Джон Эстен Кук: Америкалық жазушы және әскери қайраткер

Кіріспе

Американдық романист (1830–1886)

Джон Эстен Кук (3 қараша 1830 – 27 қыркүйек 1886) – американдық романист, жазушы және ақын. Ол ақын Филипп Пендлтон Куктің інісі болды. Америка Азамат соғысы кезінде Кук Конфедерация армиясының атқыштар корпусында генерал-майор Дж. Е. Б. Стюарттың штаб офицері қызметін атқарды, ал Стюарт қайтыс болғаннан кейін бригада генералы Уильям Н. Пендлтонның штабында болды. Стюарттың әйелі Флора Кукпен бірінші туыс болған.

Ерте өмір

1830 жылдың 3 қарашасында Вирджиния штатының Винчестер қаласында туған Кук, Бермудада туған плантатор және заңгер Джон Р. Кук пен Мария Пендлтон Куктің 13 баласының бірі (олардың бесеуі балалық шағында аман қалды). Ол Шенноа аңғарында, Вирджиния штатының Винчестер қаласының жанындағы отбасылық "Амблерс Хилл" плантациясында дүниеге келді. 1851 жылы әкесімен заңгерлік серіктестік құрды, бірақ оның жазу қызметі жиі жұмысына кедергі келтірді. Джон Браунның шабуылына жауап ретінде ол Харперс-Ферриге жасалған жорыққа қатысты. Стюарт 1861 жылдың 24 қыркүйегінде бригадир-генерал шеніне көтерілді. 1862 жылдың наурыз және сәуір айларында Кук генерал-майор Дж.Е.Б. Стюарттың әйелі Флора Кук Стюарттың туысы болды. 1862 жылдың 19 мамырында ол лейтенант шеніне кірісті және ресми түрде Стюарттың штабына қосылды. Кук Жарым аралдағы науқанға және Джордж Б. Макклелланның одақтық армиясының айналасында Стюарт жасаған жорыққа қатысты, кейіннен осы оқиғаның егжей-тегжейлі сипаттамасын жазды. Кук 1863 жылдың қазанына дейін қару-жарақ офицері болып қызмет етті. Стюарт жеке түрде Кукке ықылас көрсетпесе де, оның Жарым аралдағы науқан мен Жеті күндік шайқастағы қызметін жоғары бағалады және оны жоғарылатуға ұсыныс жасады. 1863 жылдың 9 маусымында Кук және штабтың басқа да мүшелері Брэнди Стейшн шайқасына тартылды. Соғыс кезінде Кук Стюартқа көмекші, қару-жарақ офицері және генерал-адъютанттың көмекшісі ретінде қызмет етті, капитан шеніне жетті. 1863 жылдың 27 қазанында Стюарт Кукке оның жазу талантын қағаздармен жұмыс істеуге жұмсау үшін адъютант қызметіне тағайындады. Кук соғыс кезінде де, соғыстан кейін де Стюарт туралы жақсы жазғанмен, Стюарт Флораға (бірақ Кукке емес) Кукты ұнатпайтынын және оны жалықтыратынын айтты. 1864 жылдың мамырында Стюарт Йеллоу Тавернде қаза тапқаннан кейін Кук Бриг. Генерал Уильям Н. Пендлтон штабында адъютант болып қызмет етті, соғыс соңына қарай майор шеніне жетті. Вирджиния штатының Бойс қаласының жанында шаруа және бағбан болып, сонымен қатар жазушылықпен айналысты. Куктердің үш баласы болды. Кук Мэри Фрэнсистің 1878 жылдың 15 қаңтарында қайтыс болғанына қатты қайғырды. 1869 және 1870 жылдары Кук Азамат соғысы туралы үш томдық роман сериясын жариялады: "Қылыштан қылышқа: 1864 жылдың күзінде Шенандоа жағалауындағы күндер мен түндер"; "Мохун: немесе Ли мен оның паладиндерінің соңғы күндері: Вирджиниядағы штаб офицерінің соңғы естеліктері. Полковник Сурридің қолжазбаларынан"; және "Молоток пен рапира". Соғыс аяқталғанға дейін, 1863 жылы Кук бірнеше танымал өмірбаянның біріншісін жазды, "Стоунволл Джексон: Әскери өмірбаян", ол 1876 жылы жарық көрді және кітаптағы қателіктері үшін заманауи сынға ұшырады. Кук Fiction Award әскери орден "Жұлдыздар мен жолақтар" жыл сайын табыстайтын үш әдеби жүлделердің бірі болып табылады.

Born in Winchester, Virginia on November 3, 1830, Cooke was one of 13 children (five of whom survived childhood) of Bermuda born planter and lawyer John R. Cooke and Maria Pendleton Cooke. He was born on the family's plantation, "Ambler's Hill," near Winchester, Virginia, in the Shenandoah Valley. He formed a law partnership with his father in 1851 but his writing often interfered with his work. He accompanied the unit to Harpers Ferry in response to John Brown's raid. Stuart was promoted to brigadier general on September 24, 1861. In March and April 1862, Cooke served as an unpaid volunteer aide for Maj. Gen. J. E. B. Stuart. Cooke was a first cousin of General Stuart's wife, Flora Cooke Stuart. On May 19, 1862, he was formally commissioned as a lieutenant and officially joined Stuart's staff. Cooke participated in the Peninsula Campaign and Stuart's subsequent ride around the Union army of George B. McClellan, later writing a detailed description of the action. Cooke served as an ordnance officer until October 1863. Despite Stuart's secret dislike for Cooke personally, Stuart praised Cooke's service during the Peninsula Campaign and Seven Days' Battles and sought a promotion for him. On June 9, 1863, Cooke and other staff members were drawn into combat at the Battle of Brandy Station. During the war, Cooke served Stuart as an aide, ordnance officer, and assistant adjutant general, earning the rank of captain. On October 27, 1863, Stuart made Cooke an adjutant in order to put his writing talent to work in catching up on his paperwork. Although Cooke wrote favorably about Stuart during and after the war, Stuart confidentially told Flora (but not Cooke himself) that he did not like Cooke and found him boring. Following Stuart's death at Yellow Tavern in May 1864, Cooke served as an adjutant on the staff of Brig. Gen. William N. Pendleton, eventually rising to the rank of major by the end of the war. near Boyce, Virginia, to become a marginally prosperous farmer and gardener as well as an author. The Cookes had three children. To Cooke's great grief, Mary Frances died on January 15, 1878. In 1869 and 1870, Cooke published a trilogy of Civil War novels: Hilt to Hilt: Days and Nights on the Banks of the Shenandoah in the Autumn of 1864; Mohun: or, The Last Days of Lee and His Paladins: Final Memoirs Of A Staff Officer Serving In Virginia. From The Mss. Of Colonel Surry, Of Eagle's Nest; and Hammer and Rapier. Even before the end of the war, in 1863, Cooke wrote the first of several popular biographies, Stonewall Jackson: A Military Biography, published in 1876, for which he received some contemporary criticism for the errors in the book. The Cooke Fiction Award is one of three literary prizes given annually by the Military Order of the Stars and Bars.