Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грекия мифологиясының кейіпкері, Зевс пен Еуропаның ұлы.
Greek mythology character, son of Zeus and Europa
Грекия мифологиясында Радамант (/r/æ/d/ə/'m/æ/n/θ/ə/s/) немесе Радамантис (Ῥαδάμανθυς) Криттің дана патшасы болған. Зевс пен Еуропаның ұлы ретінде ол жартылай құдай саналды. Кейіннен ол өлгендердің судьяларының біріне айналып, грек мифологиясындағы маңызды тұлға болды. Оның атының этимологиясы белгісіз, бірақ кейіннен қатаң және кешірімсіз үкім шығаратын адамдарды білдіру үшін қолданылды. Радамант ағасымен бірге Астерион тәрбиесінде өсті. Оның Гортис (Криттегі Гортинмен байланысты) және Эритрос (Эритра қаласын құрған) есімді екі ұлы болды. Басқа дереккөздерде (мысалы, Плутархтың «Тесей» 20-беті) Ариаднаның күйеуі және Энопион, Стафил мен Тоас әкесі ретінде Дионис емес, Радамантис көрсетіледі. Осы деректерде Ариадна Миностың қызы, Радамантистің ағасы болса, тағы бір Ариадна Миностың немересі, Тесей туралы аңызда фигуралайтын және Дионис құтқарып алған қыз еді.
In Greek mythology, Rhadamanthus (,/r//æ//d//ə/'/m//æ//n//θ//ə//s/) or Rhadamanthys (Ῥαδάμανθυς) was a wise king of Crete. As the son of Zeus and Europa he was considered a demigod. He later became one of the judges of the dead and an important figure in Greek mythology. His name, whose etymology is obscure, was later used to allude to persons showing stern and inflexible judgement. Together with his brother, Rhadamanthus was raised by Asterion, their stepfather. He had two sons, Gortys (associated with Gortyn, Crete) and Erythrus (founder of Erythrae). Other sources (e. g. Plutarch, Theseus 20) credit Rhadamanthys rather than Dionysus as the husband of Ariadne, and the father of Oenopion, Staphylus and Thoas. In this account, Ariadne was the daughter of Minos, Rhadamanthys' brother; another Ariadne was the daughter of Minos's grandson and namesake, who features in Theseus's legend and was rescued by Dionysus.
Криттен жер аударылу
Астерий патша баласыз қайтыс болды, ал Минос таққа мұрагер болды. Минос Крит патшасы болған соң, ол Радамантусты Криттен қуды, себебі оның халыққа танымал болуына қызғанды. Радамант Беотияға қашып, Амфитрионның жесірі, Гераклдің анасы Алкменге үйленді. Кейбір деректерде ол Гераклдың тәрбиешісі болған делінеді. Бұл туралы ортағасырлық тарихшы Джон Тзетс те мәлімдеген. Жалпы, Радаманттың қызметі Криттен басқа Эгей теңізіндегі аралдарда болды, онда Минос белсенділік танытқан. Ежелгі авторлар оны көбінесе Орталық Грекиямен байланыстырады.
King Asterius died childless and Minos inherited the throne. When Minos became the king of Crete, he drove Rhadamanthus out of Crete, because he had been jealous of his popularity. Rhadamanthus fled to Boeotia, where he married Alcmene, widow of Amphitryon and mother of Heracles. According to some traditions, he became a tutor to Heracles. This is also mentioned by John Tzetzes, a medieval historian. In general, the particular sphere of activity of Rhadamanthus tends to be the Aegean islands, apart from Crete itself, where Minos was active. He is also often connected by ancient authors with central Greece.
Өмірден кейінгі өмір
Кейінгі аңыздарға сәйкес (б.з.д. 400 шамасында), өзінің қатал адалдығы үшін ол басқа дүниеде өлгендерді сотқа тартушылардың бірі болып тағайындалды, жартылай бауыры Еакус және толық бауыры Миноспен бірге. Ол шығыс аймағынан келген жандарды соттауға тиіс болды, ал Еакус – батыс аймағынан келгендерді, ал Минос шешімді дауыс беру арқылы қабылдады (Платон, Горгия 524А). Ол Гомердің "Одиссеясының" 4 және 7-кітаптарында бейнеленген. Вергилий (б.з.д. 69–18) Радамантусты "Энеида" поэмасының Астыртқы әлеміндегі (Тартаруста) лайықсыз жандарды жазалайтын судьялардың бірі ретінде көрсетеді. Гомер оны Елисей даласында мекендейтіндей суреттейді (Одиссея IV. 564), Зевстің өлмейтін ұлдарының жұмағы. Пиндар оның Кроностың (қазір Элизиумды билейтін) оң қолы екенін және өлгендердің жалғыз төрешісі болғанын айтады. Лукиан "Нағыз тарих" кітабында Радамантусты Бақыт аралдарындағы батырлардың басшысы ретінде бейнелейді.
According to later legends (c. 400 BC), on account of his inflexible integrity he was made one of the judges of the dead in the lower world, together with his half brother Aeacus and his full brother Minos. He was supposed to judge the souls of easterners, Aeacus those of westerners, while Minos had the casting vote (Plato, Gorgias 524A). He is portrayed in Books 4 and 7 of Homer's Odyssey. Virgil (69–18 BC) makes Rhadamanthus one of the judges and punishers of the unworthy in the Underworld (Tartarus) section of the Aeneid. Homer represents him as dwelling in the Elysian Fields (Odyssey iv. 564), the paradise for the immortal sons of Zeus. Pindar says that he is the right hand man of Cronus (now ruling Elysium) and was the sole judge of the dead. Lucian depicts Rhadamanthus as presiding over the company of heroes on the Isles of the Blest in True History.