Жарақыздық және экологиялық әділетсіздік: нәсілдік тұрғыдан қарастыру
Environmental racism
Экологиялық расизм: түрлі-түсті халықтарға зиянды қоршаған ортаның теңсіз әсері. Тарихы, салдары, шешімдері мен экологиялық әділет қозғалысы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Расизмнің нәсілдік контексте туындайтын экологиялық әділетсіздігі
Environmental injustice that occurs within a racialized context
Экологиялық расизм, экологиялық расизм немесе экологиялық апартеид – расизмнің бір түрі болып табылады, ол қоқыс полигондары, қауіпті қалдықтарды өртеу орындары және қауіпті қалдықтарды жою сияқты жағымсыз экологиялық салдарға алып келеді. Бұл, тепе-теңдікті бұзу арқылы, түрлі этникалық топтарға әсер етеді. Халықаралық деңгейде ол сондай-ақ тау-кен өндірісі, мұнай өндіру және өнеркәсіптік ауыл шаруашылығының экологиялық ауыртпалығын жергілікті халықтар мен кедей елдерге, көбінесе түрлі этникалық топтарда мекендейтін халықтарға жүктеумен байланысты. Осы контексте, нәсілдің, әлеуметтік-экономикалық жағдайдың және экологиялық әділетсіздіктің өзара байланысын, оның тарихын және оның тең емес әсерін түсіну – қоғамның барлық топтары үшін экологиялық әділеттілікті қамтамасыз етуге бағытталған теңдікке негізделген шешімдерге қол жеткізудің бастапқы қадамы болып табылады. Экологиялық расизмнің тарихи тамырларын, оның салдары мен үкіметтік шараларды, халықтық қозғалыстарды және мүмкін болатын түзетулерді зерттеу осы мәселені тиімді шешу үшін маңызды негіз болуы мүмкін. Экологиялық расизмге қарсы күрес 1970-1980 жылдары АҚШ-та және басқа елдерде дамыған экологиялық әділет қозғалысына үлкен үлес қосты. Экологиялық расизм азшылық топтарына немесе көпшілікке зиян келтіруі мүмкін, мысалы, Оңтүстік Африкадағы апартеид қара нәсілділерге зиянды экологиялық әсер еткен. Халықаралық деңгейде, қалдықтар саудасы кедей елдердегі көпшілікке, көбінесе түрлі этникалық топтарда мекендейтін халықтарға зиян келтіреді. Экологиялық расизм – институционалдық расизмнің бір түрі, ол Ресейде түрлі этникалық топтардағы қауіпті қалдықтардың шамадан тыс жиналуына әкелді. Экологиялық расизм – түрлі этникалық топтар мен басқа да аз қамтылған қауымдастықтардағы адамдардың ластану мен оған байланысты денсаулық проблемаларына ұшырау қаупінің артуын көрсететін теңсіздік түрі.
Environmental racism, ecological racism, or ecological apartheid is a form of racism leading to negative environmental outcomes such as landfills, incinerators, and hazardous waste disposal disproportionately impacting communities of color, violating substantive equality. Internationally, it is also associated with extractivism, which places the environmental burdens of mining, oil extraction, and industrial agriculture upon indigenous peoples and poorer nations largely inhabited by people of color. Within this context, understanding the intersectionality of race, socio economic status, and environmental injustice through its history and the disproportionate impact is a starting point for leaning towards equitable solutions for environmental justice for all segments of society. Exploring the historical roots, impacts of environmental racism, governmental actions, grassroots efforts, and possible remedies can serve as a foundation for addressing this issue effectively. Response to environmental racism has contributed to the environmental justice movement, which developed in the United States and abroad throughout the 1970s and 1980s. Environmental racism may disadvantage minority groups or numerical majorities, as in South Africa where apartheid had debilitating environmental impacts on Black people. Internationally, trade in global waste disadvantages global majorities in poorer countries largely inhabited by people of color. Environmental racism is a form of institutional racism, which has led to the disproportionate disposal of hazardous waste in communities of color in Russia. Environmental racism is a type of inequality where people in communities of color and other low income communities face a disproportionate risk of exposure to pollution and related health conditions.
Тарих
"Экологиялық расизм" терминін 1982 жылы Біріккен шіркеу комиссиясының (UCC) бұрынғы атқарушы директоры Бенджамин Чавис енгізген. Чавис Уоррен округі, Солтүстік Каролина полигонына қауіпті полихлорилендірілген бифенил (ПХБ) қалдықтарын орналастыруға қарсы сөйлеген сөзінде бұл терминді былай анықтады: экологиялық саясатты қалыптастырудағы нәсілдік кемсітушілік, ережелер мен заңдарды қолданудағы дискриминация, уытты қалдықтарды түсті терілі қауымдастарға бағыттау, қоғамдарымыздағы уларлы заттардың қауіпті болуына ресми рұқсат беру және экологиялық қозғалыстардың басшылығынан түсті терілі адамдарды шеттету тарихы. Экологиялық расизмді мойындау 1970 және 1980 жылдары азаматтық құқық қозғалысының ықпалымен басталган экологиялық әділдік қозғалысын күшейтті. Жергілікті ұйымдар мен науқандар саясатты жасаудағы экологиялық расизм мәселесіне назар аударды және азшылықтардың пікірін ескерудің маңыздылығын атап өтті. Экологиялық расизм тарихи тұрғыдан экологиялық әділдік қозғалысымен байланысты болғанымен, жылдар өте келе бұл терминнен алыстау байқалады. Уоррен округіндегі оқиғалардан кейін UCC және АҚШ Бас есептік кеңсесі қауіпті қалдықтардың кедей азшылықтар тұратын аудандарда орналасқандығын көрсеткен есептерді жариялады. Чавис пен доктор Роберт Д. Буллард үкіметтік және корпоративтік саясаттан туындаған институционалды расизмнің экологиялық расизмге әкелгенін көрсетті. Бұл нәсілшілдік тәжірибелерге қызыл сызықтар жүргізу, аймақтық бөлу және түске қарамастан жоспарлау кірді. Тұрғындар төмен әлеуметтік-экономикалық жағдайы, саяси өкілдіктің жоқтығы және қиын жағдайларға бейімділігі салдарынан экологиялық расизмге ұшырады. "Америкалық апартеид мұрасы және экологиялық расизм" деген анықтамасын кеңейте келе доктор Буллард экологиялық расизмді: нәсіл немесе тері түсіне байланысты жеке адамдарға, топтарға немесе қауымдастықтарға әсер ететін немесе зиян келтіретін (ниеттенген немесе ниетсіз) кез келген саясат, тәжірибе немесе директива деп түсіндірді. АҚШ тарихы ақ нәсілшілдікке негізделген, елдің экономикалық, саяси және экологиялық ландшафтын қалыптастырған. "Тегін жер" (үндістер мен мексикалықтардан тартылып алынған), "тегін еңбек" (африкалық құлдардан алынған) және "тегін адамдар" (мүлігі бар ақ нәсілді ерлерге ғана шектелген) қағидалары американдық қоғамда институционалды расизмді тереңдей түсті. Бұл негіз үстем ақ нәсілді қоғаммен тең емес қарым-қатынасқа мүмкіндік берді. Институционалды расизм – мемлекеттік органдар, білім беру жүйелері, бизнес және басқа ұйымдар сияқты институттардың құрылымы мен тәжірибесінде нәсілге немесе этникалық принадлежностьға негізделген жеке адамдарға немесе топтарға қарсы жүйелі және терең тамырланған дискриминация. Институционалды расизм қоғамның нормалары, саясаты және процедуралары аясында кең ауқымда жұмыс істейді. Бұл институционалды расизм экологиялық жоспарлау мен шешім қабылдауға дейін жетеді, үкіметтік, заңдық, экономикалық және саяси институттар арқылы экологиялық расизмді күшейтеді. Расизм қоршаған орта мен денсаулыққа қауіпті жағдайларға ұшырау ықтималдығын арттырады, сондай-ақ денсаулық сақтауға қолжетімділікті шектейді. Мемлекеттік органдар, соның ішінде Федералдық қоршаған ортаны қорғау агенттігі (EPA), түсті терілі адамдарды ластанудан және өнеркәсіптік зияннан қорғауға көбінесе сәтсіздікке ұшырайды. Бұл сәтсіздік түсті терілі қауымдастықтарға тиесілі ластанудың теңсіз ауыртпалығында көрінеді, афроамерикалықтар мен латиноамерикалықтар тұратын аудандарда ластану деңгейі ақ нәсілділер тұратын аудандарға қарағанда жоғары. Мысалы, Лос-Анджелесте афроамерикалықтардың 71% -ден астамы және латиноамерикалықтардың 50% -ы ауаның ең ластанған аймақтарында тұрады, ал ақ нәсілді халықтың 34% -ы ғана. Ел бойынша ақ нәсілділердің, афроамерикалықтардың және испандықтардың көп бөлігі ауа сапасы нашар аудандарда тұрады, түсті терілі адамдар ластанумен байланысты денсаулық мәселелеріне көбірек бейім. Дамып келе жатқан елдерде қоршаған ортаны қорғау ережелері аз болады және олар ластану ошағына айналады. Үлкен корпорацияларға қарсы тұру үшін әлеуметтік-экономикалық және саяси мүмкіндіктері жоқ маргиналды қауымдар олардың денсаулығына зиян келтіретін экологиялық расизм тәжірибелеріне ұшырайды. Экологиялық әділдік жұмыс, демалыс, білім, дін және қауіпсіз аудандарға тең қолжетімділіктің алдын келетін кедергілермен күреседі. "Кедейлердің экологизмі" еңбегінде Жоан Мартинез Алье экологиялық әділдік "экономикалық өсімнің өкінішке орай қоршаған ортаға тигізетін әсерін арттыратынын және көздер мен сіңіру орындарының географиялық орын ауыстыруын атап көрсетеді".
"Environmental racism" was a term coined in 1982 by Benjamin Chavis, previous executive director of the United Church of Christ (UCC) Commission for Racial Justice. In a speech opposing the placement of hazardous polychlorinated biphenyl (PCB) waste in the Warren County, North Carolina landfill, Chavis defined the term as:racial discrimination in environmental policy making, the enforcement of regulations and laws, the deliberate targeting of communities of color for toxic waste facilities, the official sanctioning of the life threatening presence of poisons and pollutants in our communities, and the history of excluding people of color from leadership of the ecology movements. Recognition of environmental racism catalyzed the environmental justice movement that began in the 1970s and 1980s with influence from the earlier civil rights movement. Grassroots organizations and campaigns brought attention to environmental racism in policy making and emphasized the importance of minority input. While environmental racism has been historically tied to the environmental justice movement, throughout the years the term has been increasingly disassociated. Following the events in Warren County, the UCC and US General Accounting Office released reports showing that hazardous waste sites were disproportionately located in poor minority neighborhoods. Chavis and Dr. Robert D. Bullard pointed out institutionalized racism stemming from government and corporate policies that led to environmental racism. These racist practices included redlining, zoning, and colorblind adaptation planning. Residents experienced environmental racism due to their low socioeconomic status, and lack of political representation and mobility. Expanding the definition in "The Legacy of American Apartheid and Environmental Racism", Dr. Bullard said that environmental racism:refers to any policy, practice, or directive that differentially affects or disadvantages (whether intended or unintended) individuals, groups, or communities based on race or color. The history of the United States has been grounded in white racism, shaping the nation's economic, political, and ecological landscape. The foundation's principles of "free land", extracted from Native Americans and Mexicans, "free labor" obtained from African slaves, and "free men," limited to white men with property, institutional racism became deeply ingrained in American society. This foundation has allowed for unequal relationships with the dominant white society. Institutionalized racism refers to the systematic and ingrained discrimination against individuals or groups based on race or ethnicity within the structures and practices of institutions such as government bodies, educational systems, businesses, and other organizations. Institutional racism operates on a large scale within societal norms, policies, and procedures. This institutionalized racism extends to environmental planning and decision making, reinforcing environmental racism through government, legal, economic, and political institutions. Racism significantly increases exposure to environmental and health risks as well as access to health care. Government agencies, including the federal Environmental Protection Agency (EPA), have often failed to protect people of color from pollution and industrial infiltrations. This failure is evident in the disproportionate pollution burden borne by communities of color, with African American and Latino neighborhoods experiencing higher levels of pollution compared to predominantly white areas. For instance, in Los Angeles, over 71% of African Americans and 50% of Latinos live in areas with the most polluted air, while only 34% of the white population does. Nationally, a significant portion of whites, African Americans, and Hispanics reside in counties with substandard air quality, with people of color disproportionately affected by pollution related health issues. Less developed countries frequently have fewer environmental regulations and become pollution havens. Marginalized communities that do not have the socioeconomic and political means to oppose large corporations are vulnerable to environmentally racist practices that are detrimental to their health. Environmental justice combats barriers preventing equal access to work, recreation, education, religion, and safe neighborhoods. In "Environmentalism of the Poor", Joan Martinez Allier writes that environmental justice "points out that economic growth unfortunately means increased environmental impacts, and it emphasizes geographical displacement of sources and sinks."
Әлеуметтік-экономикалық аспектілер
Шығындар мен пайдаларды талдау (CBA) – мәселелерді бағалау үшін шығындар мен пайдаларға ақшалай құн қоятын процесс. Экологиялық CBA таза ауа мен су сияқты материалдық емес игіліктерге тұтынушының төлеуге дайындығын өлшеу арқылы саяси шешімдер табуға бағытталған. CBA экологиялық расизмге экологиялық ресурстарды олардың қоғамға тигізетін пайдасына қарай бағалау арқылы себепкер болады. Егер адам таза су мен ауа үшін көп төлей алса, оның төлеген ақшасы қоғамға одан көп пайда әкеледі, ал төлей алмайтындар үшін бұл ауыртпалық тудырады. Улы қалдықтарды көшіру кедей аудандар таза орта үшін бай аудандар сияқты көп төлей алмайтындықтан, дұрыс деп есептеледі. Улы қалдықтарды кедейлер тұратын жерге орналастыру қазірдің өзінде арзан жердің құнын одан да төмендетеді. Мүлік құнының төмендеуі бай және таза аудандардағыдан аз болғандықтан, улы қалдықтарды «аз құнды» аймаққа тастау қоғамға көбірек ақшалай пайда әкеледі.
Cost–benefit analysis (CBA) is a process that places a monetary value on costs and benefits to evaluate issues. Environmental CBA aims to provide policy solutions for intangible products such as clean air and water by measuring a consumer's willingness to pay for these goods. CBA contributes to environmental racism through the valuing of environmental resources based on their utility to society. When someone is willing and able to pay more for clean water or air, their payment financially benefits society more than when people cannot pay for these goods. This creates a burden on poor communities. Relocating toxic wastes is justified since poor communities are not able to pay as much as a wealthier area for a clean environment. The placement of toxic waste near poor people lowers the property value of already cheap land. Since the decrease in property value is less than that of a cleaner and wealthier area, the monetary benefits to society are greater by dumping the toxic waste in a "low value" area.
Қазба отынның расизмі
Қазба отындар климаттың өзгеруі, нәсілдік теңсіздік және халық денсаулығы сияқты дағдарыстармен тығыз байланысты. Қазба отындардың әртүрлі кезеңдері – өндіру, өңдеу, тасымалдау және жағу – барлығы зиянды ластану мен парниктік газдар шығарылымына себеп болады. Қазба отындарды өңдеудің салдары ақ немесе бай қауымдастықтарға қарағанда қара, қоңыр, жергілікті және кедей қауымдастықтарға тең емес бөлінеді. Осы қауымдастықтар ауа мен судың ластануынан туындаған денсаулық қатеріне, сондай-ақ климаттың өзгеруінен туындаған тәуекелдерге ұшырайды. Осы қауымдастықтармен байланысты қолданылатын түсінік – "құрбандық аймақтары", онда жүйелі расизм қазба отындарға негізделген экономикамен қабаттасады. Энергияны зерттеу және әлеуметтік ғылымдар тұрғысынан қарағанда, "қазба отын расизмі" құбылысы жүйелі расизмнің түсті терілі қауымдастықтарға ластанудың салдарынан туындаған шығындарды аударуға мүмкіндік беру арқылы қазба отын өнеркәсібіне тиімді субсидия беруі туралы аргумент арқылы түсіндіріледі. "Қазба отын расизмі" осы теңсіздіктерді күшейтетін жүйелер мен құрылымдарға назар аударуға мүмкіндік береді. Бұл бағыттың салдары ретінде климаттық саясат көбінесе нәсілдік айырмашылықтарды ескермейді және халық денсаулығына тигізетін жалпы әсерге баса назар аударады. Қазба отын өндірісі мен тұтыну арқылы туындаған жүйелі теңсіздіктерді жою үшін қазба отын өнеркәсібіне қатысты саяси және нормативтік шешімдерді қабылдау өте қажет.
Fossil fuels are interconnected with crises like climate change, racial injustice, and public health. Various stages of fossil fuels include extraction, processing, transport, and combustion, all contributing to harmful pollution and greenhouse gas emissions. The impacts of fossil fuel processing are not distributed equally with Black, Brown, Indigenous, and poor as opposed to white, or wealthy communities. These communities experience health hazards from air and water pollution as well as the risks from climate change. Sacrifice zones are the concept associated with these communities where systemic racism intersects with a fossil fuel based economy. From a perspective by Energy Research & Social Science, the "fossil fuel racism" phenomenon is framed through the argument that systemic racism effectively subsidizes the fossil fuel industry by allowing it to externalize the costs of pollution onto communities of color. "Fossil Fuel Racism" allows for a shift in the focus to the systems and structures that perpetuate these injustices. Implications with this effort follow as climate policy approaches often fail to address racial disparities and focus on broader impacts on public health. There is an urgent need for political and policy solutions revolving around the fossil fuel industry to address systemic injustices perpetuated by fossil fuel production and consumption.
Денсаулыққа әсері
Экологиялық расизм нашар қоршаған ортада тұратын қауымдардың денсаулығына зиян келтіреді. Денсаулық проблемаларын тудыруы мүмкін факторлардың қатарында полигондар мен өзендердегі қауіпті химиялық токсиндерге ұшырау бар. Бұл токсиндерге ұшырау мидың дамуын әлсіретуі немесе тежеуі мүмкін. Бұл қауіптер осы қауымдарда тұратын адамдардың денсаулығына да әсер етеді, соның салдарынан осал топтардың қоршаған ортамен бірге салауатты өмір сүруі үшін қоршаған ортаның сапалы болуын қамтамасыз етудің маңыздылығын көрсетеді. Жануарларды қорғау ұйымы қарқынды мал шаруашылығының жақын жердегі қауымдардың денсаулығына теріс әсер ететінін мәлімдейді. Олардың пікірінше, осыған байланысты тыңайтқыш тоғандары сутек сульфидін бөліп шығарып, жергілікті су көздерін ластайды, нәтижесінде түсік, туа біткен ақаулар мен аурулардың өршуіне алып келеді. Мұндай шаруашылықтар көбінесе аз қамтылған аймақтар мен түрлі этностық қауымдарда орналасқан. Басқа да тәуекелдерге пестицидтерге, химиялық заттардың ағып кетуіне және ауадағы бөлшектерге ұшырау жатады. Климатты зерттеушілер қолдағы ақпаратты, жинаған деректерін әртараптандыруға, сондай-ақ ресурстардағы тарихи теңсіздіктерді жоюға күш салуы керек. Мысалы, Африкадағы суық толқындардың күшеюі туралы деректер жетіспейді, бірақ бұл құбылыс көптеген адамдарға әсер етеді.
Environmental racism impacts the health of the communities affected by poor environments. Various factors that can cause health problems include exposure to hazardous chemical toxins in landfills and rivers. Exposure to these toxins can also weaken or slow brain development. These hazards also affect the health of individuals living in these communities, showing how maintaining quality environmental health is important to ensuring that vulnerable populations are able to live healthy alongside parts of the environment they depend upon. The animal protection organization In Defense of Animals claims intensive animal agriculture negatively affects the health of nearby communities. They believe that associated manure lagoons produce hydrogen sulfide and contaminate local water supplies, leading to higher levels of miscarriages, birth defects, and disease outbreaks. These farms are disproportionately placed in low income areas and communities of color. Other risks include exposure to pesticides, chemical run off and particulate matter in the air. The climate science community needs to work on diversifying the information available, the data they collect, as well as working to get rid of historic inequities in resources. For example, there is a serious lack of data about worsening heat waves in Africa, yet the heat waves affect many people.
Ластану
АҚШ-тың оңтүстік-шығыс аймағы ауқымды ластануға ұшырады, ал аз ұлт өкілдері осының салдарынан ең көп зардап шекті. Детройт, Мемфис және Канзас-Сити сияқты қалаларда көмір станцияларынан адамдар қаза болды немесе созылмалы ауруларға шалдықты. Теннесси және Батыс Вирджиния тұрғындары тау-кен өндірісі үшін тауларды жарған кезде жиі уытты күлге толы ауамен тыныс алады. Құрғақшылық, су тасқыны, жер мен ауа сапасының үнемі нашарлауы осы аймақтардағы тұрғындардың денсаулығы мен қауіпсіздігін анықтайды. Ұлттық азшылықтар мен төмен кіріс табатын азаматтар көбінесе осы мәселелердің ауыр салдарын тікелей сезінеді. Дүние жүзінде осындай қиындықтарға тап болған көптеген қауымдастықтар бар. Мысалы, Десмонд Д'Саның жұмысы Оңтүстік Дурбан қаласындағы қауымдастықтарға арналған, онда жоғары ластану индустриясы Апартеид кезінде күштеп көшірілген адамдарға әсер етеді.
The southeastern part of the United States has experienced a large amount of pollution and minority populations have been hit with the brunt of those impacts. There are many cases of people who have died or are chronically ill from coal plants in places such as Detroit, Memphis, and Kansas City. Tennessee and West Virginia residents are frequently subject to breathing toxic ash due to blasting in the mountains for mining. Drought, flooding, the constant depletion of land and air quality determine the health and safety of the residents surrounding these areas. Communities of color and low income status most often feel the brunt of these issues firsthand. There are many communities around the world that face the same problems. For example, the work of Desmond D'Sa focused on communities in South Durban where high pollution industries impact people forcibly relocated during Apartheid.
Экологиялық расизм жақсартуға кедергі жасайды
Экологиялық расизм шеттетуге ұшыраған қауымдастықтар арасындағы денсаулықтың теңсіздігін күшейтеді, нәтижесінде BIPOC өкілдері қоршаған ортаның зиянды әсерлеріне және олардың денсаулыққа тигізетін салдарына пропорционалды түрде көп ұшырайды. Мысалы, қара нәсілді балалар басқа нәсілдік топтарға қарағанда қорғасынға көбірек ұшырайды, бұл олардың денесінде қорғасын, полихлорлы бифенилдер және фталаттар сияқты зиянды заттардың жиналуына әкеледі. Экологиялық әділдік (ЭӘ) және климаттық әділдік (КЖ) қозғалыстары экологиялық расизм мәселесіне назар аудару және өзгерістер енгізу арқылы шеттетуге ұшыраған халықтың климаттың өзгеруі мен ластанудан пропорционалды түрде зардап шегуіне жол бермейді. Біріккен Ұлттар Ұйымының қоршаған ортаны қорғау және даму жөніндегі конференциясының мәлімдемесіне сәйкес, мүмкін болатын шешімдердің бірі – сақтық қағидасы. Бұл қағидаға сәйкес, егер қоршаған ортаға қатысты ауыр немесе қайта келтірілмейтін зиян тудыру қаупі болса, толық ғылыми нақтылықтың болмауы қоршаған ортаны қорғауға бағытталған тиімді шараларды кейінге қалдыруға себеп болып табылмауы керек. Осы қағида бойынша, қауіпті әрекетті бастаушы оның қауіпсіздігін дәлелдеуге міндетті. Экологиялық әділдік жақтастары жалпы қалдықтарды азайту қажеттігін де атап көрсетеді, бұл жалпы жүктемені азайтуға және метан шығарылымдарын төмендетуге, нәтижесінде климаттың өзгеруін баяулатуға көмектеседі. Экологиялық расизмнің мысалдарына қатысты зерттеулермен қатар, ережелерді өзгерту және экологиялық расизмнің алдын алу жолдары туралы ақпарат та ұсынылған. Даум, Столер және Гранттың Гананың Аккра қаласындағы электрондық қалдықтарды басқару туралы зерттеуінде, қайта өңдеу фирмалары, қауымдастықтар және металл қоқысын сатумен айналысатын саудагерлер сияқты әртүрлі салалар мен ұйымдармен өзара әрекеттесудің маңыздылығы, тәжірибелерді өзгерткенге көп әсер етпеген өрт сөндіру және қайта сатып алу сияқты бейімделу стратегияларынан жоғары бағаланған. Экологиялық әділдік ғалымдары, мысалы, Орегон университетінің этнографиялық зерттеулер кафедрасының меңгерушісі және профессоры Лора Пулидо және Дэвид Пеллоу, Дельсен және Экологиялық зерттеулер кафедрасының меңгерушісі және Санта-Барбарадағы Калифорния университетінің жаһандық экологиялық әділдік жобасының директоры, экологиялық расизмді нәсілдік капитализмнің тамырласқан мұрасынан туындайтын құбылыс ретінде танудың қозғалыс үшін маңызды екенін айтады, өйткені нәсілшілдік адамның табиғатпен және еңбекпен қарым-қатынасына әлі де үстемдік етеді.
Environmental racism intensifies existing health disparities among marginalized communities, with BIPOC individuals disproportionately bearing the burden of environmental exposures and their health consequences. Black children, for example, are still more exposed to lead than children of other racial groups contributing to higher body burdens of toxins such as lead, polychlorinated biphenyls, and phthalates. The environmental justice (EJ) movement and climate justice (CJ) movement address environmental racism in bringing attention and enacting change so that marginalized populations are not disproportionately vulnerable to climate change and pollution. According to the United Nations Conference on Environment and Development, one possible solution is the precautionary principle, which states that "where there are threats of serious or irreversible damage, lack of full scientific certainty shall not be used as a reason for postponing cost effective measures to prevent environmental degradation." Under this principle, the initiator of the potentially hazardous activity is charged with demonstrating the activity's safety. Environmental justice activists also emphasize the need for waste reduction in general, which would act to reduce the overall burden, as well as reduce methane emissions which in turn reduce climate change. Besides studies that point out cases of environmental racism, studies have also provided information on how to go about changing regulations and preventing environmental racism from happening. In a study by Daum, Stoler and Grant on e waste management in Accra, Ghana, the importance of engaging with different fields and organizations such as recycling firms, communities, and scrap metal traders are emphasized over adaptation strategies such as bans on burning and buy back schemes that have not caused much effect on changing practices. Environmental justice scholars such as Laura Pulido, Department Head of Ethnic Studies and Professor at the University of Oregon, and David Pellow, Dehlsen and Department Chair of Environmental Studies and Director of the Global Environmental Justice Project at the University of California, Santa Barbara, argue that recognizing environmental racism as an element stemming from the entrenched legacies of racial capitalism is crucial to the movement, with white supremacy continuing to shape human relationships with nature and labor.
Процедуралық әділдік
Қазіргі кезде экологиялық расизм және экологиялық әділдік мәселелерін шешуге қатысты саяси идеологиялар процессуалды әділдікті қолдану идеясына қарай өзгеруде. Процессуалды әділдік – бұл шешім қабылдау процесінде әділдікті сақтауды талап ететін ұғым, әсіресе ресурстарды бөлу немесе дауларды реттеу сияқты дипломатиялық жағдайларда. Процессуалды әділдік барлық тараптарға өз ұстанымдарын, пікірлерін және алаңдаушылықтарын білдіруге тең мүмкіндік беретін, әділ, ашық және бейтарап шешім қабылдау процесін қажет етеді. Келісімдердің нәтижелері мен олардың зардап шеккен халық пен мүдделі топтарға тигізетін әсеріне ғана назар аудармай, процессуалды әділдік жоспарлаудан бастап іске асыруға дейін барлық процеске барлық мүдделі тараптарды тартуға бағытталған. Экологиялық расизммен күресу тұрғысынан процессуалды әділдік, көбінесе сыбайлас жемқор мемлекеттер немесе жеке компаниялар сияқты ықпалды тұлғалардың шешім қабылдау процесін толығымен бақылау мүмкіндігін азайтуға көмектеседі және шешімдерге тікелей қатысты адамдарға билікті қайтарады.
Current political ideologies surrounding how to make right issues of environmental racism and environmental justice are shifting towards the idea of employing procedural justice. Procedural justice is a concept that dictates the use of fairness in the process of making decisions, especially when said decisions are being made in diplomatic situations such as the allocation of resources or the settling of disagreements. Procedural justice calls for a fair, transparent, impartial decision making process with equal opportunity for all parties to voice their positions, opinions, and concerns. Rather than just focusing on the outcomes of agreements and the effects those outcomes have on affected populations and interest groups, procedural justice looks to involve all stakeholders throughout the process from planning through implementation. In terms of combating environmental racism, procedural justice helps to reduce the opportunities for powerful actors such as often corrupt states or private entities to dictate the entire decision making process and puts some power back into the hands of those who will be directly affected by the decisions being made.
Канададағы жергілікті әйелдер қозғалысы
Канадада экологиялық расизмге қарсы жергілікті әйелдер бастаған көптеген қарсылық қозғалыстары болды. Олардың ішінде ең танымал әрі үлкен әсер еткендері – Канада Жергілікті Әйелдер Ассоциациясының (NWAC) «Рухтас Бауырлар» (Sisters in Spirit) жобасы. Бұл жоба жергілікті әйелдердің қайтыс болуы мен жоғалуы туралы есептер жасауға, осы мәселенің хабардарлығын арттыруға және үкімет пен азаматтық қоғам ұйымдарын іс-қимылға түртуге бағытталған. 2010 жылы Канада федералды үкіметі «Рухтас Бауырлар» жобасын қаржыландыруды тоқтатса да, NWAC әйелдерге, «Екі Рух» және ЛГБТҚ+ қауымдастығының өкілдеріне өз даусын естірту үшін күресте қолдау көрсетуді жалғастыруда. Басқа жергілікті қарсылық қозғалыстарында экологиялық расизмге себепкер болған патриархат пен расизмге қарсы күресте, жарақаттан айығу үшін руханият пен дәстүрлі тәжірибелерге баса назар аударылады. Сондай-ақ, белсенділер мен жергілікті қауымдастықтар өз алаңдаушылықтарын білдіру үшін мемлекеттік заңнамалық жолдарға жүгінді, мысалы, келісімшарттар, адам саудасына қарсы заңдар, әйелдерге қарсы зорлық-зомбылыққа қарсы заңдар және БҰҰ Жергілікті Халықтардың құқықтары жөніндегі декларациясы (UNDRIP). 1988 жылы Африка Одағының Ұйымы (OAU) уытты қалдықтарды тастауды «Африка мен африкалық халыққа қарсы қылмыс» деп жариялаған резолюцияға қол қойды. Содан кейін, Батыс Африка мемлекеттерінің экономикалық қауымдастығы (ECOWAS) уытты қалдықтар тастағандарға өмір бойы түрме жазасын беруге рұқсат беретін қаулы қабылдады. Экологиялық әділет қозғалыстары әлемдік саммиттердің маңызды бөлігіне айналды. Бұл мәселеге көбінесе жұмысшылар, ғалымдар және қоғамдық лидерлер сияқты түрлі топтардан өкілдер қатысып, назар аударылуда. Глобализацияға қатысты алаңдаушылықтар жұмысшылар, ғалымдар және қоғамдық лидерлер сияқты көптеген мүдделі тараптарды біріктіре алады, олар үшін өнеркәсіптік дамудың өсуі ортақ мәселе болып табылады. Адамның әл-ауқатының жағдайына байланысты көптеген саясаттар жасалуы мүмкін. Бұл экологиялық әділеттің мақсаты – қауымдастықтар үшін қауіпсіз, әділ және тең мүмкіндіктерді құру және «қызыл сызықтар» сияқты жағдайлардың болмауын қамтамасыз ету болып табылады. Осы ерекше факторларды ескере отырып, саясаткерлер шешім қабылдағанда ескеруі керек маңызды салдарлар бар.
There have been many resistance movements in Canada initiated by Indigenous women against environmental racism. One that was prominent and had a great impact on the movement was, The Native Women's Association of Canada's (NWAC) Sisters in Spirit Initiative. This initiative aims to create reports on the deaths and disappearances of Indigenous women in order to raise awareness and get government and civil society groups to take action. Though the Canadian federal government decided to defund the Sisters in Spirit Initiative in 2010, the NWAC continues to support women, Two Spirit and LGBTQ+ Indigenous peoples in their fight to be heard. In other Indigenous resistance movements there is an emphasis on healing from trauma by focusing on spirituality and traditional practices in order to fight against the forces of patriarchy and racism that have caused environmental racism. Activists and Indigenous communities have also gone through state official legal routes to voice their concerns such as discussing treaties, anti human trafficking laws, anti violence against women laws and UNDRIP. A resolution was signed in 1988 by the OAU which declared toxic waste dumping to be a "crime against Africa and the African people". Soon after, the Economic Community of West African States (ECOWAS) passed a resolution that allowed for penalties, such as life imprisonment, to those who were caught dumping toxic wastes. Environmental justice movements have grown to become an important part of world summits. This issue is gathering attention and features a wide array of people, workers, and levels of society that are working together. Concerns about globalization can bring together a wide range of stakeholders including workers, academics, and community leaders for whom increased industrial development is a common denominator". Many policies can be expounded based on the state of human welfare. This occurs because environmental justice is aimed at creating safe, fair, and equal opportunity for communities and to ensure things like redlining do not occur. With all of these unique elements in mind, there are serious ramifications for policy makers to consider when they make decisions.
АҚШ-тағы қазіргі бастамалар
Қазіргі уақытта экологиялық расизмге бағытталған бастамалардың көпшілігі экологиялық әділдік тақырыбына көбірек назар аударады. Олар мемлекеттік және федералдық деңгейлерде жүзеге асырылуда. Мемлекеттік деңгейде жергілікті саясаткерлер өздерінің аймақтарына қатысты саясатты, соның ішінде жерді пайдалану саясатын енгізуге, қоршаған ортаның денсаулыққа тигізетін әсерін жақсартуға және осы саясатты жоспарлау процесіне қауымдастықты тартуға баса назар береді. Он төрт штат экологиялық әділдікке арналған жеке кеңселер құрды, олар саясаткерлерге олардың саясатының аз ұлт өкілдеріне қалай әсер етуі мүмкін екендігі туралы кеңес береді. Мэриленд штаты 2001 жылы Экологиялық әділдік және тұрақты даму жөніндегі комиссиясын құрды. Вермонт және Орегон штаттары ең соңғы кеңестерді 2022 жылы құрды. 2023 жылдың сәуір айында президент Байден Justice40 бастамасын ұсыну арқылы экологиялық әділдікке деген өзінің міндеттемесін растады. Justice40 бастамасы – федералдық экологиялық бағдарламалардың 40 пайызын әдетте мұндай бағдарламаларға емес, шеттетілген қауымдастықтарға бағыттауды көздейді. Бұл бастамаға Климат және экономикалық әділдікті бағалау құралы және федералдық агенттіктерге осы бағдарламалардан үміткер қауымдастықтарды анықтау үшін оны қалай пайдалану керектігін үйрету кіреді. Бұл бастамаға АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігі, АҚШ Сауда министрлігі, АҚШ Энергетика министрлігі, АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігі және АҚШ Тұрғын үй және қала құрылысы министрлігі сияқты бірнеше федералдық агенттіктер қатысады. Ол жергілікті билік органдарын тарту және қауымдастықты өз аймақтарында жүзеге асырылатын бағдарламаларға қатысуға ынталандыру арқылы қауымдастыққа қолдау көрсетуге бағытталған.
Most initiatives currently focusing on environmental racism are more focused on the larger topic of environmental justice. They are at both the state and federal levels. On the state level, local politicians focus on their communities to introduce policies that will affect them, including land use policies, improving the environmental health impacts, and involving their community in the planning processes for these policies. Fourteen states have created offices that are specifically focused on environmental justice and advise policymakers on how their policies may impact minority populations. Maryland established their Commission on Environmental Justice and Sustainable Communities in 2001. The most recently formed councils were formed in 2022 by Vermont and Oregon. In April 2023, President Biden affirmed his commitment to environmental justice by introducing the Justice40 Initiative. The Justice40 initiative is a goal to make 40 percent of federal environmental programs go into marginalized communities that have not typically been the target for such programs. This initiative includes things like the Climate and Economic Justice Screening Tool and the training for federal agencies on how to use it to identify communities who may benefit from these programs. This initiative includes several federal agencies including the U. S. Department of Agriculture, the U. S. Department of Commerce, the U. S. Department of Energy, the U. S. Environmental Protection Agency, and the U. S. Department of Housing and Urban Development. It's dedicated to community outreach by involving local governments and encouraging the community to have a say in the programs that may be implemented in their communities.
Мүмкін болатын шешімдер
Экологиялық расизм – климаттық дағдарыс мәселесін талқылауға міндетті маңызды аспект. Экологиялық расизм туралы көбірек білу, BIPOC қауымдастықтарын қолдайтын жасыл экономиканы дамыту және экологияны қоғамдық практикаға айналдыру – осы теңсіздіктерді жоюға бағытталған тәсілдер. Экологияны қоғамдық практика ретінде қарастыру экологияны жеке адамдар арасындағы бәсекелестік емес, қоғамдық күш-жігер ретінде қараудың маңыздылығын көрсетеді, сондай-ақ осы маргиналданған қауымдастықтардың әл-ауқатын қорғау және экологиялық әділеттің жалпы мәселелерін қолдайтын күш-жігерді ұйымдастыруды қамтиды. Бұдан әрі, экологиялық расизмді түсіну экологиялық расизмнің мәнін ашады, онда BIPOC қауымдастықтары мемлекеттік саясатта және өнеркәсіптік практикадағы кемсітушілік салдарынан ластану мен экологиялық қауіптердің ауыртпалығын пропорционалды түрде көтереді. Сондай-ақ, экологиялық расизмнің әсерін түсіну және түрлі-түсті қауымдастықтарға салынған теңсіздіктерді көрсету үшін пікірсайыстарды ұйымдастыру маңызды. Жасыл экономиканы қолдау да өте маңызды, таза энергияға көшуді жақтау және BIPOC қауымдастықтарын экономикалық және әлеуметтік тұрғыдан қолдау қажет. Сонымен қатар, маргиналданған қауымдастықтарды таза энергетика саласына тарту BIPOC қауымдастықтарын күшейтудің және қоршаған ортаны қорғау жөніндегі күш-жігерге жетекшілік етудің тағы бір қадамы болып табылады. Аймақтағы жергілікті халықтар осы экологиялық мәселелердің салдарынан өмірлік көрісін жоғалтты, бірақ олардың жерінен алынған мұнайдан түскен үлкен кірістен ешқандай пайда көрген жоқ. Экологиялық жанжалдар Нигер дельтасындағы ағымдағы жанжалды одан әрі ушықтырды. Улы қалдықтарды өртеу және қалалық ауаның ластануы дамыған аймақтардағы проблемалар. Нигерияның мұнайға бай Дельта аймағының түпкі тұрғындары Огони халқы Shell Oil компаниясының бұрғылау жұмыстарының апаттық экологиялық және экономикалық салдарына наразылық білдіріп, Нигерия үкіметі мен Shell компаниясының адам құқықтарын бұзуын айыптады. Олардың халықаралық деңгейде танымалдылығы 1995 жылы Кен Саро Вива, зорлық-зомбылықсыз Огони халқының аман қалу қозғалысы (MOSOP) негізін қалаушы және тағы тоғыз белсендінің өлім жазасын атқарудан кейін күрт артты.
Environmental racism is a crucial aspect that needs to be a part of the climate crisis conversation. Learning more about environmental racism, supporting a green economy that uplifts BIPOC communities, and making environmentalism a communal practice are approaches that can address these injustices. Environmentalism as a communal practice emphasizes the importance of viewing environmentalism as a communal effort rather than a competition between individuals by advocating for the well being of these marginalized communities as well as supporting efforts that address overarching themes of environmental justice. Following this, understanding environmental racism highlights the concept of environmental racism where BIPOC communities disproportionately bear the burden of pollution and environmental hazards due to discrimination in public policies and industry practice. It is also important to understand the impact of environmental racism and to push for discussions that point out disparities imposed on communities of color. Supporting a green economy is also crucial, it's important to advocate for a transition to clean energy as well as uplifting BIPOC communities economically and socially. In addition, being involved within the clean energy sector for marginalized communities is another step to empowering BIPOC communities and leading in environmental protection efforts. Indigenous people in the region have suffered the loss of their livelihoods as a result of these environmental issues, and they have received no benefits in return for enormous oil revenues extracted from their lands. Environmental conflicts have exacerbated ongoing conflict in the Niger Delta. Burning of toxic waste and urban air pollution are problems in more developed areas. Ogoni people, who are indigenous to Nigeria's oil rich Delta region have protested the disastrous environmental and economic effects of Shell Oil's drilling and denounced human rights abuses by the Nigerian government and by Shell. Their international appeal intensified dramatically after the execution in 1995 of nine Ogoni activists, including Ken Saro Wiwa, who was a founder of the nonviolent Movement for the Survival of the Ogoni People (MOSOP).
Оңтүстік Африка
Тау-кен өнеркәсібі мен оның қоғам мен жеке адамның денсаулығына тигізетін теріс әсерлері арасындағы байланыс әлемдегі көптеген ұйымдар тарапынан зерттелген және жақсы құжатталған. Тау-кен операцияларына жақын жерде өмір сүрудің денсаулық салдары жүктілік келеспейтін жағдайлар, психикалық денсаулық мәселелері, әртүрлі түрдегі қатерлі ісіктер және тағы да көптеген ауруларды қамтиды. Оңтүстік Африкадағы апартеид кезеңінде қоршаған ортаны реттеудің болмауына байланысты тау-кен өнеркәсібі өте қарқынды дамыды. Тау-кен корпорациялары жұмыс істейтін қоғамдар көбінесе жоғары кедейлік және жұмыссыздық деңгейімен сипатталады. Бұдан өзге, мұндай қоғамдарда азаматтар арасында тау-кен өндірісінің экономикалық мүмкіндіктер тұрғысынан ұсынайтын пайдасы, оның орнына қоғам тұрғындарының денсаулығына тигізетін зиянынан басым ба екендігі туралы пікірталас жиі болады. Кен өндіруші компаниялар көбінесе осы келіспеушілікті өздерінің пайдасына қолданып, осы қақтығысты күшейтеді. Сонымен қатар, Оңтүстік Африкадағы тау-кен компаниялары ұлттық үкіметпен тығыз байланыста, билік тепе-теңдігін өздерінің пайдасына бұрып, жергілікті халықты көптеген шешім қабылдау процестерінен шеттетеді. Бұл тарихи шеттету салдары бүгінгі күнге дейін сақталып, кедей Оңтүстік Африка азаматтары тау-кен компанияларының әрекеттерінен туындаған экологиялық зиянның ауыртпалығын көтеріп жүр. Кейбір сарапшылар экологиялық расизммен тиімді күресу және әділдікке қол жеткізу үшін экологиялық расизмнің туындауына себеп болатын факторлармен, атап айтқанда, тамырланған және институционалдық билік механизмдерімен, әлеуметтік қатынастармен және мәдени элементтермен санасу қажет деп санайды. "Энергиялық кедейлік" термині "тамақ пісіру және экономикалық және адам дамуын қолдау үшін электр энергиясымен қамтамасыз етілетін қызметтерге қажетті энергияны қамтамасыз ету үшін жеткілікті, сенімді, қолжетімді және таза энергия көздері мен технологияларына қол жеткізбеу" жағдайын білдіреді. Оңтүстік Африканың көптеген қауымдастықтары энергиялық кедейлікпен күресуде. Оңтүстік Африка әйелдері әдетте үйді де, қоғамды да күтіп-бағу жауапкершілігін өз мойнына алады. Экономикалық тұрғыдан қиын жағдайдағы аймақтардағы әйелдер бұл жауапкершілікті ғана емес, сонымен қатар көптеген басқа да қиындықтарды шешуге мәжбүр. Әйелдерге, нәсілге және әлеуметтік статусына қарай кемсітушілік Оңтүстік Африка мәдениетінде әлі де кең таралған. Осы себепті, үй шаруасында және қоғамдық істерде мемлекеттік ресурстарды ең көп пайдаланатын әйелдер көбінесе осы ресурстарды бақылау және пайдалану туралы шешімдер қабылдаудан шеттетіледі. Энергиялық кедейлік әйелдерді қымбатқа түсетін және олардың денсаулығына да, қоршаған ортаға да зиян келтіруі мүмкін энергия көздерін пайдалануға мәжбүр етеді. Осы мәселені шешу үшін Оңтүстік Африкада осы қауымдар мен әйелдерге бағытталған бірнеше жаңаруға жарамды энергия жобалары пайда болды. Бұл қоқыс өңдеу өте пайдалы және жеткілікті жұмыс күшінің болуына, арзан еңбекке және экологиялық заңдардың жұмсақтығына байланысты танымал. Қытайдың Гуйю қаласы электрондық қалдықтарды қайта өңдеудің ең ірі орталықтарының бірі болып табылады, онда өзендер мен қоймалардың жанында лақтырылған компьютер бөлшектерінің қалың қабаттары жиналған, кадмий, мыс, қорғасын, PBDE сияқты зиянды заттар жергілікті су көздерін ластайды. Базель әрекеттер желісі 2001 жылы Лянцзян өзенінен алған су үлгілеріндегі қорғасын деңгейі Дүниежүзілік денсаулық ұйымының қауіпсіздік стандарттарынан 190 есе жоғары болды. Электрондық қалдықтарды қабылдау орталығына айналуға дейін Гуйюдың көп бөлігі ауыл шаруашылығымен айналысатын шағын фермерлерден тұрған. Алайда, фермерлер ауыл шаруашылығынан бас тартып, электрондық қоқысты қайта өңдеуден көбірек пайда табуға көшті. Зерттеушілер Қытайдағы зиянды ауаның ластану деңгейінің өсуімен бірге халық зиянды әсерін азайтуға бағытталған шараларды енгізуге белсенді түрде қатысып жатқанын анықтады. Этникалық азшылықтар тұратын аймақтар мен елдің батыс өңірлерінде қоршаған ортаға тигізілетін зиян көбінесе ауыр болады.
The linkages between the mining industry and the negative impacts it has on community and individual health has been studied and well documented by a number of organizations worldwide. Health implications of living in proximity to mining operations include effects such as pregnancy complications, mental health issues, various forms of cancer, and many more. During the Apartheid period in South Africa, the mining industry grew quite rapidly as a result of the lack of environmental regulation. Communities in which mining corporations operate are usually those with high rates of poverty and unemployment. Further, within these communities, there is typically a divide among the citizens on the issue of whether the pros of mining in terms of economic opportunity outweigh the cons in terms of the health of the people in the community. Mining companies often try to use these disagreements to their advantage by magnifying this conflict. Additionally, mining companies in South Africa have close ties with the national government, skewing the balance of power in their favor while simultaneously excluding local people from many decision making processes. This legacy of exclusion has had lasting effects in the form of impoverished South Africans bearing the brunt of ecological impacts resulting from the actions of, for example, mining companies. Some argue that to effectively fight environmental racism and achieve some semblance of justice, there must also be a reckoning with the factors that form situations of environmental racism such as rooted and institutionalized mechanisms of power, social relations, and cultural elements. The term "energy poverty" is used to refer to "a lack of access to adequate, reliable, affordable and clean energy carriers and technologies for meeting energy service needs for cooking and those activities enabled by electricity to support economic and human development". Numerous communities in South Africa face some sort of energy poverty. South African women are typically in charge of taking care of both the home and the community as a whole. Those in economically impoverished areas not only have to take on this responsibility, but there are numerous other challenges they face. Discrimination on the basis of gender, race, and class are all still present in South African culture. Because of this, women, who are the primary users of public resources in their work at home and for the community, are often excluded from any decision making about control and access to public resources. The resulting energy poverty forces women to use sources of energy that are expensive and may be harmful both to their own health and that of the environment. Consequently, several renewable energy initiatives have emerged in South Africa specifically targeting these communities and women to correct this situation. This scrap processing is quite profitable and preferred due to an abundant workforce, cheap labour, and lax environmental laws. Guiyu, China, is one of the largest recycling sites for e waste, where heaps of discarded computer parts rise near the riverbanks and compounds, such as cadmium, copper, lead, PBDEs, contaminate the local water supply. Water samples taken by the Basel Action Network in 2001 from the Lianjiang River contained lead levels 190 times higher than WHO safety standards. Before being used as the destination of electronic waste, most of Guiyu was composed of small farmers who made their living in the agriculture business. However, farming has been abandoned for more lucrative work in scrap electronics. Researchers have found that as rates of hazardous air pollution increase in China, the public has mobilized to implement measures to curb detrimental impacts. Areas with ethnic minorities and western regions of the country tend to carry disproportionate environmental burdens.
Үндістан
Union Carbide Corporation – Union Carbide India Limited компаниясының бас компаниясы, ол өндірісін сырттан басқа елге аутсорсингке жүзеге асырады. Үндістанның Бхопал қаласында орналасқан Union Carbide India Limited компаниясы негізінен пестицидтер өндіру үшін қолданылатын метил изоцианат химиялық затын өндірді. 1984 жылдың 3 желтоқсанында Бхопалдағы зауыттағы уытты химиялық зат сумен араласып, метил изоцианаттың бұлтты шығуына себеп болды. Шамамен 520 000 адам ағып шыққаннан кейін бірден уытты химиялық затқа ұшырады. Қалдықтар қоймалары мен өнеркәсіптік кәсіпорындарға жақын орналасқандықтан зиянды токсиндерге ұзақ уақыт бойы тозу, сондай-ақ таза су және санитария сияқты экологиялық көмектерден бас тарту сияқты мәселелерге тап болған рома халқы экологиялық жолмен расизмге ұшырауда. Румыния, Болгария және Венгрия сияқты көптеген елдер өз елдерінде қоршаған ортаны қорғау бастамаларын іске асыруға тырысты, бірақ көптегендері «рома қауымдастықтарының жағдайларын шешу» этностық көзқараспен қарастырылғандықтан «рома мәселесі» ретінде ұсылғандықтан сәтсіз аяқталды. Соңғы кезде ғана рома халқы үшін қоршаған ортаға қатысты әділдікке қол жеткізілді. Еуропадағы экологиялық әділдікті қамтамасыз ету мақсатында Экологиялық әділдік бағдарламасы қазір адам құқықтары ұйымдарымен бірлесіп экологиялық расизммен күресуде. Еуропалық комиссияның 2009 жылғы «ЕО-дағы кемсітушілік» есебінде «рома достары бар азаматтардың 64%-ы кемсітушіліктің кең таралғанына сенеді, ал рома достары жоқ азаматтардың 61%-ы осы пікірді білдіреді» деп көрсетілгені маңызды.
Union Carbide Corporation is the parent company of Union Carbide India Limited which outsources its production to an outside country. Located in Bhopal, India, Union Carbide India Limited primarily produced the chemical methyl isocyanate used for pesticide manufacture. On 3 December 1984, a cloud of methyl isocyanate leaked as a result of the toxic chemical mixing with water in the plant in Bhopal. Approximately 520,000 people were exposed to the toxic chemical immediately after the leak. Facing issues such as long term exposure to harmful toxins given their locations to waste dumps and industrial plants, along with being refused environmental assistance like clean water and sanitation, the Romani people have been facing racism via environmental means. Many countries such has Romania, Bulgaria and Hungary have tried to implement environmental protection initiatives across their respected countries, however most have failed due to "addressing the conditions of Roma communities have been framed through an ethnic lens as "Roma issues". Only recently has some form of environmental justice for the Romani people come to light. Seeking environmental justice in Europe, the Environmental Justice Program is now working with human rights organizations to help fight environmental racism. It is important to note that in the "Discrimination in the EU in 2009" report, conducted by the European Commission, "64% of citizens with Roma friends believe discrimination is widespread, compared to 61% of citizens without Roma friends."
Франция
Токсикалық қалдықтарды Глобалды Оңтүстік елдеріне экспорттау – халықаралық деңгейде кездесетін экологиялық расизмнің бір түрі. 2006 жылы француз авиатасымалдағыш кемесі "Клемансоға" Үндістанның Аланг кемесін бөлшектеу алаңына кіруге рұқсат берілмеді, себебі оның құрамындағы зиянды заттар туралы толыққанды құжаттама болмады. Франция президенті Жак Ширак соңында тонналаған қауіпті материалдар, оның ішінде асбест және полихлорирленген бифенилдер (ПХБ) бар кемені Францияға қайтаруға бұйрық берді.
Exporting toxic wastes to countries in the Global South is one form of environmental racism that occurs on an international basis. In one alleged instance, in 2006, the French aircraft carrier Clemenceau was prohibited from entering Alang, an Indian ship breaking yard, due to a lack of clear documentation about its toxic contents. French President Jacques Chirac ultimately ordered the carrier, which contained tons of hazardous materials including asbestos and PCBs, to return to France.
Канаданың жергілікті әйелдеріне әсері
Экологиялық расизм әсіресе әйелдерге, әсіресе жергілікті әйелдерге және түрлі түсті әйелдерге әсер етеді. Осы қауымдастықтардың көпшілігі табиғи ресурстарға бай ауылдық жерлерде тұрады, олар тау-кен өнеркәсіптері үшін өте тартымды. Бұл тек қоршаған ортаны ластап қана қоймай, сонымен қатар физикалық және психикалық денсаулыққа зиян келтіреді. Мұнай, газ және тау-кен сияқты көптеген тау-кен өнеркәсіптері су көздерін, азық-түлік көздерін ластады, сондай-ақ ауа сапасына да әсер етеді. Бұл адамдардың, әсіресе әйелдердің денсаулығына әсер ете бастады. Өйткені тау-кен өнеркәсіптерінен шығатын уларлы заттар әйелдердің репродуктивті органдарына зиян келтіреді, қатерлі ісік тудыруы мүмкін және балаларының денсаулығына да әсер етеді. 1944 жылы АҚШ және Мексика Колорадо өзеніндегі судың шамамен 90% құқығын АҚШ-қа берген келісімге қол қойды, ал қалған 10% Мексикада қалды. Соңғы онжылдықтарда Колорадо өзенінің көп бөлігі шекарадан оңтүстікке қарай құрғап, Кукапа сияқты адамдар үшін көптеген қиындықтар тудырды. "Өзеннің аяқталуы: Мексиканың Колорадо дельтасындағы даулы түпкүліктік" этнографиялық еңбегінің авторы Шейли Мюльманн, Мюльманнның өзінің көзқарасымен және Кукапа өкілдерінің баяндамаларымен жағдайды бірінші қолдан сипаттайды. Колорадо өзенінің мексикалық бөлігіне жалпы су көлемінің аз бөлігі ғана қалдырылғаннан басқа, Кукапа халықтары өзенде балық аулау құқығынан айырылды, бұл әрекетті Мексика үкіметі өзеннің экологиялық денсаулығын сақтау мақсатында заңсыз деп жариялады. Макиладоралар жұмыс орындарын ұсынса да, көбінесе өте аз жалақы төленеді. Бұл зауыттар сонымен қатар Мексиканың ауылдық қалаларына ластану әкеліп, жақын жерде тұратын кедей отбасылардың денсаулығына зиян келтіреді. Мексикада мұнай, тау-кен және газды өнеркәсіптік өндіру, сондай-ақ су өсімдіктері, орман және егін сияқты жай жаңаруға келетін ресурстарды жаппай алып қою жүзеге асырылуда. Заң бойынша мемлекет табиғи ресурстардың иесі, бірақ салық төлеу арқылы өнеркәсіпке жеңілдіктер бере алады. Соңғы онжылдықтарда экстрактивизмнің денсаулыққа, әлеуметтік және экономикалық салдарынан ең көп зардап шеккен қауымдастықтарға бұл салықтан түскен қаражатты қайта бағыттауға қатысты өзгерістер орын алды. Алайда, көптеген жергілікті және ауылдық қауымдастықтардың басшылары компаниялар өздерінің ресурстарын өндіріп, ластауына келісім беруі керек деп санайды, одан кейін өтемақы төлеудің орнына.
Environmental racism affects particularly women and especially Indigenous women and women of color. Many of these communities reside in rural areas rich in natural resources that are very attractive to extractive industries. These effects not only pollute the environment but also have detrimental effects on both physical and mental health. Many of these extractive industries such as oil and gas and mining have caused pollution to water sources, food sources as well as effects in air quality. This has started to affect people's bodies, especially those of women. This is because the toxins and poisons from extractive industries affect women's reproductive organs, can cause cancer as well as the health of their children. In 1944, the United States and Mexico signed a treaty that effectively awarded the United States rights to about 90% of the water in the Colorado River, leaving Mexico with the remaining 10%. Over the last few decades, the Colorado River has mostly dried up south of the border, presenting many challenges for people such as the Cucapá. Shaylih Meuhlmann, author of the ethnography Where the River Ends: Contested Indigeneity in the Mexican Colorado Delta, gives a first hand account of the situation from Meuhlmann's point of view as well as many accounts from the Cucapá themselves. In addition to the Mexican portion of the Colorado River being left with a small fraction of the overall available water, the Cucapá are stripped of the right to fish on the river, the act being made illegal by the Mexican government in the interest of preserving the river's ecological health. While Maquiladoras provide jobs, they often pay very little. These plants also bring pollution to rural Mexican towns, creating health impacts for the poor families that live nearby. In Mexico, industrial extraction of oil, mining, and gas, as well as the mass removal of slowly renewable resources such as aquatic life, forests, and crops. Legally, the state owns natural resources, but is able to grant concessions to industry through the form of taxes paid. In recent decades, a shift towards refocusing these tax dollars accumulated on the communities most impacted by the health, social, and economic impacts of extractivism has taken place. However, many indigenous and rural community leaders argue that they ought to consent to companies extracting and polluting their resources, rather than be paid reparations after the fact.
Америка Құрама Штаттары
1982 жылы Уоррен округіндегі ПХБ полигонына наразылық білдіргендерге жауап ретінде аяқталған АҚШ Үкіметі Есеп беру кеңсесінің зерттеуі, қауымдастықтардың нәсілдік және экономикалық жағдайы мен қауіпті қалдықтарды орналастыру орындарының орналасуы арасындағы байланысты көрсеткен алғашқы зерттеулердің бірі болды. Алайда, зерттеудің ауқымы АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы қауіпті қалдықтарды полигоннан шығарып тастау орындарына ғана назар аударғандықтан шектеулі болды. Осы шектеуге жауап ретінде 1987 жылы Біріккен Мәсіх шіркеуінің Нәсілдік Әділдік жөніндегі комиссиясы (CRJ) қауіпті қалдықтарды орналастыру орындарымен байланысты демографиялық үлгілерді зерттейтін жан-жақты ұлттық зерттеу жүргізді. Екінші зерттеу этникалық және нәсілдік азшылықтардағы бақыланбайтын уытты қалдықтар орындарының болуын қарастырды және әрбір бес африкалық және испандық америкалықтың үшінің бақыланбайтын қалдықтар орындары бар қауымдастықтарда өмір сүргенін анықтады. 1991 жылы жүргізілген жеке зерттеуде, қалдықтарды орналастыру орындарының орналасуын болжауда нәсіл ең ықпалды фактор екені анықталды. 1994 жылы президент Билл Клинтонның 12898-атқарушы бұйрығы агенттіктерге экологиялық әділдікті басқару стратегиясын әзірлеуге нұсқау берді. 2002 жылы Фабер мен Крейг жоғары ауаның ластануы мен мектептердегі үлгерімнің төмендеуі арасындағы байланысты тапты және ауа сапасы нашар бес Лос-Анджелес мемлекеттік мектебіндегі балалардың 92%-ы Лос-Анджелестің сол кездегі 70%-ы азшылықтармен салыстырғанда азшылықтардың құрамында болды. Қауіпті қалдықтарды орналастыру салдарынан, азшылықтар зиянды химиялық заттарға көбірек ұшырайды және олардың жұмыстағы және мектептегі қабілеттерін әсер ететін денсаулық мәселелерінен зардап шегеді. 2018 жылы жарияланған АҚШ-тағы бөлшектік заттарға қатысты толық зерттеуде қара нәсілділер орташа америкалықтарға қарағанда 54%-ға көбірек бөлшектік заттарға (көгілдір түтінге) ұшырайды. Американың Атлантика орталығы мен Солтүстік-Шығысындағы көлік құралдарынан шығатын ауаның ластануына ұшырауды талдау бойынша жүргізілген зерттеуде афроамерикалықтар ақ нәсілділерге қарағанда 61%-ға, латиноамерикалықтар 75%-ға, ал азиялықтар 73%-ға көбірек бөлшектік заттарға ұшырағаны анықталды. Жалпы алғанда, азшылықтар ақ нәсілділерге қарағанда бөлшектік заттардан туындаған ластануға 66%-ға көбірек ұшырайды. Карл Цимринг экологиялық расизм көбінесе күнделікті жұмыс және тұрмыс жағдайларына енгізілгенін айтады. АҚШ-тағы экологиялық расизм мысалдарына Дакота Access Pipeline (жоспарланған 1172 мильдік құбырдың бір бөлігі Standing Rock Indian Reservation-ға жақын өтеді), Флинт су дағдарысы (55% афроамерикалық тұрғындар тұратын қалаға әсер етті), қатерлі ісік аллеясы (Луизиана), сондай-ақ Катрина дауылға үкіметтің жауабы (Катрина дауылдан 20 сағат бұрын Нью-Орлеан қаласындағы көпшілігі қара нәсілділерге міндетті эвакуация бұйырылмады) жатады. Жалпы алғанда, АҚШ муниципалитеттердегі өзгерістер арқылы экологиялық расизмді азайтуға жұмыс істеп келеді. Бұл саясат одан әрі өзгерістерді дамытуға көмектеседі. Кейбір қалалар мен округтер экологиялық әділдік саясатын пайдаланып, оны денсаулық сақтау саласына қолданды. Гилио Уитакер одан әрі экологиялық расизмнің негізінде жатқан үлестіру әділдігі моделі жергілікті халықтар үшін пайдалы емес екенін айтады: "Жергілікті емес қауымдастықтардағы ЭЖ негіздері жердің капиталистік американдық құндылықтарына негізделген, яғни жеке меншікке, жергілікті халықтардан тартылып алынған жерлерге". Керісінше, жергілікті халықтардың жермен қарым-қатынасы тауар ретінде қарастырылатын жерден өзгеше. Жергілікті халықтарды зерттеуші ғалымдар экологиялық расизмнің АҚШ-та отарлаушы колониализмнің келуімен басталғанын айтады. Потаватоми философы Кайл Поуис Уайт және төменгі Бруль Сиу тарихшысы Ник Эстес жергілікті халықтардың экологиялық апокалипсис, яғни отарлаушылықтың келуін бастан өткенін түсіндіреді. Метис географы Зои Тодд және ғалым Хизер Дэвис отарлаушы колониализмнің "қазіргі заманғы экологиялық дағдарысқа жауапты" екенін де дәлелдейді. Осылайша, климаттың өзгеруі Американың түпкілікті халықтарына қарсы қару ретінде қолданылғаны көрсетілді, өйткені Томас Джефферсон және Бенджамин Франклин сияқты негізін қалаушылар Американы орманды қырып, жылы ауа райын құттықтады, бұл жергілікті халықтарды ығыстырып, АҚШ-ты байытады деп ойлады. Осылайша, "АҚШ өзінің пайда болуынан бастап, катастрофалық экологиялық өзгерістерге себепкер болды". Уайт одан әрі "Антропогендік (адамның қызметінен туындаған) климаттың өзгеруі отарлаушылықтың жергілікті халықтарға таңған экологиялық өзгерістердің күшеюі" екенін түсіндіреді. Анишинаабе ғалымы Лианн Бетасамосаке Симпсон да "Біз климаттың өзгеруін отарлаушылық пен жинақтауға негізделген қоғамның тудырған көптеген экологиялық апаттардың бір бөлігі ретінде қарастыруымыз керек" деп мәлімдеді. 1830 жылғы Үндістерді Қуып Жығу Актісі және Жасырау Жолы АҚШ-тағы экологиялық расизмнің ерте мысалдары болып саналады. Соның салдарынан 1850 жылға қарай Миссисипиден шығысқа орналасқан барлық тайпалар батыс жерлеріне көшіріліп, оларды "қоныс салушылар мен корпорациялардың назарын аударуға тым құрғақ, алыс немесе шөлге айналған жерлерге" шектеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери нысандар көбінесе Үндістердің резервацияларына жақын орналастырылды, бұл "Үндістердің жерлеріне ең қауіпті әскери нысандардың үлесі артуына" әкелді. Континенталдық АҚШ-тың шамамен 3100 округін талдаған зерттеуде Үндістердің жерлері жарылмаған қарулардың орналасу санымен оң байланысты екені анықталды. Зерттеуде жарылмаған қарулардың орналасу орындарының қауіптілігін өлшеу үшін қолданылатын қауіптілік бағалау кодексі (RAC) осы орындардың Үндістерге қаншалықты қауіпті екенін жасыра алатыны да анықталды. Қауіптілік ықтималдығы, яғни қауіптің адамдарға немесе экожүйелерге зиян келтіру ықтималдығы, мектептер және ауруханалар сияқты қоғамдық ғимараттардың жақындығына сезімтал. Бұл параметрлер тайпалық өмірдің ерекшеліктерін, мысалы, күнделікті тұтыну, өсімдіктер мен жануарларды салтанатты түрде пайдалану және аз халық тығыздығын ескермейді. Ондай тайпалық ерекшеліктер ескерілмегендіктен, Үндістердің жерлері олардың өмір салтына қарамастан, төменгі тәуекел көрсеткіштерін алуы мүмкін. Қауіптілік ықтималдығы зиян келтіруі мүмкін адамдарды немесе экожүйелерді қарастырғанда Үндістерді ескермейді. Әскери нысандарды резервацияларға жақын орналастыру "Үндістердің жерлеріне ең қауіпті әскери нысандардың үлесі артуына" әкелді. 1992 жылы АҚШ-тағы жергілікті халықтарға қарсы қылмыстық әрекеттер тарихын зерттеу үшін өткізілген және жергілікті халықтардың АҚШ-қа қатысты наразылықтарын баяндайтын маңызды мәлімдеме жарияланған Халықаралық Жергілікті Халықтар мен Қысымға Түскен Ұлттар Трибуналы, АҚШ "жергілікті халықтардың Солтүстік Америкадағы аумақтарына ядролық, уытты, медициналық және басқа да қауіпті қалдықтарды тастауға, тасымалдауға және орналастыруға қасақана және жүйелі түрде рұқсат бергенін, көмектескенін, ынталандырғанын және құпияластырғанын" айтты, бұл жергілікті халықтардың денсаулығына, қауіпсіздігіне және физикалық және психикалық әл-ауқатына нақты және жақын қауіп тудырды. Жоба белгілі бір топқа пропорционалды түрде әсер ететін немесе олар келіспеген әсер ететін экологиялық теңсіздіктерді іздейді. Батыс Австралияның Белвью қаласында 1954 жылы Батыс мұнай зауыты жұмысын бастады. Австралия үкіметі Белвьюде арзан және жергілікті мұнайды қайта өңдеу үшін оған жұмыс істеуге рұқсат берді. Келесі онжылдықтарда Белвью тұрғындарының көптеген бөлігі уытты химиялық заттарды тыныс алғандағы тыныс алудың күйіп жануын және құсыту сезімін сезінді. Кертин университетінен Ли Белл және Ұлттық Токси...
A US Government Accountability Office study, completed in response to the 1982 protests of the PCB landfill in Warren County, was among the first studies that drew correlations between the racial and economic background of communities and the location of hazardous waste facilities. However, the study was limited in scope by focusing only on off site hazardous waste landfills in the Southeastern United States. In response to this limitation, in 1987, the United Church of Christ Commission for Racial Justice (CRJ) directed a comprehensive national study on demographic patterns associated with the location of hazardous waste sites. A second study examined the presence of uncontrolled toxic waste sites in ethnic and racial minority communities and found that three of every five African and Hispanic Americans lived in communities with uncontrolled waste sites. A separate 1991 study found race to be the most influential variable in predicting where waste facilities were located. In 1994, President Bill Clinton's issued Executive Order 12898 which directed agencies to develop a strategy to manage environmental justice. In 2002, Faber and Krieg found a correlation between higher air pollution exposure and low performance in schools and found that 92% of children at five Los Angeles public schools with the poorest air quality were of a minority background disproportionate to Los Angeles' then 70% minority population. As a result of the placement of hazardous waste facilities, minority populations experience greater exposure to harmful chemicals and suffer from health outcomes that affect their ability at work and in schools. A comprehensive study of particulate emissions across the United States, published in 2018, found that Black people were exposed to 54% more particulate matter emissions (soot) than the average American. In a study that analyzed exposure to air pollution from vehicles in the American Mid Atlantic and American North East, it was found that African Americans were exposed to 61% more particulate matter than whites, with Latinos exposed to 75% more and Asians exposed to 73% more. Overall, minorities experienced 66% more pollution exposure from particulate matter than the white population. Carl Zimring states that environmental racism is often engrained in day to day work and living conditions. Examples cited of environmental racism in the US include the Dakota Access Pipeline (where a portion of the proposed 1,172 mile pipeline would pass near to the Standing Rock Indian Reservation), the Flint water crisis (which affected a town that was 55% African American), cancer alley (Louisiana), as well as the government response to hurricane Katrina (where a mandatory evacuation was not ordered in the majority Black city of New Orleans until 20 hours before Hurricane Katrina made landfall). Overall, the US has worked to reduce environmental racism with municipality changes. These policies help develop further change. Some cities and counties have taken advantage of environmental justice policies and applied it to the public health sector. Gilio Whitaker further argues that the distributive justice model on which evironmental racism is based is not helpful to Native communities: "Frameworks for EJ in non Native communities that rely on distributive justice are built on capitalistic American values of land as commodity — i. e. private property — on lands that were expropriated from Native peoples." In contrast, Native peoples have very different relationships to land beyond the modes of land as commodity. Indigenous studies scholars have argued that environmental racism, however, began in the United States with the arrival of settler colonialism. Potawatomi philosopher Kyle Powys Whyte and Lower Brule Sioux historian Nick Estes explain that Native peoples have already lived through one environmental apocalypse, the coming of colonialism. Métis geographer Zoe Todd and academic Heather Davis have also argued that settler colonialism is "responsible for contemporary environmental crisis." In that way, it has been shown that climate change has been weaponized against Indigenous American peoples, as Founding Fathers such as Thomas Jefferson and Benjamin Franklin deforested the Americas and welcomed warmer weather, which they thought would displace Native peoples and enrich the United States. Thus, "the United States, from its birth, played a key role in causing catastrophic environmental change." Whyte explains further that "Anthropogenic (human caused) climate change is an intensification of environmental change imposed on Indigenous peoples by colonialism." Anishinaabe scholar Leanne Betasamosake Simpson has also argued, "We should be thinking of climate change as part of a much longer series of ecological catastrophes caused by colonialism and accumulation based society." The Indian Removal Act of 1830 and the Trail of Tears may also be considered early examples of environmental racism in the United States. As a result of the former, by 1850, all tribes east of the Mississippi had been removed to western lands and essentially confined them to "lands that were too dry, remote, or barren to attract the attention of settlers and corporations." During World War II, military facilities were often located conterminous to Indian reservations, which led to a situation in which "a disproportionate number of the most dangerous military facilities are located near Native American lands." A study analyzing the approximately 3,100 counties in the Continental United States found that Native American lands are positively associated with the count of sites with unexploded ordnance deemed extremely dangerous. The study also found that the risk assessment code (RAC), which is used to measure dangerousness of sites with unexploded ordnance, can sometimes conceal how much of a threat these sites are to Native Americans. The hazard probability, or probability that a hazard will harm people or ecosystems, is sensitive to the proximity of public buildings such as schools and hospitals. Those parameters neglect elements of tribal life such as subsistence consumption, ceremonial use of plants and animals, and low population densities. Because those tribal unique factors are not considered, Native American lands can often receive low risk scores, despite threats to their way of life. The hazard probability does not take Native Americans into account when considering the people or ecosystems that could be harmed. Locating military facilities coterminous to reservations lead to a situation in which "a disproportionate number of the most dangerous military facilities are located near Native American lands." The International Tribunal of Indigenous People and Oppressed Nations, convened in 1992 to examine the history of criminal activity against indigenous groups in the United States, and published a Significant Bill of Particulars outlining grievances indigenous peoples had with the US. This included allegations that the US "deliberately and systematically permitted, aided, and abetted, solicited and conspired to commit the dumping, transportation, and location of nuclear, toxic, medical, and otherwise hazardous waste materials on Native American territories in North America and has thus created a clear and present danger to the health, safety, and physical and mental well being of Native American People." The project looks for environmental injustices that disproportionately affect a group of people or impact them in a way they did not agree to. The Western Oil Refinery started operating in Bellevue, Western Australia, in 1954. It was permitted rights to operate in Bellevue by the Australian government in order to refine cheap and localized oil. In the decades following, many residents of Bellevue claimed they felt respiratory burning due to the inhalation of toxic chemicals and nauseating fumes. Lee Bell from Curtin University and Mariann Lloyd Smith from the National Toxic Network in Australia stated in their article, "Toxic Disputes and the Rise of Environmental Justice in Australia" that "residents living close to the site discovered chemical contamination in the ground water surfacing in their back yards". Under immense civilian pressure, the Western Oil Refinery (now named Omex) stopped refining oil in 1979. Years later, citizens of Bellevue formed the Bellevue Action Group (BAG) and called for the government to give aid towards the remediation of the site. The government agreed and $6.9 million was allocated to clean up the site. Remediation of site began in April 2000.
Папуа - Жаңа Гвинея
1972 жылы өндіріс бастаған Папуа-Жаңа Гвинеядағы Пангуна кені экологиялық расизмнің көзіне айналды. 1989 жылдан бері аралдағы қақтығыстарға байланысты жабылуына қарамастан, жергілікті халық (бугенвильдіктер) кеннің ашылуынан экономикалық және экологиялық тұрғыдан зардап шегуде. Гавай университеті мен Миннесота университетінің профессорлары Терренс Уэсли Смит және Юджин Оган бугенвильдіктердің «бастапқыда зор қайыршылыққа ұшырағанын және кейіннен жүргізілген қайта келіссөздердің бұл жағдайды түзетуге көмектеспегенін» айтты. Бұл жергілікті халық Дапера және Морони ауылдарының егіншілікке пайдаланылуы мүмкін жерлерін жоғалту, жер үшін төленген ақының төмен болуы, көшірілген ауыл тұрғындары үшін нашар тұрғын үйлер және айналасындағы аумақта қоршаған ортаның күрт нашарлауы сияқты мәселелермен бетпе-бет келді.
Starting production in 1972, the Panguna mine in Papua New Guinea has been a source of environmental racism. Although closed since 1989 due to conflict on the island, the indigenous peoples (Bougainvillean) have suffered both economically and environmentally from the creation of the mine. Terrance Wesley Smith and Eugene Ogan, University of Hawaii and University of Minnesota respectively, stated that the Bougainvillean's "were grossly disadvantaged from the beginning and no subsequent renegotiation has been able to remedy the situation". These indigenous people faced issues such as losing land which could have been used for agricultural practices for the Dapera and Moroni villages, undervalued payment for the land, poor relocation housing for displaced villagers and significant environmental degradation in the surrounding areas.
Анд таулары
Экстрактивизм, яғни адамдардың табиғи, жартылай өңделген ресурстарды жерден алып, өнімдерді жасау үшін пайдалану процесі, қоршаған ортаға және қоғамға зиян келтіруі мүмкін. Анд таулы аймағындағы төрт елде (Колумбия, Эквадор, Перу және Боливия) қоршаған ортаға қатысты туындаған дау-дамайларды зерттеу көрсетті, олар көбінесе жергілікті халықтарға, африкалық түктері бар адамдарға және шаруалар қауымдастығына пропорционалды түрде әсер етеді. Мұндай дау-дамайлар экономикалық үлгілердің өзгеруіне, жерді пайдалану саясатына және экстрактивтік өнеркәсіптерге байланысты әлеуметтік тәжірибелерге байланысты туындауы мүмкін.
Extracitivism, or the process of humans removing natural, raw resources from land to be used in product manufacturing, can have detrimental environmental and social repercussions. Research analyzing environmental conflicts in four Andean countries (Colombia, Ecuador, Peru, and Bolivia) found that conflicts tend to disproportionately affect indigenous populations and those with Afro descent, and peasant communities. These conflicts can arise as a result of shifting economic patterns, land use policies, and social practices due to extractivist industries.
Чили
15 ғасырдың соңында еуропалық зерттеушілер Жаңа дүниеге теңіз саяхаттарын бастағаннан бері, жергілікті халықтарға жасалған зорлық-зомбылық пен қанаудың салдары бүгінге дейін сезіліп келеді. Чилидегі мапучелердің жер дауының тамыры бірнеше ғасырға барып жетеді. Испандықтар Оңтүстік Американың бір бөлігін жаулауға тырысқанда, мапучелер испандық үстемдікке қарсы сәтті тұрып, өздерінің тәуелсіздігін сақтап қалған жалғыз халықтардың бірі болды. Кейіннен мапуче мен Чили мемлекеті арасындағы қарым-қатынас жамандық пен наразылыққа толы болды. Чили 1818 жылы Испаниядан тәуелсіздік алып, мапучелерді Чили мемлекетіне ассимиляциялауды қалап, мапучелерге қарсы зиянды заңдарды қабылдауға кірісті. Мапучелердің экономикасы тарихи түрде де, қазіргі кезде де ауыл шаруашылығына негізделген. 19 ғасырдың ортасына қарай мемлекет мапуче жерлерін тартып алып, мапучелердің жерінің барлық дерлік 95% құрамын күштеп иеленді. Жерсіз аграрлық экономика мапучелердің енді өндіріс пен күнкөріс құралдарынан айырылғанын білдірді. Кейбір жерлер мапучелерге қайтарылса да, ол бұрынғы жерлерінің аз бөлігі ғана. Сонымен қатар, Чили мемлекеті мапуче қауымымен қарым-қатынасын жақсартуға тырысқанымен, екеуінің арасындағы байланыс жоғарыда айтылған тарихтың салдарынан әлі де шиеленісіп тұр. Бүгінде мапуче халқы Чилидегі ең ірі жергілікті халық болып табылады, оның 1,5 миллион адамы елдің жергілікті халқының 90% астамын құрайды.
Beginning in the late 15th century when European explorers began sailing to the New World, the violence towards and oppression of indigenous populations have had lasting effects to this day. The Mapuche Chilean land conflict has roots dating back several centuries. When the Spanish went to conquer parts of South America, the Mapuche were one of the only indigenous groups to successfully resist Spanish domination and maintain their sovereignty. Moving forward, relations between the Mapuche and the Chilean state declined into a condition of malice and resentment. Chile won its independence from Spain in 1818 and, wanting the Mapuche to assimilate into the Chilean state, began crafting harmful legislation that targeted the Mapuche. The Mapuche have based their economy, both historically and presently, on agriculture. By the mid 19th century, the state resorted to outright seizure of Mapuche lands, forcefully appropriating all but 5% of Mapuche lineal lands. An agrarian economy without land essentially meant that the Mapuche no longer had their means of production and subsistence. While some land has since been ceded back to the Mapuche, it is still a fraction of what the Mapuche once owned. Further, as the Chilean state has attempted to rebuild its relationship with the Mapuche community, the connection between the two is still strained by the legacy of the aforementioned history. Today, the Mapuche people are the largest population of indigenous people in Chile, with 1.5 million people accounting for over 90% of the country's indigenous population.
Эквадор
Эквадор сияқты жаңа дамып келе жатқан елдерде қоршаған ортаны қорғау заңдарының жетіспеуі салдарынан қоршаған орта ластануға ұшырап, кейде денсаулық проблемаларына, ауыл шаруашылығының жоғалуына және кедейлікке әкеліп соқты. 1993 жылы 30 000 эквадорлық, оның ішінде кофан, сиона, хуаорани және кичуа тайпаларының өкілдері, Лаго Агрио мұнай кен орнында мұнай өндіру қызметінен туындаған экологиялық зиян үшін Texaco мұнай компаниясына қарсы сотқа жүгінді. Texaco мұнай кен орындарын эквадорлық мұнай компаниясына бергеннен кейін, қауіпті қалдықтарын тиісінше жоймады, бұл экожүйеге зор зиян келтіріп, жергілікті қауымдастықтарды қиын жағдайға түсірді. Бұған қоса, БҰҰ сарапшылары Эквадордағы афроэквадорлықтар мен африкалық текті басқа да адамдардың таза суға қол жеткізуде басқа топтарға қарағанда үлкен қиындықтарға тап болғанын, ал мемлекет тарапынан минимал жауап берілгенін мәлімдеді.
Due to their lack of environmental laws, emerging countries like Ecuador have been subjected to environmental pollution, sometimes causing health problems, loss of agriculture, and poverty. In 1993, 30,000 Ecuadorians, which included Cofan, Siona, Huaorani, and Quichua indigenous people, filed a lawsuit against Texaco oil company for the environmental damages caused by oil extraction activities in the Lago Agrio oil field. After handing control of the oil fields to an Ecuadorian oil company, Texaco did not properly dispose of its hazardous waste, causing great damages to the ecosystem and crippling communities. Additionally, UN experts have said that Afro Ecuadorians and other people of African descent in Ecuador have faced greater challenges than other groups in accessing clean water, with minimal response from the State.
Гаити
Гаитиде расизмнің қалдықтары бар, олар ел ішіндегі шаруалар өсірген тағамға қарағанда шетелден келген тағамның қабылдануына әсер етеді. Расалық белгілермен байланысты әлеуметтік жіктелулер тағамның тегіне қарай айқындалады – сауалнамаға қатысушылар тары және түйнек дақылдары сияқты тағамдардың теріс мағынамен байланысты екенін, ал жүгері ұнтағы мен спагетти сияқты шетелдік тағамдардың оң мағынамен байланысты екенін мәлімдеді. Отандық өнімдерден гөрі импортқа тәуелділік расизмнің коммерциялық тенденциялармен қалай байланысты екенін көрсетеді. Импортқа тәуелділік құнның өсуына, жанармай шығарындыларының артуына және жергілікті фермерлер бизнестен қол үзуіне байланысты әлеуметтік теңсіздікті күшейтеді.
Legacies of racism exist in Haiti, and affect the way that food grown by peasants domestically is viewed compared to foreign food. Racially coded hierarchies are associated with food that differs in origin – survey respondents reported that food such as millet and root crops are associated with negative connotations, while foreign made food such as corn flakes and spaghetti are associated with positive connotations. This reliance on imports over domestic products reveals how racism ties to commercial tendencies – a reliance on imports can increase costs, fossil fuel emissions, and further social inequality as local farmers loose business.