Кіріспе
Румын жазушысы Георге Топирчану (20 наурыз 1886 – 7 мамыр 1937) – румын ақыны, әңгімеші және юморист.
George Topîrceanu (; March 20, 1886 – May 7, 1937) was a Romanian poet, short story writer, and humourist.
Өмірбаян
Ол Бухарест қаласында дүниеге келді, Ион Топирчанудың ұлы, ол теріші және оның әйелі Параскива (қыздығы Козма), кілем тоқушы. Отбасы Котросени ауданында тұрды. Бухарестке оралғаннан кейін, ол Матей Басараб орта мектебінде (1898–1901) оқыды, содан кейін орта білімін Сент-Сава орта мектебінде (1901–1906) аяқтады. Мектепті бітіргеннен кейін Бухарест университетінің құқық факультетіне, содан кейін әдебиет факультетіне түсті, бірақ ешқайсысын бітірген жоқ. Бұл көбінесе оның қарбалас өміріне, көптеген махаббат оқиғаларына және шектен тыс ішімдікке байланысты болды. Ол 1905 жылы әдебиетке енді, сол жылы жексенбілік газеттер мен шағын журналдарда алғашқы өлеңдерін жариялады; 1909 жылы Sămănătorul сияқты ірі мерзімді басылымдарда өлеңдері жарияланды. Ол қолмен көшіру жұмысымен айналысты, ал 1909 жылы Viața Românească журналындағы «Кіші шенеуніктерге жауап» (Răspunsul micilor funcționari) атты сатиралық туындысымен көзге түсті. 1911 жылы Гарабет Ибраилянудың шақыруымен Яссыға көшіп, Viața Românească журналының бас редакторы болды. Кейіннен ол «Мен қалай молдаван болдым» (Cum am devenit moldovean) және «Мен қалай Яссы тұрғыны болдым» (Cum am devenit ieșean) атты жақсы қабылдаған мақалаларын жазды, онда Румыниядағы саяхаттарын баяндайды. 1912 жылы жас мектеп мұғалімі Виктория Югаға үйленді. Олардың Георге есімді бір ұлы болды. Екеуі де бір-бірін жақсы көргенімен, Топирчанудың әйелдерге құмарлығы мен алкоголизмге берілуіне байланысты некелері тез арада бұзылды. Өзін түзетуге мүмкіндік таппаған Джордж зор қайғыға батты, Викториядан бірте-бірте алыстауы, оны өзінің жалғыз құтқарушысы деп қайта-қайта атады, сонымен қатар оның әдеби шығармаларына да әсер етті. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Топирчану әскерге шақырылып, 1916 жылдың қыркүйегінде Түртукайя шайқасында болгар әскерлеріне тұтқынға түсті. Ол 1918 жылға дейін соғыс аяқталғанға дейін тұтқын лагерінде болды. Отанына оралғаннан кейін Топирчану соғыс жылдарындағы естеліктерін жариялады: «Түртукайя шайқасынан естеліктер» (Amintiri din luptele de la Turtucaia, 1918), «Болгариядан және жеңіл эскиздер» (În ghiara lor Amintiri din Bulgaria și schițe ușoare, 1920) және «Пирин Планина, тұтқында болған кездегі трагикалық және комедиялық эпизодтар» (Pirin Planina, epizoduri tragice și comice din captivitate, 1936), олардың ішінде румын әскерлерінің шегіну әрекеті кезінде холера эпидемиясының моральға тигізген терең әсерін көрсетеді. Ол өлеңдерін жариялай бастады, олар сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. 1926 жылы Ұлттық поэзия сыйлығына ие болды. Топирчану 1937 жылы Яссы қаласында бауыр қатерлі ісігінен қайтыс болды және қаланың Eternitatea зиратында жерленді. Оның есімімен Берчени, Кишинев, Крайова, Хунедоара, Яссы, Медиас, Мирослава, Отопени, Плоещти, Сибиу және Сучава қалаларындағы көшелер аталған. Бухарест және Миовенидегі мектептер де оның есімімен аталады.
Поэзия
Оның үш негізгі өлең жинағы, Balade vesele şi triste ("Қуанышты және қайғылы балладалар"), Parodii originale ("Түпнұсқа пародиялар") және Migdale amare ("Ащы бадам"), әзіл мен нәзік лириканың тартымды үйлесімі. Топирчанудың ең жақсы қолдайтын тәсілі – ешбір ескертусіз, өткір сарказмнан шынайы сезімге және керісінше ауысу, көбінесе таң қалдыратын оңайлықпен. Оның өзінің сөзімен айтқанда, ол мақсат тұтқан: "Қызық арқылы, көз жасын анық көрсету". Топирчанудың ең танымал туындылары, мысалы, Balada unui greier mic ("Кішкентай шырықтың балладасы") және Rapsodii de toamnă ("Күзгі рапсодиялар"), олардың ағып жатқан өлеңдері үшін балаларша деңгейде де, сондай-ақ мұқият құрылған метафоралары, өткір әзіл-қалжыңдары мен ойлы атмосферасы үшін де бағаланады. Басқа, күштірек және лирикалық азырақ туындылары, мысалы Acceleratul ("Жылдам поезд") және Cioara ("Қарға"), румын тілін меңгергенін, тізбектес теңеулер мен қуатты ырғақтары арқылы көрсетеді.
Прозалық шығарма
Топырчану көптеген сатирикалық туындылар жазды, олардың көбісі алғаш рет мақалалар түрінде жарияланды. Оның прозалық шығармалары бірнеше томға жиналды: «Туртукай шайқасынан естеліктер» (Бухарест, 1918), «Болгариядан естеліктер және жеңіл суреттемелер» (Жассы, 1920), «Адресі жоқ хаттар, юмористикалық және пессимистік проза» (Бухарест, 1930), «Пирин Планина, тұтқындалудан трагикалық және комикалық эпизодтар» (Бухарест, 1936). Ол «Minunile Sfântului Sisoe» («Святой Сисоедің ғажайыптары») атты аяқталмаған повестьті де қалдырды, ол 1938 жылы қайтыс болғаннан кейін жарық көрді.
Letters with No Address, Humorous and Pessimistic Prose (Bucharest, 1930), Pirin Planina, Tragic and Comic Episodes from Captivity (Bucharest, 1936). He also left an unfinished novella, Minunile Sfântului Sisoe ("The Wonders of Saint Sisoe"), published posthumously in 1938.