Кіріспе
Уолтхоф (шамамен 1095 – 1159) – XII ғасырғы ағылшын аббаты және әулие. Ол Сент-Лиздің Саймон I, Нортгемптонның 1-ші графы және Хантингдонның 2-ші графесі Модтың ұлы, сондықтан Шотландияның Дэвид I-нің өгей ұлы және Нортгемптон графы Уолтхофтың немересі. Нормандық мұрагерлік заңдарының салдарынан, әлде кіші ұл болғандықтан, немесе жеке өзі сарай өміріне қолайсыз болғандықтан, Уолтхоф шіркеуде мансап табуды жөн көрді. 1128–1131 жылдары ол Ностелл монастырына августиндік каноник болып кірді. Оның ақсүйек байланыстары оған жылдам өрлеуге мүмкіндік берді, ал 1139 жылы ол Солтүстік Йоркширдегі Киркхэмнің преоры болды. 1140 жылы Йорк архиепискобы Турстан қайтыс болғаннан кейін, Уолтхоф оның ізбасары болуға ұсынылды. Оның кандидатурасын Йорк графы Уильям Аумельдік қолдады. Стивен, Дәуітпен және осылайша императрица Матильдамен тығыз байланысы бар екенін сезіп, ұсынысты қабылдамады. Уильям Аумельдік Уолтхоф графқа Йоркширдің Батыс Ридингіндегі Эльметтегі Шербурн шіркеулік иелігін беруге уәде беруден бас тартқаннан кейін қолдауын кері алды. Бірақ 1143 жылға қарай ол бұл істен бас тартып, алдымен Уордон аббаттығында, содан кейін Риволькс аббаттығында цистерциандық монах болды. 1148 жылы ол Риволькстің қызы үйі – Мелроуз аббаттығының аббаты болып сайланды. Уолтхоф өмірінің соңына дейін осы лауазымда қалды, тіпті 1159 жылдың басында оған Сент-Эндрюс епископтығы ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. Ол 1159 жылдың 3 тамызында Мелроуз аббаттығында қайтыс болды. Уолтхофтың қайтысынан кейін, Мелроуз аббаты ретінде оның орнын бастан алған аббат Уильям, Уолтхофтың қасиеттілігі туралы тараған әңгімелерді қолдаудан бас тартты. Аббат Уильям осы әңгімелерді үндемеуге тырысты және болашақ паломниктіктердің кедергісін болдырмауға ұмтылды. Алайда, Уильям Уолтхофтың жаңадан пайда болған культын жеңе алмады, ал оның әрекеттері оны бауырларынан алшақтатты. Нәтижесінде, 1170 жылдың сәуір айында Уильям аббаттықтан кетіп қалды. Уильямның орнына Мелроуздың преоры Жоселин аббат болды. Жоселиннің ешқандай күмәні болмады және ол культті кез келген тергеусіз қабылдады. Жоселиннің билікке келген жылына арналған жазбада Мелроуз жылнамасында былай делінген: Мелроуздың екінші аббаты, әулие Уолтхофтың қабірі Глазго епискобы Енгерранд және осы мақсат үшін шақырылған төрт аббат ашты; оның денесі толыққанды күйде табылды, ал оның киімдері өлімінен кейін он екінші жылда, маусымның календасына дейін он бірінші күні [22 мамыр] зақымдалмаған күйде болды. Содан кейін қасиетті жарасымнан кейін, сол епископ және жоғарыда аталған аббаттар оның қасиетті денесінің үстіне жылтыратылған мәрмәрден жасалған жаңа тас орнатты. Ұлы қуаныш болды, қасында отырғандар бірінен соң бірі айқайлап, «Шын мәнінде, бұл Құдайдың адамы!» деді. Кейіннен, Глазго епископы ретінде Жоселин әулиелікке үлес қосуын жалғастырды және Глазго епархиясының кельттері ең көп құрметтейтін киелі Кентигерннің өмірбаянын жазуды тапсырды. Жоселин Фурнес, Уолтхофтың өмірін жазған, кейіннен Кентигерннің өмірін жазуға шақырылғаны кездейсоқ емес. Жоселиннің әрекеттері Уолтхофтың өлімнен кейінгі де-факто әулиелігін қамтамасыз етті; ал Мелроуз аббаттығының өзінің әулиесіне ие болу қажеттілігі культтің ұзақ өмір сүруін қамтамасыз етті.
The tomb of our pious father, sir Waltheof, the second abbot of Melrose, was opened by Enguerrand, of good memory, the bishop of Glasgow, and by four abbots called in for this purpose; and his body was found entire, and his vestments intact, in the twelfth year from his death, on the eleventh day before the Kalends of June [22 May]. And after the holy celebration of mass, the same bishop, and the abbots whose number we have mentioned above, placed over the remains of his most holy body a new stone of polished marble. And there was great gladness; those who were present exclaiming together, and saying that truly this was a man of God. Later, as bishop of Glasgow, Joceljn continued the promotion of sainthood and commissioned a hagiography of Saint Kentigern, the saint most venerated by the Celts of the diocese of Glasgow. It is no coincidence that Jocelin of Furness, who wrote the Life of St. Waltheof, was the same man later commissioned to write the Life of St. Kentigern. Jocelin's actions ensured Waltheof's posthumous de facto sainthood; and the need of Melrose Abbey to have its own saint's cult ensured the cult's longevity.