Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сеетал темір жолы (Seetalbahn) – Швейцарияның Ленцбург пен Люцерн арасындағы Швейцария Федералдық темір жолдарының стандартты кеңдіктегі темір жолы. Жол 1883 жылы британ инвесторларына тиесілі болған Швейцарияның көл аңғары теміржол компаниясымен салынды, кейіннен ол Швейцариялық Зеетальбан Гезельшафт (SthB) компаниясына тиесілі болды. Салынған кезде, бұл жол көптеген жағынан жол бойындағы трамвай сияқты болды, дерлік барлық жерде параллель жолмен қатар жүріп, ауылдардың ішінде өтіп, үйлерді жолдан бөліп тұрды. Қауіпсіздігін жақсарту мақсатында қайта жаңартылғанмен, осы ерекшеліктерінің көп бөлігі бүгінгі күнге дейін сақталған.
The Seetal railway line (Seetalbahn) is a sg (standard gauge) railway of the Swiss Federal Railways between Lenzburg and Lucerne in Switzerland. The line was opened in 1883 by the Lake Valley of Switzerland Railway Company, which was owned by British investors, and subsequently owned by the Schweizerische Seethalbahn Gesellschaft (SthB). As built, the line had many of the characteristics of a roadside tramway, following the parallel road almost throughout and running within the villages, separating houses from the road. Despite rebuilding to improve its safety record, much of this nature has survived to the current day.
Құрылуы
Сеталь аңғарының тұрғындары бастапқыда Базельден Люцернге дейінгі басты теміржол желісі аңғар арқылы салынады деп үміттенген, бірақ Швейцарияның орталық темір жолы Зофинген, Сурзе және Семпах қалалары арқылы өтетін бағытты таңдады. Осы кезеңде инженер Теодор Лутц жергілікті теміржолдарды салу жөніндегі тұжырымдаманы әзірледі. Оның ойынша, бұл теміржолдар қолданыстағы жолдарды бөлісіп пайдалануға тиіс, себебі жаңа ашылған теміржол олардың көп бөлігін трафиктан айырады. Бұдан өзге, бұл жергілікті пойыздың тікелей қала орталықтарына келуіне мүмкіндік беретін еді. Лутц Лондон инвесторларынан қаржы тауып, Сеталь аңғары арқылы өз идеяларын іске асырды. 1882 жылдың 22 тамызында Лондонда Швейцарияның Көлді аңғар теміржол компаниясы құрылды. 1883 жылдың 3 қыркүйегінде алғашқы бөлігі ашылды. Жолаушылардың арасында Люцерннен келген туристер де болды, олар Холлвилерзе және Балдегерзе көлдерін аралап, көрікті жерлерді тамашалады. Содан кейін басты желі кеңейтілді, сондай-ақ Бейнвил мен Беромунстер арасындағы қысқа тармақ желісі салынды.
In the communities of the Seetal valley, it was hoped initially that the main line from Basel to Lucerne would be routed through the valley, but the Swiss Central Railway opted for a route via Zofingen, Sursee and Sempach. At around the same time, the engineer Theodor Lutz developed a concept for the construction of local railways. According to his ideas, these railways should share the use of existing roads, which would anyway lose the most traffic at the newly opened railway. In addition, this allowed the introduction of the local train directly into the town centers. Lutz managed to raise finance from investors in London to put his ideas into practice on a line through the Seetal. On 22 August 1882 the Lake Valley Railway Company of Switzerland was established in London. On September 3, 1883, the first section was opened. The passengers included tourists from Lucerne doing sightseeing tours to the Hallwilersee and Baldeggersee lakes. Expansions of the main line followed, as well as a short branch line between Beinwil and Beromünster.
Меншік иесінің өзгеруі
Британдық инвесторлардың күтілген пайдасы орындалмады, сондықтан олар 1894 жылы жаңадан құрылған Schweizerische Seethalbahn Aktiengesellschaft (SthB) компаниясына бұл желіні сатты. Олар түрлі жақсартулар жасады, оның ішінде жолаушыларға арналған мейрамхана вагондарын қосты. Сонымен қатар, олар Швейцариядағы темір жолдарды электрлендіруді бастады, 1910 жылы 5,5 кВ 25 Гц айнымалы токпен электрмен жұмыс істейтін қызметті іске қосты. Барлық күш-жігеріне қарамастан, желі пайда әкелмейтін болып қалды. 1922 жылы бұл желі Швейцария Конфедерациясына өткізіліп, Швейцария Федералдық темір жолдарының (SBB) құрамына енді. 1930 жылы SBB электрлендіру жүйесін өз стандартына сәйкес өзгертті. 1997 жылы Beinwil мен Beromünster арасындағы тармақ желісі жабылды. Қазір ол велосипед жолының бөлігіне айналды.
The profitable expectations of the British investors were not fulfilled, and so they sold the line in 1894 to the newly founded Schweizerische Seethalbahn Aktiengesellschaft (SthB). They made various improvements, including the introduction of restaurant carriages. They were also pioneers of the electrification of Switzerland's railways, starting electric service in 1910 with 5.5 kV 25 Hz AC. Despite their efforts, the line remained unprofitable. In 1922 the line was acquired by the Swiss Confederation and incorporated into the Swiss Federal Railways (SBB). In 1930, the SBB modified the electrification to its standard of In 1997 the branch line between Beinwil and Beromünster was closed down. It now forms part of a cycle path.
Қайта құру
ХХ ғасырдың соңына қарай Seetalbahn жолы SBB-ның барлық желілері арасындағы қауіпсіздік көрсеткіштері бойынша ең нашар нәтиже көрсеткен. 1987 және 1992 жылдар аралығында SBB-ның барлық теміржол өткелдерінде болған апаттардың шамамен жартысы осы жолға тиесілі болды, сондай-ақ жолда тоғыз адам қаза тапты. Осыдан қауіпсіздікті жақсарту осы жол үшін маңызды міндет болып табылды.
By the end of the 20th century, the Seetalbahn had by far the worst safety record of all SBB lines. Between 1987 and 1992 the line accounted for around half of all the SBB's level crossing accidents and there were nine fatalities on the line. Improvement of safety was therefore a major target for the line.