Пабло Неруданың үшінші әйелі Матильде Уррутиа: Сүйіспеншілік, өнер және естеліктер.
Matilde Urrutia
Матильда Уррутиа: Пабло Неруданың үшінші әйелі, балалар физиотерапиясының пионері. Ол Неруданың махаббат өлеңдеріне шабыттандырды, "La Chascona" үйі олардың құпия мекені болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Матильда Уррутия Серда (30 сәуір 1912 жыл – 5 қаңтар 1985 жыл) – чилилік ақын Пабло Неруданың 1966 жылдан 1973 жылы қайтыс болғанға дейін үшінші әйелі болды. Олар 1946 жылы Чилидің Сантьяго қаласында танысты, ол Чилиде физиотерапевт ретінде жұмыс істеді. Латын Америкасында балалар терапиясымен айналысқан алғашқы әйел. Уррутия 1951 жылы «Los Versos del Capitan» өлеңдерінен басталатын Неруданың кейінгі махаббат өлеңдеріне шабыт берді; ақын бұрынғы әйелінің сезімдерін қорғау үшін 1961 жылға дейін оларды жариялаудан бас тартты, сондай-ақ оған арналған 100 махаббат сонетін жазды. Неруда Сантьягода Уррутия үшін «La Chascona» деп аталатын үй салды, ол екеуінің құпия махаббат мекені болды, себебі Неруданың махаббаты туралы хабар Чили халқына жағымсыз қабылдануы мүмкін еді. Оның үйінде Диего Ривера салған, Неруда оған сыйға берген, екі жақты бейнеленген, ұзын, ашық қызыл шашы бар Уррутияның портреті ілулі тұр. Бұл картинаның ерекшелігі – бір жағынан Уррутияны халыққа танымал әнші ретінде, ал екінші жағынан Неруда білген ғашық ретінде бейнелейді. Суретте жасырын бейне де бар: Неруданың бет пішіні оның шашында жасырынып, олардың үнемі құпия қарым-қатынасын көрсетеді. Неруданың қайтысынан кейін Уррутия оның «Confieso que he vivido» («Мен өмір сүргенімді мойындаймын») атты естеліктерін жариялады. Осы және басқа да іс-әрекеттері оны Аугусто Пиночет үкіметімен қақтығысқа түсірді, ол Неруданың, ашық коммунисттің есімін ұжымдық санадан жоюға тырысты. Оның «Менің Пабло Нерудамен өмірім» атты мемуары 1986 жылы, оның өлімінен кейін жарық көрді.
Matilde Urrutia Cerda (30 April 1912 – 5 January 1985) was the third wife of Chilean poet Pablo Neruda, from 1966 until he died in 1973. They met in Santiago, Chile in 1946, when she was working as a physical therapist in Chile. She was the first woman in Latin America to work as a pediatric therapist. Urrutia was the inspiration behind Neruda's later love poems beginning with Los Versos del Capitan in 1951, which the poet withheld publication until 1961 to spare the feelings of his previous wife; as well as 100 Love Sonnets which includes a beautiful dedication to her. Neruda built a house in Santiago called "La Chascona", for Urrutia, which served as a secret love den for the two, as news that Neruda was having an affair would not have been received well by the Chilean public. In his house, there is a portrait of Urrutia painted by Diego Rivera, given to her by Neruda depicting a two faced Urrutia with her famously long, bright red hair. What is remarkable about this painting is that one face depicts Urrutia as the singer the public knew, and the other depicts the lover Neruda knew. The painting also has a hidden image; the profile view of Neruda's face is hidden in her hair, showing their continuous secret relationship. After Neruda's death, Urrutia edited for publication his memoir, Confieso que he vivido ("I confess that I have lived"). This and other activities brought her into conflict with the government of Augusto Pinochet, which tried to suppress the memory of Neruda, an outspoken communist, from the collective consciousness. Her own memoir, My Life with Pablo Neruda, , was published posthumously in 1986.