Жозе Игнасио Альварес Томас: Оңтүстік Америка әскери қолбасшысы және саяхатшысы
Ignacio Álvarez Thomas
Хосе Игнасио Альварес Томас (1787-1857) – Оңтүстік Америка әскери қолбасшысы және саяхатшы. Аргентина тәуелсіздік соғысындағы рөлі, өмірбаяны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оңтүстік Американың әскери қолбасшысы және саясаткері Хосе Игнасио Альварес Томас (15 ақпан 1787 – 20 шілде 1857) – 19 ғасырдың басындағы Оңтүстік Американың әскери қолбасшысы және саясаткері болған.
South American military commander and politician
José Ignacio Álvarez Thomas (15 February 1787 – 20 July 1857) was a South American military commander and politician of the early 19th century.
Өмірбаян
Альварес Томас Перудың Арекипа қаласында дүниеге келді, ал оның отбасы біраз уақыт Лимада тұрды. 1797 жылы испан қызметінде болған әкесі Мадридке шақырылғанда, олар Буэнос-Айрес арқылы сапарлады. Отбасы әкесі жалғыз сапарды жалғастырғанда Буэнос-Айресте қалды, ал Альварес 1799 жылы әскерге қосылды. Кейіннен ол Аргентинаның тәуелсіздік соғысына белсенді қатысты. 1806/07 жылдары британдықтарға қарсы соғыста ол жараланды және тұтқынға алынды, британдық әскерлер шегінгеннен кейін ғана босатылды. Карлос Мария де Альвеардың басшылығымен Монтевидеода полковник ретінде соғысты, онда медальмен марапатталды. Алайда, көп ұзамай ол де Альвеар үкіметінің саясатына ашық қарсылық танытты, оның бүлік көтерілісі соңғысының отставкасына және Конституциялық Бас Ассамблеяда Жоғарғы Директордің жаңа сайлануына әкеп соқты. Ол 1815 жылдың 20 сәуірінен 1816 жылдың 16 сәуіріне дейін Перудегі әскери наурызға қатысқан сайланған Хосе Рондоның орнына уақытша Жоғарғы Директор болып тағайындалды. Альварес 6 мамырда ант берді, бірақ бір жылдан кейін кейбір әскери сәтсіздіктерден кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды. 1820 жылы Құрылтай Бас Ассамблеясы таратылғанда, бұрынғы басшылықтың әлі де ықпалды мүшесі ретінде ол түрмеге қамалды, бірақ 19 күннен кейін босатылды. Содан кейін оның саяси ықпалы күрт азайды. 1825 жылы ол Перудегі елші болып тағайындалды, қазан айында Чилидегі елші болып тағайындалды. Буэнос-Айреске оралғаннан кейін ол жер аударылды және Хуан Мануэль де Росас үкіметіне қарсылығы үшін түрмеде біраз уақыт өткізді. Ол Рио-де-Жанейроға эмиграциялап, 1840 жылы Росасқа қарсы бүлік көтеруге тырысты. 1846 жылы ол алдымен Чилиге, содан кейін Перуге қашып кетті, 1852 жылы Росас үкіметі құлағаннан кейін Буэнос-Айреске оралды. Ол, мүмкін, туберкулезден 1857 жылдың 20 шілдесінде 70 жасында Аргентинаның Буэнос-Айресте қайтыс болды.
Álvarez Thomas was born in Arequipa, Peru, and his family lived for some time in Lima. When his father, who was in Spanish service, was called back to Madrid in 1797, they travelled via Buenos Aires. The family stayed there while his father continued the voyage alone, and Álvarez joined the army in 1799. Subsequently, he got heavily involved in the independence war in Argentina. In the war against the British in 1806/07, he was wounded and captured, and released only after the withdrawal of the British troops. Under Carlos María de Alvear, he fought as a colonel at Montevideo, where he was awarded a medal. However, soon after he openly opposed the politics of de Alvear's government, and his insurrection caused the resignation of the latter and resulted in a new election of a Supreme Director in the Constituting General Assembly, where he was designated interim Supreme Director from 20 April 1815, to 16 April 1816, in place of the elected José Rondeau, who was absent on a military campaign in Peru. Álvarez was sworn in on 6 May but had to resign a year later after some military failures. When the Constituting General Assembly was dissolved in 1820, he was, as a still influential member of the former leadership, sent to prison, but released after 19 days. Subsequently, his political influence was greatly diminished. In 1825, he was named ambassador in Peru, and in October also named ambassador to Chile. After his return to Buenos Aires, he was exiled and also spent some time in prison for his opposition against the government of Juan Manuel de Rosas. He emigrated to Rio de Janeiro, from where he tried to mount an insurrection against Rosas in 1840. In 1846, he fled first the Chile and then Peru, before returning to Buenos Aires after the fall of Rosas government in 1852. He died likely of tuberculosis on 20 July 1857, in Buenos Aires in Argentina at the age of 70.