Кіріспе
Жұмысшы табына бағытталған идеология – жұмысшы табының маңыздылығын күшейтіп көрсететін немесе оны қастерлейтін саяси теория. Жұмысшылық, немесе операизм, итальяндық солшыл саясатта айрықша рөл атқарды.
Workerism is a political theory that emphasizes the importance of or glorifies the working class. Workerism, or operaismo, was of particular significance in Italian left wing politics.
Революциялық практика ретінде
Жұмысшылық (немесе операизм) – жұмысшы сыныбының билігінен бастау алып, автономизмге ұласатын саяси талдау. Майкл Хардт пен Антонио Негри, опералық және автономистік жазушылар ретінде танымал, операизмнің анықтамасын Маркстің сөздерін келтіре отырып береді: Операизм Маркстің капиталдың жұмысшы сыныбының күресіне реакция жасайтыны туралы тұжырымын негізге алады; жұмысшы сыныбы белсенді, ал капитал – реактивті. Технологиялық даму: ереуілдер қайда болса, сонда машиналар да соңынан еріп келеді. "1830 жылдан бері жұмысшы табының көтерілісіне қарсы қару-жарақпен қамтамасыз ету мақсатымен жасалған өнертабыстардың бүкіл тарихын жазуға болады." (Капитал, 1-том, 15-тарау, 5-бөлім) Саяси даму: Англиядағы фабрикалық заңнама жұмыс күнінің ұзақтығын анықтау бойынша жұмысшы сыныбының күресіне жауап ретінде қабылданды. "Оларды қалыптастыру, мемлекеттік мойындау және жариялау – ұзаққа созылған таптық күрестің нәтижесі болды." (Капитал, 1-том, 10-тарау, 6-бөлім) Операизм мұны өзінің негізгі аксиомасы ретінде қабылдайды: жұмысшы сыныбының күресі капиталдың кезекті қайта құрылымдалуына бастап келеді және оны болжайды. Операистер Маркспен бірге саясатын жұмысшы табының өмірі мен күресін зерттеуге негіздеуге тырысты. Данило Монтальди және басқалардың аудармалары арқылы олар АҚШ-тағы Джонсон Форест бағыты мен Франциядағы Socialisme ou Barbarie тобының бұрынғы белсенді зерттеулеріне сүйенді. Джонсон Форест бағыты жұмысшы сыныбының өмірін және Детройт автоөнеркәсібіндегі күресін зерттеді, "Америкалық жұмысшы" (1947), "Панчинг" (1952) және "Кәсіби одақ комитеттері мен спонтанды ереуілдер" (1955) сияқты памфлеттерді жариялады. Бұл еңбек Socialisme ou Barbarie тобы тарапынан француз тіліне аударылып, олардың журналында бөлім-бөліммен жарияланды. Олар да жұмыс орындарында болып жатқан жағдайды зерттеп, жазып бастады, олардың жағдайында автозауыттар мен сақтандыру кеңселерiнiң iшiнде. "Quaderni Rossi" ("Қызыл дәптерлер", 1961–65) журналы, оның жалғасы Classe Operaia ("Жұмысшы сыныбы", 1963–66), екеуі де Негри мен Тронти құрған, пролетариаттың күресіне баса назар аудара отырып, жұмысшы теориясын дамытты. Бұл теориялық дамумен жұмыс орнын ұйымдастыруға негізделген практика байланысты болды, ең бастысы Lotta Continua тобының қызметі. Бұл 1969 жылғы итальяндық "Қайғылы күз" кезінде өзінің шыңына жетті. Алайда, 1970 жылдардың ортасына қарай, назар фабрикадан "әлеуметтік фабрикаға" – жұмыс істейтін адамдардың қауымдастықтарындағы күнделікті өміріне ауысты. Операист және операизмнен кейінгі қозғалыс көбінесе автономистік қозғалыс ретінде танылды.
Operaismo builds on Marx's claim that capital reacts to the struggles of the working class; the working class is active and capital reactive. Technological development: Where there are strikes, machines will follow. "It would be possible to write a whole history of the inventions made since 1830 for the sole purpose of providing capital with weapons against working class revolt." (Capital, Vol. 1, Chapter 15, Section 5)
Political development: The factory legislation in England was a response to the working class struggle over the length of the working day. "Their formulation, official recognition and proclamation by the State were the result of a long class struggle." (Capital, Vol. 1, Chapter 10, Section 6)
Operaismo takes this as its fundamental axiom: the struggles of the working class precede and prefigure the successive re structurations of capital. The workerists followed Marx in seeking to base their politics on an investigation of working class life and struggle. Through translations made available by Danilo Montaldi and others, they drew upon previous activist research in the United States by the Johnson Forest Tendency and in France by the group Socialisme ou Barbarie. The Johnson Forest Tendency had studied working class life and struggles within the Detroit auto industry, publishing pamphlets such as "The American Worker" (1947), "Punching Out" (1952) and "Union Committeemen and Wildcat Strikes" (1955). That work was translated into French by Socialisme ou Barbarie and published, serially, in their journal. They too began investigating and writing about what was going on inside workplaces, in their case inside both auto factories and insurance offices. The journal Quaderni Rossi ("Red Notebooks", 1961–5), along with its successor Classe Operaia ("Working Class", 1963–6), both founded by Negri and Tronti, developed workerist theory, focusing on the struggles of proletarians. Associated with this theoretical development was a praxis based on workplace organising, most notably by Lotta Continua. This reached its peak in the Italian "Hot Autumn" of 1969. By the mid 1970s, however, the emphasis shifted from the factory to "the social factory"—the everyday lives of working people in their communities. The operaist and post operaist movement was increasingly known as autonomist.
Жұмысшылылық кемсітуші
Марксистік пролетариат анықтамасымен «жұмыскершілдік» талдауы. Оңтүстік Африка Ұлттық Конгресінің (ANC) 1986 жылғы ішкі хабарламасынан жұмыскершілдікке сын. Ол жұмыскершілдіктің үш түрін бөліп көрсетеді.