Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
AEREON III – 1960 жылдардың басында AEREON корпорациясы салған эксперименталды гибридтік, қатаң конструкциялы дирижабль. Көзге түспейтін ерекше дизайнымен, бұл әуе кемесі үш газ қабығынан тұрды, олар тікелей біріктірілген. Ал байланыстыратын құрылымдары алға қозғалғанда қосымша көтергіштік күшін тудыратын қанат пішінді болды. Аэрон III үлкенірек гибридтік дирижабльдерді жасауға арналған шағын прототип ретінде жоспарланған, 1959-1965 жылдар аралығында салынды, бірақ 1966 жылы сынау кезінде қирап, тік ұшпай жатып, жарамсыз деп танылды. Бұл "Граф Цеппелин II-ден кейін салынған алғашқы қатаң дирижабль" еді.
The AEREON III was an experimental hybrid airship of rigid construction built by the AEREON Corporation in the early 1960s. Of unconventional design, the airship featured three gas envelopes attached side by side, with the connecting structures shaped as airfoils to create extra lift as the craft moved forward. Intended as a small prototype craft that would precede the development of much larger hybrid airships, the AEREON III was constructed between 1959 and 1965 but was destroyed during taxiing tests in 1966 and scrapped without having flown. It was "the first rigid airship to be built since Graf Zeppelin II".
Өмірбаян
AEREON корпорациясы 1959 жылы пресвитериандық пастор және АҚШ Әскери-теңіз резервінің капелланы, кейіннен әуе кемесіне құмар болған Монро Дрю мен Әскери-теңіз күштерінің ардагері, командир-лейтенант Джон Фицпатрик тарапынан құрылды. (Аэреон II – Эндрюстің екінші әуе кемесі, бір корпустық құрылым.) Бұл жұмыс Трентон қаласындағы Мерсер округі әуежайында, Нью-Джерси штатында жүргізілді. Құрылыс жұмыстарын Aereon консультанты, көрнекті әуе кемесі пилоты және зейнеткер АҚШ Әскери-теңіз флотының вице-адмиралы Чарльз Розендалдың ұсынысымен жұмысқа алынған Everett Linkenhoker атты әуе кемесін құрастырушы орындады. Болашақтағы әуе кемелерінің ұзындығы 305 метрге дейін жететіні, және мүмкін ядролық қуатпен жұмыс істейтіні көзделіп отырды.
The AEREON Corporation had been founded in 1959 by Presbyterian minister and U. S. Naval Reserve chaplain turned airship enthusiast Monroe Drew and Navy airship veteran Lieutenant Commander John Fitzpatrick. (Aereon II was Andrews's second airship, a single hulled craft.) at Mercer County Airport in Trenton, New Jersey. The construction work was carried out by Everett Linkenhoker, an airship rigger hired on the recommendation of Aereon's consultant, the distinguished airship aviator and retired U. S. Navy Vice Admiral Charles Rosendahl. Future versions of the airship were envisaged as being up to 1,000 feet (305 m) long, possibly with nuclear propulsion.
Конфигурациясы
AEREON III үш қатты корпус құрады, әрқайсысының ұзындығы 83 фут (25 м) және максималды диаметрі 17 фут (5 м), олар фермалық конструкциялармен байланысқан. Корпустар арасындағы байланыс құрылымдары аэродинамикалық профильге келтірілген, ал ұшақ тұтастай аэродинамикалық профиль ретінде 0,74-ке тең қанаттың енімен жұмыс істеді. Бұл конструкция "ұшақ корпусына әсер ететін динамикалық көтеру күштерін барынша арттыру және осы күштерді ұшу кезінде толыққанды пайдалану" мақсатымен жасалды. Әрбір корпуста алты газ камерасы болды, жалпы көтеру газының көлемі – [көрсетілмеген]. Сыртқы екі корпустың артқы бөлігінде рульдері бар құйрық қанаттары (ventral fins) және байланыс құрылымдарының артқы жиектерінде elevons орналасқан. Екі орындық кабина орталық корпустың алғы бөлігінде орналасқан. Корпустар екі қабатты сыртқы қаптамамен жабылған, оның құрамында сыртқы Tedlar қабаты және доппен өңделген ішкі ripstop нейлон қабаты бар. Газ камералары да Tedlar-дан жасалған. Құйрық қанаттары Duralumin табақшаларынан жасалған, олардың негізінен епоксидті шайырмен, бұрандалармен емес, біріктірілген. Двигатель 6 метр (21 фут) диаметрлі, екі пернелі итергіш пропеллерді (іс жүзінде тік жазықтықта айналатын вертолет роторы) қозғалтқан. Пропеллердің корпустың артқы бөлігінде орналасуы шекаралық қабатты басқаруға көмектеседі деп хабарланған, ал оның циклдық қадамдық мүмкіндігі төмен жылдамдықта басқаруды жеңілдетуге арналған. Алайда, сынақтар басталғанға дейін пропеллердің "өте күшті діріліне" байланысты оны қысқарту қажет болды.
The AEREON III comprised three rigid hulls, each 83 feet (25 m) in length and 17 feet (5 m) in maximum diameter, connected by truss members. The connecting structures between the hulls were faired in an airfoil section, and the aircraft as a whole functioned as an airfoil with an aspect ratio of 0.74. The design was intended to "maximize the dynamic lifting forces acting on the airship hull and to take the fullest advantage of these forces in flight." Each hull contained six gas cells, for a total lifting gas volume of There were ventral fins with rudders at the aft ends of the outer two hulls and elevons on the trailing edges of the connecting structures. The two seat cockpit was located in the nose of the central hull. The hulls were enclosed by a double layer outer cover, comprising an outer Tedlar layer and an inner layer of ripstop nylon treated with dope. The gas cells were also made of Tedlar. The fins were of sheet Duralumin on frames of the same material, joined primarily with epoxy resin rather than by riveting. The engine drove a 21 feet (6 m) diameter, two bladed pusher propeller (actually a helicopter rotor rotating in the vertical plane). The location of the propeller at the aft end of the hull was stated to assist in boundary layer control and its cyclic pitch feature to facilitate low speed control. However, the propeller required shortening before trials commenced because of its "greatly excessive vibration."