Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Поэтикалық ұғым. "Елегиялық" деген сөздің екі мағынасы бар. Біріншіден, ол елегияға қатысты немесе оған ұқсас қайғы мен күйкінішті білдіретін нәрсеге сілтеме жасайды. Екіншіден, бұл сөз поэзияның елегиялық жұптар түрінде жазылған формасына қатысты қолданылуы мүмкін. Елегиялық жұп – дактильдік гексаметрмен жазылған бір тармақ пен дактильдік пентаметрмен жазылған бір тармақтың бірігуі. Дактильдік гексаметр эпикалық поэзияда кеңінен қолданылатындықтан және элегиялық форма әрқашан эпикадан "төмен стиль" деп есептелгендіктен, элегия жазатын ақындар жиі эпикалық поэзияны еске алып, оған қатысты өзінің орнын анықтауға тырысты.
Poetic concept
The adjective elegiac has two possible meanings. First, it can refer to something of, relating to, or involving, an elegy or something that expresses similar mournfulness or sorrow. Second, it can refer more specifically to poetry composed in the form of elegiac couplets. An elegiac couplet consists of one line of poetry in dactylic hexameter followed by a line in dactylic pentameter. Because dactylic hexameter is used throughout epic poetry, and because the elegiac form was always considered "lower style" than epic, elegists, or poets who wrote elegies, frequently wrote with epic poetry in mind and positioned themselves in relation to epic.
Классикалық ақындар
Классикалық Грекиядан жазылған элегиялық поэзияның алғашқы үлгілері келген. Бұл форма эпосқа шамамен бірдей кезеңде пайда болды, Грекия тарихының басында Архилох және Кеос қалалық Симонид сияқты авторлармен бірге. Эллинистік кезеңнің алғашқы көрнекті элегиялық ақыны Костың Филиты болды: Август ақындары оның есімін ұлы элегиялық шығармалармен байланыстырды. Ең ықпалды элегиялық жазушылардың бірі Филитке қарсылас болған Каллимах еді, ол римдік ақындарға, элегиялық және элегиялық емес ақындарға зор әсер етті. Ол элегия, эпосқа қарағанда қысқа және ықшам, тіпті әдемі және бағалауға лайық болуы мүмкін деген ойды таратып жүрді. Проперций оны өзінің қарсыласына келесі мәшһүр шумақпен байланыстырды:
The first examples of elegiac poetry in writing come from classical Greece. The form dates back nearly as early as epic, with such authors as Archilocus and Simonides of Ceos from early in the history of Greece. The first great elegiac poet of the Hellenistic period was Philitas of Cos: Augustan poets identified his name with great elegiac writing. One of the most influential elegiac writers was Philitas' rival Callimachus, who had an enormous impact on Roman poets, both elegists and non elegists alike. He promulgated the idea that elegy, shorter and more compact than epic, could be even more beautiful and worthy of appreciation. Propertius linked him to his rival with the following well known couplet:
Біздің заманымыздың 1-ші ғасырындағы риторик Квинтилиан Филитті элегиялық ақындардың арасында Каллимахтан кейін екінші орынға қойды. Каллимахтың элегиясының тақырыбы болған тағы бір грек элегиялық ақыны – Галикарнастық Гераклит. Гермесианакс та элегиялық ақын болды. Рим дәуірінің ең танымал элегиялық жазушылары – Катулл, Проперций, Тибулл және Овидий. Катулл, олардан үш ұрпақ бұрынғысы болғандықтан, жас әріптестеріне үлкен әсер етті. Олардың барлығы, әсіресе Проперций, Каллимахтан әсер алды, сонымен қатар бір-бірін жақсы оқыды және бір-бірінің шығармаларына жауап берді. Айта кетейік, Катулл мен Овидий элегиялық емес өлшемдерде де жазды, бірақ Проперций мен Тибулл олай істемеді.
The 1st century AD rhetorician Quintilian ranked Philitas second only to Callimachus among the elegiac poets. Another Greek elegiac poet, the subject of an elegy by Callimachus, was Heraclitus of Halicarnassus. Hermesianax was also an elegiac poet. The foremost elegiac writers of the Roman era were Catullus, Propertius, Tibullus, and Ovid. Catullus, a generation earlier than the other three, influenced his younger counterparts greatly. They all, particularly Propertius, drew influence from Callimachus, and they also clearly read each other and responded to each other's works. Notably, Catullus and Ovid wrote in non elegiac meters as well, but Propertius and Tibullus did not.
Ағылшын ақындары
"Элегия" бастапқыда ағылшын тілінде аз ғана мысалдары бар классикалық форма болды. Алайда, 1751 жылы Томас Грей "Елдік шіркеудің зиратында жазылған элегия" атты туындысын жазды. Бұл өлең көптеген еліктеушілерге шабыт берді, көп ұзамай қайта жаңғырған Пиндарлық ода және "элегия" кең таралды. Грей "элегия" терминін тек қана жерлеу өлеңдері үшін емес, сонымен қатар жалғыздық пен қайғыға толы өлеңдер үшін де қолданды. Ол элегияны классикалық элегиялық өлшемнен де босатып, жаңаша жазды. Кейін Сэмюэл Тейлор Колридж элегиялық форманың "ойлы адам үшін ең табиғи" форма екенін және ол ақынның өзіне әсер ететін кез келген тақырыпты қамти алатынын айтты. Колридж өзінің анықтамасы элегияны лирикамен араластыратынын жақсы білді, бірақ ол өзі ұнататын лириканың есте сақтау және ойлау қабілетін баса көрсетіп, Грей танымал еткен элегия түріне сілтеме жасады. Сондай-ақ, Шарлотта Смит өзінің "Элегиялық сонеттер" жинағын сипаттау үшін осы терминды қолданды. Уильям Вордсворттың айтуынша, поэзия "тыныштықта еске түсірілген сезімдерден" тууы керек (Лирикалық Балладаларға алғы сөз, баса назар аударылды). Романтизмнен кейін "элегия" қайтыс болғандарды еске алуға арналған өлең деген тар мағынасына қайта оралды. Мысалы, Альфред Теннисонның "Шалот ханым" сияқты өлеңдерде автор біреуді құрметпен, көңілді түсірген тонмен мақтағанда элегиялық үн пайда болуы мүмкін. Ж. Р. Р. Толкин "Беовульф: Есімдер мен сыншылар" атты эссесінде Беовульфті батырлық элегия деп санайды.
The "elegy" was originally a classical form with few English examples. However, in 1751, Thomas Gray wrote "Elegy Written in a Country Churchyard". That poem inspired numerous imitators, and soon both the revived Pindaric ode and "elegy" were commonplace. Gray used the term elegy for a poem of solitude and mourning, and not just for funereal (eulogy) verse. He also freed the elegy from the classical elegiac meter. Afterward, Samuel Taylor Coleridge argued that the elegiac is the form "most natural to the reflective mind" and that it may be upon any subject, so long as it reflects on the poet himself. Coleridge was quite aware that his definition conflated the elegiac with the lyric, but he was emphasizing the recollected and reflective nature of the lyric he favored and referring to the sort of elegy that had been popularized by Gray. Also, Charlotte Smith used the term to describe her series of Elegiac Sonnets. Similarly, William Wordsworth had said that poetry should come from "emotions recollected in tranquility" (Preface to Lyrical Ballads, emphasis added). After the Romantics, "elegiac" slowly returned to its narrower meaning of verse composed in memory of the dead. In other examples of poetry such as Alfred Tennyson's "The Lady of Shalott", an elegiac tone can be used, where the author is praising someone in a sombre tone. J. R. R. Tolkien in his essay "Beowulf: The Monsters and the Critics" argues that Beowulf is a heroic elegy.