Кіріспе

Англия ақыны (1887–1977)

Элизабет Дарьюш (8 желтоқсан 1887 – 7 сәуір 1977) – ағылшын ақыны.

Өмір

Дариуш Роберт пен Моника Бриджестің қызы еді; оның шешесінің әкесі Альфред Уотерхаус болған. Ол Оксфорд университетінде оқып жүрген кезде танысқан парсы үкіметінің қызметкері Әли Акбар Дарушке үйленді, содан кейін біраз уақыт Парсыда өмір сүрді; өмірінің көп бөлігі Оксфордтың сыртындағы Боарс Хиллдегі Бриджестер отбасының үйі – Стоквеллде өтті. Олардың Боарс Хиллдегі үйінің бағын Әли Елизаветаның құрметіне арналған естелік бақ ретінде қалдырды, оны Оксфорд сақтау қоры басқарады.

Поэзия

Дариуш - ағылшын ақыны Роберт Бриджестің қызы (оның алғашқы туындыларының кейбіреулері Элизабет Бриджес деген атпен жарияланды). Ол өмірін поэзияға арнау арқылы ғана емес, сонымен қатар таңдаған поэзия стилі арқылы да әкесінің жолын жалғады. Оның туындыларының тақырыптары көбінесе жоғары топтарды және олардың жеңілдіктері арқылы басқаларға салған әлеуметтік теңсіздікті сынап көрсетеді. Бұл ерекшелік оның алғашқы туындыларында, соның ішінде Элизабет Бриджес есімімен жарық көрген алғашқы екі өлеңдер жинағында кездеспейді. Ол жинақтар оның жиырма жасында жарық көрген. Джон Финлей "Әдеби өмірбаян сөздігінде" Дариуштің "алғашқы поэзиясы көбінесе дәстүрлі тақырыптармен айналысады және Эдвард дәуіріне көп қарызды" деп жазған.

Сылбырлық стиль

Дариуш әкесінің силлабикалық өлеңдегі тәжірибесін одан да бір қадам алға жылжытып, оны азырақ тәжірибелік етіп жасады. Бриджестің санаған сөздерінің ішінде жойылмайтын буындар болғандықтан, әр жолдағы нақты айтылатын буындардың саны өзгеріп отыратын. Ал Дариуштің әдісі тек дыбыстық болды, өлең оқылғанда естілетін барлық буындарды қатаң түрде санады. Дариуш қазіргі оқырмандарға силлабикалық өлшеммен жасаған сәтті тәжірибелерімен танымал, мысалы, оның "Accentedal" поэмасы кватернион түрінде жазылған. Ақын және сыншы Ивор Винтерс Дариуштің әкесінен силлабика жазуда жақсырақ екенін айтты, оның "Still Life" өлеңін оның ең сәтті силлабикалық тәжірибесі деп, сондай-ақ "Children of Wealth" өлеңімен байланысты екенін атап өтті. Винтерс "Still Life" өлеңінің еш жерде айтылмаған, бірақ одан күш алатын әлеуметтік контекстін қарастырды.

Сипаттамалары

Әлеуметтік мазмұнынан өзге, Дарюштің туындылары тұрақты және анық жеке көзқарасымен де танымал. Финлидің айтуынша, "Ол үшін поэзия әрқашан өмірдің 'талдауға келмейтін шындығымен' айналысты, ал ол ұсынған жалғыз құнығу – түсіністік пен жартылай христиандық, жартылай стоик философиялық қабылдау болды". Бірақ ол сондай-ақ Дарюштің ең жақсы өлеңдері осы тағдыршылдықтан жоғары тұратынын, "адамның өзіндегі рухани күштермен айналысатынын... және бізді қоршаған күнделікті әлемдегі сұлулықты танитынын" айтты. Оның көптеген қысқа, лаконикалық өлеңдерінде формалық және интеллектуалдық шеберлік байқалады; ал оның соңғы, ең ұзын және ең мақсатты туындысы – «Ауа мен вариациялар» Герард Мэнли Хопкинсқа арналған құрметтің нышаны болды. Дарюш – техникалық инновацияның алға басушысы, өмірдің ең терең мәселелерімен күресетін, ең жоғары адалдығы мен жауапкершілігімен көзге түсетін ақын ретінде сипатталған.