Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын драматургі және трагедия авторы Джордж Лилло (3 ақпан 1691 жыл - 4 қыркүйек 1739 жыл) – ағылшын драматургі және трагедия авторы. Ол сонымен қатар Лондонда зергерлік іспен айналысқан. Ол 1730 жылы өзінің алғашқы "Силвия, немесе Ауылдық жерлеу" атты пьесасын, ал бір жылдан кейін ең танымал "Лондон саудагері" пьесасын жазды. 1739 жылы қайтыс болғанға дейін кем дегенде алты пьеса жазды, олардың ішінде "Христиан батыры" (1735), "Қасіретті құмарлық" (1737) және "Марина" (1738) бар.
English playwright and tragedian
George Lillo (3 February 1691 – 4 September 1739) was an English playwright and tragedian. He was also a jeweller in London. He produced his first stage work, Silvia, or The Country Burial, in 1730, and a year later his most famous play, The London Merchant. He wrote at least six more plays before his death in 1739, including The Christian Hero (1735), Fatal Curiosity (1737) and Marina (1738).
Өмір
Джордж Лилло Лондон қаласындағы Мурфилдс немесе Мургейтте дүниеге келген. Ол әкесінің алтын және әшекей бұйымдары сататын шаруасының серігі болды. "Лондондық саудагер" пьесасының тақырыбы – "ләззат шегінен шыққан әйел" Сара Миллвудтың азғындығына ұшыраған шәкірт. Одан кейін ол пьесаның қалған бөлігінде өзінің қателігін өтеуге тырысады, бірақ аз ғана жетістікке жетеді. Лилло "жамандық жамандықты тудырады" екенін көрсетеді, ал Барнвеллдің бастапқы құмарлығы оны қожайынын тонап, ағасын өлтіруге итермелейді. Бұл – Миллвудтың сырттай қауіпті абыройын сақтау үшін қажетті ақшаны алуға жасалған әрекет. Алайда, оның азғындығы – оның тәжірибесіздігін пайдалану үшін жасалған алдау ғана, сондықтан оның беделі ешқашан қауіпке ұшырамайды. Лилло драмалық трагедия тақырыбын жаңаша түсіндіріп, орта және төмен таптың азаматтары да трагедиялық оқиғаларға лайық екенін көрсетті. Чарльз Лэмб оны "құмарлық тудыратын уағыз" деп санамаса да, Лиллоның замандастары Сэмюэл Ричардсон мен Коли Сиббер оны жоғары бағалады. Сиббер осы пьесаның алғашқы қойылымында ойнаған. Лилло "отандық трагедия" (немесе "буржуазиялық трагедия") деп аталатын пьеса жанрын қайта жаңғыртты. Якобиандық сахнада бұрын саудагерлер мен шеберлер туралы пьесалар болғанмен (мысалы, Томас Деккер мен Томас Хейвудтің пьесалары), "Лондондық саудагер" театрда, әсіресе трагедияда маңызды өзгеріс болды. Лилло пьесалардың моральдық тұрғыдан дұрыс болуына және христиандық құндылықтарға сай болуына көңіл бөлді. 1734 жылы ол Оранж-Нассаудың Вильгельм IV-іне үйленген Анна, ханшайымның тойына арналған "Британия және Батавия" патриоттық маскасын қойды. Оның келесі пьесасы – "Христиан батыры" (1735), ол Скандербег туралы әңгімені қайта баяндайды. Ол "Марина" пьесасын Уильям Шекспирдің "Перикл" пьесасына негіздеген. Лилло авторсыз "Арден Февершем" елизаветалық пьесасын өңдеді, ол 1759 жылы, автор қайтыс болғаннан кейін қойылды. Ол Элис Арденнің өміріне негізделген. Өз заманында оның "Саудагерден" басқа пьесалары орташа табысқа ие болды, ал оның қайтысынан кейін ескі үлгідегі трагедиялар мен комедиялар сахнада басымдық танытты. Лиллоның барлық пьесалары Лондонда қойылды, олардың тек үшеуі ғана пайда әкелді. Лилло 1739 жылы 48 жасында Лондонның Ротерхитте ауданында қайтыс болды.
George Lillo was born in Moorfields, or Moorgate, in the City of London. He became a partner in his father's goldsmith's and jewellery business. In The London Merchant, the subject is an apprentice who is seduced by Sarah Millwood, a "lady of pleasure," and then struggles to atone for his indiscretion throughout the remainder of the play, with little success. Lillo shows how "evil breeds evil," and Barnwell's initial dalliance eventually leads him to rob his master and murder his uncle in an attempt to secure the money needed to save Millwood's ostensibly endangered reputation. Her seduction, however, is simply a ruse to exploit his naïveté, so her reputation is never actually in danger. Lillo redefined the subject of dramatic tragedy and demonstrated that middle and lower class citizens were worthy of tragic downfalls. It was dismissed as a "nauseous sermon" by Charles Lamb, though much admired by Lillo's contemporaries Samuel Richardson and Colley Cibber, who acted in the original production of the play. Lillo revived the genre of play referred to as domestic tragedy (or bourgeois tragedy). Even though the Jacobean stage had flirted with merchant and artisan plays in the past (with, for example, Thomas Dekker and Thomas Heywood), The London Merchant was a significant change in theatre, and in tragedy in particular. Lillo was concerned that plays be morally correct and in keeping with Christian values. In 1734 he produced a patriotic masque, Britannia and Batavia, for the royal wedding of Anne, the Princess Royal, to William IV of Orange Nassau. His next play was The Christian Hero (1735), a retelling of the story of Skanderbeg. He based Marina on the play Pericles by William Shakespeare. Lillo adapted the anonymous Elizabethan play Arden of Feversham, which was posthumously performed, first in 1759. It was based on the life of Alice Arden. In his own day, his later plays, other than Merchant, were only moderate successes, and after his death old style tragedies and comedies continued to dominate the stage. All of Lillo's plays were produced in London, and only three of them produced any profit. Lillo died at age 48, in 1739, in Rotherhithe, London.