Аццано-Сан-Паоло, Италия: тарихы рим дәуіріне дейін барып жететін Бергамо провинциясының коммунасы. Ломбардия аймағы, Guelphs & Ghibellines шайқастары.
Azzano San Paolo (Bergamasque: Sà) is a comune in the province of Bergamo, in Lombardy, northern Italy.
Тарих
Бұл атаудың шығу тегі Рим дәуіріне дейін жетеді және көптеген сарапшылардың пікірінше, бұл атау сол тарихи кезеңдегі Аттиус есімді жер иесінің атынан шыққан. Бұл жер алғаш рет 875 жылы белгілі Агемунди де Ачаноға қатысты айтылған. Аймақты Ломбардтар, одан кейін Киелі Рим империясы басқарды. Коммуналық кезеңде ауыл Гюльфтер мен Гибеллиндердің қарсыласатын топтары арасындағы маңызды қақтығыстар ошағы болды. Бергамо қаласына жақын болғандықтан, қорғану мақсатында мұнаралар мен қамалдар сияқты көптеген бекіністер салынды. 1083 жылы Ардуин Глабердің ұлы граф Альберт крепостной шаруаларға үйлер, жерлер және кез келген мүлікке ие болуға рұқсат берді. Ресми құжаттарда жазылған бұл оқиға, Еуропада тек 18 ғасырдан бастап құлдарға қатысты демократиялық жетістіктерге жеті ғасыр бұрын қол жеткізді. Аццано кейіннен Венеция Республикасы, Цизальпин Республикасы және Австрия империясының билігінде болды. 1859 жылы Италия Корольдігіне қосылды. 1896 жылы Бергамодағы Матрис Домини монастырынан келген доминикандық монахтар, бұрын граф Морланиге тиесілі болған ескі ауыл үйін және тоқыма фабрикасын бейімдеп, мұнда монастырь құрды. Бергамоның шетіндегі шағын шаруашылық ауылы ретінде, ол Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін ауыл шаруашылығымен айналысып келді. 1960-1970 жылдардағы итальяндық индустрияландыру процесіне байланысты ауылдың экономикасы әртараптанды, содан бері халық саны үш есеге өсті. Бергамоға жақын орналасқандықтан, жаңа елді мекендер үшін қолайлы аймақ болғандықтан, кеңейту процесі әлі де жалғасуда.
The origins date back to Roman times and the place name, according to many experts, comes from a landowner of that historical period named Attius. The place was first mentioned in 875, referring to a certain Agemundi de Aciano. The area was ruled by the Lombards and after them the Holy Roman Empire. During the communal period, the village was affected by significant clashes between opposing factions of the Guelphs and Ghibellines. Because of its proximity to the city Bergamo, numerous fortifications for defensive purposes, such as towers and a castle, were built. In 1083 Count Albert, son of Arduin Glaber, allowed the serfs to own homes, lands and any kind of good. This event, reported by official documents, anticipated by almost seven centuries the democratic achievements towards the slaves, occurred in Europe only since the 18th century. Azzano was subsequently ruled by the Republic of Venice, the Cisalpine Republic and the Austrian Empire. In 1859 it was annexed into the Kingdom of Italy. In 1896 it was founded here a convent of Dominican nuns coming from the monastery of Matris Domini in Bergamo, adapting an old country house and a textile mill previously owned by the counts Morlani. Traditionally a small farming village on the outskirts of Bergamo, it maintained its agricultural vocation until the end of World War II. With the Italian industrialization process of the 1960s and 1970s, the hamlet's economy diversified, the population tripling since then. The expansion process is still ongoing because the proximity to Bergamo makes it a suitable area new settlements.