less focus on devotion. Although the Buddha did not appoint a formal successor, Mahākāśyapa's leading role and seniority effectively made him the head of the saṃgha during the first twenty years after the Buddha's parinirvāṇa. After the passing away of the Buddha and his close disciples Śāriputra and Maudgalyāyana, he had become the most influential figure in the Buddhist order. In the Early Buddhist Texts, Mahākāśyapa's death is not discussed. This is discussed in post canonical texts, however.

Патриарх

Көптеген үнді санскрит және Шығыс Азия мәтіндерінде, біздің заманымыздың екінші ғасырынан бастап, Махакашьяпа Будданың ілімін жеткізген әулеттің алғашқы патриархы деп есептеледі, ал Ананда екіншісі болды. Патриархтар дәстүрінің ең ерте мотивтерінің бірі – Дхарманың бес ұстазы, ол екінші ғасырдан бастап санскрит мәтіндерінде, соның ішінде Ашокавадана және Махаяна Махапаринирвана Сутрасында, сондай-ақ көптеген археологиялық жағдайларда кездеседі. Бұл дәстүрдің өзі алғашқы буддалық есептерге, Бірінші Жиналысқа негізделген болуы мүмкін, бірақ ілімдерді сақтау идеясын одан әрі дамытты. Бірақ, Бес ұстаз туралы мәліметтер ілімді жеткізу туралы емес, Будданың өзінің жоқтығына қатысты алаңдаушылықтан туындаған сияқты. Мәтіндер Дхарма ұстаздарына Буддаға ұқсас рөл мен харизма берді, немесе буддалық зерттеулер жөніндегі ғалым Джон С. Стронг айтқандай, «барлығы белгілі бір мағынада Буддалар болды». Бұл ежелгі Үндістандағы мұрагерлік ұғымына сәйкес келеді, онда ұл әкесінің мүлкін ғана емес, сонымен қатар оның мәртебесі мен жеке басын мұраға алатын. Бірнеше ерте буддалық мектептер Дхарманың бес ұстазы идеясын кеңейтті, олардың ішінде Сарвастивадиндер, Муласарвастивадиндер және Ставиралар бар, олардың әрқайсысы тізімді өз ұстаздарын патриархтар ретінде қосу үшін ұзартты. Сарвастивада және Муласарвастивада мәтіндік дәстүрлерінен сақталған мәліметтерде Махакашьяпа қайтыс болғанға дейін Будданың ілімін Анандаға ресми түрде тапсырып, Анандаға осы ілімді өзінің шәкірті Санакавасиге (Санакавасин немесе Санавасика) жеткізуді бұйырғандығы айтылады. Махакашьяпа кейіннен орындалатын болжам жасады: Санакаваси есімді үй иесі той кезінде сангхаға көптеген сыйлықтар береді. Осы оқиғадан кейін Ананда оны монах болуға және өзінің шәкірті болуға көндірді. Кейіннен, Ананда қайтыс болмас бұрын, ол Махакашьяпаның айтқандай, бұл ілімді өзінің шәкіртіне тапсырды. Рейдің айтуынша, мұнда Махакашьяпа өзінің ізбасарын ғана емес, сонымен қатар оның ізбасарының ізбасарын да таңдап алған, бұл Махакашьяпаның жоғары мәртебесін көрсетеді. Буддалық зерттеулер ғалымдары Акира Хиракава (1915–2002) және Бибути Баруа Махакашьяпа мен Ананда арасындағы ұстаз-оқушы қарым-қатынасына күмәнмен қарады. Олардың пікірінше, ерте мәтіндерде көрсетілгендей, екеуінің арасында келіспеушілік болған. Хиракава Махакашьяпа мен Ананданың бір ұстаздан, яғни Гаутама Буддадан оқушы болғандықтан, екеуінің арасында білімді жеткізудің қажеті болмағанын болжады. Шығыс Азия діндерін зерттеуші Элизабет Моррисон дзен-ғалымы Кисонгтың (1007–1072) буддизмдегі патриархтар дәстүрі туралы трактатын келтіреді. Ол ұстаз бен оқушы емес шәкірттер арасындағы білімді жеткізу мәселесін атап өтті. Ол бұл мәселені шешу үшін Махакашьяпа мен Ананданы туғандық ретіне қарай мұрагерлікке ие болатын бауырлармен салыстырды. Хиракаваның аргументтеріне жауап ретінде, Етіс білімді жеткізудің тікелей жолының болуын айтты, бұл Махакашьяпа мен Ананданың екеуінің де Буддадан білім алуына мүмкіндік бермейді, сондықтан Ананда Махакашьяпадан білім алуға тиіс болды.

In many Indian Sanskrit and East Asian texts, from as early as the second century CE, Mahākāśyapa is considered the first patriarch of the lineage which transmitted the teaching of the Buddha, with Ānanda being the second. One of the earliest motifs of a tradition of patriarchs is that of the Five Masters of the Dharma , found in Sanskrit texts from the second century CE, including the Aśokāvadāna and the Mahāyāna Mahāparinirvāṇa Sūtra, and many archaeological findings. This tradition may in itself be based on early Buddhist accounts about the First Council, but further expanded on the idea of the preservation of the teachings. The accounts about the Five Masters seems to derive not so much from a concern about the transmission of the teaching though, but rather a concern regarding the absence of the Buddha himself. The texts gave the Masters of the Dharma each a similar role and charisma as the Buddha, or, as Buddhist studies scholar John S. Strong puts it, "all, in a sense, Buddhas in their own time". This fit in with the concept of inheritance in ancient India, in which a son would not only inherit his father's possessions, but also his position and identity. Several early Buddhist schools would expand on the idea of the Five Masters of the Dharma, including the Sarvāstivadins, the Mūlasarvāstivādins and the Sthāviras, each of which extended the list to include their own masters as patriarchs. There is an account dating back from the Sarvāstivāda and Mūlasarvāstivāda textual traditions which states that before Mahākāśyapa died, he bestowed the Buddha's teaching on Ānanda as a formal passing on of authority, telling Ānanda to pass the teaching on to his pupil Śāṇakavāsī (; Śāṇakavāsin or Śāṇāvasika). Mahākāśyapa made a prediction that later would come true that a lay person called Śāṇakavāsī would make many gifts to the saṅgha during a feast. After this event, Ānanda would successfully persuade him to become ordained and be his pupil. Later, just before Ānanda died, he passed the teaching on to his pupil as Mahākāśyapa had told him to. Ray notes that Mahākāśyapa is depicted here as choosing not only his successor, but also the successor of his successor, which emphasizes the preeminent position that Mahākāśyapa was seen to have. Buddhist studies scholars Akira Hirakawa (1915–2002) and Bibhuti Baruah have expressed skepticism about the teacherstudent relationship between Mahākāśyapa and Ānanda. They have argued that there was discord between the two, as indicated in the early texts. Hirakawa has further hypothesized that Mahākāśyapa and Ānanda were co disciples, with the same teacher being Gautama Buddha, so there would be no need for a transmission between the two. East Asian religion scholar Elizabeth Morrison cites a tract by the Zen scholar Qisong (1007–1072) about the tradition of patriarchs in Buddhism. He noted the problem of a transmission between co disciples who are not master and student. He resolved the problem by comparing Mahākāśyapa and Ānanda to siblings who inherit according to birth order. Responding to Hirakawa's arguments, Silk further argues that the unilinear nature of the transmission made it impossible for both Mahākāśyapa and Ānanda to receive the transmission from the Buddha, so Ānanda had to receive the transmission from Mahākāśyapa instead.

Будданың монументтерін сақтау

V ғасырдағы Дигха Никаяға арналған түсініктемеде Будданың паранирванасынан кейін Махакашьяпа Будданың қалдықтары немесе реликвиялары тым шашырап кетеді деп алаңдады, өйткені олар енді сегіз бөлікке бөлінді. Ол Будданың реликвияларының бөліктерін, оларды сақтап қалған отбасылардан сұрап жинады, бірақ отбасыларға реликвиялардың бір бөлігін қалдырды. Патша Аджаташатрудың көмегімен ол оларды Раджаграның шығысында "сексен шәкіртке арналған киелі орын" деп аталатын жер асты камерасында сақтады. Осы атаудан Оңтүстік-Шығыс Азия ғалымы Франсуа Лагирард бұл камера ең көрнекті шәкірттерінің реликвияларын жерлеуге де арналған болуы мүмкін деген сұрақ қояды, бірақ Стронг мұны алдамшылық деп түсіндіреді: бүкіл операция құпия түрде жүргізілді, өйткені Махакашьяпа Будданың реликвияларының қауіпсіздігінен қорқыды. Кейіннен, Тхеравада Патхамасамбодхи сияқты канондық емес буддалық мәтіндерге сәйкес, бір жерде сақталған қалдықтар император Ашока (б.з.д. 268–232) тарапынан 84 000 бөлікке бөлініп, бүкіл Үндістанға таратылды. Реликвиялар жасырын сақталған жоқ, енді олар барша халыққа қолжетімді болды. Ең алғашқы мәліметтерде Махакашьяпа тек реликвиялардың сегіз бөлігіне барып, құрмет көрсеткені айтылады; кейінгі мәліметтерде ол реликвияларды да жинаған. Мұнда Бірінші кеңеспен салыстыру бар, онда Махакашьяпа Будданың барлық үйретіктерін бір жерге жинады, сол сияқты ол Будданың қалдықтарын (санскрит және ) бір жерге жинаған сияқты көрінеді. Дегенмен, Будданың реликвиялары орналасқан жалғыз орынға қатысты тарихи негіз болуы мүмкін. Прзилюски мен Бареу мәтіндік және басқа да негіздерге сүйене отырып, Будданың реликвиялары бастапқыда бір жерде, қабірде (Прзилюски) немесе ступада (Бареу) сақталғанын дәлелдеді.

Есептер

Пост-канондық Санскрит мәтіндері, мысалы Аваданалар, сондай-ақ ортағасырлық қытай қажыларының саяхаттары, көптеген қытай аудармалары және Оңтүстік-Шығыс Азия тілдеріндегі мәтіндер Махакашьяпаның өлімі туралы айтады. Олардың ең ерте мысалдары – біздің заманымыздың IV ғасырындағы қытай аудармасы және біздің заманымыздың II ғасырына жатқызылатын Ашокавадана. Олар Махакашьяпаның денесі Куккутапада (Магадхадағы Гурупадака) тауының астында сақталғанын, ол жерде келесі Будда, Майтрея келгенше қалатынын мәлімдейді. Тай мәтінінде Махакашьяпаның медитация арқылы өлімін білгені және ертең паранирванаға жететіні айтылады. Ертесі күні ол шәкірттеріне өлімі туралы хабарлап, оларға үйретті, содан кейін Буддадан алған киімін киіп, қайыр-садақа жинауға шықты. Мұласарвастивада дәстүріндегі тәртіп туралы мәтіндерде ол Будданың реликвияларына де құрмет көрсету үшін барғаны айтылады. Бірнеше мәтінде ол Аджаташру патшаны көруге тырысты, бірақ патша ұйықтаған. Содан кейін Махакашьяпа монастырды тазалап, өзі таңдаған жерлеу орнына, Куккутападаға бет бұрды. Ол қарапайым адамдарға соңғы үйретімін берді және үстімізден шығарған істер жасады. Ол үш шыңның арасындағы үңгірге кіріп, Буддадан алған киімімен жамылды. Содан кейін ол денесі Майтрея Будда келгенше, яғни санаусыз жылдар бойы сол жерде қалатынына ант берді. Оның денесі сол уақытқа дейін шірімейді, бірақ Майтрея Будда заманында көрінеді және ыдырайды. Махакашьяпа ант бергеннен кейін қайтыс болса да, оның денесі оның ниетіне сәйкес толық қалпында қалды. Содан кейін үш тау шыңы денеді қоршап алды. Кейін Аджаташру патша Махакашьяпаның қайтыс болғаны туралы естіп, қайғыдан есінен таныды. Ол Махакашьяпаны тағы бір рет көруге ниеттенді. Ананда мен Аджаташру патша тауға барды, ол екеуіне көруге жеткіліктідей аздап ашылды. Мұласарвастивада және Ашокаваданада патша мәйітті өртегісі келді, бірақ Ананда оған дене Майтрея Будда келгенше қалатынын айтты. Олар кеткен соң тау қайтадан жабылды. Кейіннен император Ашока да монах Упагуптамен бірге тауға барды, ол оны Будданың шәкірттерінің ступасын көрсеткен еді. Оқиғалар одан әрі жалғасып, болашақта Майтрея Будда заманында тау оның келуімен "шакравартин қала қақпасын ашқандай" ашылады делінеді. Алайда Майтрея Будда заманындағы адамдар Гаутама Будда заманындағылардан әлдеқайда бойы ұзын. Бір мәтінде Майтрея Будданың шәкірттері Махакашьяпаны оның басы олар үшін жәндіктей кішкентай болғандықтан сыйламайды. Гаутама Будданың киімі олардың екі саусағын ғана жабады, олар Гаутама Будданың қаншалықты кішкентай болғанына таңғалады. Бірнеше оқиғада Майтрея Будда Махакашьяпаның денесін қолына алып, шәкірттеріне оның қаншалықты ұлы адам болғанын түсіндіреді және Махакашьяпаның ант беруіне сәйкес денесінің қолында керемет түрде жанып кететінін көреді. Бірақ, Сюаньцзанның, сондай-ақ Тохариялық Майтреясамитйнатака және басқа да оқиғаларда Махакашьяпа тірі және Майтрея келгенше "медитация үңгірінде" күтеді: ол киімді Майтрея Буддаға тапсырып, оның кімнен екенін түсіндіреді және екі Буддамен кездескеніне қуаныш білдіреді. Содан кейін ол ауада сүзіп өтеді, Гаутама Будданы еске түсіретін үстімізден шығарған істер көрсетеді және керемет түрде отқа айналады. Мұласарвастивада және Ашокаваданада оқиға Майтрея Будданың шәкірттерінің архатқа жеткенімен аяқталады, себебі бұл кездесу олардың мақтанышын басып тастады.

Post canonical Sanskrit texts such as Avadānas, as well as the travelogues of medieval Chinese pilgrims, numerous Chinese translations, and Southeast Asian vernacular texts, relate Mahākāśyapa's death. Some of the earliest of these are a Chinese translation from the fourth century CE and the Aśokavadāna, which is dated to the second century CE. They state that Mahākāśyapa's body was enshrined underneath the mountain Kukkuṭapāda ( Gurupādaka, in Magadha) where it remains until the arising of the next Buddha, Maitreya
A Thai text relates that Mahākāśyapa knew through his meditation that he was about to die and attain paranirvāṇa on the next day. The day after, he informed his pupils of his death and taught them, then went for alms, wearing the robe he had received from the Buddha. In the texts on discipline from the Mūlasarvāstivāda tradition, it says he also went to pay his respects to the Buddha's relics. In several texts, he attempted to visit King Ajātaśatru, but the king was asleep. Mahākāśyapa then cleaned the monastery, and proceeded to Kukkuṭapāda, the place of burial he had selected. He gave a final teaching to the lay people, and performed supernatural accomplishments. Having settled in a cave there in the middle of three peaks, he covered himself in the robe he had received from the Buddha. The texts then state he took a vow that his body would stay there until the arriving of Maitreya Buddha, which is an uncountable number of years. His body would not decay in that time, but become visible and disintegrate in the time of Maitreya Buddha. Though Mahākāśyapa died after the vow, his body remained intact according to his resolution. The three mountain peaks then closed in on the body. Later, King Ajātaśatru heard about the news of Mahākāśyapa's passing, and fainted of grief. He wanted to visit Mahākāśyapa once more. Ānanda and King Ajātaśatru went to the mountain, which slightly opened, just enough for the two to see Mahākāśyapa's body. In the Mūlasarvāstivāda discipline and the Aśokāvadāna, the king wanted to cremate the body, but Ānanda told him it would remain until the time of Maitreya Buddha. When they left, the mountain closed up again. Later, emperor Aśoka would also visit the mountain with the monk Upagupta, after the latter took him to see the stūpa of the Buddha's disciples. The accounts then continue that in the future, in the time of Maitreya Buddha, the mountain opens upon his visit, in "the way a cakravartin opens a city gate". However, people in Maitreya Buddha's time are much taller than during the time of Gautama Buddha. In one text, Maitreya Buddha's disciples are therefore contemptuous of Mahākāśyapa, whose head is no larger than an insect to them. Gautama Buddha's robe barely covers two of their fingers, making them marvel how small Gautama Buddha was. Eventually, in several accounts, Maitreya Buddha takes Mahākāśyapa's body in his hands, explains to his pupils what great person he was, and sees the body miraculously burn in his hands, according to Mahākāśyapa's vow. But in the well known account of Xuanzang, as well as the Tocharian Maitreyasamitināṭaka and other accounts, Mahākāśyapa is alive and waiting in his "cavern of meditation", until the time of Maitreya: he hands over the robe to Maitreya Buddha explaining who it is from, and expresses his joy at having met two Buddhas. He then hovers in the air, displays supernatural accomplishments that are reminiscent of Gautama Buddha, and bursts miraculously into flames. In the Mūlasarvāstivāda discipline and the Aśokāvadāna, the account ends with Maitreya Buddha's disciples attaining arhat, as the encounter has caused their pride to be humbled.

Діндер мен әдет-ғұрыптар

Куккуттапада тауының дәстүрлі авторлары Солтүстік Үндістандағы бірнеше жерлерді анықтаған. Осы жерлердің кейбіреуі қытай паломнигі Факсян (337–422 жж.) және кейіннен Сюаньцзян келген кезде қастерлі саяхат орындары мен культ орталықтарына айналды. Махакашьяпа бейнесі бейнеленген бұл саяхат орындары буддатану ғалымы Винсент Турнье бойынша Майтреяның ізбасарлары болу ниетімен байланысты. VI ғасырдың қытай стелаларында Махакашьяпа көбінесе Маитрея Будданы үңгірде күтіп тұрған күйде, шапан мен бас киімге оранған болып бейнеленген. Оған Гаутама Будданың мұрагері рөлі берілген. Буддатану ғалымы Мияджи Акира Махакашьяпаның үңгірде күтіп тұрғанын корей буддистік өнеріндегі монахтардың үңгірлерде медитация жасауы тақырыбының бастауы деп санайды. Дегенмен, кореятану ғалымы Сункюнг Ким бұған ұқсас мотивтер Будда Гаутама отырған күйін көрсететін ертерек буддистік өнерде де кездесетінін атап көрсетеді. Махакашьяпаның Майтрея Будданы күткені туралы әңгіме Жапонияда ерте заманға дейін маңызды ықпал еткен. Хилиастик діни қозғалыстың жетекшісі Жикигё (1671–1724) аштықтан өлу үшін монастырь ұясына жабылып, болашақта мумияланған денесі Майтрея Буддамен кездеседі деп үміттенеді. Оңтүстік және Оңтүстік-Шығыс Азияда Майтрея мен Махакашьяпа арасындағы қарым-қатынасқа қызығушылық Кассапа II (652–661) және Кассапа V (929–939) билік еткен кезде Цейлонға тарады. Олар Махакашьяпаны Бірінші кеңесте Абхидхарма оқуларындағы рөлі үшін құрметтегені сөзсіз. Кассапа V Махакашьяпамен өзін теңестіріп, Майтреямен бірге қайта тууға ниеттенді. Қазіргі уақытта Махакашьяпаның паринирванасы Тайландтағы басым буддистік дәстүрлерде кеңінен танылмайды, бірақ Лагирарде бұл тек соңғы кезде болды ма деген сұрақ қояды. Дегенмен, тайлықтар арасында әлі де өте таза және құрметті монахтың денесі шірімейді деген сенім кең таралған.

Ғылыми талдау

Алғашқы мәтіндерде Махакашьяпа Бірінші кеңес кезінде буддалық ілімнің сақтаушысы ретінде бейнеленген, ал Майтрейя Будданы күту оқиғасында бұл рөл одан әрі кеңейтілді. Кейбір ерте қытай мәтіндерінде Махакашьяпаның Анандаға Будда Гаутаманың паринирванасында болған барлық адалдардың Тусита аспанында қайта туылып, Майтрейямен кездесетінін айтқандығы келтіріледі; үңгір туралы әңгімелерде Майтрейямен байланыс одан әрі нығайтылады. Бірінші кеңестен кейінгі Махакашьяпаның өмірінің соңы ерте мәтіндерде талқыланбағандықтан, оның өлімі немесе кейінге шегерілуі табиғи түрде аңыздар тудырды. Турнье Махакашьяпаның келесі Буддаға дейін денесінің сақталуын шешкен оқиғаның «архатты бодхисаттва (болашақ Будда) киіміне орауға жасалған саналы әрекет» екенін болжайды. Стронг бұл оқиға бодхисаттва идеалының түбінде жатқан сезімдерді көрсетеді және Майтрейяның келуіне дейін буддалық ілімді қорғау үшін өлімін кейінге шегерген Он сегіз архат идеясына әкелген болуы мүмкін деп санайды. Индолог Падманабх Джайни бұл әңгімені Мұласарвастивадиндер Майтрейя Будданы Гаутама Буддамен байланыстыру үшін жасады дейді, бұл байланыс білім беру желісі арқылы жүзеге асты. Олар Мұласарвастивадиндер тұрған аймақты билеген индо-гректер мен парсылардың ықпалына түскен болуы мүмкін. Алайда тарихшы Макс Дег Джайни дұрыс болса, неге аңыздың ерте дамуының іздері табылмайды деген сұрақ қояды. Сондай-ақ, Силк бұл әңгімені Махаяна авторлары екі Будданы Махакашьяпаның паранирванасы және киімді беру арқылы физикалық тұрғыдан байланыстыру үшін құрастырды деп болжайды. Лагирард, алайда, Әгам деректерінің барлығы екі Будданы байланыстыруға ұмтылмайтынын айтады. Пали, тай және лаос тілдеріндегі дереккөздерде киімді беру туралы ештеңе айтылмаған, бірақ кездесу маңызды деп есептеледі. Сондай-ақ, Силк санскрит мәтіндеріндегі Абинискрамана Сутра, Махапраджнапапарамтипадеша және Дивавадана тау астындағы Махакашьяпа туралы әңгімені қамтиды, бірақ Будданың киімі туралы ештеңе айтпайды. Бірақ оқиғаның барлық нұсқаларында Гаутама Будда, Махакашьяпа және Майтрейя Будда арасындағы физикалық байланыс бар. Ол Махаяна авторлары Махаяна ілімдерін заңды ету үшін Махакашьяпаны пайдаланды деп қорытындылайды, әлі келмеген шынайы ілімдердің бар екенін растап. Аудармашы Саддхатисса және онымен бірге Силк Пали дәстүрінде канондық мәтіннен кейінгі бір сілтемеден басқа, үңгірде күтіп тұрған Махакашьяпа туралы баламалы есеп жоқ деп санайды. Бірақ Лагирард Саддхатисса мен Силк тапқан сілтеме (Махасампинданидана деп аталады, Саддхатисса оны он екінші ғасырға жатқызады) бұл әңгіменің Пали дәстүрінде белгілі болғанын көрсетеді. Лагирард сондай-ақ Сиам, Солтүстік Тай және Лаос тілдеріндегі Тхеравада елдерінің кейінгі халық ауыз әңгімелерін тізімдейді, олар осы оқиғаны айтады. Шындығында, Силк өзі Аггутара Никаяға арналған Пали субкомментарийін көрсетеді, онда Махакашьяпаның жүз жиырма жасында Бірінші кеңес өткен жерге жақын үңгірге тартылғаны айтылады. Ол онда тұрып, «Будданың ілімін 5000 жыл бойы сақтап қалады». Бірінші кеңес те үңгірде өткізілді, және бұл Махакашьяпаның үңгірде күтіп тұрған мотивіне әкелген болуы мүмкін. Сонымен қатар, кейбір Пали мәтіндерінде Махакашьяпа буддалық діннің күйреуі мен жоғалуы туралы айтады, бұл да оқиғаның негізі болуы мүмкін.

In the early texts, Mahākāśyapa is depicted as the keeper of the Buddhist teaching during the First Council; in the story of him awaiting Maitreya Buddha this role is extended. In some early Chinese texts, Mahākāśyapa is seen stating to Ānanda that all devotees present at the parinirvāṇa of the Buddha Gautama will be reborn in Tusita heaven and meet Maitreya; in the story of the cave this association with Maitreya is further extended. Since the end of Mahākāśyapa's life after the First Council was not discussed in the early texts, his demise, or the postponement thereof, naturally gave rise to legends. Tournier speculates that the story of Mahākāśyapa resolving that his body endure until the next Buddha is a "conscious attempt to dress the arhat in a bodhisattva (Buddha to be) garb". On a similar note, Strong argues the story shows sentiments that are at the root of the bodhisattva ideal, and may have led to the idea of the Eighteen Arhats that "postpone" their death to protect the Buddhist teaching till the arrival of Maitreya. Indologist Padmanabh Jaini argues that the story was created by the Mūlasarvāstivādins to connect Maitreya Buddha to Gautama Buddha, through a line of transmission. In this, they may have been influenced by the Indo Greeks and Persians, who ruled the area where the Mūlasarvāstivādins lived. Historian Max Deeg raises the question, however, that if Jaini is correct, why no traces of an early development of the legend can be found. Silk also hypothesizes that the story was developed by Mahāyāna authors to create a narrative to connect the two Buddhas physically through Mahākāśyapa's paranirvāṇa and the passing on of the robe. Lagirarde notes, however, that not all Āgama sources insist on connecting the two Buddhas. Furthermore, Pāli, Thai and Laotian sources do not mention the passing on of the robe, yet the meeting is still narrated as significant. Silk also notes that the Sanskrit texts the Abhiniṣkramaṇa Sūtra, the Mahāprajñāpāramitōpadeśa and the Divyāvadāna contain the story of Mahākāśyapa under the mountain, and do not mention the robe of the Buddha at all. But in every version of the account there is a physical connection between Gautama Buddha, Mahākāśyapa and Maitreya Buddha. He concludes that Mahāyāna authors used Mahākāśyapa as a way to legitimize the Mahāyāna teachings, by affirming that there were more authentic teachings which had not yet come. Translator Saddhatissa, and with him Silk, argue that there is no equivalent account about Mahākāśyapa waiting in the cave that can be found in the Pāli tradition apart from a single reference in a post canonical text. But Lagirarde points out that the reference found by Saddhatissa and Silk (called the Mahāsampiṇḍanidāna, which Saddhatissa dates to the twelfth century) does indicate the story was known in the Pāli tradition. Lagirarde also lists several later vernacular texts from Theravāda countries that mention the account, in the Siamese, Northern Thai and Laotian languages. Indeed, Silk himself points at a Pāli sub commentary to the Aṅguttara Nikāya which mentions that Mahākāśyapa retreated at age hundred twenty in a cave close to where the First Council was held. He would dwell there and "make the Buddha's teaching last for 5000 years". The First Council itself was held in a cave too, and it may have led to the motif of Mahākāśyapa waiting in a cave. Furthermore, in some canonical Pāli texts Mahākāśyapa talks about the decay and disappearance of the Buddhist dispensation, which may also have been a foundation for the story.

Махаяналық баяндамалар

Санскрит мәтіндерінде Махакашьяпа жиі еске алынады. Силк пікірінше, Махаяна таласшылары Махакашьяпаны өз пікірталастарында серіктес ретінде пайдаланған, себебі ол ерте мәтіндерде қатаң консервативті көзқарас ұстанған және жаңалықтарға қарсы болған, сондай-ақ Гаутама Буддамен тығыз байланыста болған. Бұл ерте Махаяна авторларының буддалық практикаға қатысты консервативті идеяларымен үйлеседі және Махаяна ілімін заңдыландыру қажеттілігіне жауап береді, осылайша оларды шынайылық атмосферасымен қоршады.

Чан буддизміне

Махакашьяпа Чан дәстүріндегі мәтіндерде маңызды рөл атқарады. Шығыс Азияда Чан және Дзен дәстүрлері бар, олар алғаш рет Чан буддизмі туралы 1036 жылы жазылған генеалогиялық жазба – «Жиңде шамның берілуі туралы жазбасында» баяндалған. Бұл дәстүрге сәйкес, Махакашьяпа бір кезде Гаутама Буддадан тікелей «хабарлама» алған. Чан мен Дзен өздерінің ізбасарларын Будданың Құсбегі биігінде айтқан Гүл уағызында айтылғанға ұқсас түсініктерге жетелеуді мақсат етеді, онда ол ақ гүлді көтеріп, оны сөзсіз, тек тамашалаған. Барлық шәкірттер қалай әрекет етуді білмей, қарап тұрды, бірақ тек Махакашьяпа ғана әлсіз күлімсіреп, Будда оны шын мәнінде түсінген және ерекше «ойдан-ойға берілімді» қабылдауға лайық деп таңдады. Осылайша буддизмде рационалды сенімдерге немесе аян етілген жазбаларға емес, тікелей тәжірибеге баса назар аударатын жол қалыптасты. Сондықтан Чан – адамдарды Махакашьяпаның тәжірибесі сияқты ағартуға тырысатын медитативтік діннің әдісіне айналды: «Киелі жазбалардан тыс ерекше берілім, адамның санасына тікелей сілтеме жасап, өзінің табиғатын зерттеу». Бұл берілім Буддадан Махакашьяпаға, содан кейін Үндістан және Қытай патриархтарының ұзақ тізіміне жетті, ақырында Бодхидхармаға (5- немесе 6-ғасыр) жетті, ол Чан буддизмін Қытайға әкеліп, оны Хуйкэге (487–593 жж.) жеткізді. «Жиңде жазбасында» Будда Гаутамадан Махакашьяпаға киімді беру, нақты Чан ұрпағы ішінде Чан ілімдерінің құпия берілуін білдіреді. Гүл уағызы туралы әңгіме 11-14 ғасырлар аралығында жазылған. Бұл мәтіндердің кем дегенде бірі Чан шеңберлерінде тіпті күмән тудырған Гүл уағызының шынайылығын қорғау үшін жазылған болуы мүмкін. Ақырында бұл әңгіме буддалық монахтар мен Чанға бейім әдебиетшілер арасында кеңінен танымал болды. Ол 1228 жылғы Чан мәтіні «Есіксіз Тосқауылда» ойлану тақырыбы ретінде енгізілді, онда Будда ойдан-ойға берілімнің аяқталғанын растады. Гүл уағызының басты мақсаты «оқытудан тыс» сөзсіз ерекше берілімді бейнелеу болғанымен, бұл дәстүр буддалық жазбалар арқылы қорғалды және бекітілді. Гүл уағызы оқиғасын қазіргі ғалымдар ойлап тапқан деп санайды, бірақ ол Чан буддизмінің философиялық мәселелері мен ерекшелігіне түсінік береді.

Mahākāśyapa has a significant role in texts from the Chan tradition. In East Asia, there is a Chan and Zen tradition, first recounted in The Jingde Record of the Transmission of the Lamp , which is a 1036 genealogical record about Chan Buddhism. According to this tradition, Mahākāśyapa once received a direct "transmission" from Gautama Buddha. Chan and Zen purport to lead their adherents to insights akin to that mentioned by the Buddha in the Flower Sermon given on the Vulture Peak, in which he held up a white flower and just admired it in his hand, without speaking. All the disciples just looked on without knowing how to react, but only Mahākāśyapa smiled faintly, and the Buddha picked him as one who truly understood him and was worthy to be the one receiving a special "mind to mind transmission"
Thus, a way within Buddhism developed which concentrated on direct experience rather than on rational creeds or revealed scriptures. Chan therefore became a method of meditative religion which seek to enlighten people in the manner that Mahākāśyapa experienced: "A special transmission outside the scriptures, directly pointing at the heart of man, looking into one's own nature." This transmission was then purportedly passed on by the Buddha to Mahākāśyapa, who then passed it on to a long list of Indian and Chinese patriarchs, eventually reaching Bodhidharma (5th or 6th century CE), who brought Chan Buddhism to China, and passed it on to Huike (487–593 CE). The Jingde Record took the passing on of the robe from Buddha Gautama to Mahākāśyapa to refer to a secret transmission of Chan teachings, within the specific Chan lineage. The story of the Flower Sermon was also recorded in later texts, between the 11th and 14th centuries. At least one of these texts was probably written to defend the authenticity of the Flower Sermon, which was even questioned in Chan circles. Eventually, the story became well known among both Buddhist monks and Chan oriented literati. It was incorporated as a meditative topic in the 1228 Chan text The Gateless Barrier , in which the Buddha confirmed that the mind to mind transmission was complete. Although the Flower Sermon's main point is to depict a wordless special transmission "outside the teaching", the tradition was defended and authorized through Buddhist scripture. The Flower Sermon event is regarded by modern scholars as an invention, but does provide insight into the philosophical concerns and identity of Chan Buddhism.