"Оның Қызы – Жұма" — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

1940 жылы Говард Хокс түсірген фильм. "Жексенбі қызы" – Говард Хокс режиссерлік жасаған, Кэри Грант пен Розалинд Рассел басты рөлдерде ойнаған, ал Ральф Беллами мен Джин Локхарт қатысқан 1940 жылғы американдық комедиялық фильм. Оны Columbia Pictures компаниясы шығарды. Фильмнің сюжеті газет редакторы Уолтер Бернстің өзінің ең жақсы тілшісі және бұрынғы әйелі Хилди Джонсонды жоғалту қаупінен айтады, Хилди жаңадан басқа біреуге үйленуге дайын. Бернс олар бірлесіп тағы бір оқиғаны жариялауды ұсынады, осылайша олар қылмыскер Эрл Уильямс ісіне қатысады, ал Бернс әйелін қайтаруға тырысады. Сценарий Бен Хехт пен Чарльз Макартурдың 1928 жылғы "Фронт-паж" пьесасы негізінде жазылған. Бұл пьесаның экранға бейімделуінің екіншісі, алғашқысы 1931 жылғы фильм болды, ол түпнұсқа атауын "Фронт-паж" деп сақтап қалды. "Жексенбі қызы" фильмінің сценарийін Чарльз Ледерер мен Бен Хехт жазды, бірақ соңғысының үлесі ескерілмеді. Хоукс енгізген маңызды өзгеріс – Хилди Джонсон рөлі әйел адамға берілді. Фильмнің түсірілімі 1939 жылдың қыркүйек айында басталды және қараша айында аяқталды, кестеден жеті күнге қалып қойды. Өндіріс жиі импровизация мен көптеген топтық сахналардың көптеген қайта түсіруді қажет еткендіктен кешікті. Хокс актерлерін агрессивті және спонтанды болуға ынталандырды. "Жексенбі қызы" фильмі көрерменге сырға толы, комедиялық және жылдам, үзіліспейтін диалогтарымен танымал. Хокс сол кезде "Фронт-паж" фильмінде болған ең жылдам диалог рекордын бұзуға ниеттенді. Ол диалогтың жылдамдығын арттыру үшін дыбыс микшерін пайдаланды және екі фильмнің тездігін салыстыру үшін оларды бірге көрсетті. "Жексенбі қызы" Американдық кино институтының "100 жыл – 100 күлкі" тізімінде 19-орында тұрды және 1993 жылы Конгресс кітапханасының АҚШ Ұлттық кино реестріне "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызды" деп сақтау үшін енгізілді. Фильм авторлық құқығы жаңартылмағандықтан, жалпыға қолжетімді, ал оның негізінде жазылған пьеса бірнеше онжылдық бойы авторлық құқықпен қоршалған, ол 2024 жылы аяқталып, фильмтің барлық қалған авторлық құқықтарынан толық босатылды.

1940 film by Howard Hawks

His Girl Friday is a 1940 American screwball comedy film directed by Howard Hawks, starring Cary Grant and Rosalind Russell and featuring Ralph Bellamy and Gene Lockhart. It was released by Columbia Pictures. The plot centers on a newspaper editor named Walter Burns who is about to lose his ace reporter and ex wife, Hildy Johnson, newly engaged to another man. Burns suggests they cover one more story together, getting themselves entangled in the case of murderer Earl Williams as Burns desperately tries to win back his wife. The screenplay was adapted from the 1928 play The Front Page by Ben Hecht and Charles MacArthur. This was the second time the play had been adapted for the screen, the first occasion being the 1931 film which kept the original title The Front Page. The script for His Girl Friday was written by Charles Lederer and Ben Hecht, the latter of whom is not credited for his contributions. The major change in this version, introduced by Hawks, is that the role of Hildy Johnson is a woman. Filming began in September 1939 and finished in November, seven days behind schedule. Production was delayed because the frequent improvisation and numerous ensemble scenes required many retakes. Hawks encouraged his actors to be aggressive and spontaneous. His Girl Friday has been noted for its surprises, comedy, and rapid, overlapping dialogue. Hawks was determined to break the record for the fastest film dialogue, at the time held by The Front Page. He used a sound mixer on the set to increase the speed of dialogue and held a showing of the two films next to each other to prove how fast his film was. His Girl Friday was #19 on American Film Institute's 100 Years 100 Laughs and was selected in 1993 for preservation in the United States National Film Registry of the Library of Congress as "culturally, historically, or aesthetically significant". The film is in the public domain because the copyright was not renewed; the play it was based on remained under copyright for several decades until it expired in 2024, fully releasing the film from remaining copyright.

Сюжет

Уолтер Бернс, "The Morning Post" газетінің қатал редакторы, бұрынғы әйелі және бұрынғы жұлдызды тілші Хилдегард "Хилди" Джонсонның сақтандыру агенті Брюс Болдуинге үйленіп, Олбаниде үй шаруасымен айналысатынын біледі. Бұл жоспарларды құлатқысы келген Уолтер, Хилдиді бір соңғы оқиғаны жабуға көндіреді: полиция қызметкерін өлтіргені үшін сотталған ұялшақ бухгалтер Эрл Уильямстың атылуы. Хилди Уолтердің Брюстен 100 000 долларлық өмірлік сақтандыру полисін сатып алуы шартымен келіседі, осылайша ол 1000 доллар комиссия алады. Осы уақытта ол Уильямспен түрмеде сұхбат алуға рұқсат беру үшін түрме бастығына пара береді. Уильямс полиция қызметкерін жазатайым атып жібергенін айтады. Уолтер Хилдидің кетуіне кедергі келтіру үшін барлық мүмкіндікті пайдаланады, алдымен Брюсті сағат ұрлады деп айыптап, Хилдиді оны түрмеден босатуға мәжбүр етеді. Ашуланған Хилди жұмыстан кетеді, бірақ Уильямс қашқанда журналистік сезімі оны билейді. Уолтер Брюсті тағы да айыптайды, ол дереу түрмеге қамалады. Хилди Уолтердің бұл істің артында тұрғанын түсінеді, бірақ Брюсті қайтадан босатудың орнына, Уильямстың оқиғасын жабуға басымдық береді. Уильямс бос баспасөз бөлмесіне кіріп, Хилдиді қарумен ұстайды; үлкен сенсацияның құлқына берілу оған қарсы тұруға мүмкіндік бермейді. Уильямстың досы Молли оны іздеп келеді. Басқа тілшілер келгенде, Хилди қашқынды ролл-топ үстелдің ішіне жасырады. Хилдидің болашақ енесі миссис Болдуин кіріп, Брюске қараған тәртібі үшін оны сөкпейді. Уильямстың қайда екенін сұрап, тілшілердің қысымына ұшыраған Молли терезеден секіріп құтылуға тырысады. Тілшілер Уильямсты іздеп, оны құтқарып алады. Уолтер келіп, өзінің адал адамы Луиге миссис Болдуинды ұрлап әкетуге бұйырады. Брюс баспасөз бөлмесіне келіп, Олбаниде босату үшін ақша жіберіп, анасының қайда екенін сұрайды. Хилди оқиғаны жазумен соншалықты айналысқандықтан, ол оны байқамайды; Брюс оның ісі үмітсіз екенін түсінеді және кетеді. Луи қайтып келіп, миссис Болдуинмен бірге келе жатқанда полиция машинасына соқтығысқанын және апаттан аман қалғанын білмейді. Осы арада, жемқор мэр мен шериф алдағы сайлауда өздерінің жұмыстарын сақтап қалу үшін өлім жазасынан жарық көру қажет, сондықтан хабаршы оларға губернатордан кешірім келгенде, олар оны кідіріс болғаннан кейін, кейін қайтып келу үшін пара беруге тырысады. Уильямс үстелден табылғаннан кейін Уолтер мен Хилдиді шериф қолғаппен ұстайды. Бірақ хабаршы кешіріммен оралып, Уильямсты дарға асудан құтқарады. Уолтер хабаршының мәлімдемесі арқылы мэр мен шерифке шантаж жасап, оларды және Хилдиді босатуға мәжбүрлейді. Хилдиге Брюс телефон шалып, ол тағы да қамауда отырғанын айтады, себебі Хилди Уолтерден оған жіберген жалған ақшаны білмей жіберген. Хилди Уолтерге өзінің Брюске қарсылықсыз үйленуге рұқсат берер ме деп қорыққанын мойындайды. Брюсті қайтадан түрмеден босатқаннан кейін, Уолтер Хилдиден қайтадан үйленуге өтініш жасайды және оны Ниагара шарлауына ешқашан болмаған бал айларына алып кетуге уәде береді. Бірақ Уолтер Ниагара шарлауына бара жатқан Албаниде ереуіл болып жатқанын біледі. Хилди Уолтер ешқашан өзгермейтінін мойындап, Албанидегі бал айларына келіседі.

Walter Burns, the hard boiled editor for The Morning Post, learns his ex wife and former star reporter, Hildegard "Hildy" Johnson, is about to marry insurance man Bruce Baldwin and settle down as a housewife in Albany. Walter, determined to sabotage these plans, entices a reluctant Hildy to cover one last story: the upcoming execution of Earl Williams, a shy bookkeeper convicted of murdering a policeman. Hildy agrees on the condition that Walter buy a $100,000 life insurance policy from Bruce so he can receive a $1,000 commission. In the meantime, she bribes the warden to let her interview Williams in jail. Williams says he shot the police officer by accident. Walter does everything he can to keep Hildy from leaving, first accusing Bruce of stealing a watch, forcing Hildy to bail him out of jail. Exasperated, Hildy quits, but when Williams escapes, her journalistic instincts take over. Walter frames Bruce again, and he is immediately sent back to jail. Hildy realizes that Walter is behind the shenanigans, but she prioritizes covering the rapidly escalating Williams story over bailing Bruce out again. Williams sneaks into the deserted press room and holds Hildy at gunpoint; the lure of a big scoop proves too tempting for her to resist. Williams's friend Mollie comes looking for him. When the other reporters return, Hildy hides the fugitive in a rolltop desk. Mrs. Baldwin, Hildy's future mother in law, enters and berates her for the way she is treating Bruce. Upon being harassed for Williams's whereabouts by the reporters, Mollie jumps out of the window to escape. The reporters rush out, saving Williams from being found. Walter arrives and has his henchman Louie kidnap Mrs. Baldwin. Bruce comes into the press room, having wired Albany for his bail and asking for his mother's whereabouts. Hildy is so consumed with writing the story that she hardly notices; Bruce realizes his cause is hopeless and leaves. A disheveled Louie returns, revealing that he had hit a police car while driving away with Mrs. Baldwin and is unsure if she survived in the accident. Meanwhile, the crooked mayor and sheriff need the publicity from the execution to keep their jobs in an upcoming election, so when a messenger brings them a reprieve from the governor, they try to bribe the man to go away and return later, after it is too late. After Williams is discovered in the desk, Walter and Hildy are handcuffed by the sheriff. However, the messenger returns with the reprieve, just in time to save Williams from the gallows. Walter uses the messenger's statements to blackmail the mayor and sheriff into releasing him and Hildy. Hildy receives a call from Bruce, again in jail because of counterfeit money that was unknowingly transferred to him by Hildy from Walter. Hildy breaks down and admits to Walter that she was afraid that he was going to let her marry Bruce without a fight. After bailing Bruce out of jail again, Walter asks Hildy to remarry him and promises to take her on the honeymoon they never had in Niagara Falls. Then Walter learns that there is a strike in Albany, which is on the way to Niagara Falls. Hildy agrees to honeymoon in Albany, accepting that Walter will never change.

Жазу және әзірлеу

"Жалғыз періштеде қанаттар бар" (1939) фильмін түсіріп жатқанда, Говард Хоукс "Фронт Пейдж" фильміне қайта түсіруді Columbia Pictures-тің Гарри Конуна ұсынды. Кэри Грант фильмге бірден бекітілді, бірақ Кохн бастапқыда Грантқа радио комментаторы Уолтер Винчеллді редактор етіп, репортер рөлін ойнатуды жоспарлаған. Хоукстың "His Girl Friday" болып аталған туындысы бастапқыда "The Front Page" фильмін тікелей бейімдеуді көздеген, онда редактор мен репортер екеуі де ер адам болған. Аудиция кезінде Ховард Хоукстың хатшысы, әйел адам, Хилди Джонсонның репликаларын оқыды. Хоуксқа диалогтың әйел аузынан жақсырақ естілгені ұнады, нәтижесінде сценарий қайта жазылып, Хильди әйел болып, редактор Уолтер Бернстің бұрынғы әйелі ретінде Кэри Грант ойнады. Кохн 1939 жылдың қаңтарында "The Front Page" құқығын сатып алды. Хоукс "The Front Page" диалогтарын "қазіргі заманғы ең жақсы диалог" деп санаса да, оның жартысынан астамы Хоуксқа жақсырақ көрінген сөздермен ауыстырылды. Бастапқы диалогтың бір бөлігі, сондай-ақ кейіпкерлердің есімдері (екі ерекшелікпен) өзгеріссіз қалды: Хилдидің күйеу жігіті (қазір ол құда емес) Брюс Болдуин деп аталды, ал губернатордан кешірім алып келген комик хабаршының аты Пинкустан Петибонға өзгертілді. Гарри Кохн Columbia Pictures кинокомпаниясынан Хоукстың фильм жобасына қатысты идеясын мақұлдады. Алғашқы пьесаның авторлары Бен Хехт пен Чарльз Макартур сценарий жазуға қол жетімді болмады. Сондықтан Хоукс Ген Фаулерді сценарийші ретінде қарастырды, бірақ ол Хоукстың сценарийге енгізгісі келген өзгерістерді ұнатпағандықтан жұмыстан бас тартты. Оның орнына Хоукс "The Front Page" фильмінің бейімделуімен айналысқан Чарльз Ледерерді жұмысқа алды. Ол титрде көрсетілмегенімен, Хехт Ледерерге бейімделуде көмектесті. Ледерер кейіпкерлерге сенімді түсіндіру үшін сценарийдің басына қосымша мәліметтер қосты; Хилди мен Уолтер ажырасқан және Хилдидің қайтадан үйлену ниеті Уолтердің оны қайтаруға тырысуына себеп болады деп шешілді. Жазу кезінде Хоукс Палм-Спрингсте "Жалғыз періштеде қанаттар бар" фильмін түсіріп жүрді, бірақ Ледерер мен Хектпен тығыз байланыста болды. Хехт Ледерерге кейбір ұйымдастырушылық түзетулер жасады, ал Ледерер 22 мамырда сценарийді аяқтады. Шілде айына дейін тағы екі нұсқасы аяқталғаннан кейін, Хоукс Морри Рискинді диалогты қайта қарап, оны қызықтырақ ету үшін шақырды. Рискинд жаз бойы сценарийді қайта қарады және түсірілім басталғанға дейін қыркүйектің соңында аяқтады. Бастапқы диалогтың жартысынан астамы қайта жазылды. Фильмде пьесаның әйгілі соңғы сөзі, "Көктің баласы менің сағатымды ұрлады!" жоқ, өйткені сол кездегі фильмдер Pre-Code Голливуд фильмдеріне қарағанда көбірек цензураланды, және Хоукс бұл сөздің тым көп қолданылғанын ойлады. Рискинд жаңа аяқтау жасады, онда Уолтер мен Хилди жаңалықтар кеңсесинде өткізетін үйлену тойында "Мақұлдаймын" дегеннен кейін дереу ұрыс бастайды, сонда кейіпкерлердің бірі: "Менің ойымша, бұл жолы бәрі жақсы болады" дейді. Бірақ бір күні кешке Columbia-да бірнеше сценарийшілерге аяқтауды көрсеткеннен кейін, Рискинд өзінің аяқтауын бірнеше күннен кейін басқа декорацияда түсіргенін естіп таң қалды. Басқа аяқтау жасауға мәжбүр болған Рискинд анонимді Columbia сценарийшісіне алғыс айтты, өйткені ол өзінің аяқтауын және соңғы сөзін "Брюс бізді қонаққа шақыра ала ма екен?" бастапқыда жазғаннан жақсы деп ойлады. Сценарийді қарап шыққаннан кейін, Hays Office фильмде журналистерге қатысты бірнеше жағымсыз пікірлер мен кейіпкерлердің заңсыз әрекеттерінен басқа ешқандай мәселе таппады. Цензура үшін қайта жазу кезінде Хоукс өзінің фильміне басты рөлді ойнайтын актрисаны табуға назар аударды.

While producing Only Angels Have Wings (1939), Howard Hawks tried to pitch a remake of The Front Page to Harry Cohn of Columbia Pictures. Cary Grant was almost immediately cast in the film, but Cohn initially intended Grant to play the reporter, with radio commentator Walter Winchell as the editor. Hawks' production that became His Girl Friday was originally intended to be a straightforward adaptation of The Front Page, with both the editor and reporter being male. During auditions, Howard Hawks' secretary, a woman, read reporter Hildy Johnson's lines. Hawks liked the way the dialogue sounded coming from a woman, resulting in the script being rewritten to make Hildy female and the ex wife of editor Walter Burns played by Cary Grant. Cohn purchased the rights for The Front Page in January 1939. Although Hawks considered the dialogue of The Front Page to be "the finest modern dialogue that had been written", more than half of it was replaced with what Hawks believed to be better lines. Some of the original dialogue was left the same, as were all of the characters' names with two exceptions: Hildy's fiancé (now no longer a fiancée) was given the name Bruce Baldwin, and the name of the comic messenger bringing the pardon from the governor was changed from Pincus to Pettibone. Harry Cohn of Columbia Pictures approved Hawks' idea for the film project. Ben Hecht and Charles MacArthur, the writers of the original play, were unavailable for screenwriting. Consequently, Hawks considered Gene Fowler as the screenwriter, but he declined the job because he disliked the changes to the screenplay Hawks intended to make. Hawks instead recruited Charles Lederer, who had worked on the adaptation for The Front Page, to work on the screenplay. Though he was not credited, Hecht assisted Lederer in the adaptation. Additions were made at the beginning of the screenplay by Lederer to give the characters a convincing backstory; it was decided that Hildy and Walter would be divorced with Hildy's intentions of remarriage serving as Walter's motivation to win her back. During writing, Hawks was in Palm Springs directing Only Angels Have Wings, but stayed in close contact with Lederer and Hecht. Hecht helped Lederer with some organizational revisions, and Lederer finished the script on May 22. After two more drafts completed by July, Hawks called Morrie Ryskind to revise the dialogue and make it more interesting. Ryskind revised the script throughout the summer and finished by the end of September before filming began. More than half of the original dialogue was rewritten. The film lacks one of the well known final lines of the play, "the son of a bitch stole my watch! ", because films of the time were more censored than Pre Code Hollywood films, and Hawks felt that the line was too overused. Ryskind developed a new ending in which Walter and Hildy start fighting immediately after saying "I do" in the wedding they hold in the newsroom, with one of the characters stating, "I think it's gonna turn out all right this time." However, after revealing the ending to a few writers at Columbia one evening, Ryskind was surprised to hear that his ending was filmed on another set a few days later. Forced to create another ending, Ryskind ended up thanking the anonymous Columbia writer, because he felt that his ending and one of his final lines, "I wonder if Bruce can put us up", were better than what he had written originally. After reviewing the screenplay, the Hays Office saw no issues with the film, besides a few derogatory comments towards newsmen and some illegal behavior of the characters. During some rewrites for censors, Hawks focused on finding a lead actress for his film.

Кастинг

"Жолдас қыз" ролін таңдауда Хокс қиындыққа тап болды. Кэри Грантты таңдау дерлік бірден жасалса, Хилди роліне иегерді табу көбірек уақыт алды. Алғашқыда Хокс Кароль Ломбардты қалаған, оны "Жиырмасыншы ғасыр" (1934) комедиясында режиссерлік еткен болатын, бірақ Ломбардты тәуелсіз артист ретінде жалдаудың құны тым жоғары болды, ал Columbia студиясы оған төлей алмады. Катарина Хепберн, Клодетт Колберт, Маргарет Саллаван, Джинджер Роджерс және Айрин Даннға бұл рөл ұсынылды, бірақ олар бас тартты. Данн рөлді қабылдамады, себебі ол рөлдің тым кішкентай екенін және оны кеңейту қажет деп ойлады. Жан Артур студиядан уақытша жұмыстан шеттетілді, өйткені ол рөлге келіспеді. Джоан Кроуфорд та қарастырылған болатын. Содан кейін Хокс Розалинд Расселлге жүгінді, ол жаңа ғана MGM студиясының "Қыздар" (1939) фильмін аяқтаған еді. Расселл New York Times газетіндегі мақаладан Конның басқа көптеген актрисаларды іздегеннен кейін онымен "қалғанын" білгенде ашуланды. Расселл Хокспен алғашқы кездесуі алдында, өзінің бейжай екенін көрсету үшін суға түсіп, ылғал шашымен кеңсесіне кірді, бұл оны қатты таң қалдырды. Расселл оны осы кастинг мәселесі бойынша сөзге тартып, ол оны дереу жіберіп, гардеробқа баруын өтінді.

Түсірілім

Макияж, гардероб және фотосынақтардан кейін түсірілім 1939 жылдың 27 қыркүйегінде басталды. Фильмнің жұмыс атауы «Олардың үлкендігі» болды. Фильм жылдам жауап берумен ерекшеленеді, әңгімелерді шынайырақ ету үшін диалогтарды үсті-үстіне келтіріп, бір кейіпкер екіншісі сөзін аяқтамай жауап береді. Үсті-үстіне диалогтар 1928 жылғы Хехт пен МакАртурдың пьеса сценарийінде көрсетілгенімен, Хоукс Питер Богдановичке былай деді:

Мен адамдар сөйлескенде бір-біріне үстінен сөйлейтінін байқадым, әсіресе жылдам сөйлейтіндері немесе дауласатын немесе бір нәрсені сипаттайтындары. Сондықтан біз диалогты сөйлемдердің басы мен соңы қажетсіз болып жазылды, олар үсті-үстіне сөйлеу үшін арналған. Ол қалаған эффектіні алу үшін, сол кезде көп тректі дыбыс жазу мүмкін болмағандықтан, Хоукс түсірілім алаңындағы дыбыс режиссеріне әртүрлі микрофондарды сахнаға қарай 35 ретке дейін қосып-өшіруді тапсырды. Оның көмекші сценарисі оған «His Girl Friday» фильміне тән мейрамхана сахнасы үшін бірнеше реплика берді. Бұл сахнаны түсіру ең қиын болды, себебі диалогтың жылдамдығы актерлерге сахнада аз тамақтануға мүмкіндік берді. Хоукс осы сахнаны бір камерамен бір жарым апта ішінде түсірді, ал жоспарланған екі күннің орнына төрт күн кетті. Импровизациялар операторларға кейіпкерлердің не істейтінін болжауды қиындатты. Расселді түсіру де қиын болды, өйткені оның анықталмаған жақ сызығы макияж шеберлеріне жағының астына қара сызық салуды және жарықпен араластыруды талап етті, бұл оның жасырақ көрінуіне көмектесті. Хоукс актерлікте агрессивтілік пен күтпегендікті қолдады, фильмде бірнеше рет «төртінші қабырғаны» бұзды. Бір сәтте Грант Расселдің сценарийде жоқ әрекетінен кейіпкерін тастап, камераға қарап: «Ол солай істей ме?» деді. Хоукс осы көріністі қалдыруға шешім берді, бірақ ол соңғы монтажда көрсетілмейді. Көптеген ансамбльдік сахналарға байланысты көптеген қайта түсірулер қажет болды. «Bringing Up Baby» (1938) фильмінен алған тәжірибесінен Хоукс басты кейіпкерлерді теңгерту үшін бірнеше қосымша кейіпкерлерді қосты. Артур Россон Колумбия ранчосындағы екінші топтың түсіріліміне үш күн жұмсады. Түсірілім 1939 жылдың 21 қарашасында жоспардан жеті күн кешігіп аяқталды. Сол кезге ерекшелік ретінде, фильмде тек соңғы кадрға дейін жетелеп отыратын музыкадан басқа музыка жоқ.

I had noticed that when people talk, they talk over one another, especially people who talk fast or who are arguing or describing something. So we wrote the dialogue in a way that made the beginnings and ends of sentences unnecessary; they were there for overlapping. To get the effect he wanted, as multi track sound recording was not yet available at the time, Hawks had the sound mixer on the set turn the various overhead microphones on and off as required for the scene, as many as 35 times. Her ghostwriter gave her some of the lines for the restaurant scene, which is unique to His Girl Friday. It was one of the most complicated scenes to film; because of the rapidity of the dialogue the actors actually ate very little during the scene. Hawks shot this scene with one camera a week and a half into production, and it took four days to film instead of the intended two. The improvisations made it difficult for the cinematographers to know what the characters were going to do. Russell was also difficult to film because her lack of a sharp jawline required makeup artists to paint and blend a dark line under her jawline while shining a light on her face to simulate a more youthful appearance. Hawks encouraged aggressiveness and unexpectedness in the acting, breaking the fourth wall a few times in the film. At one point, Grant broke character because of something unscripted that Russell did and looked directly at the camera, saying "Is she going to do that?" Hawks decided to leave this scene in, although it does not appear in the final cut. Owing to the numerous ensemble scenes, many retakes were necessary. Having learned from Bringing Up Baby (1938), Hawks added some straight supporting characters in order to balance out the leading characters. Arthur Rosson worked for three days on second unit footage at Columbia Ranch. Filming was completed on 21 November 1939, seven days past schedule. Unusually for the time period, the film contains no music except for the music that leads to the final fade out of the film.

Гранттың жарнамалық жазбалары

Грант кейіпкері Беллами кейіпкерін сипаттай келе: "Ол кинодағы сол жігіттей көрінеді, Ральф Белламиді білесіздер ме!" деді. Белламидің сөзіне қарағанда, бұл сөзді Грант өзінен шығарған.

Қабылдау

Қазіргі сыншылардың пікірлері өте жағымды болды. Сыншылар ең бастысы репортердің жынысын өзгерткеніне қатты әсерленді. The New York Times газетінен Фрэнк С. Нюгент: «Біз «The Front Page» атты туындының өзінің және басқа да атауларымен жиі көріп, одан сәл жалыққан болсақ та, «His Girl Friday» – бұл бір кездері және қазірге дейін біздің замандағы ең керемет газет комедиясының қайта басылымы екенін мойындаймыз» деп жазды. Variety журналының рецензенты: «Бұл фильмнің безендірулері әртүрлі – тіпті репортер Хилди Джонсонды әйел ретінде көрсетуге дейін, бірақ бұл әлі де «The Front Page» фильмі және Columbia студиясы одан өкінуіне қажет жоқ. Чарльз Ледер (sic) сценарийді өте жақсы жазған, ал продюсер-режиссер Говард Хоукс кез келген жерде жеке тұра алатын және үлкен табыс әкелетін фильм жасады» деді. Harrison's Reports мынадай пікір білдірді: «Оқиғаның өзі және оның дамуы «The Front Page» фильмінің алғашқы нұсқасын көргендерге таныс болса да, олар бәрібір көңіл көтереді, себебі оқиғаның динамикасы соншалықты қызықты, ол көрерменді соңғы минутқа дейін кернеуде ұстап тұрады». Film Daily газетінде: «Жылдам темп, жоғары деңгейдегі актерлік құрам, сапалы өндіріс және шебер режиссура фильмге кез келген аудитория үшін жоғары сападағы ойын-сауық беруге қажетті барлық қасиеттерді сыйлады» деп жазылған. The New Yorker журналынан Джон Мошер «The Front Page» туындысының жылдар бойы «әлсіз, жұпыс, қайғылы имитацияларын» көргеннен кейін, осы түпнұсқаға адал бейімделуін «қалағандай жаңа, уақытқа тәуелсіз және жарқын фильм» деп атады. Луи Маркорелл «His Girl Friday» фильмін «американдық фильмнің өзі» деп атады. Rotten Tomatoes сайтында фильмге 100 рецензия негізінде 99% мақұлдау көрсетілген, ал орташа бағасы 9.00/10 құрады. Сайттың сыншыларының консенсусы: «Кэри Грант пен Розалинд Расселдің керемет ойынының арқасында «His Girl Friday» – бұл, мүмкін, ең керемет бұралаң романтикалық комедия». 2012 жылғы Sight & Sound журналының барлық уақыттардағы ең ұлы фильмдерге жасаған сауалнамасында «His Girl Friday» бірнеше тізімге енді, соның ішінде сыншы Дэвид Томсон мен режиссер Квентин Тарантиноның тізіміне де кірді.

Contemporary reviews from critics were very positive. Critics were particularly impressed by the gender change of the reporter. Frank S. Nugent of The New York Times wrote "Except to add that we've seen The Front Page under its own name and others so often before we've grown a little tired of it, we don't mind conceding His Girl Friday is a bold faced reprint of what was once—and still remains—the maddest newspaper comedy of our times." The Variety reviewer wrote "The trappings are different—even to the extent of making reporter Hildy Johnson a femme—but it is still Front Page and Columbia need not regret it. Charles Leder (sic) has done an excellent screenwriting job on it and producer director Howard Hawks has made a film that can stand alone almost anywhere and grab healthy grosses." Harrison's Reports wrote "Even though the story and its development will be familiar to those who saw the first version of The Front Page, they will be entertained just the same, for the action is so exciting that it holds one in tense suspense throughout." Film Daily wrote "Given a snappy pace, a top flight cast, good production and able direction, the film has all the necessary qualities for first rate entertainment for any type of audience." John Mosher of The New Yorker wrote that after years of "feeble, wispy, sad imitations" of The Front Page, he found this authentic adaptation of the original to be "as fresh and undated and bright a film as you could want". Louis Marcorelles called His Girl Friday "le film américain par excellence". On Rotten Tomatoes, the film holds an approval rating of 99% based on 100 reviews, with an average rating of 9.00/10. The website's critics consensus reads: "Anchored by stellar performances from Cary Grant and Rosalind Russell, His Girl Friday is possibly the definitive screwball romantic comedy." In the 2012 Sight & Sound poll of the greatest films of all time, His Girl Friday appeared on several lists, including those of critic David Thomson and director Quentin Tarantino.

Әңгіме

"Жұма күні қыз" деген атау ирониялы, себебі "жұма" қызы көбінесе қожайынның қызметшісін білдіреді, бірақ Хилди фильмде қызметші емес, Уолтермен тең дәрежеде. Бұл фильмдегі әлем жынысқа емес, интеллект пен қабілетке байланысты. Фильмнің басында Хилди әйелдей қаралуын қалайтынын айтады, бірақ кәсібіне оралуы оның өзгеше өмір сүруге деген шын ниетін көрсетеді. "Жұма күні қыз" фильмінде кейіпкерлер қайтадан үйленсе де, Хокс фильмге деген көзқарасы арқылы некеге, үйге және отбасыға деген теріс көзқарасын көрсетеді. Ерекше, шектеулі камера жұмысы және кадр мен диалогты бақылау отбасылық өмірге жасалған сыни пікірді көрсетеді. Фильмде отбасылық өмір тақырыбы көтерілмейді. Грант пен Расселл, Беллами мен Расселл арасындағы қарым-қатынастар да ерлер басым жаңалықтар залының кең аумағында орналасады. Фильм көптеген комедиялар сияқты, қауіпсіз, шалғайдағы махаббат емес, қиын, даулы махаббатты мақтайды, себебі ол қозғалыс пен пікірталасқа басымдық береді. Киносыншы Молли Хаскелл фильмнің соңында Хилдидің көз жасына толуы оның әйелдік қасиеттерін көрсету үшін емес, оның кәсіби және әйелдік жарасымдылығының қақтығысынан туған шатасуын көрсету үшін қосылғанын жазды. Хилдидің әйел жағы ерлерге бағынуды және олар үшін тартымды болуды қалайды, ал Хилдидің екінші жағы өзін көрсетуді және әйелге тән стереотиптік міндеттерден бас тартуды қалайды. Оның көз жастары оның эмоционалдық әлсіздігін және ер адамның билігіне наразылығын білдіре алмауын көрсетеді. Говард Хоукс фильмдерінің көпшілігінде басты кейіпкердің аморальдылығы ашылады және оның өзгеруіне немесе дамуына мүмкіндік болмайды. "Жұма күні қыз" фильмінде Уолтер Бернс манипуляция жасайды, өзімшілдік танытады, бұрынғы әйелінің күйеуіне айып тағып, қарт әйелді ұрлауды ұйымдастырады. Фильмнің соңында Бернс Хилди Джонсонды оны жек көретініне және оның күмәнді іс-әрекеттеріне қарамастан, оған қайтадан үйленуге көндіреді. Олардың қарым-қатынасын жаңартқаннан кейін, олардың арасында романтика байқалмайды. Олар бір-бірін құшақтамайды, тіпті бір-біріне қарамайды. Бернс бұрынғы қарым-қатынаста болғандай, жаңа оқиғаны іздеу үшін ешқашан болмаған бал айы туралы жоспардан тез бас тартады. Сонымен қатар, ол бөлмеден шыққанда оның алдында жүріп, Джонсон фильмнің басында оны сынағанына қарамастан, чемоданын өздігінен көтеруге мәжбүр етеді. Бұл неке бұрынғыдай аяқталуға бейім екенін көрсетеді. Хокс фильмдерінде қайталама немесе мақсатты әрекеттерді қолдануымен танымал. "Жұма күні қыз" фильмінде Хилди мен Эрл Уильямс арасындағы көріністегі темекі фильмде бірнеше символдық рөл атқарады. Біріншіден, Уильямс темекі тартпаса да, темекіге риза болған кезде, бұл кейіпкерлер арасында байланыс орнатылады. Алайда, оның темекі тартпауы және олардың темекі шекпеуі екі кейіпкердің өмір сүретін әлемдерінің айырмашылығы мен бөлінуін көрсетеді. Фильмде екі негізгі сюжет желісі бар: жеке және кәсіби. Уолтер Хилдиді газеттегі өлтіруші Эрл Уильямстың оқиғасын жариялау үшін қайтадан жұмысқа кіруге итермелейді; сонымен қатар, ол Хилдидің алдағы некесін бұзуға тырысады. Фильмнің қарқыны үзілістер мен жылдам сөйлеу арасында шапшаң және бір-біріне толы диалогты тудырады. Жест, кейіпкерлер мен камера қозғалысы, сондай-ақ монтаж диалогты толықтырып, фильмнің қарқынын арттырады. Хилди мен Уолтердің жылдам сөйлеуі мен Брюс пен Эрлдің баяу сөйлеуі арасында айқын қарама-қайшылық бар. Фильмдегі орташа сөз саны минутына 240 сөзді құрайды, ал орташа америкалық сөйлеу минутына 140 сөзді құрайды. Секундасына кем дегенде төрт сөзді құрайтын тоғыз көрініс бар және секундына бес сөзден артық сөздері бар екеуі бар. Актерлер бір-бірін үзіп, бір-бірімен сөйлесе алуы үшін, қажетті диалогты түсініксіз етпеу үшін, Хоукс сценарийдің белгілі бір жолдарына дейін және кейін ауызша белгілер қосады. Фильм теоретигі және тарихшы Дэвид Бордуэлл "Жұма күні қыз" фильмінің аяқталуын жабылу емес, "жабылу эффектісі" деп түсіндірді. Фильмнің соңы айналмалы, кейіпкерлердің, әсіресе Уолтер Бернстің дамуы жоқ, фильм басталғандай аяқталады. Сонымен қатар, фильм қысқаша эпилогпен аяқталады, онда Уолтер олардың қайтадан үйленетінін хабарлайды және бал айына бара жатқанда Албанидегі ереуіл туралы хабарлауға ниет білдіреді. Басты кейіпкерлердің тағдыры және тіпті Эрл Уильямс сияқты кейбір кішігірім кейіпкерлердің де тағдыры ашылады, бірақ шешімде кішігірім кемшіліктер бар. Мысалы, қақтығыс шешілгеннен кейін Молли Мэллойдың тағдыры талқыланбайды. Алайда, басты кейіпкерлердің соңы осылай анықталғандықтан, кішігірім кейіпкерлердің соңына назар аудару қажеттігі тумайды. Бұл "жабылу эффектісін" немесе жабылудың көрінісін тудырады.

The title His Girl Friday is an ironic title, because a girl "Friday" represents a servant of a master, but Hildy is not a servant in the film, but rather the equal to Walter. The world in this film is not determined by gender, but rather by intelligence and capability. At the beginning of the film, Hildy says that she wants to be "treated like a woman", but her return to her profession reveals her true desire to live a different life. In His Girl Friday, even though the characters remarry, Hawks displays an aversion to marriage, home, and family through his approach to the film. Specific, exclusionary camera work and character control of the frame and the dialogue portray a subtle criticism of domesticity. The subject of domesticity is fairly absent throughout the film. Even among the relationships between Grant and Russell and Bellamy and Russell, the relationships are positioned within a larger frame of the male dominated newsroom. The film, like many comedies, celebrates difficult, tumultuous love rather than secure, suburban love through its preference for movement and argument rather than silent poise. Film critic Molly Haskell wrote that the scene near the end of the film when Hildy sheds tears was not included to expose her femininity, but to express the confusion she felt due to the collision of her professional and feminine natures. The feminine side of Hildy desires to be subservient and sexually desirable to men, while the other side of Hildy desires assertion and to forfeit the stereotypical duties of a woman. Her tears represent her emotional helplessness and inability to express anger to a male authority figure. A commonality in many Howard Hawks films is the revelation of the amorality of the main character and a failure of that character to change or develop. In His Girl Friday, Walter Burns manipulates, acts selfishly, frames his ex wife's fiancé, and orchestrates the kidnapping of an elderly woman. Even at the end of the film, Burns convinces Hildy Johnson to remarry him despite how much she loathes him and his questionable actions. Upon the resumption of their relationship, there is no romance visible between them. They do not kiss, embrace, or even gaze at each other. It is evident that Burns is still the same person he was in their previous relationship as he quickly waves off the plans for the honeymoon that they never had in pursuit of a new story. Additionally, he walks in front of her when exiting the room, forcing her to carry her own suitcase despite Johnson already having criticized this at the beginning of the film. This hints that the marriage is fated to face the same problems that ended it previously. Hawks is known for his use of repeated or intentional gestures in his films. In His Girl Friday, the cigarette in the scene between Hildy and Earl Williams serves several symbolic roles in the film. First, the cigarette establishes a link between the characters when Williams accepts the cigarette even though he does not smoke. However, the fact that he doesn't smoke, and they don't share the cigarette shows the difference between and separation of the worlds in which the two characters live. The film contains two main plots: the personal and the professional. Walter induces Hildy to get back in the beat in the paper’s attempt to scoop the story of murderer Earl Williams; the concurrent plot is Walter attempting to scuttle Hildy’s upcoming marriage. The speed of the film results in snappy and overlapping dialogue among interruptions and rapid speech. Gesture, character and camera movement, as well as editing, serve to complement the dialogue in increasing the pace of the film. There is a clear contrast between the fast talking Hildy and Walter and slow talking Bruce and Earl. The average word per minute count of the film is 240 while the average American speech is around 140 words per minute. There are nine scenes with at least four words per second and at least two with more than five words per second. Hawks attached verbal tags before and after specific script lines so the actors would be able to interrupt and talk over each other without making the necessary dialogue incomprehensible. Film theorist and historian David Bordwell explained the ending of His Girl Friday as a "closure effect" rather than a closure. The ending of the film is rather circular, and there is no development of characters, specifically Walter Burns, and the film ends similarly to the way in which it starts. Additionally, the film ends with a brief epilogue in which Walter announces their remarriage and reveals their intention to go cover a strike in Albany on the way to their honeymoon. The fates of the main characters and even some of the minor characters such as Earl Williams are revealed, although there are minor flaws in the resolution. For example, they do not discuss what happened to Molly Malloy after the conflict is resolved. However, the main characters’ endings were wrapped up so neatly that it overshadows the need for the minor characters' endings to be wrapped up. This creates a "closure effect" or an appearance of closure.

Өңдеу стилі

«Жексенбі қызы» фильмі жылдамдыққа есептелген: ол минут сайын айтылған сөздердің ең жылдам көрсеткіші бойынша рекорд орнатты. Баспа бизнесінің қарбаласы бағалауға келмейтін сәттерден тұрады. Фильмдегі монтаж стилін көрсететін эпизод ретінде Эрл Уильямстың қашуын қарастырайық. Говард Хоукс Хильдидің екі мүмкін өмірінің қарқынындағы айырмашылықты сюжеттік элементтер мен сахналық шешімдер арқылы монтаждауға ұқсатып көрсетеді, онда баяу және ақырын келетін сәттер жаңалықтардың шапшаңдығына сай секундтық түсірілімдермен үйлеседі. Хильдидің Брюспен тұрмыстық өмірі мен Уолтермен серпінді өмірі арасындағы ритмдік контрастты күшейту үшін режиссер монтаж әдістерін қолданады: ұзақ, ойшаң кадрлар мен жылдам монтаж, үздіксіз диегетикалық дыбыс пен эллипстік монтаж, бір элементке назар шоғырландыру мен бірнеше нысанға бөлінген назар. Сцена Хильдидің редакциядан тыс өмірін бейнелейтін екі ұзақ (10 секундтық) кадрмен басталады. Бұл кадрлар Брюспен өмірдің болжамды және ақырын жүзеге асатынын көрсетеді. Хильди алғаш рет камерадан бұрылып, газет өмірінен бір сәт үзіліп, назары қайтадан редакцияға ауады, сол кезде оқ атылады. Монтаж дереу жаңа қарқынды көрсетеді: баяу панорамадан бастап, Хильдидің ақырын жүруімен ғана қозғалыс бар статикалық кадрларға ауысады, содан кейін бірнеше адамның көшедегі қозғалысын, оқ атуды, жарықтың күрт өзгеруін және терезедегі адамдардың айқай-шуын көрсететін динамикалық кадрларға өтеді. Бұрынғыда басты кейіпкер және дыбыс көзі болған Хильди енді фонға кетеді: оның бейнесі мұздатылған терезе арқылы жасырылады, ал дыбысы оқ ату мен айқай-шуға көміледі. Эрл Уильямстың қашқанын естігеннен кейін фильм бірнеше секундтық кадрлардан субсекундтық кадрларға ауысады, өйткені жаңалықтар редакторлары ең жоғары деңгейде жұмыстанады. Оқ ату уақыттың диегетикалық фонын қамтамасыз етеді, ал эллипстік монтаж айқын көрінеді: бірінші репортер үстелге жеткеннен тікелей телефонмен сөйлесуге ауысады. Келесі бес кадр да телефонға айқайлап жатқан журналистердің субсекундтық суреттерінен тұрады. Хильди қайтадан осы әлемге тартыла бастағанда, кадрда көбірек орын алады – ұзақ кадрдан орташа кадрға ауысады, журналистер оның қасынан өтіп бара жатыр. Журналистер кеткеннен кейін, саптың ең ұзақ кадры басталады: 16 секунд. Ол бұрынғы өмірінен жасаған қашықтықты қысқартып, Албанидегі салқын өмірін бейнелейтін пальтосын шешеді, астында репортерлік киімді көрсетеді – ол кім екенін көрсетеді. Уолтермен сөйлесу үшін телефонды көтеріп, жаңалықтарды жариялаушылар сияқты ынтамен бөлмеден шығып кетеді. Камера бұл соңғы өзгерісті бекітеді: долли сыртқа жылжып, оның қашуы кезінде қиылыс пайда болады, бұл бұрынғы монтаждардан өзгеше. Соңында қақпалардың ашылуы, көліктердің ағылып шығуы және адамдардың жүгіріп кетуі бейнеленеді. Мұнда Хоукс кадрлары жылдам ғана емес, уақыттан да жылдам екенін көрсетеді. Диегетикалық сирена секундтарды белгілейді, көліктер сырылдап тұр, бірақ фильм қақпаның жабылуын қысқартылған эллипстік кадрмен көрсетеді, күзетшілердің жүгіруімен уақытты өткізіп жібереді. Бұл тізбек нақты уақыттан жылдам, ал сиренамен салыстыру жаңалықтардағы уақыттың қаншалықты жылдам өтетінін көрсетеді. Хильди хаосқа қосылып «Эй!» деп айқайлайды, бұл көріністің басында ол бастапқыда бағытталған қаладағы тыныш өмірді сипаттаған сәтке қарсы қояды. Осы тізбекте Хоукс монтаж арқылы уақыттың өтуін және кейіпкерлердің назарын көрсетеді, Хильди бастаған баяу Албани өмірін жаңалықтардың қарбаласымен салыстырып, кадрлардың уақытын, іс-қимылдың үздіксіздігін және назарды аудару элементтерін өзгерту арқылы мазақтайды.

His Girl Friday is a movie intentioned for speed: it set the record on fastest words spoken per minute in a movie. A second to appreciate the moment is a foregone luxury in the whirlwind nature of the publishing business. Dissecting one of the scenes from the movie to best display the editing style, consider the specific scene where Earl Williams escapes. Howard Hawks emphasizes the pace difference between Hildy’s two possible lives, by having plot elements and staging mirror the editing, where slow and languid moments are interspersed with sub second shots of newsworthy freneticism. To emphasize the contrast of rhythm between Hildy’s domestic life with Bruce versus her dynamic life with Walter, the director mirrors with editing techniques like lengthier contemplative shots versus rapid fire shots, matches on action versus elliptical shots with continuous diegetic sound, and scenes with one element of focus versus several different objects and sounds splitting our attention. The scene opens with two lengthy (10 second) shots of Hildy describing her life outside the newsroom—the shots reinforce the idea that the life with Bruce will be predictable and slowly paced. As Hildy looks off away from the camera for the first time, literally turning her back on the newspaper life for just an instant, her attention is snapped back to newsroom as shots are fired. Immediately, the editing reflects the newfound fast pace: from slow pans to static shots with the only movement as Hildy’s slow walking, the movie immediately shifts to dynamic shots with several people’s movements on the street, as well as gunshots, ducking, spotlight exaggerated lighting shifts, and shouting with the men in the window. The medium shots of the frantic news reporters are in contrast with a now obscured long shot of Hildy—while previously she was the main character and source of sound, the director makes it clear that she will be suddenly relegated to the background when the action is happening: her background presence is obscured by a frosted window, and her sounds obscured by the frenzy of the gunshots and shouting. Upon hearing Earl Williams escaped, the movie then shifts from multi second shots to sub second shots as the news editors enter maximum monkey mode. As gunshots provide a diegetic backdrop of time, ellipses shots become more obvious; the first reporter immediately cuts from reaching the table to talking on the phone. The next 5 shots are also sub second close ups of newsmen yelling into phones. As she is slowly drawn into this world again, Hildy begins to occupy more of the frame—going from a long shot to a medium shot as the newsmen stream past her. Once the men are gone, the longest shot of the sequence ensues: 16 seconds as she closes the distance she created from her old life, shedding her coat, symbolizing her chilly life in Albany, to reveal the reporter ready dress underneath, the person she truly is. She fully reunites with it as she picks up the phone to talk to Walter, then rushes out of the room with the same fervor as the news folk. The camera cements this final switch as the dolly moves out, and a crossfade ensues on her running out, unlike all the prior cuts. Finally it concludes on shots of gates opening, cars streaming out, and people running. Here, Hawks’ shots are not just fast—they are explicit about being faster than time. A diegetic siren delineates unit seconds as cars screech, but the film shows the abbreviated ellipses shot of the gate closing, skipping the time with a shot of guards running. This sequence is faster than real time, and the contrast with the siren shows how time in the news reporters world is faster paced than the world around them. Hildy joins the chaos shouting ‘HEY!’, providing a final contrast to the start of the scene where she described the idyllic and calm city life she was originally headed for. Throughout this sequence, Hawks is explicit about the passage of time and focus of characters through his edits and mocks the slow Albany life Hildy begins with by showcasing the romantic frenzy of news life through shot timing, continuity of action, and shifting attention grabbing elements.

Әйел журналистер

Полин Кейлдің сөзінше, газеттегі фильмдер туралы жазатын барлық әйел журналистер Адела Роджерс Сент-Джонс прототипінде жасалған.

Мұра

Оның "Жексенбідегі қыз" (көбінесе "Бала әкелу" және "Екінші ғасыр" фильмдерімен бірге) бұралаң комедия жанрының архетипі ретінде жиі айтылады. 1993 жылы АҚШ Кітапханасы Конгресі "Жексенбідегі қыз" фильмін АҚШ Ұлттық кино тізіміне сақтау үшін іріктеді. Фильм 2000 жылы Америка кино институтының "100 жыл – 100 күлкі" тізімінде 19-шы орынды иеленді, бұл тізімде Американың ең күлкілі комедиялары баяндалған. "Жексенбідегі қыз" фильмінен бұрын "The Front Page" пьесасы 1931 жылы Говард Хьюз түсірген "The Front Page" фильмінде бейімделген, онда Адольф Менжу мен Пэт О'Брайен басты рөлдерді ойнады. Осы пьесаның алғашқы киноадаптациясында (бұрынғы Чикаголық журналистер Бен Хехт пен Чарльз Макартур жазған, Бродвейдегі сол аттас пьеса бойынша) Хилди Джонсон ер адам рөлінде болды. Ол тағы да 1941 жылдың 30 наурызында "The Screen Guild Theater" радиоспектаклінде жарты сағаттық нұсқада қайта жандандырылды, онда Грант пен Расселл кинодағы рөлдерін қайта ойнады. "The Front Page" 1974 жылы Билли Уайлдердің "The Front Page" фильмінде қайта түсірілді, онда Уолтер Бернс рөлін Уолтер Мэттау, Хилди Джонсон рөлін Джек Леммон, ал оның келіні рөлін Сьюзан Сарандон ойнады. "Жексенбідегі қыз" және түпнұсқа Хехт пен Макартур пьесасы драматург Джон Гуардың "Жексенбідегі қыз" атты тағы бір сахналық пьесасына негіз болды. Бұл пьеса 2003 жылдың мамыр айынан қараша айына дейін Лондондағы Ұлттық театрда қойылды, онда Бернс рөлін Алекс Дженнингс, ал Хилди рөлін Зоэ Ванамейкер ойнады. 1988 жылғы "Switching Channels" фильмі "Жексенбідегі қыз" фильміне еркін негізделген, онда Уолтер Бернс рөлін Бёрт Рейнольдс, Хилди Джонсон рөлін Кэтлин Тернер, ал Брюс рөлін Кристофер Рив ойнады. 2017 жылдың желтоқсанында Монреальдегі тәуелсіз "Snowglobe Theatre" компаниясының көркемдік директоры Питер Гизер сценарийді сахнаға бейімдеп, кейбір кейіпкерлерді кеңейтіп, пьесаны қазіргі көрермендерге жақындатты. Бұл пьеса "Snowglobe" компаниясы осы бейімделген нұсқаның авторлық құқығын алғаннан кейін сол желтоқсанда қойылды. Режиссер Квентин Тарантино "Жексенбідегі қыз" фильмін өзінің сүйікті фильмдерінің бірі деп атады. 2004 жылғы француздық "Notre musique" фильмінде Годар фильм түсірудің негіздерін түсіндіргенде, әсіресе кадр алмасу әдісін, осы фильмді пайдаланды. Ол осы тұжырымды түсіндіргенде "Жексенбідегі қыз" фильмінен екі кадр көрсетіледі, бірінде Кэри Грант, екіншісінде Розалинд Расселл бейнеленген. Ол екі кадрға жақын қарасаңыз, олардың бірдей екенін түсіндіреді, "себебі режиссер ер адам мен әйел адам арасындағы айырмашылықты көре алмайды". Розалинд Расселлдің Хилди Джонсон рөліндегі ойыны "Супермен" франшизасындағы Лоис Лейн кейіпкерінің прототипі ретінде қарастырылды.

His Girl Friday (often along with Bringing Up Baby and Twentieth Century) is cited as an archetype of the screwball comedy genre. In 1993, the Library of Congress selected His Girl Friday for preservation in the United States National Film Registry. The film ranked 19th on the American Film Institute's 100 Years 100 Laughs, a 2000 list of the funniest American comedies. Prior to His Girl Friday, the play The Front Page had been adapted for the screen once before, in the 1931 film, also called The Front Page, produced by Howard Hughes, with Adolphe Menjou and Pat O'Brien in the starring roles. In this first film adaptation of the Broadway play of the same title (written by former Chicago newsmen Ben Hecht and Charles MacArthur), Hildy Johnson was male. It was dramatized again with a half hour version on The Screen Guild Theater on March 30, 1941, with Grant and Russell reprising their film roles. The Front Page was remade in a 1974 Billy Wilder movie starring Walter Matthau as Walter Burns, Jack Lemmon as Hildy Johnson, and Susan Sarandon as his fiancée. His Girl Friday and the original Hecht and MacArthur play were adapted into another stage play His Girl Friday by playwright John Guare. This was presented at the National Theatre in London from May to November 2003, with Alex Jennings as Burns and Zoë Wanamaker as Hildy. The 1988 film Switching Channels was loosely based on His Girl Friday, with Burt Reynolds in the Walter Burns role, Kathleen Turner in the Hildy Johnson role, and Christopher Reeve in the role of Bruce. In December 2017, Montreal based independent theatre company, Snowglobe Theatre's Artistic Director, Peter Giser, adapted the script for the stage, expanded some characters, and made the play more accessible to modern audiences. It was performed that December after Snowglobe obtained copyright status of this adapted version. Director Quentin Tarantino has named His Girl Friday as one of his favorite movies. In the 2004 French film Notre musique, the film is used by Godard as he explains the basic of filmmaking, specifically the shot reverse shot. As he explains this concept, two stills from His Girl Friday are shown with Cary Grant in one photo and Rosalind Russell in the other. He explains that upon looking closely, the two shots are actually the same shot, "because the director is incapable of seeing the difference between a man and a woman." Rosalind Russell's performance as Hildy Johnson was cited as the model for the character of Lois Lane in the Superman franchise.