Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс шежірешісі Бернольд Констанцты (шамамен 1054 – Шаффхаузен, 16 қыркүйек 1100) – шежіреші және трактаттар авторы, папа Григорий VII-нің шіркеу реформаларын қолдаушы.
German chronicler
Bernold of Constance (c. 1054–Schaffhausen, September 16, 1100) was a chronicler and writer of tracts, and a defender of the Church reforms of Pope Gregory VII.
Өмір
Ол атақты Бернард Констанцтың жетекшілігімен Констанц қаласында білім алған. 1079 жылы ол Римде өткен Үрімдік Синодқа қатысты, онда Турлық Беренгарий өзінің қате пікірлерін қайтарып алды. 1084 жылға дейін Италияда болған ол, Пьяченца соборында болған болуы мүмкін, және оның мәжілісі туралы негізгі мәліметтер оның жазбаларында келтірілген. Оның еңбектерінен Византия императоры Алексий I-нің елшілерінің Пьяченцаға Сельджук түркілеріне қарсы әскери жорықтарға қолдау жинау үшін келгені белгілі болды. Бұл, әлдебір жағдайда, Бірінші Крест Жорығына бастау болуы мүмкін, алайда бұл мәселе әлі де толыққанды анықталған жоқ. Констанцқа қайта оралған ол епископ Гебхардтың тағайындалуына қатысты және папалық өкіл оны дін қызметкері етіп киялады. 1086 жылы ол епископ Гебхардпен бірге Плейхфельд шайқасына императорлық тәжді таласқан Германның кеңесшісі ретінде қатысты. Осы кезеңде ол алдымен Қара Ормандағы Сент-Блазиен Бенедикттік аббаттығына, содан кейін 1091 жылы Шаффхаузендегі Барлық Әулиелер аббаттығына кірді, онда ол дүние салды.
He was educated at Constance under the renowned teacher Bernard of Constance. He attended the Lenten Synod of Rome, in 1079, at which Berengarius of Tours retracted his errors. Remaining in Italy till 1084, he likely attended the Council of Piacenza, on the proceedings of which he is the main authority. From his writings comes the well known statement that ambassadors of the Byzantine Emperor Alexius I appeared at Piacenza to drum support for the military campaigns against the Seljuq Turks. This possibly led to the First Crusade, the matter however remains unclear. Once more at Constance, he attended the ordination of bishop Gebhard and was ordained priest himself by the papal legate. In 1086 he went with Bishop Gebhard as counsellors to Herman, contender for the Imperial crown, at the Battle of Pleichfeld. About the same time, he entered first the Benedictine Abbey of St Blasien in the Black Forest and then, in 1091, the Abbey of All Saints nearby in Schaffhausen, where he died.
Шығармалары
Ол 17 құрамын сақтап қалған трактат жазды, олардың көпшілігі папаның саясатын қорғауға, папалық билікті бекітуге немесе Германияда оны қолдаған немесе іске асырған адамдарды ақтауға арналған. Олардың ішінде ең бастылары: De prohibendâ sacerdotum incontinentiâ (қасаңдыққа бой алған дін қызметкерлеріне қарсы); De damnatione schismaticorum және Apologeticus super excommunicationem Gregorii VII (схизматиктерді, сондай-ақ Киелі Рим императоры Генрих IV және оның жақтастарын қауымнан шығаруды негіздеу). Бернольдтың «Хроника» атты жылнамасы кең қызығушылық тудырады, оның соңғы бөлігі – Папа лагеріндегі білімді және ақылды бақылаушының замандас оқиғалардың қысқаша тізімі. Жылнама 1054-1000 жылдарды қамтиды, ал ертерек жылдар 1070-жылдарға дейін қысқаша қорытындылардан тұрады, ал қалған жылдық жазбалар әлдеқайда толырақ және кеңейтілген. Жылнама көбінесе Папа сарайының саясатына және неміс дінбасылары мен ақсүйектер арасындағы бәсекелестікке назар аударады. Соғыстар, ашаршылықтар және қоғам қайраткерлерінің қайтысы сияқты маңызды оқиғалар да қысқаша баяндалады. Бернольд шамамен 1085 жылы «Микролог де экклезиастицис обсервациябис» атты паптық құлшыныққа арналған терең зерттеме жазды, ол ортағасырлық құлшынық туралы маңызды трактатқа айналды. Оның арқасында Германия шіркеуі империяның барлық аймақтарында қолданылатын құрметті құлшынық жинағымен қамтамасыз етілді. «Микрологта» берілген мессаның формасы 1100 жыл шамасында жергілікті епископтардың бұйрығымен Венгрия үшін де бекітілді.
He wrote seventeen surviving tracts which are mostly apologetics for the pope's policy, defences of papal supremacy or vindications of men who advocated or enforced it in Germany. Chief among these are: De prohibendâ sacerdotum incontinentiâ (against married clergy); De damnatione schismaticorum and Apologeticus super excommunicationem Gregorii VII (justifying excommunication of schismatics and of Henry IV, Holy Roman Emperor and his partisans). Of broader interest is Bernold's chronicle, Chronicon, the latter part of which is a terse record of contemporary events by a knowing and intelligent observer in the extreme Papal camp. The chronicle covers the years AD 1054 1000, with the earlier years being composed of brief summaries until the AD 1070’s, the remaining yearly annals are much longer and expansive. The chronicle mostly focuses on Papal court politics and the rivalry with the German clergy/nobility. Important current events like warfare, famines and deaths of public figures are also briefly recounted. Bernold was the author of Micrologus de ecclesiasticis observationibus (c. 1085), a lengthy commentary on the papal liturgy that became an important medieval liturgical treatise. Thanks to him, the German church was provided with a fairly common sacramentary throughout the Empire. The form of the mass given in Micrologus was established for Hungary, too, about 1100, by order of the local bishops.