Лодзь геттосының еврей кеңесінің басшысы Хаим Мордехай Румковский
Chaim Rumkowski
Хаим Румковский – Лодзь геттосының еврей кеңесінің басшысы. Өмірді сақтап қалу үшін өндіріске бағытталған, бірақ гетто 1944 ж. жойылды. Балаларды беру туралы сөзі трагедиялы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лодзь геттосындағы Юденрат басшысы
Head of Judenrat in Lodz Ghetto
Хаим Мордехай Румковский (27 ақпан 1877 – 28 тамыз 1944) – Польшаны неміс басқарған кезде нацистік Германия тағайындаған Лодзь геттосындағы еврей ақсақалдар кеңесінің басшысы болды. Румковский геттоны қару-жарақ және соғысқа қажетті жабдықтар өндіретін өнеркәсіптік базаға айналдырып, зор билікке ие болды. Ол өнімділіктің арқасында еврейлер Холокосттан аман қалуы мүмкін деп жаңылысты. 1944 жылы немістер геттоны жойды. Шығыс майданындағы әскери жеңілістерден кейін қалған барлық тұтқындар өлім лагерлеріне жіберілді. Румковский Юденрат басшысы ретінде "Маған балаларыңды бер" деген сөзін еске алады, ол кезде немістер 20 мың баланың Хелмно жойқын лагеріне депортациялануын талап етті. 1944 жылдың тамызында Румковский отбасымен бірге Аушвицке соңғы пойызбен жеткізілді және 28 тамызда Холокостағы рөлі үшін кек алу ниетімен еврей зондеркомандосының тұтқындары оны өлтірді. Оның соңғы сәттері туралы мәліметтер Франкфурттағы Аушвиц процесіндегі куәгерлердің куәліктерімен расталды.
Chaim Mordechaj Rumkowski (February 27, 1877 – August 28, 1944) was the head of the Jewish Council of Elders in the Łódź Ghetto appointed by Nazi Germany during the German occupation of Poland. Rumkowski accrued much power by transforming the ghetto into an industrial base manufacturing war supplies for the Wehrmacht in the mistaken belief that productivity was the key to Jewish survival beyond the Holocaust. The Germans liquidated the ghetto in 1944. All remaining prisoners were sent to death camps in the wake of military defeats on the Eastern Front. As the head of the Judenrat, Rumkowski is remembered for his speech Give Me Your Children, delivered at a time when the Germans demanded his compliance with the deportation of 20,000 children to Chełmno extermination camp. In August 1944, Rumkowski and his family joined the last transport to Auschwitz, and he was murdered there on August 28, 1944, by Jewish Sonderkommando inmates who beat him to death as revenge for his role in the Holocaust. This account of his final moments is confirmed by witness testimonies of the Frankfurt Auschwitz trials.
Өмірбаян
Хаим Румковский 1877 жылдың 27 ақпанында Ресей империясының Витебск губерниясындағы Ильино поселкесінде еврей отбасында дүниеге келді. 1892 жылы Румковский Польша Конгресіне көшті. 1918 жылы Екінші Польша Республикасы құрылғаннан кейін ол Польша азаматы атанды. Румковский сионистік қозғалыстың белсенді мүшесі болды және Лодзь сионистік комитетінің жұмысына қатысты. Польшаға неміс басқыншылығы басталар алдында Румковский Лодзьде сақтандыру агенті болып жұмыс істеді, Кахалдың мүшесі болды және 1925-1939 жылдар аралығында Крайова көшесіндегі 15-ші үйdeгі еврей жетімханасын басқарды. Доктор Эдуард Райхердің айтуынша, Румковский балаларға денсаулықты қызығушылық танытпаған. Лодзь неміс басқыншылары тарапынан нацистік Германияға қосылып, жаңа Рейхсгау Вартлендінің құрамына кірді, бұл неміс оккупациялаған Польшаның көп бөлігінде құрылған Генералгубернаменттен ерекшеленді. Кішкентай еврей қауымдары таратылып, қалалық геттоларға күштеп көшірілді. Оккупациялық билік нацистер мен геттодағы тұтқындар арасында байланыс құратын Judenräte деп аталатын жаңа еврей кеңестерін құруға бұйрық берді. Judenräte коммуналдық асханалар, медициналық пункттер, пошта бөлімдері және кәсіптік училищалар сияқты негізгі қызметтерді басқарумен қатар, нацистік режимді құл еңбегімен қамтамасыз ету және "Шығысқа қоныстандыру" үшін еврейлердің белгілі бір санын жинау сияқты міндеттерді де орындады. Бұл "Шығысқа қоныстандыру" дегені – Холокостың ең қатыгез кезеңіндегі жойқын лагерьлерге депортациялаудың эвфемизмі еді. 1939 жылдың 13 қазанында Лодзьдегі нацистік Амтлейтер Румковскийді Юденэльтестер ("Жүделердің бас ақсақалы") және Ältestenrat ("Ақсақалдар кеңесі") басшысы етіп тағайындады. Осы лауазымда Румковский тікелей Ханс Бибоу басқарған нацистік гетто әкімшілігіне есеп берді. Раввинат таратылғаннан кейін Румковский неке қию рәсімін өткізді. Геттоның ақшасы, Rumki (кейде Chaimki) деп аталатын, оның есімінен шыққан, себебі осы идея оған тиесілі болды. Оның суреті геттоның пошта маркалары мен валютасына басылды, соның салдарынан оған "Король Хаим" деген саркастикалық лақап қойылды. Лодзь геттосын индустрияландыру арқылы ол осы қауымды немістер үшін қажет ететіндей етуге және Лодзь халқын құтқаруға үміттенді. 1940 жылдың 5 сәуірінде Румковский немістерден еврейлерге қажетті материалдарды, олар үшін өте қажет азық-түлік пен ақшаға алмастыруды сұрады. Айдың соңында немістер келісім берді, азық-түлікпен қамтамасыз етуге, бірақ ақшамен емес. Румковский және нацистік дәуірдегі басқа да "жүде ақсақалдары" одақтас және сатқын ретінде қарастырылғанымен, тарихшылар 20 ғасырдың соңынан бастап сол кездегі қиын жағдайларды ескере отырып, бұл үкімді қайта қарастырды. Лодзь геттосының аман қалған тұрғыны Арнольд Мостович өзінің мемуарларында Румковский өз халқының бір бөлігіне Варшава геттосының яһудилерінен екі жылға дейін ұзақ өмір сүруге мүмкіндік бергенін, ал Варшава геттосы көтерілісте жойылғанын атап өтті. Алайда, Люкян Доброшёцкий атап көрсеткендей, болашақ туралы түпкілікті шешімді ол қабылдамады.
Chaim Rumkowski was born on February 27, 1877, to Jewish parents in Ilyino, a shtetl in Vitebsk Governorate, Russian Empire. In 1892, Rumkowski moved to Congress Poland. He became a Polish citizen after the establishment of the Second Polish Republic in 1918. Rumkowski became an activist of the Zionist movement and was involved in the Łódź Zionist Committee. Before the German invasion of Poland, Rumkowski was an insurance agent in Łódź, a member of Qahal, and the head of a Jewish orphanage at 15 Krajowa Street between 1925 and 1939. According to Dr. Edward Reicher, a Holocaust survivor from Łódź, Rumkowski had an unhealthy interest in children. Łódź was annexed by the invading Germans into Nazi Germany and became part of the territory of new Reichsgau Wartheland, separate from the Generalgouvernement established in most of the German occupied Poland. Smaller Jewish communities were dissolved and forcibly relocated to metropolitan ghettos. The occupation authority ordered the creation of the new Jewish Councils known as the Judenräte which acted as bridges between the Nazis and the prisoner population of the ghettos. In addition to managing basic services such as communal kitchens, infirmaries, post offices and vocational schools, common tasks of the Judenräte included providing the Nazi regime with slave labor, and rounding up quotas of Jews for "resettlement in the East," a euphemism for deportations to extermination camps in the deadliest phase of the Holocaust. On October 13, 1939, the Nazi Amtsleiter in Łódź appointed Rumkowski the Judenältester ("Chief Elder of the Jews"), head of the Ältestenrat ("Council of Elders"). In this position, Rumkowski reported directly to the Nazi ghetto administration, headed by Hans Biebow. When the rabbinate was dissolved, Rumkowski performed weddings. The ghetto's money or scrip, the so called Rumki (sometimes Chaimki), was derived from his name, as it had been his idea. His face was put on the ghetto postage stamps and currency, which led to his sarcastic nickname "King Chaim". By industrializing the Łódź Ghetto, he hoped to make the community indispensable to the Germans and save the people of Łódź. On April 5, 1940, Rumkowski petitioned the Germans for materials for the Jews in exchange for desperately needed food and money. By the end of the month, the Germans had acquiesced, in part, agreeing to provide food, but not money. Although Rumkowski and other "Jewish elders" of the Nazi era came to be regarded as collaborators and traitors, historians have reassessed this judgment since the late 20th century in light of the terrible conditions of the time. A survivor of the Łódź ghetto, Arnold Mostowicz, noted in his memoir that Rumkowski gave a percentage of his people a chance to survive two years longer than the Jews of the Warsaw Ghetto, destroyed in the Uprising. However, as noted by Lucjan Dobroszycki, the ultimate decision on the future was not his to make.
"Тектік шешім" алдындағы гетто тарихы
Лодзь геттосына айналдыру туралы шешім 1939 жылдың 8 қыркүйегінде СС Oberführer Фридрих Уэбльхердің бұйрығымен қабылданды. Оның құпия құжатында гетто Лодзь қаласындағы "еврей мәселесін" уақытша шешу жолы екені көрсетілген. Уэбльхер тұрғындарының ұзақ мерзімді өмір сүруі туралы ешқандай ой білдірмеген. Гетто 1940 жылдың 30 сәуірінде 164 000 адаммен бірге жабылды. 1939 жылдың 16 қазанында Румковский Кеңес құру үшін 31 қоғамдық қайраткерді таңдады. Бірақ үш аптадан кейін, 11 қарашада, олардың жиырмасы атқыланды, ал қалғандары жоғалып кетті, себебі ол оларды неміс билігіне "өз саясатын қолдамағаны үшін" жала жапты. Бірнеше аптадан соң жаңа Юденрат ресми түрде тағайындалса да, ол адамдар бұрынғы басшыларындай танымал болған жоқ және олардан кем тиімді болды. Бұл өзгеріс Румковскийге көбірек билік берді және оның шешімдеріне ешкім қарсылық таныта алмады. Румковский еврей геттосының полициясын да бақылауында ұстады. Немістер Румковскийді "гетодағы ішкі өмірді басқару және ұйымдастырудағы жалғыз уәкілетті тұлға" ретінде ресми түрде мойындады. Румковский өзінің сөздерімен де, істерімен де үстемдігімен билікке ие болды. Олардың қарым-қатынасы тиімді болған сияқты. Румковский геттоны өз көзқарасына сәйкес ұйымдастыруға мүмкіндік алды, ал Бибоу күтіп отырып, нәтиженің пайдасын көрді. Ол немістердің ой-өрісінен озып, оларды қанағаттандырып, еврейлерді сақтап қалуға болатынына сенді. Лодзь Орталық Еуропадағы соңғы таратылған гетто болды. Дегенмен, қалада азаттыққа дейін поляк құтқарушыларының көмегімен жасырынып, 877 адам ғана аман қалды, және Румковскийдің бұған қатысы жоқ деп айтылады.
The ghettoization of Łódź was decided on September 8, 1939, by an order of SS Oberführer Friedrich Uebelhoer. His top secret document stated that the ghetto was only a temporary solution to "the Jewish question" in the city of Łódź. Uebelhoer never implied the long term survival of its inhabitants. The ghetto was sealed on April 30, 1940, with 164,000 people inside. On October 16, 1939, Rumkowski selected 31 public figures to form the Council. However, less than three weeks later, on November 11, twenty of them were executed and the rest disappeared, because he denounced them to the German authorities "for refusing to rubber stamp his policies." Although a new Judenrat was officially appointed a few weeks later, the men were not as distinguished, and remained far less effective than its original leaders. This change conceded more power to Rumkowski, and left no one to contest or restrain his decisions. Rumkowski had the Jewish Ghetto Police under his control also. The Germans authorized Rumkowski as the "sole figure of authority in managing and organizing internal life in the ghetto". Rumkowski gained power by his domineering personality as much as by his words and deeds. Their relationship seemed to work effectively. Rumkowski had leeway to organize the ghetto according to his own lights, while Biebow sat back and reaped the rewards. He believed that by staying ahead of the Germans' thinking, he could keep them satisfied and preserve the Jews. Łódź was the last ghetto in Central Europe to be liquidated. However, only 877 inhabitants survived in the city until liberation, by hiding with Polish rescuers, and it is claimed that Rumkowski had nothing to do with it.
Әкімшілік
Қолма-қол ақша мен басқа да мүліктерінің тәркіленуіне байланысты Румковский геттода ғана қолданылатын валюта – есімдік валютаны ұсынды. Бұл жаңа валюта ақша ретінде қолданылатын болады, және адамдар осы валюта арқылы ғана азық-түлік пен қажетті заттарды сатып ала алатын еді. Бұл ұсыныстар мақтанға жатқызылды және Румковскийдің билікке құмар екенін көрсетті. Сондықтан гетто тұрғындары бұл валютаны «Румкин» деп атады. Бұл, өз кезегінде, контрабандистерді қауіпті жағдайларда геттоға тауар әкелуден және одан шығудан тыйды, себебі оларға қадімгі валютамен төлеу мүмкін болмады. Румковский азық-түлік контрабандасы «негізгі тауарлар бағасын тұрақсыздандырады» деп санады және оның алдын алуға тырысты. 1941 жылдың көктеміне таман Румковскийге қарсылық білдіргендердің көбісі жойылды. Бастапқыда немістер геттоға қатысты өз жоспарларын толық анықтай алмады, өйткені «Соңғы шешім» мәселесі бойынша келісімдер әлі дамып жатқан еді. Олар 1940 жылдың қазанына дейін геттоны жою жоспарының орындалмағанын түсінді, сондықтан Румковскийдің еңбек бағдарламасын қабылдауға көшті. Мәжбүрлі еңбек гетто өмірінің маңызды бөлігіне айналды, және Румковский осы процесті басқарды. «Тағы үш жылдан кейін гетто сағаттай жұмыс істейтін болады», – деді ол. Алайда, мұндай «оптимизм» «Остиндустри» компаниясынан Макс Хорнның сынға ұшырады, ол геттоның нашар басқарылатынын, тиімді емес екенін және қате өнімдер өндірілетінін айтты.
Because of the confiscation of cash and other belongings, Rumkowski proposed a currency to be used specifically in the ghetto – the ersatz. This new currency would be used as money, and by this alone, a person could buy food rations and other necessities. This proposal was considered arrogant and illustrated Rumkowski’s lust for power. The currency was, therefore, nicknamed by ghetto inhabitants as the "Rumkin". It dissuaded smugglers from endangering their lives to get in and out of the ghetto with goods, as people could not pay for them with regular currency. Rumkowski believed that smuggling of food would "destabilize the ghetto with regard to the prices of basic commodities" and prevented it from taking place. By the spring of 1941, almost all opposition to Rumkowski had dissipated. In the beginning, the Germans were unclear of their own plans for the ghetto, as arrangements for the "Final Solution" were still being developed. They realized that the original plan of liquidating the ghetto by October 1940 could not take place, so they began to take Rumkowski's labor agenda seriously. Forced labor became a staple of ghetto life, with Rumkowski running the effort. "In another three years – he said – the ghetto will be working like a clock." This sort of "optimism" however, was met with a damning assessment by Max Horn from Ostindustrie, who said that the ghetto was badly managed, not profitable, and had the wrong products.
Депортациялар
1942 жылдың қаңтар айында шамамен 10 000 еврей Юденрат жасаған іріктеулер негізінде Холокост пойыздарымен Чельмноға жіберілді. Румковский неміс талаптарымен белсенді ынтымақтасып, геттодағы тұтқындардың көпшілігін сақтап қалуға үміттенді. Бұл әрекеттері оны діншіл яһудилермен келіспеушілікке түсірді, себебі ешкімді сөзсіз өлімге жіберуді ақтау мүмкін емес. 1941 жылы Чельмнода жойғыш лагерь құрылғаннан кейін, нацистер Румковскийге депортацияның бірнеше толқындарын ұйымдастыруды бұйырды. Румковский немістерді депортацияға қажетті еврейлердің санын азайтуға көндіруге тырысқанын, бірақ нәтижеге қол жеткізбегенін айтты. Кейбір сарапшылар бұл сөзді Холокосттың кейбір қырларын көрсететін мысал деп санайды.
In January 1942, some 10,000 Jews were sent aboard Holocaust trains to Chełmno based on selections made by the Judenrat. Rumkowski actively cooperated with German demands, hoping to save the majority of the ghetto inmates. Such behaviour set him at odds with the Orthodox observant Jews, because there could be no justification for delivering anyone to certain death. Following the creation of the extermination camp at Chełmno in 1941, the Nazis ordered Rumkowski to organize several waves of deportations. Rumkowski claimed that he tried to convince the Germans to reduce the number of Jews required for deportation and failed. Some commentators see this speech as exemplifying aspects of the Holocaust.
Тұлға
Румковский еврейлер кеңесінің басшысы лауазымын пайдаланып, геттодағы заңды еврей иелері басқарып тұрған мүлікті және бизнесті тәркілеу үшін қатыгездік танытты. Ол геттоның ішкі істерінің барлығын – ондаған мың адамды баспанамен қамтамасыз етуден бастап, азық-түлік рационын бөлуге дейін шешетін көптеген бөлімдер мен мекемелерді құрды. Әлеуметтік көмек және денсаулық сақтау жүйелері де құрылды. Бір кезде оның басшылығымен жеті аурухана, жеті дәріхана және бес емхана жұмыс істеді, онда жүздерше дәрігерлер мен медбикелер еңбек етті. Бірақ немістердің рұқсатымен жеткізілген медициналық құралдардың жетіспеушілігіне байланысты көптеген адамдарға көмектесу мүмкін болмады. Румковский мектептерді сақтап қалуға көмектесті. Мектеп жасындағы балалардың 63 пайызы білім алған 47 мектеп жұмыс істеді. Лодзь геттосынан басқа ешбір геттода мұндай дамыған білім беру жүйесі болған жоқ. Ол «Мәдениет үйін» құруға көмектесті, онда спектакльдер, оркестр мен басқа да өнер көрсетілімдері сияқты мәдени шаралар өткізілді. Ол осы шаралардың барлық ерекшеліктеріне, орындаушыларды таңдаудан бастап, қойылымдардың мазмұнын өңдеуге дейін тікелей қатысты. Ол діни өмірге араласты, бұл діншілдерді қатты алаңдатты. Мысалы, 1942 жылдың қыркүйегінде немістер раббинатты таратып жібергеннен кейін, Румковский үйлену рәсімдерін өткізе бастады және неке шартын (кетубаны) өзгертті. «Ол геттодағы еврейлерді жеке мүлігі сияқты қарады. Ол олармен мақтанды, кешірімсіз сөйлеп, кейде ұрып-сапалаған». Румковскийдің қатал мінезі мен жоғарыпарсылық әрекеттерінен кейін еврейлер өздерінің жағдайлары үшін оны кінәлі деп санады және немiстерге емес, оған наразылықтарын білдірді, оларға қол жеткізу мүмкін болмады. Бұл наразылықтың ең айқын көрінісі 1940 жылдың тамызынан 1941 жылдың көктеміне дейін болған бірнеше ереуілдер мен демонстрациялар болды. Румковскийге қарсы белсенділер мен солшыл партиялардың жетекшілігімен жұмысшылар өз жұмыстарын тастап, көшеге шығып, жарнама парақшаларын таратуға кірісті:
Rumkowski was ruthless, using his position as head of the Judenrat to confiscate property and businesses that were still being run by their rightful Jewish owners in the ghetto. He established numerous departments and institutions that dealt with all of the ghetto's internal affairs, from housing tens of thousands of people, to distributing food rations. Welfare and health systems were also set up. For a time, his administration maintained seven hospitals, seven pharmacies, and five clinics employing hundreds of doctors and nurses. Despite their effort, many people could not be helped due to the shortage of medical supplies allowed in by the Germans. Rumkowski helped maintain school facilities. 47 schools remained in operation schooling 63% of school age children. There was no education in any other ghetto as advanced as in Łódź. He helped set up a "Culture House" where cultural gatherings including plays, orchestra and other performances could take place. He was very involved in the particulars of these events, including hiring and firing performers and editing the content of the shows. He became integrated in religious life. This integration deeply bothered the religious public. For example, since the Germans disbanded the rabbinate in September 1942, Rumkowski began conducting wedding ceremonies, and altering the marriage contract (ketubah). "He treated the ghetto Jews like personal belongings. He spoke to them arrogantly and rudely and sometime beat them". Due to Rumkowski's harsh treatment, and stern, arrogant personality, the Jews began to blame him for their predicament, and unleashed their frustration on him instead of the Germans, who were beyond their reach. The most significant display of this frustration and resistance was a series of strikes and demonstrations between August 1940 and spring of 1941. Led by activists and leftist parties against Rumkowski, the workers abandoned their stations and went to the streets handing out fliers:
"Сондеркоманданың" қолынан қаза табу
Румковскидің соңғы сәттері туралы әртүрлі нұсқалар бар. Бір замандас дереккөзге сәйкес, ол Аушвицке келген кезде оны одан бұрын келген Лодзь яһудилері өлтірген. Алайда, тарихшылар бұл оқиғаның рас екеніне күмән келтіреді. Венгриялық зондеркоманда мүшесінің басқа бір баяндамасында Лодзь яһудилері зондеркоманда яһудилеріне жасырын түрде жүгініп, Лодзь геттосында жасаған қылмыстары үшін Румковскиді өлтіруді сұраған. Сондықтан олар оны Крематорий №2 қақпасында өлтіріп, денесін жойған. Тарихшы Михал Унгер «Мордехай Хаим Румковскийдің бейнесін қайта қарастыру» (2004) еңбегінде оның беделін қалыптастырған материалдарды зерттеді. Румковский «бір жағынан, құрмет пен билікке шұбар, агрессивті, үстемдік тануға құмар, дауыс көтеріп сөйлейтін, қарапайым және білімі жоқ, шыдамсыз (және) төзімсіз, импульсивті және сезімтал адам. Екінші жағынан, ол ерекше ұйымдастыру қабілетіне ие, шапшаң, өте белсенді және өзіне қойған міндеттерге адал адам ретінде бейнеленеді». Исайя Транк «Юденрат» кітабындағы зерттеулерінде Румковскиді сатқын және жалтақ ретінде қарастыратын бағытты өзгертуге тырысты. Румковский еврейлерді депортациялауда белсенді рөл атқарды. Кейбір тарихшылар мен жазушылар оны сатқын және нацистік жақтас ретінде сипаттайды; Румковский қажет болған жағдайда өзінің Orpo қауіпсіздік полициясының көмегімен нацистік талаптарды орындауға ұмтылды. Оның басшылығы, басқа геттолардың басшыларынан айырмашылығы, өз халқына жасалған зұлымдықтармен және саяси қарсыластарды физикалық жоюмен сипатталды. Оның және оның кеңесінің жеткілікті тамақпен қамтамасыз етілуі және жеке дүкендері болды. Ол өзіне ұнамайтын адамдарды лагерьлерге жіберіп, құтылумен танымал болды. Сонымен қатар, ол өзінің қарамағындағы осал қыздарды жыныстық тұрғыдан зорлады. Егер қыз оған бағынбаса, оның өліміне әкеп соқтыратын еді. Холокосттан аман қалған Люсиль Эйхенгрин, оның кеңсесінде жұмыс істеген кезінде бірнеше ай бойы зорлық-зомбылыққа ұшырағанын айтып, «Мен өзімді жиреніп, ашуландым, бірақ егер қашсам, ол мені депортациялайтын еді, бұл өте анық болды» деді. Профессор Йегуда Бауэр, егер кеңес әскері 1944 жылы жазғы шабуылын жалғастырған болса, Лодзь тұрғындарының көп бөлігі тірі қалған күйі азат етілген жалғыз гетто болар еді және Румковский басқаша еске алынуы мүмкін еді деп атап өтті.
There are conflicting accounts regarding Rumkowski's final moments. According to one contemporary source he was murdered upon his arrival at Auschwitz by the Jews of Łódź who preceded him there. This version of events, however, has been challenged by historians. Another report, submitted by a Sonderkommando member from Hungary, de, states that the Jews of Łódź approached the Sonderkommando Jews in secrecy, and asked them to kill Rumkowski for the crimes he committed in the Łódź Ghetto, so they beat him to death at the gate of the Crematorium No. 2 and disposed of his corpse. Historian Michal Unger, in her Reassessment of the Image of Mordechai Chaim Rumkowski (2004) explored the materials leading to his reputation. Rumkowski is described "on the one hand, an aggressive, domineering person, thirsty for honor and power, raucous, vulgar and ignorant, impatient (and) intolerant, impulsive and lustful. On the other hand, he is portrayed as a man of exceptional organizational prowess, quick, very energetic, and true to tasks that he set for himself." Research performed by Isaiah Trunk for the book Judenrat attempted to revise the prevailing view of Rumkowski as traitor and collaborationist. Rumkowski took an active role in the deportations of Jews. Some historians and writers describe him as a traitor and as a Nazi collaborator; Rumkowski aimed at fulfilling the Nazi demands with the help of their own Orpo Security Police if necessary. His rule, unlike the leaders of other ghettos, was marked with abuse of his own people coupled with physical liquidation of political opponents. He and his council had a comfortable food ration and their own special shops. He was known to get rid of those he personally disliked by sending them to the camps. Additionally, he sexually abused vulnerable girls under his charge. Failure to submit to him meant death to the girl. Holocaust survivor Lucille Eichengreen, who claimed to have been abused by him for months as a young woman working in his office, said, "I felt disgusted and I felt angry, I ah, but if I would have run away he would have had me deported, I mean that was very clear." Professor Yehuda Bauer points out that if the Russians had continued their summer offensive in 1944, Lodz would have been the only ghetto to be liberated with a significant number of its inhabitants still alive, and Rumkowski might be remembered in a very different light.