Кіріспе
2004 жылы Джереми Рифкиннің «Еуропалық арман: Еуропаның болашаққа деген көзқарасы американдық арманды қалай асырып түсуде» атты кітабы, Джереми П. Тарчер Inc. баспасынан 19 тамызда 2004 жылы жарық көрді. Рифкин соңғы бес онжылдықта Еуропалық Одақтың қалыптасуы мен дамуын, сондай-ақ еуропалық және Солтүстік Америкалық құндылықтар арасындағы маңызды айырмашылықтарды сипаттайды. Ол Еуропалық Одақты, бірінші нағыз постмодернистік басқару органы деп сипаттай отырып, қазірдің өзінде АҚШ-қа теңдес экономикалық үлкен держава екенін, және толыққанды әлемдік үлкен державаға айналу әлеуетіне ие екенін айтады.
The European Dream: How Europe's Vision of the Future Is Quietly Eclipsing the American Dream is a book, by Jeremy Rifkin published on 19 August 2004, by Jeremy P. Tarcher Inc. Rifkin describes the emergence and evolution of the European Union over the past five decades, as well as key differences between European and North American values. He argues that the European Union, which he describes as the first truly postmodern governing body, is already an economic superpower rivaling the US, and has the potential to become a full world superpower.
Шолу
Рифкиннің айтуынша, "Еуропалық арман" – адамдар байлықты жеке жинақтау арқылы емес, байланыс пен адам құқықтарын құрметтеу арқылы қауіпсіздік табады. Рифкиннің байланыс туралы түсінігі голланд халқының gezelligheid (яғни, жайлы, қатарластыратын орта) іздеуінде, сондай-ақ, Екінші дүниежүзілік соғыстан бері француз және неміс экономикалық жоспарлауында басымдық алып келген әлеуметтік нарық теорияларында көрінеді. Рифкин бұл модельдің "Америкалық арманға" қарағанда 21 ғасырдың сын-қатерлеріне жақсы сай келетінін айтады. Рифкин Еуропаның өлім жазасына қатысты қарсылығын тарихи контексте түсіндіреді; 20 ғасырдың басында және ортасында соғыстарда көптеген өмірлерді жоғалтқаннан кейін, Еуропа мемлекеттік қолдаумен жасалатын өлтіруге принцип бойынша қарсы тұрады. Өзінің тезисін қолдау үшін Рифкин Еуропалық Одақтың АҚШ-тан көбірек халқы мен ішкі жалпы өнімі бар екенін, сондай-ақ, Еуропалық Одақтың экономикалық супердержава ретіндегі әлеуетін көрсетеді: әлемдегі ең үздік банктердің 14/20-і, Global Fortune 500 тізімі бойынша әлемдегі ең үздік 140 компанияның 61-і (АҚШ-та 50), АҚШ-тан 1/4 есе кем қылмыс деңгейі, Еуропаның ең дамыған 18 елінің барлығы АҚШ-тан гөрі байлықты теңіздей бөліседі (АҚШ әлемде 24-орында), АҚШ-тан ұзақ өмір сүру көрсеткіші, АҚШ-тан жоғары сауаттылық деңгейі және жоғары өмір сүру сапасы. Сонымен қатар, еуропалықтар әлемдегі барлық гуманитарлық көмектің 47%-ын ұсынады және Рифкин оларды әлемдік экономикалық нарықты реттеуде тиімдірек деп санайды, бұл туралы Еуропалық Одақтың General Electric пен Honeywell компанияларының бірігуіне тыйым салғаны, Microsoft компаниясына монополияға қарсы іс қозғап айыппұл салғаны және АҚШ-тың қарсылығына қарамастан гендік модификацияланған тағамдарды тоқтатуы дәлелдейді. Рифкин халықаралық қатынастар саласында АҚШ-тың "қатаң күші" мен Еуропалық Одақтың "жұмсақ күші" арасындағы айқын ерекшелікті көрсетеді. АҚШ Еуропалық Одаққа қарағанда әскери күш пен экономикалық үстемдікке көбірек сүйенді. Керісінше, Еуропа қаржы саласы мен экономикадағы күшін гуманитарлық көмек, экономикалық көмек бағдарламалары, сауда келісімдері, халықаралық институттар және сабырлы көпжақты дипломатияға деген міндеттемесімен біріктірді. Әлемнің көптеген елдері үшін бұл американдық күшке қарсы кең таралған жаулыққа және Еуропалық Одақпен ынтымақтастыққа дайындыққа әкелді. Рифкин "жұмсақ күштің" ұзақ мерзімде айтарлықтай аз шығынмен үлкен ықпалға ие бола алатынын айтады. Ол сонымен қатар, Еуропаның қауіпсіздігі үшін американдық әскери көмекке қатты тәуелді екенін, соғыстан кейінгі американдық экономикалық көмектің Батыс Еуропаның қалпына келуіне және осылайша жаңадан құрылған Еуропалық Одақ институттарының құрылуын жеделдетуге маңызды үлес қосқанын атап өтеді. Оңтүстік Кореяда бұл кітап үлкен сенсация тудырып, күтпеген танымалдылыққа ие болды, себебі бұрынғы (16-шы, 2003–2008) Корея президенті Ро Му Хён кітапты оқып, автордың идеяларынан шабыттанып, Азиядағы өзінің нұсқасын жоспарлаған, бұл оның қайтыс болуына дейін болды.
To support his thesis, Rifkin notes that in addition to the European Union having more people and a greater Gross Domestic Product than the US, the potential of the EU as an economic superpower is shown by having: 14/20 of the top banks in the world, 61 of the 140 of the top companies of the world as measure by the Global Fortune 500 (the US has 50), a homicide rate that is 1/4 than in the US, the 18 most developed countries in Europe all have more broadly distributed wealth than the US (the US ranks 24th in the world), higher lifespan than the US, higher literacy rates than the US, and higher quality of life than the US. Also, Europeans provide 47% of all the humanitarian aid in the world, and are seen by Rifkin as being more effective in global economic market regulation, evidenced by the fact that the EU stopped the merger of General Electric and Honeywell, fined Microsoft for anti trust, and blocked genetically modified food despite US opposition. Rifkin also draws a clear distinction between the "hard power" of the United States and the "soft power" of the European Union in the sphere of international relations. The United States has relied upon military strength and economic dominance to a greater degree than the EU. Conversely, Europe has combined its strength in the financial industry and economics generally with a commitment to humanitarian aid, economic assistance programs, trade deals, international institutions and patient, multilateral diplomacy. For many countries around the world, this has resulted in widespread hostility towards American power and a relative willingness to cooperate with the European Union. Rifkin argues that "soft power" is thus able to win greater influence in the long term at considerably less expense. He notes however, that Europe has relied heavily upon American military assistance for its security, and that American post war economic assistance was considerably important in the recovery of Western Europe and thereby indirectly expedited the establishment of the nascent EU institutions. In South Korea this book made a huge sensation and enjoyed unexpected popularity, because Roh Moo hyun, the former (16th, 2003–2008) Korean president, read the book, then inspired by the author's idea and briefly planned his version in Asia, all of which happened just before his death.