Қателерді түзеу үшін сот тәртібінің тарихы мен ережелері

Coram nobis бұл – сот қатесін түзеуге арналған құқықтық шара. АҚШ-та қылмыстық істерде қолданылады, Англияда қолданысы тоқтатылған. Қазақстандағы құқық жүйесі.

37 мин оқу

100%

Дереккөз: Coram nobis — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Кез келген қателіктерді түзету үшін сот процедурасы қолданылады.
Coram nobis (немесе coram nobis, coram vobis, немесе coram vobis) – сотқа бастапқы сот шешімінің іс жүргізу құжаттарында көрсетілмеген, бірақ шешім шығарылуына кедергі келтіретін маңызды қате табылган жағдайда, оны түзетуге мүмкіндік беретін заңдық құрал. Coram nobis термині латын тілінен аударғанда «біздің алдымызда» (яғни король) дегенді білдіреді, ал толық түрінің мағынасы, quae coram nobis resident, «біздің қатымызда қалған нәрселер» дегенді көрсетеді. Coram nobis бұйрығы 16 ғасырда Англия заң жүйесіндегі ортақ құқық соттарында пайда болған. Coram nobis бұйрығы бүгінгі күні АҚШ-тың бірнеше соттарында қолданылады, бірақ ол тек қылмыстық істерде ғана, азаматтық істерде емес қолданылады. 1907 жылы Англияда бұл бұйрық қолданудан шығарылып, қателерді түзетудің басқа тәсілдерімен алмастырылды. Дегенмен, бұл бұйрық АҚШ-та федералдық соттарда, он алты штаттың соттарында және Колумбия округінің соттарында түрлі нысандарда сақталған. Coram nobis бұйрығын шығаруға құқығы бар соттар үшін ережелер мен нұсқаулар кейде айтарлықтай өзгеше болуы мүмкін. Әр штаттың өзінің coram nobis процедураларын басқа штаттық соттардан және федералдық сот жүйесінен тәуелсіз жүргізуге құқығы бар. Яғни, бір штаттың (немесе федералдық) сот жүйесінде бұйрық беру үшін қажетті талаптар басқа сот жүйесінде бұйрық беру үшін қажетті талаптардан өзгеше. Бұйрық тек бастапқы шешім шығарылған сот тарапынан ғана берілуі мүмкін, сондықтан шешімді түзетуді көздейтін адамдар осы нақты сот үшін қойылатын талаптарды түсінуі керек.

Англия

Coram nobis қателік туралы жарлық 500 жылдан астам бұрын Англияда пайда болған. Бұл жарлықтың атауы үш терминнен тұрады: жарлық, қателік туралы жарлық және coram nobis. Жарлық – ресми жазбаша бұйрық, ал қателік туралы жарлық жоғары сотқа төменгі соттың қателерін түзету мүмкіндігін береді. Coram nobis қателік туралы жарлық – бұл қателік туралы жарлықтың бір түрі, ол сотқа өзінің қателерін түзету мүмкіндігін ұсынады.

Жазу

Х ғасырға дейін Англияда билік иелері бұйрықтарды жеткізу үшін жарлықтарды пайдалана бастады. "Жарлық" – биліктегі адамның берген қысқаша жазбаша бұйрығы. Жіберуші бұндай бұйрықтың түпнұсқа екенін растау үшін мөрмен бекіту қалыпты жағдай еді. Жазу өнері сирек болған дәуірде жарлыққа құрметпен қарастырылатын, себебі бұйрық алған адам оның заңдылығын жоққа шығаруға немесе күмәндануға батыл болмайтын. 1066 жылы Англияны нормандықтар басып алғаннан кейін күшті, орталықтандырылған монархия құрылды. Англияның алғашқы норман королі, Жеңімпаз Уильям, жарлықтарды негізінен латын тілінде жазу үшін өзгертіп, корольдік бұйрықтарды көбейтіп, Англияда Curia Regis құрды. "Curia Regis" – латын тілінен аударғанда "патшалық кеңес" деген мағынаны білдіреді, ол Англия королі мен оның адал кеңесшілерінен тұрды. Curia Regis корольдің саяхаттарында оны сүйемелдеді. Бұл кеңес корольдің барлық мемлекеттік іс-әрекеттерін, соның ішінде сот мәселелерін басқарды. Curia Regis-тің ең маңызды мүшелерінің бірі – Лорд-канцлер. Лорд-канцлер канцелярияны басқарды. Канцелярия – ортағасырлық жазу кеңсесінің жалпы атауы, ол ресми құжаттарды жасауға жауапты болды. Лорд-канцлер корольдің атынан жарлықтар жазып, барлық ресми құжаттарды сақтап, патша мөрінің сақтаушысы болып қызмет етті. Бұл лауазым Лорд-канцлерді ағылшын құқықтық жүйесінің басшысы етіп белгіледі. Дегенмен, король мемлекеттің жоғары басшысы болды, сондықтан Лорд-канцлер жарлықтарды корольдің мүддесіне сай деп есептеген нұсқаулар бойынша шығарды. Он екінші және он үшінші ғасырлар аралығында Лорд-канцлер барлық түпнұсқа жарлықтарды шығаруды қатаң бақылады. Түпнұсқа жарлық сот процесін бастады, ал сот жарлығы сот процесі кезінде шығарылды.

Қате туралы жаза

"Coram nobis" латын тілінде "біздің алдымызда" дегенді білдіреді. Бастапқыда, Лорд-канцлер патша және патша сарайы атынан бұйрықтар шығарғанда, "біз" сөзі патшаға, Лорд-канцлерге және осы соттың басқа судьяларына қатысты. Патшалық сот XII-XIII ғасырларда Генрих II тұсында пайда болған Curia Regis ішінде туды. Генрих II әділдік іздеген жеке тұлғаларға сот актілерін сатып алу мүмкіндігін берді, осылайша жалпы құқық шеңберінде сот актілерінің кеңінен таралуына бастама берді. XII ғасырда Curia Regis алдындағы сот мәселелерінің көбеюі екі орталық соттың құрылуына әкелді: Корольдің соты және Жалпы шағымдар соты. Бұл соттар Англиядағы барлық басқа соттардан – жергілікті және трибуналдық соттардан, мысалы, Жүздік соттар мен Пиепаудер соттарынан жоғары тұрды. Корольдің соты патшаға жолданған барлық шағымдар мен өтініштерді қарады. Әйел монарх билік құрған кезде бұл сот Корольдік сот деп те аталатын. Бұл соттың құрамына патша мен оның жақын кеңесшілері кірді. Бұл сот патша Англия және басқа елдерге саяхаттағанда әрқашан онымен бірге жүретін. Лорд-канцлер Корольдің сотына бұйрық шығарғанда, бұйрықтың толық атауы "quae coram nobis resident" немесе "Біздің алдымызда жазба қалсын" болды. "Жазба қалсын" деген сөздер бастапқы іс бойынша сот жазбасы Корольдің сотында қалғанын көрсетеді, бұл қателік туралы жазба басқа сотқа жіберілгеннен өзгеше. "Coram nobis" сөздері Корольдің Корольдің сотындағы рөліне сілтеме жасады. Корольдің Корольдің сотындағы орны уақыт өте келе тұрақсыз болды; 1421 жылға қарай Корольдің соты патшаны еріп жүретін емес, тұрақты сотқа айналды. Патшаның қатысуы теориялық болғанымен, Лорд-канцлер мен оның кеңсесі патша осы соттың бір бөлігі ретінде қала беретіндей, бұйрықтарды беруді жалғастырды. Жалпы шағымдар соты Магна Харта бойынша орталық, тұрақты жерде отыруға уәкілді болды. Бұл сот патшаның қатысуын қажет етпейтін шағымдар мен өтініштерді қарады. Лорд-канцлер Жалпы шағымдар сотына бұйрық шығарғанда, толық атауы "quae coram vobis resident" немесе "Сіздің алдыңызда жазба қалсын" болды. Бұл сөздер бастапқы іс бойынша іс қағаздары Жалпы шағымдар сотының судьяларында сақталғанын көрсетеді, осылайша ол бұрынғы шешімінде фактілік қателік болды ма, жоқ па, оны қайта қарауы мүмкін. Уақыт өте келе, бұйрықтарды беру құқығы Лорд-канцлерден соттарға ауысты. Патша енді бұйрықтарды шығаратын соттың құрамына кірмегенімен, "coram nobis" атауы сақталды, өйткені соттар оны түпнұсқалық латын мағынасына емес, оның функциясына байланыстырды. Осылайша, ағылшын құқығында "coram nobis" анықтамасы өзгерді және қазір сот өзінің қателігін түзету үшін қолданылатын шара ретінде қайта анықталды.

"Coram nobis" is Latin for "before us". Initially, when the Lord Chancellor issued orders on behalf of the King and the royal court, the word "us" simply referred to the King, the Lord Chancellor, and other judges of this court. The royal court originated within the Curia Regis, which began during the twelfth and thirteenth centuries, under the realm of Henry the Second (Henry II). Henry II made writs available for purchase by private individuals seeking justice, thus initiating a vast expansion of writs within the common law. The increased demand of judicial maters before the Curia Regis in the twelfth century led to the establishment of two central courts: the Court of King's Bench and the Court of Common Pleas. These courts became the superior courts to all other courts in England, including local and tribunal courts such as the Hundred Courts and Court of Piepowders. The Court of King's Bench heard all complaints and pleas addressed to the King. This court was also known as the Court of Queen's Bench during the reign of a female monarch. Members of this court included the King and his closest advisors. This court always travelled with the King as he travelled throughout England and into other countries. When the Lord Chancellor issued the writ to the court of King's Bench, the original full name of the writ was quae coram nobis resident or "Let the record remain before us". The words "let the record remain" indicate the court record of the original case remained with the court of King's Bench, unlike a writ of error, where the record moved to a different court. The words "coram nobis" referred to the role of the King who served on the King's Bench. The King's place on the court of King's Bench became increasingly irregular; and by 1421, the King's Bench became a fixed court rather than one that followed the King. Although the King's presence was theoretical, the Lord Chancellor and his office continued to issue writs as if the King continued to as part of this court. The Court of Common Pleas was authorized by Magna Carta to sit in a central, fixed location. This court heard complaints and pleas that did not require the King's presence. When the Lord Chancellor issued the writ to the court of Common Pleas, the original full name was quae coram vobis resident, or "Let the record remain before you". These words indicate that the records of the original case remained with the judges of the Court of Common Pleas so that it may review a case it previously decided to determine if an error of fact occurred. Over time, the authority to issue writs shifted from the Lord Chancellor to the courts. Although the King was no longer part of the court issuing the writ, the name "coram nobis" continued because courts associated the name with its function rather than its original Latin meaning. Thus, in English law, the definition of "coram nobis" evolved and is now redefined as a remedy for a court to correct its own error.

Ағылшын соттарында жою

Coram nobis туралы алғашқы мәлімдеме он алтыншы ғасырға дейінгі толық емес тарихи жазбалардың салдарынан белгісіз; алайда, coram nobis туралы алғашқы тіркелген мәлімдеме 1561 жылы сэр Гилберт Дебенхам және басқа біреуіне қарсы Батеман ісінде болды. 1705 жылға дейін қате туралы жарлық монархтың немесе монарх атынан шешім қабылдауға уәкілетті тұлғалардың еркіне бағынған; бірақ 1705 жылы сот бұл жарлықтың құқық мәселесі екенін, ерік-қалау мәселесі емес деп шешті. Қате туралы жарлықтарды құқық мәселесіне айналдырғанына қарамастан, соттар оларды ауыр және тиімсіз процедураларына байланысты сирек қолданды. Қате туралы жарлық істі бастапқы соттан жоғары сотқа көшiрдi; алайда, жазбада тек айыптама, жауап, дау және үкім туралы ақпарат болды. Жазбада сот процесінің ең маңызды бөліктері, соның ішінде дәлелдер мен судьяның қазылар алқасына берген нұсқаулары қамтылмады. Осының салдарынан Англия барлық қателіктерді, соның ішінде coram nobis және coram vobis жарлықтарын жойды және оларды осы жарлықтар арқылы бұрын қол жетімді барлық құқықтарды қамтитын апелляциялық рәсімдермен алмастырды. Осылайша, Англияда coram nobis жарлығының жойылған себебі негізінен қателік жарлығымен байланысты әкімшілік қиындықтарға байланысты болды, ал coram nobis жарлығының өзіндегі әкімшілік қиындықтарға байланысты емес. Азаматтық істердегі жарлықты жою туралы заң 1852 жылғы «Ортақ құқық рәсімдері туралы» заң болды. Қылмыстық істердегі жарлықты жою туралы заң 1907 жылғы «Қылмыстық апелляция туралы» заң болды.

Coram nobis АҚШ-тың федералды соттарында

1789 жылы Конгресс Америка Құрама Штаттарында сот жүйесін құру үшін Сот актісін қабылдады. Бұл акті сонымен қатар соттарға coram nobis ордерін қоса алғанда, ордерлер беруге мүмкіндік береді. Алғашқыда федералдық соттар coram nobis ордерін тек техникалық қателерді түзету үшін қолданды, мысалы, сот кеңсесінің іс жүргізу тізімінде жасалған қателер. 1914 жылғы АҚШ-Мейер ісі Жоғарғы Соты coram nobis ордерінің ауқымын кеңейтіп, негізгі қателерді де қамтыды, бірақ бұл істе Сот федералдық соттарға coram nobis ордерін беруге рұқсат етіле ме деген мәселені шешуден бас тартты. 1954 жылы Жоғарғы Сот АҚШ-Морган ісінде федералдық соттарға негізгі қателерді түзету үшін coram nobis ордерін беруге рұқсат етіледі, мысалы, сотталған қылмыскердің іс жүзінде кінәсіз екенін дәлелдеу үшін жаңа ақпараттың табылуы жеткілікті екенін анықтады. Морган ісінен бері федералдық соттар дәстүрлі түрде coram nobis ордерін шығарады, егер бұрынғы федералдық тұтқын бастапқы сотқа жазаны жою туралы өтініш жасаса, және бұл өтініш арыз беруші қамауда болған кезде қолжетімсіз болған жаңа ақпаратқа негізделсе, сондай-ақ бұл жаңа ақпарат сот үкімінің негізгі қателіктің нәтижесі екенін көрсететін жағдайда.

1789 жылғы Сот жүйесі туралы заң

Корам нобистің тарихы АҚШ федералдық соттарында 1789 жылы Конгресс Сот жүйесі заңын қабылдағанда басталды. Сот жүйесі заңының 14-тармағына сәйкес, федералдық соттар әділдікке қол жеткізу үшін қажет деп санағанда және Конгресс заңдары сот алдындағы мәселелерді қамтымаған жағдайда, сотқа жүгіну туралы бұйрықтар шығаруға құқылы. Бұл тармақ 1948 жылға дейін Сот актісінің «Барлық бұйрықтар ережесі» деп белгілі болды, бірақ Конгресс Сот кодексін өзгерткеннен және осы ережені «Барлық бұйрықтар заңына» біріктіргеннен кейін «Барлық бұйрықтар заңы» деп жиі аталатын болды. Конгресс федералдық соттарға корам нобис бұйрығын шығаруға заңмен нақты өкілеттік бермегендіктен, «Барлық бұйрықтар заңы» федералдық соттарға осы өкілеттілікті береді. Федералдық сотта корам нобис бұйрығын қараған алғашқы іс 1810 жылғы Строд пен Стаффорд судьялары арасындағы дау болды. Осы істе Жоғарғы Соттың Бас судьясы Джон Маршалл осы округтік сот ісі бойынша шешім шығарып, корам нобис бұйрығы қате туралы бұйрықтан ерекшеленеді және демек, қате туралы бұйрықтың мерзіміне бағынбайды деп мәлімдеді. Корам нобис (coram vobis терминін пайдалана отырып) туралы ең алғашқы Жоғарғы Сот ісі 1833 жылғы Пикеттің мұрагерлері Лежервудқа қарсы ісі болды. Осы істе Сот бұйрықтың өз қателерін түзетуге мүмкіндік беретінін анықтады, бірақ сол түзетуге сотқа өтініш беру арқылы да қол жеткізуге болады. 80 жыл өткен соң, 1914 жылы Жоғарғы Сот АҚШ-қа қарсы Майер ісінде ұқсас қорытындыға келді. Осылайша, федералдық соттар корам нобис бұйрығының федералдық соттар үшін қолжетімді екенін растады, бірақ 19 ғасырда осы құрал төмендегі екі себепке байланысты федералдық соттарда сирек қажет немесе орынды болды: Соттар корам нобис бұйрығының тек техникалық қателерді түзетумен ғана шектелгенін қарастырды, мысалы, күдіктінің жасы кішкентай болуы, күдіктінің үкім шығарылар алдында қайтыс болуы туралы дәлелдер немесе сот хатшысының іс жүргізуді тіркеу кезінде жасаған қателер.

The history of the writ of coram nobis in United States federal courts began in 1789 when Congress enacted the Judiciary Act. Under Section 14 of the Judiciary Act, federal courts have the authority to issue a writ whenever the court deems it necessary to achieve justice and whenever no congressional law covers the issues before the court. This section was known as the "All Writs Provision" of the Judiciary Act until 1948 when it became more commonly known as the "All Writs Act" after Congress modified the Judicial Code and consolidated this provision into Under the All Writs Act, federal district courts have the "power to issue writs of scire facias, habeas corpus, and all other writs not specifically provided for by statute". Congress had not specifically provided by statute the authority for federal courts to issue a writ of coram nobis; therefore, the All Writs Act provides federal courts this authority. The first case in a federal court to address the writ of coram nobis was Strode v. The Stafford Justices in 1810. In this case, the Supreme Court Chief Justice John Marshall wrote the opinion in this Circuit Court case and held that the writ of coram nobis is distinguishable from the writ of error and therefore not subject to the writ of error's statute of limitations. The first Supreme Court case mentioning the writ of coram nobis (using the term coram vobis) is the 1833 case, Pickett's Heirs v. Legerwood. In this case, the Court determined that the writ was available to correct its own errors, but the same remedy was also available using the preferred method of submitting a motion to the court. Eighty years later, in 1914, the Supreme Court reached a similar conclusion in United States v. Mayer. Thus, while federal courts confirmed the writ of coram nobis was available to federal courts, this remedy was rarely necessary or appropriate in federal courts throughout the nineteenth century for the following two reasons:
Courts generally considered the writ of coram nobis to be restricted to correct only technical errors, such as discovery of a defendant being under age, evidence that a defendant died before the verdict, or errors made by the court clerk in the recording of the proceedings.

Азаматтық іс жүргізу қағидаларына 1946 жылғы өзгерістер

1946 жылы Конгресс Азаматтық іс жүргізудің федералды ережелерін өзгертті және федералды азаматтық істерде coram nobis бұйрығын нақты жойды. Осы түзетулер қабылдауға дейін Конгресс coram nobis арқылы азаматтық істер бойынша бұрын берілген барлық жеңілдіктерді қарастырып, оларды ережелерге енгізді; осылайша, федералды азаматтық істерде бұйрық қажеттілігін жойды. Түзетуде Конгресс 60-баптың (b) тармағында coram nobis бұйрығын толығымен жойды. Кейіннен, 2007 жылы Конгресс 60-баптың форматын өзгертіп, азаматтық іс жүргізуде coram nobis бұйрығын жою туралы ережені Федералдық азаматтық іс жүргізу ережелерінің 60-бабындағы 60(b) тармағынан 60(e) тармағына көшірді.

1867 жылға дейінгі бұрынғы федералды тұтқындар үшін сотталғаннан кейінгі түзетулер

1790 жылы, Конгресс сот актісін қабылдап, федералдық соттарды құрғаннан кейін бір жыл өткен соң, Конгресс алғашқы толық федералдық қылмыстар тізімін жасаған Қылмыстар туралы заңды қабылдады. 1790 жылдан 1867 жылға дейін, түрме жазасын аяқтағаннан кейін федералдық қылмыстық айыптауды наразылыққа түсірген адамдар туралы жазбалар өте аз немесе мүлдем жоқ. Бұрынғы федералдық қылмыскерлердің айыптауға шағымдануының екі негізгі себебі бар: Қылмыстар тізімінде тек жиырма үш федералдық қылмыс болды. Олардың жетісі, оның ішінде мемлекетке қарсы сатқындық және кісі өлтіру, өлім жазасына кесілді. (Қарамастан, бүгінде қылмыстық жазаларды көздейтін шамамен 3600-4500 федералдық заң бар.) Шамамен 500 000 бұрынғы федералдық қылмыскер бар. Осы үлкен санына қарамастан, бұрынғы федералдық қылмыскердің айыпталуын күштен шығаруға жеткілікті жаңа мәліметтер тапқан жағдайлар өте сирек. Осылайша, 1867 жылға дейін, федералдық түрмедегі халық саны әлдеқайда аз болған кезде, осындай жағдай туындауының ықтималдығы одан да төмен. Бұл кезде айыптаудан туындайтын жанама салдарлар да аз болды. Әдетте, бұрын сотталған қылмыскерлер coram nobis бұйрығын алуға тырысады, себебі ол шағымданылған айыптаудан туындаған жанама салдарларды жоюға бағытталған. Жанама салдарлар – айыптаудың тікелей емес нәтижелері. Айыпталудың тікелей салдары әдетте сот үкімі кезінде судьямен белгіленеді (мысалы, бас бостандығынан айыру, мерзімі өткен сот, айыппұл және залапты өтеу); ал айыптаудың тікелей емес салдары сот шешіміне кірмейді. Жанама салдарларға дауыс беру құқығынан айырылу, кәсіби лицензияларды жоғалту, кейбір жұмыс және тұрғын үй мүмкіндіктеріне қол жеткізе алмау және адамның беделіне нұқсан келтіру жатады.

1867 жылғы Хабеас Корпус туралы заң

Америка Азамат соғысы бұрынғы федералдық тұтқындардың құқықтары тұрғысынан тарихи маңызы бар. Біріншіден, Конгресс 1867 жылы Азамат соғысынан кейін туындаған құқық бұзушылықтарды алдын алу мақсатында Хабеас Корпус заңын қабылдады. Бұл заң Хабеас Корпус бұйрығын кез келген адамға, соның ішінде бұрынғы тұтқындарға да қолдануға мүмкіндік берді. Екіншіден, штаттар қылмыс жасағандарға қосымша жазалар салуды бастады, осылайша адамның бұрыс айыпталуын жоюға ұмтылуына қосымша себептер туды. Сайлау құқығынан айырылу – қылмыстық үкімнің ең маңызды салдарының бірі болды. 1800 жылы еңбек еткен ешбір штат сотталған қылмыскерге дауыс беруге тыйым салған жоқ; бірақ АҚШ Азамат соғысының соңына таман штат заң шығарушы органдарының шамамен 80 пайызы қылмыскерлердің дауыс беру құқығын жоққа шығаратын заңдарды қабылдады. Құлдық АҚШ-та 1860 жылдарға дейін заңмен рұхсат етілген. 1860 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Авраам Линкольн басқаратын республикашылар құлдықты жоюды қолдады. Бұл даулы мәселе 1861 жылы Линкольн сайланғаннан кейін басталып, 1865 жылы аяқталған Америка Азамат соғысының себебі болды. 1865 жылдың 3 наурызында президент Линкольн қарулы күштердегілердің әйелдері мен балаларын босату туралы бірлескен қаулыға қол қойды; ал 1865 жылдың 18 желтоқсанында АҚШ Конституциясына он үшінші түзету күшіне енді. Бұл түзету АҚШ-та құлдық пен мәжбүрлі еңбекті жойды. Хабеас заңының мақсаты – «АҚШ соттарына АҚШ әскерилерінің әйелдері мен балаларының бостандығын қамтамасыз етуге, сондай-ақ барлық адамдардың бостандығын сақтауға қажетті заңнаманы ұсыну» болды. 1867 жылғы Хабеас Корпус заңы Хабеас Корпус бұйрығының қарауына «кән-қан адамды» енгізді. Бір жылдан кейін Жоғарғы Сот бұл заңда ұстау талаптары жоқ екенін мәлімдеді. Сот «бұл заң ең кең ауқымды. Ол әр сот пен әр судьяның құзырына ұлттық Конституцияға, шарттарға немесе заңдарға қайшы келетін бостандықтан айырылған кез келген жағдайды енгізеді. Бұл құзырды кеңейту мүмкін емес» деді. Соттың осы заңды түсіндіруі қылмыстық істерде coram nobis бұйрығын жоюға алып келді, себебі кез келген адам, түрмеде отырған-отпағанына қарамастан, Хабеас Корпус бұйрығы арқылы үкімді күдікке салуға құқылы болды. Бұл заң Хабеас құзырының «кән-қан адамға» қолданылуын кеңейткенімен, бұйрыққа қатысты өтінішке «өтініш берушінің ұсталуына қатысты мәліметтерді [және] оның қайда ұсталып отырғанын» қосу талабын қойды. 1885 жылы Жоғарғы Сот осы талаптарды Конгрестің Хабеас Корпусты тек физикалық түрде түрмеде ұсталғандарға ғана шектеу ниетін білдіргені ретінде қарастырды. Осылайша, сот енді түрмеде отырмағандарға Хабеас Корпус бұйрығын беруден бас тартты.

The American Civil War is historically significant upon the rights of former federal prisoners in two ways. First, Congress enacted the Habeas Corpus Act of 1867 to prevent abuses following the civil war. This Act expanded the writ of habeas corpus to any person, including former prisoners. Second, states began imposing more collateral consequences upon those convicted of crimes; thus, providing more reasons why a person would want to have a wrongful conviction overturned. The loss of voting privileges was one of the most significant collateral consequences of a felony conviction. In 1800, no state prohibited convicted felons from voting; but by end of the U. S. Civil War, nearly 80% of state legislatures had passed laws barring felons the right to vote. Slavery was legal in the United States until the 1860s. In the 1860 U. S. presidential election, Republicans, led by Abraham Lincoln, supported the elimination of slavery. This controversial issue was the catalyst for the American Civil War that began in 1861 following the election of Lincoln and concluded in 1865. On March 3, 1865, President Lincoln signed a joint resolution declaring wives and children of persons in the armed forces to be free; and on December 18, 1865, the Thirteenth Amendment to the United States Constitution became effective. This Amendment abolished slavery and involuntary servitude in the United States. The purpose of the Habeas Act was to provide "what legislation is necessary to enable the courts of the United States to enforce the freedom of the wife and children of soldiers of the United States, and also to enforce the liberty of all persons". The Habeas Corpus Act of 1867 expanded the jurisdiction of the writ of habeas corpus to "any person". One year later, the Supreme Court implied that this Act had no custody requirements. The Court said the Act "is of the most comprehensive character. It brings within the habeas corpus jurisdiction of every court and of every judge every possible case of privation of liberty contrary to the National Constitution, treaties, or laws. It is impossible to widen this jurisdiction." The Court's interpretation of this act seemed to eliminate the writ of coram nobis in criminal cases because any person challenging a conviction, regardless of whether the person is in prison or not, could have raised the claim through the writ of habeas corpus. Although the Act expanded habeas jurisdiction to "any person", it also required that an application for the writ include "facts concerning the detention of the party applying, [and] in whose custody he or she is detained". In 1885, the Supreme Court read these application requirements as an intent by Congress to restrict the writ of habeas corpus to only those who were physically restrained in jail. Thus, the Court foreclosed the writ of habeas corpus to those no longer in custody.

Құрама Штаттар Морганға қарсы (1954) бұрынғы федералды тұтқындарға coram nobis ордерін береді

1948 жылы Конгресс федералды соттарда coram nobis өтінішін ресми мойындауға алып келетін заң қабылдады. 25 маусымдағы 1948 жылғы Акт екі заңды біріктірді: Конгресс АҚШ-тың барлық заңдарын «Кодекс» деп аталатын жалғыз анықтама көзіне біріктіру туралы заң қабылдады. Конгресс қабылдаған кез келген заң (немесе жарғы) Америка Құрама Штаттарының кодексінде табылады. Кодекс 50 тақырыпқа бөлінген. Әр тақырыптың ішінде тарау, ал әр тараудың ішінде бөлім бар. Мысалы, Актта құрылған тақырыптардың бірі – 28-тақырып – Сот жүйесі және сот процедурасы. Осы тақырыптың 153-тарауы Habeas Corpus туралы тарау болып табылады. Осы тақырыптың 2255-бөлімі сотталғандардың үкімге шағымдану мүмкіндігін қарастырады. Заң құжаттарында бұл бөлім әдетте 28 U.S.C. §2255 деп қысқартылады. Конгресс habeas corpus өтініштерімен байланысты мәселені шешу үшін заң қабылдады. 1867 жылғы Habeas Corpus заңы тұтқындарға түрме орналасқан аудандық сотқа habeas corpus өтінішін беруді міндеттеді. Мысалы, Калифорния штатындағы Алькатраз аралындағы түрмеде отырғандар Калифорнияның Солтүстік округінің АҚШ округтік сотына habeas corpus өтінішін беруі керек еді, тіпті тұтқынның айыпталуы мен жазасы басқа округте немесе штаттағы федералды сот шешімінен туындаған болса да. Бұл ереже әкімшілік қиындықтарға, әсіресе ірі федералды түрмелерге қарасты аумақтық юрисдикциясы бар бес округтік сот үшін әкелді. 25 маусымдағы 1948 жылғы Акт қолданыстағы федералдық habeas corpus заңдарын және сот тәжірибесін 28 U.S.C. §2255-те кодтады және юрисдикцияны қамаудағы округтен үкім шығарған округке өзгертті; алайда, юрисдикцияны өзгерту Конгресс ниеттенген жалғыз өзгеріс болды. 25 маусымдағы 1948 жылғы Акт АҚШ кодексінің habeas corpus бөлімдерін қайта жазды, тек қамауда отырған адамдарға (федералды соттың қылмыстық үкімі нәтижесінде) habeas corpus өтінішін беруге мүмкіндік берді. Бұрын федералды қылмыс жасады деп айыпталған, бірақ қазір қамауда емес адамдар үшін 1948 жылғы Акт бұрынғы тұтқындардың үкімін соттан кейін қайта қарау құқығын жоя ма деген сұрақ туындады. 1952 жылы Роберт Морган, өзінің жазасын өтеген бұрынғы федералды тұтқын, өзінің үкімін жою туралы өтініш берді, өйткені ол үкім шығарған кезде қол жетімсіз болған ақпараттар бар екенін мәлімдеді. Аудандық сот Морган қамауда болмағандықтан оның өтінішін қабылдамады. Морган бұл шешімге шағымдануға тырысты. 1953 жылы апелляциялық сот аудандық соттың шешімімен келіспеді және Морганға coram nobis өтінішін беруге рұқсат берді. Үкімет апелляциялық соттың шешіміне АҚШ Жоғарғы Сотына шағымдануға тырысты. Морган ісі бойынша бірінші сұрақ – Конгресс habeas corpus өтінішін тек қана тұтқындарға шектеген кезде, бұрынғы тұтқындарға соттан кейінгі шараларды жоюды көздеген-жоқ па? Егер Жоғарғы Сот Конгресс бұрынғы тұтқындарға соттан кейінгі шараларды жоюды көздемегенін шешсе, онда Морганға қарсы АҚШ ісіндегі екінші сұрақ – арыз беруші өзінің жазасын аяқтағаннан кейін үкімге шағымдану үшін coram nobis өтінішін беруге болады ма? 1954 жылдың 4 қаңтарында Жоғарғы Сот өз шешімін жариялады. Сот бірінші кезекте 1948 жылғы Актта Конгресс жазасын өтеген өтініш берушілердің қылмыстық үкімдерін қайта қарауды тоқтатуға ниеттенбегенін анықтады. 1948 жылғы Акт бұрынғы тұтқындарға habeas corpus арқылы үкімге шағымдануға тыйым салғанмен, сот заңнамалық тарихты қарастырып, Конгресс бұрынғы тұтқындардың үкімге соттан кейінгі шағымдану құқығын жоюға ниеттенбегенін анықтады. Соттың көпшілік пікірін жазған судья Стэнли Рид былай деп жазды: § 2255-тің мақсаты – «федералдық habeas corpus юрисдикциясын басқарудағы практикалық қиындықтарды шешу». 2255-баптың тарихында тұтқындардың өздерінің сенімдеріне қарсы қосалқы шабуыл жасау құқығын бұзуға ешқандай ниет болған жоқ. Біз заң шығару тарихында басқаша қорытындыны көрсететін ештеңе білмейміз. Біз § 2255-тің күшіне енуі бұл өтінішке кедергі келтірмейді деп санаймыз және аудандық соттың coram nobis өтінішін беруге құқылы екенін анықтаймыз. Конгресс habeas corpus өтінішін тек қана тұтқындарға шектегенімен, Сот All Writs Act федералды соттарға жаңа дәлелдер негізгі үкімнің қателіктің нәтижесі екенін дәлелдеген жағдайда, бұрынғы тұтқындарға coram nobis өтінішін беруге құқылы екенін анықтады. Осылайша, Морган федералдық үкімдерді сот арқылы қайта қараудың жалғыз құралы ретінде coram nobis өтінішін ресми түрде мойындады.

In 1948, Congress passed legislation that would lead to the official recognition of the writ of coram nobis in federal courts. The Act of June 25, 1948 combined two pieces of legislation:
Congress passed the Act to organize all laws of the United States into a single source of reference, known as the United States Code (abbreviated U. S. C.). Any law (or statute) ever passed by Congress can be found in the United States Code. The U. S. C. is divided into 50 titles. Within each title is a chapter, and within each chapter is a section. For example, one of the titles created in the Act was Title 28 – Judiciary and Judicial Procedure. Chapter 153 of this title is the chapter on Habeas Corpus. Section 2255 of this title is the section providing how prisoners can challenge a conviction. In legal documents, this section is commonly abbreviated 28 U. S. C. §2255. Congress passed the Act to solve a problem with habeas corpus petitions. The Habeas Corpus Act of 1867 instructed prisoners to file a writ of habeas corpus with the district court whose territory included the prison. For example, those imprisoned at Alcatraz Island, California were required to file a writ of habeas corpus in the United States District Court for the Northern District of California, even if the prisoner's conviction and sentence originated from a federal court in another district or state. This rule led to administrative difficulties, especially for the five district courts whose territorial jurisdiction included major federal prisons. The Act of June 25, 1948 codified existing federal habeas corpus statutes and judicial habeas practice at 28 U. S. C. §2255 and changed the jurisdiction from the district of confinement to the district of sentence; however, the jurisdictional change was the only change Congress intended. The Act of June 25, 1948 reworded the habeas corpus sections of the United States Code to provide only those individuals in custody (as a result of a criminal conviction in federal court) access to the writ of habeas corpus. For those who had been convicted of a federal crime but were no longer in custody, the question was whether the 1948 Act abolished all post conviction review of a former prisoner's conviction. In 1952 Robert Morgan, a former federal prisoner who had completed his sentence, petitioned to have his conviction overturned based on information he claimed to be unavailable at the time of his conviction. The district court denied his petition because Morgan was no longer in custody for the conviction he sought to overturn. Morgan appealed that decision. In 1953, the appellate court disagreed with the district court and determined that the writ of coram nobis was available to Morgan. The government appealed the appellate court's decision to the US Supreme Court. The first question in United States v. Morgan was whether Congress intended to abolish any post conviction remedies to former prisoners when it restricted the writ of habeas corpus to prisoners only. If the Supreme Court decided that Congress did not intend to abolish any post conviction remedies to former prisoners, then the second question in United States v. Morgan was whether the writ of coram nobis was available to challenge a conviction after completion of the petitioner's sentence. On January 4, 1954, the Supreme Court announced its decision. The Court first determined that Congress did not intend within the 1948 Act to eliminate all reviews of criminal convictions for petitioners who had completed their sentence. Although the 1948 Act restricted former prisoners from challenging a conviction with a writ of habeas corpus, the Court determined by reviewing the legislative notes that Congress did not intend to abolish post conviction challenges to a sentence from former prisoners. Justice Stanley Reed, who authored the majority opinion for the Court, wrote;
[T]he purpose of § 2255 was "to meet practical difficulties" in the administration of federal habeas corpus jurisdiction. Nowhere in the history of Section 2255 do we find any purpose to impinge upon prisoners' rights of collateral attack upon their convictions. We know of nothing in the legislative history that indicates a different conclusion. We do not think that the enactment of § 2255 is a bar to this motion, and we hold that the District Court has power to grant [the writ of coram nobis]. Although Congress did restrict the writ of habeas corpus to prisoners, the Court determined that the All Writs Act provides federal courts the authority to issue a writ of coram nobis to former prisoners whenever new evidence proves the underlying conviction was a result of a fundamental error. Thus, Morgan officially recognized the writ of coram nobis as the sole means for post incarceration judicial review of federal convictions.

Coram nobis ісін реттейтін ережелер мен рәсімдердің көзі

АҚШ-тың Морганға қарсы ісі соттарға coram nobis іс жүргізудің ережелері мен процедуралары туралы кең және жалпы сипаттама береді, бірақ 1954 жылғы Морган ісінен бері Жоғарғы Сот пен Конгресс төменгі соттарға сирек қосымша нұсқаулар ұсынады. Сондықтан, апелляциялық соттар көбінесе Конгресс пен Жоғарғы Сот нақтыламаған ережелер мен процедуралардың кемшіліктерін толтырып, бағыт-бағдар береді; алайда, coram nobis ісінің ережелері мен процедураларын түсіндіру әр апелляциялық сотта өзгеше болуы мүмкін. Осылайша, бұрынғы федералдық тұтқын coram nobis туралы өтініш беруге баруға шешім қабылдауға тырысып жатқан болса, ережелер мен процедуралардың бастауын түсіну қажет. Америка Құрама Штаттарының Конституциясы – Америка Құрама Штаттарының жоғары заңы. Конституцияның бірінші бабы заң шығарушы орган құрып, Конгресске заңдар жасау және қабылдау құралдарын береді. Конституцияның үшінші бабы сот жүйесін құрып, соттарға заңдарды түсіндіру құралдарын ұсынады. Хабеас корпустың бұйрығынан басқа, Конституцияда соттарға нақты бұйрықтарды, соның ішінде coram nobis бұйрығын беруге рұқсат беретін немесе шектеуші ешқандай сөздер жоқ.

Конгресс заңдары

Құрама Штаттар Конгресі заңдар немесе жарғылар қабылдайды және осы жарғыларды Құрама Штаттар кодексінде кодификациялайды. Хабеас корпустың бұйрығынан өзгеше, Конгресс coram nobis бұйрығын реттейтін заңдарды сирек қабылдады. Coram nobis бұйрығын реттейтін Конгресс қабылдаған жарғылар:

The United States Congress enacts laws or statutes, and codifies these statutes in the United States Code. In contrast to the writ of habeas corpus, Congress has seldom enacted statutes regulating the writ of coram nobis. Statutes enacted by Congress regulating the writ of coram nobis are:
In 1789, Congress enacted the Judicial Act. The All Writs Act section of the Judiciary Act provides federal courts the authority to issue "all writs necessary or appropriate in aid of their respective jurisdictions and agreeable to the usages and principles of law". The All Writs Act gives courts the ability to decide which specific writs utilized in English courts are available and appropriate in U. S. federal courts. While Congress provides federal courts the authority to issue writs, it does not provide courts the authority to issue specific writs by name, such as writs of mandamus or writs of coram nobis. The code for the All Writs Act is In 1946, Congress amended the Federal Rules of Civil Procedure to abolish the writ of coram nobis in federal civil cases. Prior to enacting this statute, Congress reviewed all issues previously addressed by federal courts in writ of coram nobis proceedings, and incorporated remedies for those issues within the procedures. Rule 60(e) of this Procedure originated from this statute and states, "The following are abolished: bills of review, bills in the nature of bills of review, and writs of coram nobis, coram vobis, and audita querela." In 2002, Congress enacted Rule 4(a)(1)(C) of the Federal Rules of Appellate Procedure to resolve a conflict among the federal appellate courts regarding the time limitations to file an appeal from an order granting or denying an application for a writ of error coram nobis. Prior to this amendment, the federal appellate courts were divided on whether coram nobis appeals have a 10 day time limit or a 60 day time limit. Rule 4(a)(1)(C) resolved the conflict and established a 60 day time limit to file the notice of appeal from a district court's judgement in a coram nobis proceeding.

1789 жылы Конгресс Сот актісін қабылдады. Сот актісінің «Барлық бұйрықтар туралы» бөлімі федералды соттарға «өздерінің тиісті юрисдикцияларына көмек көрсету үшін қажетті немесе орынды және заңның әдет-ғұрыптары мен қағидаларына сәйкес келетін барлық бұйрықтарды» шығаруға өкілеттік береді. «Барлық бұйрықтар туралы» заң соттарға ағылшын соттарында қолданылатын нақты бұйрықтардың АҚШ федералды соттарында қолжетімді және орынды екендігін шешуге мүмкіндік береді. Конгресс федералды соттарға бұйрықтар шығаруға өкілеттік берсе де, ол соттарға мандамус немесе coram nobis сияқты нақты бұйрықтарды атау арқылы шығаруға өкілеттік бермейді. «Барлық бұйрықтар туралы» заңның кодексі 1946 жылы Конгресс федералды азаматтық іс жүргізу ережелеріне түзетулер енгізіп, федералды азаматтық істерде coram nobis бұйрығын жойды. Осы заңды қабылдамас бұрын Конгресс федералды соттар coram nobis іс жүргізулерінде бұрын қараған барлық мәселелерді қарастырып, осы мәселелерге қатысты шешімдерді рәсімдерге енгізді. Осы Ережелердің 60-тармағы осы заңнан туындады және былай демелі: «Төмендегілер жойылды: қайта қарау туралы өтініштер, қайта қарау сияқты өтініштер және coram nobis, coram vobis және audita querela бұйрықтары». 2002 жылы Конгресс Федералды апелляциялық іс жүргізу ережелерінің 4(a)(1)(C) тармағын қабылдады, бұл федералды апелляциялық соттар арасында coram nobis бұйрығынан шығарылған шешімге апелляция беру мерзімі туралы дауды шешу үшін жасалды. Осы түзетуге дейін федералды апелляциялық соттар coram nobis апелляцияларына 10 күндік немесе 60 күндік мерзімнің қолданылатыны туралы екіге бөлінген еді. 4(a)(1)(C) тармағы осы келіспеушілікті шешіп, coram nobis ісі бойынша аудандық соттың шешіміне шағымдануға 60 күндік мерзім белгіледі.

Федералды округ сотының шешімдері

Аудандық соттар Конгресс қабылдаған заңдарға, Жоғарғы Сот шешімдеріне және аудандық сот орналасқан федералды сот аймағының апелляциялық сотының шешімдеріне бағынуға міндетті. Егер аудандық сот заңдарда немесе жоғары соттың шешімдерінде нақты қарастырылмаған мәселені қараса, аудандық соттар көбінесе "іс материалдарын толықтырады". Апелляциялық шағым кезінде жоғары соттар аудандық соттың негізделген шешімін басшылыққа алады. Толықтырылған іс материалы апелляциялық сараптау процесін ғана жеңілдетіп қоймай, сонымен қатар аудандық сот мәселені мұқият қарастырып, қолданылатын заңды дұрыс қолданғанын қамтамасыз етеді.

Өтініш берушілерге арналған ережелер

Coram nobis ордерлері АҚШ федералдық соттарында сирек кездеседі, себебі ордерді беру үшін қатаң талаптар қойылады. Морган федералдық соттың ордер беруі үшін coram nobis өтінішіне келесі талаптарды белгіледі: федералдық соттағы coram nobis ордерін алу өтініші федералдық қылмыстық айыптаманы жоюға бағытталған болуы керек. Федералдық соттарда coram nobis ордері штаттық соттағы айыптаманы шағымдану үшін қолданылмайды. Федералдық үкімет штаттық соттардан тәуелсіз өз coram nobis процедураларын жүргізеді. Сондай-ақ, coram nobis азаматтық істерде қолданылмайды. Федералдық азаматтық іс жүргізу ережесі 60(b) азаматтық істерде coram nobis ордерін нақты жойды. Coram nobis ордерін алу туралы өтініш жаза өтелгеннен кейін және өтініш беруші қамауда болмағаннан кейін ғана берілуі мүмкін. Пробациядағы адам "қамауда" саналады. Қамауда болған кезде coram nobis өтінішін берген кез келген адамның өтініші юрисдикцияның болмауына байланысты немесе 28 U.S.C. § 2255 (немесе бұрын § 2255 өтінішін берген жағдайда, бірінен кейін бірі 28 U.S.C. § 2255) бойынша habeas corpus өтініші ретінде қарастырылады. Coram nobis өтініші жаза тағайындаған сотқа жолдануы керек. Айыптаманы шағымдау үшін өтініш беруші сотқа жүгіну туралы өтінішті өтініш берушінің айыптамасы туған аудандық соттың кеңсесіне жіберуі керек. Яғни, өтініш беруші ордерді жаза тағайындаған соттан, кез келген қолайлы федералдық соттан емес, сұрауы керек. Coram nobis ордерін алу үшін өтініште бұрын айыптаманы шағымдамау себептерін нақты көрсету қажет. Өтініш берушілер "нақты ұқыптылық" көрсетуі керек, яғни олардың айыптамаларына ертерек немесе әдеттегі арналар арқылы (мысалы, қамауда болған кезде § 2255 өтініші арқылы) наразылық білдіруге заңды негіздемелер болған жағдайлар болуы керек. Кейінгі мерзімнің себептілігі заңның жақында өзгеріп, кері күшіне енген жағдайда, өтініш беруші бұрын таба алмаған жаңа дәлелдер табылган жағдайда немесе адвокат habeas шарасын қолданбауға дұрыс емес кеңес берген жағдайда қарастырылуы мүмкін. Coram nobis ордерін алу туралы өтініште өтініш беруші қамауда болған кезде көтерілмейтін жаңа құқықтық немесе фактілік мәселелер көтерілуі керек. Морган ісінде сот басқа шара болмаған жағдайда ордер қолдануға болатынын жариялады. Алайда, өтініш берушілер бұл мәлімдемені кейде бұрынғы habeas шағымдарынан дәлелдерді қайта көтеру мүмкіндігі ретінде қате түсіндіреді. Апелляциялық соттар coram nobis ордерін "екінші мүмкіндік" ретінде пайдаланып, бұрынғы шағымда келтірілген негіздер бойынша айыптаманы шағымдауға болмайтынын үнемі анықтап келеді. § 2255 өтінішін берген және қамауда болған кезде бас тартылған өтініш берушілер coram nobis өтінішін беру үшін аудандық соттан рұқсат алуы керек. Қазіргі уақытта бұл ереже тек Сегізінші апелляциялық округіне ғана қолданылады. 2018 жылы Сегізінші округ coram nobis өтініші 1996 жылғы Терроризмге қарсы және тиімді өлім жазасы туралы заңның ("AEDPA") § 2255(h)(1) және (2) -де анықталғандай, бірінен кейін бірі көмекке шектеулерге бағынатынын шешкен алғашқы апелляциялық сот болды. Сегізінші округтің пікірінше, қамауда болған кезде § 2255 өтінішін берген және өтініш беруші қамауда болған кезде қабылданбаған coram nobis өтініш берушілері AEDPA-мен шектеледі және coram nobis өтінішін беру үшін аудандық соттан рұқсат алмастан жүгіне алмайды. Бұл талап қамауда отырғандардан өзгеше, олар § 2255 бойынша кезекті өтініш беру үшін апелляциялық соттан рұқсат алуы керек. Басқа федералдық апелляциялық соттар бұл мәселе бойынша әлі шешім шығармады. Coram nobis ордерін алу туралы өтініште айыптамадан туындаған жағымсыз салдар көрсетілуі керек. Бұл талап бойынша соттар арасында келіспеушілік бар. Бірінші, екінші, үшінші, бесінші, жетінші, сегізінші және он бірінші округтік соттар "азаматтық мүгедектік тестісін" қолданады, ол coram nobis өтініш берушісінің айыптамасы салдарынан туындаған жалғасып жатқан жанама зардаптарды дәлелдеуін талап етеді; алайда, төртінші, тоғызыншы және он бірінші округтер өтініш берушінің "азаматтық мүгедектіктен" зардап шегетінін көрсетуінің қажеті жоқ деп тапты, өйткені "жанама зардаптар кез келген қылмыстық айыптамадан туындайды". Coram nobis - ең негізгі қателіктерді түзетудің ерекше құралы. Түзетілетін қателік сот төрелігінің толыққанды бұзылуына әкеп соққан қателік болуы керек. Басқаша айтқанда, қателік іс жүргізудің өзін заңсыз және жарамсыз еткен. Әдетте, 2255 баптың негізінде habeas relief негіздері болып саналатын қателіктер coram nobis relief негіздерін де негіздейді. Нақты кінәсіздік туралы мәлімдеме жасағандар үшін, конституциялық бұзушылық нәтижесінде нақты кінәсіз адам айыпталуы толыққанды әділетсіздікке әкеледі.

Writs of coram nobis are rare in U. S. federal courts due to the stringent criteria for issuance of the writ. Morgan established the following criteria required in a coram nobis petition in order for a federal court to issue the writ:
A petition for a writ of coram nobis in a federal court must seek to vacate a federal criminal conviction. A writ of coram nobis is not available in federal courts to challenge a conviction in a state court. The federal government operates its own coram nobis procedures independent from state courts. Those seeking to attack a state judgment must follow the post conviction remedies offered by that state. A writ of coram nobis is also not available for civil cases. Federal Rule of Civil Procedure 60(b) specifically abolished the writ of coram nobis in civil cases. A petition for a writ of coram nobis may only be filed after a sentence has been served and the petitioner is no longer in custody. A person who is on probation is considered "in custody". Anyone filing a coram nobis petition while in custody will have their petition either denied for lack of jurisdiction or categorized as a petition for a writ of habeas corpus pursuant to 28 U. S. C. § 2255 (or successive 28 U. S. C. § 2255 if the petitioner has previously filed a § 2255 petition). A petition for a writ of coram nobis must be addressed to the sentencing court. To challenge a conviction, the petitioner must send a request for a writ of coram nobis to the court clerk of the district court where the petitioner's conviction originated. In other words, a petitioner must request for the writ in the sentencing court, rather than any convenient federal court. A petition for a writ of coram nobis must provide valid reasons for not attacking the conviction earlier. Petitioners need to show "reasonable diligence", where legitimate justifications exist for not raising challenges to their convictions sooner or through more usual channels (such as a § 2255 petition while in custody). A delay may be considered reasonable when the applicable law was recently changed and made retroactive, when new evidence was discovered that the petitioner could not reasonably have located earlier, or when the petitioner was improperly advised by counsel not to pursue habeas relief. A petition for a writ of coram nobis must raise new issues of law or fact that could not have been raised while the petitioner was in custody. In Morgan, the Court announced the writ was available where no other remedy is available. However, petitioners occasionally misinterpret this statement as an opportunity to re raise arguments from previous post conviction petitions. Appellate courts have consistently determined that the writ of coram nobis cannot be used as a "second chance" to challenge a conviction using the same grounds raised in a previous challenge. Petitioners who filed a § 2255 motion and it was denied while in custody must obtain authorization from the district court in order to file a coram nobis petition. Currently, this rule only applies to those in the Eighth Circuit Court of Appeals. In 2018, the Eighth Circuit became the first appellate court to decide whether a petition for writ of coram nobis is governed by the Antiterrorism and Effective Death Penalty Act of 1996 ("AEDPA") restrictions on successive relief as defined in § 2255(h)(1) and (2). The Eighth Circuit held that coram nobis petitioners who filed a § 2255 motion, while in custody and the motion was denied while the petitioner remained in custody, is restricted by AEDPA from filing a coram nobis petition without first obtaining authorization from the district court to file the coram nobis petition. This requirement is different from those in custody who are required to obtain authorization from the appellate court in order to file a successive § 2255 motion. Other federal appellate courts have yet to issue an opinion on this question. A petition for a writ of coram nobis must provide adverse consequences which exist from the conviction. A circuit split exists on this requirement. The First, Second, Third, Fifth, Seventh, Eighth, and Tenth circuit courts administer a "civil disabilities test" which requires a coram nobis petitioner to prove that his conviction produced ongoing collateral consequences; however, the Fourth, Ninth and Eleventh Circuits have held that the petitioner need not show that he is suffering from an ongoing "civil disability" because "collateral consequences flow from any criminal conviction". The writ of coram nobis is an extraordinary remedy to correct errors of the most fundamental character. The error to be corrected must be an error which resulted in a complete miscarriage of justice. In other words, the error is one that has rendered the proceeding itself irregular and invalid. Typically, the same errors that are deemed grounds for Section 2255 habeas relief also justify coram nobis relief. For those claiming actual innocence, a fundamental miscarriage of justice occurs where a constitutional violation has resulted in the conviction of one who is actually innocent.

Федералды округ соттарының іс жүргізу ережесі

Аудандық сот кеңселері coram nobis жарлығына қатысты өтініштерді бастапқы іс нөмірі бойынша тіркеуі керек. Морган ісінде Жоғарғы Сот coram nobis жарлығының қылмыстық іс бойынша бір қадам екенін, жеке азаматтық іс процесінің бастамасы емес екенін мәлімдеді. Осыған байланысты, аудандық соттар, мысалы, Тоғызыншы округтегілер, түпнұсқалық қылмыстық іс нөмірімен coram nobis жарлығын алу үшін өтініштерді тіркеуі керек. Аудандық соттар дұрыс тақырыпталмаған өтініштерді тиісті тақырыппен қарауы керек. Егер федералды округ соты дұрыс емес тақырыпталған немесе қате тақырыпталған өтініш алса, сот өтінішті дұрыс қарауы тиіс. Аудандық соттар федералдық сотта отырған адамның coram nobis өтінішін хабеас корпусқа қатысты өтініш ретінде қарауы керек. Сол сияқты, аудандық соттар бұрынғы федералдық сотта отырған адамның хабеас корпус өтінішін coram nobis жарлығын алу туралы өтініш ретінде қарауы керек. Федералдық соттар соттан тыс жазадағы адамның әлі де федералдық сотта отырған адам саналатынын анықтады; сондықтан осы санаттағы өтініш берушілер хабеас корпусқа қатысты өтініш беруі керек. Бірнеше федералдық қылмысқа кінәлі деп танылған федералдық сотта отырған адам жазасы толық орындалған кез келген айыптауды жою үшін coram nobis өтінішін бере алады; бірақ жазасы толық орындалмаған кез келген айыптауды жою үшін хабеас корпусқа қатысты өтініш беруі керек.

Федералды апелляциялық соттардың іс жүргізу ережесі

Coram nobis қаулыларына шағымдану мерзімі 60 күнге белгіленген. 2002 жылға дейін Морган ісіндегі екі ереже федералды апелляциялық соттардың coram nobis өтініші бойынша аудандық сот шешіміне шағымдану мерзімі туралы түсіндіруін екіге бөлді. Біріншіден, Морган «coram nobis бұйрығы – қылмыстық іс бойынша бір қадам» деп шешті. Екіншіден, Морган «coram nobis бұйрығы habeas corpus бұйрығымен бірдей сипатта» деп шешті. Бұл апелляциялық соттарда coram nobis қаулыларына қатысты шағымдарға қолданылатын мерзімдерге қатысты қайшылық тудырды. 2002 жылы Конгресс Апелляциялық іс жүргізудің федералды ережелеріне coram nobis ісі бойынша сот актісін беру туралы өтініш 60 күндік мерзімде қарастырылатынын қосты. Coram nobis қаулыларынан шағымдану үшін апелляцияға жарамдылық туралы куәлік талап етілмейді. 1996 жылы Конгресс 1996 жылғы Терроризмге қарсы және тиімді өлім жазасы туралы заңды («AEDPA») қабылдады, онда 28 U.S.C. § 2255 бойынша көмек көрсету үшін ұсыныстарды қоса алғанда, федералды судьялардың habeas corpus жеңілдету туралы ұсыныстарды беру құқығын шектейтін ережелер қамтылған. AEDPA habeas corpus өтініші бойынша аудандық сот шешіміне шағымдану үшін апелляцияға жарамдылық туралы куәлік талап етеді. Алайда, habeas corpus бұйрығынан өзгеше, coram nobis өтініші бойынша аудандық сот шешіміне шағымдану үшін апелляцияға жарамдылық туралы куәлік қажет емес. 28 U.S.C. § 1651(a) қылмыстық істер бойынша федералды соттарда coram nobis бұйрығын қолдануға мүмкіндік беретін заң да, Апелляциялық іс жүргізудің федералды ережесі де шағым беру алдында апелляцияға жарамдылық туралы куәлік талап етпейді, және мұндай талап сот практикасында да жоқ. Кейбір тұтқындар AEDPA өтініш берушіге § 2255 бойынша өтініш беруге мүмкіндік бермесе, coram nobis өтінішін беруге тырысты. Алайда, федералды соттар тұтқындар AEDPA-ның алдын ала тексеру талаптарын айналып өту үшін coram nobis бұйрығына жүгінуге болмайды деп үнемі шешім қабылдап келеді. Аудандық соттың coram nobis өтінішін қабылдамауына қатысты қайта қарау стандарты habeas corpus өтінішін қабылдамауына қатысты қайта қарау стандартына ұқсас. Жалпы, қайта қарау стандарты бойынша, аудандық соттың құқықтық мәселелер бойынша шешімдері de novo (жаңадан) қарастырылады, ал фактілік мәселелер бойынша шешімдері анық қателік (немесе нақты қателік) үшін қайта қарастырылады. Федералды coram nobis істерін de novo қарау кезінде апелляциялық сот аудандық сот шешіміне ешқандай мән бермей, заң мәселесін бірінші рет қарағандай әрекет етеді. Федералды coram nobis істерін Ашық қателік бойынша қарау кезінде апелляциялық сот аудандық соттың «қате жасалғандығы туралы нақты және берік сенімге» ие болуы керек.

Appeals from coram nobis orders are subject to a 60 day filing period. Until 2002, two provisions in Morgan divided the federal appellate courts interpretation on the time limits to file an appeal from a district court's decision on a coram nobis petition. First, Morgan held that "the writ of coram nobis is a step in the criminal case". Second, Morgan held that "the writ of coram nobis is of the same general character as the writ of habeas corpus". This created a conflict in the courts of appeals regarding the time limits that applied to appeals from coram nobis orders. In 2002, Congress added language to the Federal Rules of Appellate Procedure that clarified an application for a writ of error coram nobis is subject to a 60 day filing period. Appeals from coram nobis orders do not require a certificate of appealability. In 1996, Congress enacted the Antiterrorism and Effective Death Penalty Act of 1996 ("AEDPA") which included language that limits the power of federal judges to grant motions for habeas relief, including motions for relief pursuant to 28 U. S. C. § 2255. AEDPA requires a Certificate of Appealability in order to appeal a district court's ruling on a habeas corpus petition. Unlike the writ of habeas corpus, a Certificate of Appealability is not required in order to appeal a district court's ruling on a coram nobis petition. Neither the 28 U. S. C. § 1651(a) statute making the writ of coram nobis available in federal courts in criminal matters nor any Federal Rule of Appellate Procedure requires a certificate of appealability before an appeal may be taken, nor does such a requirement appear in the case law. Some prisoners have attempted to file coram nobis petitions if AEDPA prevents the petitioner from filing under § 2255. However, federal courts have consistently held that prisoners may not resort to the writ of coram nobis in order to bypass AEDPA's gatekeeping requirements. The standard of review from a district court's denial of a coram nobis petition is similar to the standard of review from a district court's denial of a habeas corpus petition. Generally, the standard of review is that any district court's determinations on questions of law are reviewed de novo, but that district court's determinations on questions of fact are reviewed for clear error (or clearly erroneous error). Under de novo review of federal coram nobis cases, the appellate court acts as if it were considering the question of law for the first time, affording no deference to the decision of the district court. Under Clear Error review of federal coram nobis cases, the appellate court must have a "definite and firm conviction that a mistake has been committed" by the district court.

АҚШ-тың мемлекеттік соттары

Тек он алты штаттық сот және Колумбия округінің соттары coram nobis немесе coram vobis бұйрықтарының қолданылуын мойындайды. Әр штаттың өз coram nobis рәсімдерін басқа штаттық соттардан және федералды сот жүйесінен тәуелсіз жүргізуге құқығы бар. Көптеген штаттарда coram nobis бұйрығы қол жетімді емес, себебі бұл штаттар сот үкімінен түзеуді алу үшін бірыңғай және жеңілдетілген процедураны қарастыратын біртекті соттан кейінгі актілерді қабылдады, және бұл процедура енді қамауда отырмайтын үміткерлерге де қол жетімді. Coram nobis бұйрықтарын соттан кейінгі іс жүргізудегі шаралармен алмастырған штаттар да басқа штаттық соттардан және федералды сот жүйесінен тәуелсіз. Мемлекеттік заң шығарушы органдар қабылдаған бұл рәсімдер, олар алмастырған бұйрықтарға немесе басқа штаттардың соттан кейінгі рәсімдеріне қарағанда қатаң немесе жеңіл болуы мүмкін.

Қолжетімділік

Келесі кестеде әр штаттың соттары coram nobis (немесе coram vobis) бұйрығын беруге уәкілді ме, жоқ па, әлде бұйрықты алмастырған немесе жойған штаттық заңды көрсетеді. Штат Coram nobis орнына / жойылған Алабама Алабама штатының соттарымен танылған coram nobis Аляска Аляска қылмыстық ережесі 35.1 Аризона Аризона қылмыстық іс жүргізу ережелері 32.1 Арканзас Арканзас штатының соттарымен танылған coram nobis Калифорния Калифорния штатының соттарымен танылған coram nobis Колорадо Колорадо қылмыстық іс жүргізу ережелері 35 Коннектикут Коннектикут штатының соттарымен танылған coram nobis Делавэр Делавэр жоғарғы сотының қылмыстық ережесі 61 Колумбия округі Колумбия округінің соттарымен танылған coram nobis Флорида Флорида қылмыстық іс жүргізу ережесі 3.850 Джорджия Джорджияның ресми кодексінің түсіндірмесі § 5 6 35 (а) (7) Гавайи Гавайи қылмыстық іс жүргізу ережесі 40 (а) Айдахо Айдахо кодексінің түсіндірмесі § 19 4901 Иллинойс Иллинойс азаматтық іс жүргізу кодексі § 2 1401 Индиана Индиана сот үкімінен кейінгі іс жүргізу ережесі § 1 Айова Айова кодексінің түсіндірмесі § 822.1 Канзас Канзас заңдарының түсіндірмесі 60 260 Кентукки Кентукки азаматтық іс жүргізу ережесі CR 60.02 Луизиана Луизиана қылмыстық іс жүргізу кодексі 930.8-бап Мэн Мэн қайта қарастырылған заңдары 15 § 2122, 2124 Мэриленд Мэриленд штатының соттарымен танылған coram nobis Массачусетс Массачусетс қылмыстық іс жүргізу ережесі 30 (а) Мичиган Мичиган сотының ережесі 6.502(C)(3) Миннесота Миннесота заңы § 590.01 тармақшасы 2 Миссисипи Миссисипи кодексінің түсіндірмесі 99 39 3(1) Миссури Миссури қылмыстық іс жүргізу ережесі 29.15 Монтана Монтана кодексінің түсіндірмесі § 46–21 101 Небраска Небраска штатының соттарымен танылған coram nobis Невада Невада штатының соттарымен танылған coram nobis Нью-Гэмпшир Нью-Гэмпшир штатының соттарымен танылған coram nobis Нью-Джерси Нью-Джерси сотының ережесі 3:22 Нью-Мексико Нью-Мексико ережелерінің түсіндірмесі 1 060(B)(6) Нью-Йорк Нью-Йорк штатының соттарымен танылған coram nobis Солтүстік Каролина Солтүстік Каролина бас заңдары § 15A 1411 (2009) Солтүстік Дакота Солтүстік Дакота ғасырлық кодексі § 29–32.1 01 (2006) Огайо Огайо қайта қарастырылған кодексінің түсіндірмесі § 2953.21 Оклахома Оклахома заңдары 22-том, § 1080 Орегон Орегон штатының соттарымен танылған coram nobis Пенсильвания Пенсильвания біріктірілген заңдары 42 § 9542 Оңтүстік Каролина Оңтүстік Каролина заңдарының кодексі § 17 27 20 (2003) Оңтүстік Дакота Оңтүстік Дакота штатының соттарымен танылған coram nobis Теннесси Теннесси штатының соттарымен танылған coram nobis Техас Техас қылмыстық іс жүргізу кодексі 11.05-бап Юта Юта кодексінің түсіндірмесі §§ 78B 9 102, 104 Вермонт Вермонт штатының соттарымен танылған coram nobis Вирджиния Вирджиния штатының соттарымен танылған coram nobis Вашингтон Вашингтон апелляциялық іс жүргізу ережесі 16.4(b) Батыс Вирджиния Батыс Вирджиния штатының соттарымен танылған coram nobis Висконсин Висконсин штатының соттарымен танылған coram nobis Вайоминг Вайоминг қылмыстық іс жүргізу ережесі 35-бап

The following table provides whether each state's courts are authorized to issue a writ of coram nobis (or a writ of coram vobis), or provides the state statute which replaced or abolished the writ. State Writ of coram nobis replaced/abolished by Alabama Coram nobis recognized by Alabama state courts Alaska Alaska Criminal Rule 35.1 Arizona Arizona Rules of Criminal Procedure 32.1Arkansas Coram nobis recognized by Arkansas state courtsCalifornia Coram nobis recognized by California state courts Colorado Colorado Rules of Criminal Procedure 35Connecticut Coram nobis recognized by Connecticut state courts Delaware Delaware Superior Court Criminal Rule 61District of Columbia Coram nobis recognized by District of Columbia courts Florida Florida Rule of Criminal Procedure 3.850 Georgia Official Code of Georgia Annotated § 5 6 35 (a) (7) Hawaii Hawaiʻi Rules of Penal Procedure Rule 40(a)(1) Idaho Idaho Code Annotated § 19 4901 Illinois Illinois Code of Civil Procedure § 2 1401 Indiana Indiana Rules of Post Conviction Procedure § 1 Iowa Iowa Code Annotated § 822.1 Kansas Kansas Statutes Annotated 60 260 Kentucky Kentucky Rules of Civil Procedure CR 60.02 Louisiana Louisiana Code of Criminal Procedure Art. 930.8 Maine Maine Revised Statutes 15 § 2122, 2124Maryland Coram nobis recognized by Maryland state courts Massachusetts Massachusetts Rules of Criminal Procedure Rule 30 (a) Michigan Michigan Court Rules 6.502(C)(3) Minnesota Minnesota statute. § 590.01 subd. 2 Mississippi Mississippi Code Annotated section 99 39 3(1) Missouri Missouri Rules of Criminal Procedure Rule 29.15 Montana Montana Code Annotated § 46–21 101Nebraska Coram nobis recognized by Nebraska state courtsNevada Coram nobis recognized by Nevada state courtsNew Hampshire Coram nobis recognized by New Hampshire state courts New Jersey New Jersey Court Rule 3:22 New Mexico New Mexico Rules Annotated Rule 1 060(B)(6)New York Coram nobis recognized by New York state courts North Carolina North Carolina General Statutes § 15A 1411 (2009) North Dakota North Dakota Century Code § 29–32.1 01 (2006) Ohio Ohio Revised Code Annotated § 2953.21 Oklahoma Oklahoma Statutes Title 22, § 1080Oregon Coram nobis recognized by Oregon state courts Pennsylvania Pennsylvania Consolidated Statutes 42 § 9542 South Carolina South Carolina Code of Laws Annotated § 17 27 20 (2003)South Dakota Coram nobis recognized by South Dakota state courtsTennessee Coram nobis recognized by Tennessee state courts Texas Texas Code of Criminal Procedure article 11.05 Utah Utah Code Annotated §§ 78B 9 102, 104Vermont Coram nobis recognized by Vermont state courtsVirginia Coram recognized by Virginia state courts Washington Washington Rules of Appellate Procedure 16.4(b)West Virginia Coram nobis recognized by West Virginia state courtsWisconsin Coram nobis recognized by Wisconsin state courts Wyoming Wyoming Rules of Criminal Procedure Rule 35

Алабама

Алабама штатының соттары coram nobis бұйрығының жалпы құқықтағы анықтамасын қатаң сақтайды, онда бұйрық тек фактілік қателерді түзеу үшін ғана шығарылуы мүмкін. Заңдағы қателерді түзеу үшін бұйрық берілмейді. Бұл бұйрық тек жасөсперімдерге қатысты қолданылған. Алабама қылмыстық апелляциялық соты Алабама штатының соттары үшін coram nobis өтініштері бойынша келесі негіздер мен нұсқауларды ұсынды (цитаталар алынып тасталды): 1=32-бап, Алабама қылмыстық процестік кодексі тек "қылмыстық құқық бұзушылық үшін сотталған күдіктіге" қатысты қолданылады. Алабама заңына сәйкес, жасөсперім 32-баптың ережелерінен пайдалану үшін қылмыстық құқық бұзушылық үшін сотталмайды. Coram nobis бұйрығы – бұл оның мақұлдануына қарағанда, жоққа шығарылуымен көбірек танымал ерекше шара. Дегенмен, Алабама соттары белгілі бір шектеулі жағдайларда сот үкімдеріне шабуыл жасау үшін coram nobis бұйрығын рұқсат етеді. Егер ешқандай ереже немесе заң болмаса, «Англияның жалпы құқығы, егер ол осы штаттың Конституциясына, заңдарына және институттарына қайшы келмейтін болса, осындай институттар мен заңдармен бірге шешімдердің негізі болып табылады және олар Заң шығарушы орган тарапынан өзгертілгенше немесе жойылғанша күшінде болады». § 131, Алабама кодексі, 1975 жыл. Coram nobis бұйрығы – жалпы құқықтың ең көне шараларының бірі. Ол сот актісінде көрсетілмеген және өте маңызды фактілер бойынша сот шешімін түзеу үшін қолданылды, егер сот оларды сот процесінде білген болса, ол шешім шығармаған болар еді. Кәдімгі бұйрық апелляциялық сотқа іс қағаздарында көрінетін заң қателігін қарауды жүктейді. Coram nobis бұйрығы сотқа, әсіресе даулы шешім шығарған судьяға беріледі. Оның мақсаты – іс қағаздарында көрсетілмеген қателерді түзетуге және егер қате сот отырысында белгілі болғанда, онда қабылданбаған шешімді түзетуге мүмкіндік беру. Сонымен қатар, қарапайым бұйрық бойынша шағымданушыға қабылданған шешімді кері қайтаруға және шағымданушыға coram nobis бұйрығы бойынша қабылданған шешім міндетті түрде шағымданушыға қабылданған шешімді қайтаруға және істі жаңадан қарау үшін қайтаруға болады. Coram nobis өтініші бойынша дәлелді тыңдау өте маңызды болса, міндетті түрде өткізілуі керек. Дәлелді тыңдау келесі жағдайларда талап етіледі: адвокатқа рұқсат берілмегені туралы; мемлекет жалған куәліктерді пайдаланғаны туралы; өтініш берушіге шағымдану немесе стенограмма алу құқығы туралы хабарланбағаны туралы; адвокаттың тиімсіз көмегі, атап айтқанда, куәгерлерді ұсынбауы және куәгерлерді шақырмауы туралы; тиімді көмек көрсетуден бас тарту туралы. Coram nobis бұйрығы – жасөсперімнің бұрынғы шешімді қайта қарауға мүмкіндік беретін тиімді құрал.

Alabama state courts strictly follow the common law definition of the writ of coram nobis where the writ may only be issued to correct errors of fact. The writ may not be issued to correct errors of law. The writ has only been applied to juveniles. The Alabama Court of Criminal Appeals provided the following background and guidelines for coram nobis petitions for state courts in Alabama (citations and quotations removed):
1=Rule 32, Ala. R. Crim. P. is applicable only to a "Defendant convicted of a criminal offense". Under Alabama law, a juvenile is not convicted of a criminal offense so as to be able to take advantage of the provisions of Rule 32. The writ of error coram nobis is an extraordinary remedy known more for its denial than its approval. Even so, Alabama Courts allow the writ of error coram nobis to attack judgments in certain restricted instances. When no rule or statute controls, "[t]he common law of England, so far as it is not inconsistent with the Constitution, laws and institutions of this state, shall, together with such institutions and laws, be the rule of decisions, and shall continue in force, except as from time to time it may be altered or repealed by the Legislature." § 1 3 1, Ala. Code 1975. The writ of error coram nobis was one of the oldest remedies of the common law. It lay to correct a judgment rendered by the court upon errors of fact not appearing on the record and so important that if the court had known of them at the trial it would not have rendered the judgment. The ordinary writ of error lay to an appellate court to review an error of law apparent on the record. The writ of error coram nobis lay to the court, and preferably to the judge that rendered the contested judgment. Its purpose was to allow the correction of an error not appearing in the record and of a judgment which presumably would not have been entered had the error been known to the court at the trial. Further, a judgment for the plaintiff in error on an ordinary writ of error may reverse and render the judgment complained of, while a judgment for the petitioner on a writ of error coram nobis necessarily recalls and vacates the judgment complained of and restores the case to the docket for new trial. An evidentiary hearing must be held on a coram nobis petition which is meritorious on its face. An evidentiary hearing on a coram nobis petition are required upon meritorious allegations:
that counsel was denied. that the State used perjured testimony. that petitioner was not advised of right to appeal or right to transcript. of an ineffective assistance of counsel, specifically, failing to present alibi witnesses and failing to subpoena witnesses. of the denial of effective assistance of counsel. A writ of error coram nobis is also the proper procedural mechanism by which a juvenile who has been adjudicated delinquent may collaterally challenge that adjudication.

Невада штаты

Невада штатының соттары coram nobis бұйрығының жалпы құқықтағы анықтамасын қатаң сақтайды, онда бұйрық тек фактілік қателерді түзеу үшін ғана шығарылуы мүмкін. Заңдық қателерді түзеу үшін бұйрық шығарылмайды. Невада Жоғарғы Соты Невада штатының соттары үшін coram nobis өтініштеріне қатысты келесідей аяқталды және нұсқаулар берді (дәйексөздер мен цитаталар алынып тасталды):
blockquote|1=Неваданың қайта қарастырылған заңы 1.030, жалпы құқықтың қолданылуын және Невада Конституциясының 6-бабының 6-тармағындағы «барлық бұйрықтар» тіліне сәйкес келеді. Бұл заң Англияның жалпы құқығын, егер ол АҚШ Конституциясы мен заңдарына немесе Невада Конституциясы мен заңдарына қайшы келмесе, Неваданың барлық соттарында шешім қабылдау ережесі ретінде белгілейді. Невада заңнамасымен санкцияланған соттан кейінгі шара, NRS 34.724(2)(b), өтініш берушінің нақты қамауда болуы немесе қылмыстық айыпталуға ұшыраған және сот үкімі бойынша белгіленген жазаны толық орындамаған болуын талап етеді. Сондықтан бұл заң енді қамауда отырмағандарға қолданылмайды. Осылайша, coram nobis бұйрығы сотталған кезде қамауда отырмаған адамға қолжетімді. Coram nobis бұйрығы шешімнің заңдылығы мен дұрыстығына әсер ететін және шешімнің қабылдануына кедергі келтіретін фактілік қателерді түзету үшін пайдаланылуы мүмкін. Бұйрық сотқа белгілі болмаған, айыпталушы жасырмаған және сот шешімінің қабылдануына кедергі келтіретін фактілерге қатысты қателермен шектеледі. Фактілік қателік жаңадан табылған дәлелдерге қатысты талаптарды қамтымайды, себебі мұндай талаптар шешімнің бастапқыда қабылдануына кедергі келтірмейді. Сонымен қатар, қорғаушының көмегінің жеткіліксіздігі туралы талап заңдық қателік болып саналады және осыған байланысты қолжетімді емес. Өтініш беруші қамауда болған кезде көтерілуі мүмкін болған кез келген қателік қарастырылмайды, және өтініш беруші өзінің талаптарын қамауда болған кезде көтеруге болмайтынын өтінішінің бетінде көрсетуге міндетті. Сотқа өтініш беру қылмыстық процестің бір қадамы болып табылады; алайда, coram nobis бұйрығы апелляциялық мақсаттарда азаматтық бұйрық ретінде қаралуы тиіс. Бұйрық дискрециялық болып табылады, сондықтан төменгі соттың бұйрыққа қатысты шешімі апелляциялық сотта дискрецияны дұрыс пайдаланбау стандарты бойынша қаралады.

Nevada state courts strictly follow the common law definition of the writ of coram nobis where the writ may only be issued to correct errors of fact. The writ may not be issued to correct errors of law. The Supreme Court of Nevada provided the following background and guidelines of coram nobis petitions for state courts in Nevada (citations and quotations removed):
blockquote|1=Nevada Revised Statute 1.030, recognizes the applicability of the common law, and the all writs language in Article 6, Section 6 of the Nevada Constitution. This statute provides that the common law of England, so far as it is not repugnant to or in conflict with the Constitution and laws of the United States, or the Constitution and laws of Nevada, shall be the rule of decision in all the courts of Nevada. The post conviction remedy authorized by Nevada statute, NRS 34.724(2)(b), provides that the petitioner must be in actual custody or have suffered a criminal conviction and not completed the sentence imposed pursuant to the judgment of conviction. Therefore, this statute is not available for those who are no longer in custody. Therefore, the common law writ of coram nobis is available for a person who is not in custody on the conviction being challenged. The writ of coram nobis may be used to address errors of fact outside the record that affect the validity and regularity of the decision itself and would have precluded the judgment from being rendered. The writ is limited to errors involving facts that were not known to the court, were not withheld by the defendant, and would have prevented entry of the judgment. A factual error does not include claims of newly discovered evidence because these types of claims would not have precluded the judgment from being entered in the first place. A claim of ineffective assistance of counsel also involves legal error and is therefore not available. Any error that was reasonably available to be raised while the petitioner was in custody is waived, and it is the petitioner's burden on the face of his petition to demonstrate that he could not have reasonably raised his claims during the time he was in custody. In filing the petition in the trial court is a step in the criminal process; however, the writ of coram nobis should be treated as a civil writ for appeal purposes. The writ is a discretionary writ and so a lower court's ruling on a petition for the writ is reviewed under the abuse of discretion standard in the appellate court.

Висконсин штаты

Висконсин штатының соттары coram nobis бұйрығының жалпы құқық бойынша берілген анықтамасын қатаң сақтайды, онда бұйрық тек фактілік қателерді түзеу үшін ғана шығарылуы мүмкін. Заң қателерін түзеу үшін бұйрық шығарылмайды. Висконсин апелляциялық соты Висконсин штатының мемлекеттік соттары үшін coram nobis өтініштерінің негіздері мен ережелерін былай түсіндірді (дәйексөздер мен цитаталар алынып тасталды):

Гордон Хирабаяши, Минору Ясуи және Фред Корематсу

Гордон Хирабаяши, Минору Ясуи және Фред Корематсу екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапондық американдықтарды тұтқындауға қарсы тұрғандарымен танымал. Үшеуі де сотталған, олардың үкімдері coram nobis арқылы жойылды және әрқайсысына Президенттік бостандық медалі табысталды. 1941 жылдың 7 желтоқсанында Перл-Харборға шабуылдан кейін президент Франклин Д. Рузвельт әкімшілігі Батыс жағалауда тұратын жапондық американдықтар қауіпсіздікке қауіп төндіреді деген тұжырымға келді, тіпті Федералдық тергеу бюросы мен Әскери-теңіз барлау қызметі оған қарсы дәлелдер келтіргеніне қарамастан, соның салдарынан әскерилерге "ешкімді немесе барлық адамдарды шығарып тастауға болатын" аймақтарды қорғауға рұқсат берілді. Осының нәтижесінде жапондық американдықтар интернация лагерлеріне жіберілгенге дейін коменданттық сағатқа және басқа да шектеулерге ұшырады. Хирабаяши, Ясуи және Корематсу, сол кезде бір-бірін танымаған, әрқайсысы интернацияға қарсы шығып, оған қарсылық көрсеткені үшін сотталды. Олардың үкімдері 1943 және 1944 жылдар аралығында АҚШ Жоғарғы Сотымен бекітілді. Сот шешімінен кейін 40 жыл өткен соң, азаматтық құқықтар адвокаты Питер Айронс сияқты заңгерлер, жаңадан ашылған үкіметтік бұзушылықтардың дәлелдеріне сүйене отырып, соғыс кезеңіндегі олардың айыптауларын қайта қарады. Жаңа дәлелдер үкімет Әскери-теңіз барлау қызметі жасаған Рингл баяндамасын, әкімшіліктің әскери шараларға қатысты позициясын әлсірететін баяндаманы, қасақана жасырғанын көрсетті, себебі ол көптеген жапондық американдықтардың екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ұлттық қауіпсіздікке қауіп төндірмейтінін көрсеткен. Гордон Хирабаяши 1918 жылдың сәуір айында Вашингтон штатының Сиэтл қаласында дүниеге келген. Жапондық американдықтарды интернация лагерлеріне баруға бұйырған кезде ол Вашингтон университетінің студенті болды. Алғашында ол интернацияны қабылдауды қарастырғанмен, ақырында оған қарсы шықты. 1942 жылдың мамыр айында Хирабаяши ФБР-ге өзі табыс етті. 1942 жылдың қазан айында коменданттық сағатты бұзғаны үшін кінәлі деп танылып, 90 күнге түрмеге қамалды. Сондай-ақ, ол жапондық американдықтарды нәсілдік белгісі бойынша бөліп көрсетуге бағытталған сұрақтарға жауап беруден бас тартқаны үшін МакНил аралындағы федералдық түрмеде бір жылға сотталды. Ол Жоғарғы Сотқа шағымданып, 1943 жылы Хирабаяшиға қарсы АҚШ ісі бойынша оның үкімі күшінде қалды. 1987 жылы АҚШ-тың 9-шы округтік апелляциялық соты coram nobis ордерін берді, ол оның қылмыстық үкімін күштен шығарды. Хирабаяши 2012 жылдың қаңтар айында қайтыс болды және 2012 жылдың мамырында президенттік бостандық медалімен марапатталды. Минору Ясуи 1916 жылы Орегон штатының Худ-Ривер қаласында дүниеге келген. Ол Орегон университетінің құқық мектебіне оқуға түсіп, 1939 жылы Орегон штатындағы алғашқы жапондық-американдық адвокат атанды. Соғыс жарияланғаннан кейін Ясуи әскери қызметке шақыруға тырысты, бірақ оның өтініші тоғыз рет қабылданбады. Интернация туралы хабарды естігеннен кейін Ясуи үкімет саясатына заңдық түрде қарсылық көрсетуді жоспарлады. 1942 жылдың наурызында ол Портлендте, Орегон штатындағы әскери коменданттық сағатқа әдейі бағынбады, қала орталығында жүрді және сағат 23:00-ден кейін полиция бөліміне келді, коменданттық сағаттың конституциялықлығын тексеру мақсатында. 1942 жылдың қарашасында сотталды. Ясуи Жоғарғы Сотқа шағымданып, 1943 жылы Ясуиге қарсы АҚШ ісі бойынша оның үкімі күшінде қалды. 1984 жылдың қаңтар айында Орегон штатындағы АҚШ аудандық соты coram nobis ордерін берген кезде оның айыптау үкімі жойылды. Ясуи 1986 жылы қайтыс болды және 2015 жылдың қарашасында ол қайтыс болғаннан кейін президенттік бостандық медалімен марапатталды. Фред Корематсу 1919 жылы Калифорния штатының Окленд қаласында дүниеге келген. 1940 жылғы Селективті оқыту және қызмет туралы заңға сәйкес әскери қызметке шақырылған кезде ол АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылдануға тырысты, бірақ асқазан жарасының салдарынан қабылданбады. 1942 жылдың наурыз айында жапондық американдықтарды жиналыс орталықтарына баруға бұйырғанда, ол бас тартты және Окленд аймағында жасырынды. 1942 жылдың мамыр айында тұтқындалып, 1942 жылдың қыркүйегінде сотталғанға дейін Сан-Францискодағы Президио әскери қамауда ұсталды. 1944 жылдың желтоқсан айында АҚШ Жоғарғы Соты Корематсуға қарсы АҚШ ісі бойынша оның үкімін растады. 1983 жылдың қарашасында Сан-Францискодағы АҚШ аудандық соты coram nobis ордерін ресми түрде берді және оның айыбын жоққа шығарды. 1998 жылы президенттік бостандық медалімен марапатталды және 2005 жылдың наурыз айында қайтыс болды.

Gordon Hirabayashi, Minoru Yasui, and Fred Korematsu are best known for their principled resistance to the internment of Japanese Americans during World War II. All three had their convictions overturned through writs of coram nobis, and they were each awarded the Presidential Medal of Freedom. After the bombing of Pearl Harbor on December 7, 1941, President Franklin D. Roosevelt's administration concluded that Japanese Americans living in the West Coast were a security threat, even though the Federal Bureau of Investigation and the Office of Naval Intelligence had argued the opposite, and thus authorized the military to secure areas from which "any or all persons may be excluded". As a result, Japanese Americans were subject to curfew and other restrictions before being forced into internment camps. Hirabayashi, Yasui, and Korematsu, who were not acquainted with each other at the time, each defied the internment and were convicted for their resistance. Their convictions would be affirmed by the U. S. Supreme Court between 1943 and 1944. Four decades after the Court's rulings, lawyers, including civil rights attorney, Peter Irons, re opened their wartime convictions on the basis of newly discovered evidence of governmental misconduct. The new evidence indicated the government intentionally withheld The Ringle Report, a report drafted by the Office of Naval Intelligence, which would have undermined the administration's position of the military actions, as it finally concluded that most Japanese Americans did not pose a national security threat during WWII. Gordon Hirabayashi was born in April 1918 in Seattle, Washington. He was a senior student at the University of Washington at the time when Japanese Americans were ordered to report to internment camps. Although he first considered accepting internment, he ultimately defied it. In May 1942, Hirabayashi turned himself in to the FBI. After being convicted in October 1942 for the curfew violation, he was sentenced to 90 days in prison. He also served a one year sentence at McNeil Island Penitentiary for Selective Service violations when he refused to answer questions which singled out Japanese Americans on the basis of race alone. He appealed to the Supreme Court where, in 1943, his conviction was upheld in Hirabayashi v. United States. In 1987, the United States Court of Appeals for the Ninth Circuit granted a writ of coram nobis which effectively overturned his criminal conviction. Hirabayashi died in January 2012, and he posthumously received the Presidential Medal of Freedom in May 2012. Minoru Yasui was born in 1916 in Hood River, Oregon. He attended law school at the University of Oregon and became the first Japanese American lawyer in Oregon in 1939. Upon the declaration of war, Yasui attempted to report for military duty, but his services were refused nine times. After hearing the news of internment, Yasui planned his legal challenge to the government's policies. In March 1942, he deliberately disobeyed the military implemented curfew in Portland, Oregon by walking around the downtown area and then presenting himself at a police station after 11:00 pm in order to test the curfew's constitutionality. He was convicted in November 1942. Yasui appealed to the Supreme Court where, in 1943, his conviction was upheld in Yasui v. United States. In January 1984, his conviction was overturned when the U. S. District Court in Oregon granted his writ of coram nobis. Yasui died in 1986, and he posthumously received the Presidential Medal of Freedom in November 2015. Fred Korematsu was born in 1919 in Oakland, California. He attempted to enlist with the United States Navy when called for military duty under the Selective Training and Service Act of 1940, but he was rejected due to stomach ulcers. In March 1942, when Japanese Americans were ordered to report to assembly centers, he refused and went into hiding in the Oakland area. He was arrested in May 1942, and held at the Presidio of San Francisco military detention center until his conviction in September 1942. The U. S. Supreme Court in December 1944 upheld his conviction in Korematsu v. United States. In November 1983, the U. S. District Court in San Francisco formally granted the writ of coram nobis and vacated his conviction. He was awarded the Presidential Medal of Freedom in 1998, and died in March 2005.

Джордж Стинни

2014 жылдың желтоқсанында Оңтүстік Каролина штатының соты Джордж Стиннидің, 14 жастағы қара нәсілді ұлдың, 1944 жылдың маусымында кісі өлтіру қылмысы үшін сотталып, өлім жазасына кесілгеніне қатысты сотқа шағым беру туралы қаулы шығарды. Стинни 1944 жылы бір күндік сот отырысында екі ақ қызды – 11 жасар Бетти Джун Биникер мен 8 жасар Мэри Эмма Теймсті бірінші дәрежелі кісі өлтіргені үшін кінәлі деп танылды. Қамауға алынғаннан кейін Стинни қылмысын мойындаған деген ақпарат тарады; алайда, тергеушінің жазбаларынан басқа оның мойындауының жазбаша түрі болған жоқ, сондай-ақ, қысқа сот процесінің стенограммасы да сақталмаған. 1944 жылдың 16 маусымында Стинни сот шешімімен өлім жазасына кесілді. 2014 жылдың 17 желтоқсанында Стиннидің өлім жазасына кесілуінен 70 жыл өткен соң, сот оның үкімін күштен шығарды, себебі судья оған әділ сот болмағанын, тиімді қорғаушысы болмағанын және осылайша оның Конституцияның алтыншы түзетуімен бекітілген құқықтары бұзылғанын мәлімдеді.

Ұлыбритания

Common law writ of error contra nobis және оның әділетті баламасы, қосымша тексеру туралы шағым, он тоғызыншы ғасырдың соңғы ширегінде ағылшын құқығында жасалған реформалардан кейін жойылды. Қате туралы жарлықтар жеке сот ісі ретінде 1852 жылғы Жалпы сот процедурасы заңының 148-бабымен (15 және 16 Виктория, c.76) жойылды, ол оның орнына «Қатеге шағымдану іс процесінің бір бөлігі болуы тиіс» деп белгіледі. Қатеге шағымдану 23 жылдан кейін, 1875 жылы Жоғарғы сот әділеті заңының 1873 жылғы 1-қосымшасының 58-бұйрығының 1-тармағы күшіне енгенде және Апелляциялық сот құрылғанда толығымен жойылды.

Қалпына келтіру

Сот актілері қабылданғаннан кейін көп ұзамай, егер жеңімпаз тараптың қасақана алаяқтығы арқылы сот шешімі алынса, зардап шеккен тараптың дұрыс шарасы – алаяқтық үшін жаңа іс қозғау еді, себебі күдікті алаяқтықты қарау үшін бастапқы юрисдикция қажет болды, ал ол Апелляциялық сотқа қарасты болмады. Осы шешімінде Jessell MR қосымша тексеру туралы заңға нақты сілтеме жасады, ол қателік туралы бұйрыққа балама болып табылады. Алайда, Сот оны сақтап қалудың орнына ескі заңмен салыстыру жасады: Jessell MR-мен келісе отырып, James LJ: «егер Сотқа қатысты алаяқтық жасалғаны рас болса, осы арқылы Сот қате қаулы шығаруға итермеленген болса, сот шешімін жоюдың жолы – алаяқтық негізіндегі қаулыны жою үшін жаңа талап ашу болады» [көшірмесі қосылды]. Азаматтық процессуалдық кодекс күшіне енгеннен кейін заң одан әрі дамыды. Noble v Owens ісінде Апелляциялық сот қазіргі жағдайда алдамшылықпен алынған сот шешімін түзету үшін жаңа іс қозғау қажет емес деп шешті. Керісінше, Азаматтық процессуалдық кодекстің 52.10-бабына сәйкес Апелляциялық соттың өкілеттіктері алаяқтық мәселесін қарауды Жоғары сот судьясына апелляциялық іс жүргізу шеңберінде жіберуге жеткілікті кеңдік береді, бұл шығындарды үнемдеуге мүмкіндік береді. Қылмыстық істерде Апелляциялық сот шағымдарды қабылдап, айыптауларды жоққа шығарды, себебі күдікті куәгерлердің алаяқтыққа ұқсас теріс әрекеттері болды, мысалы, айыптау куәгерлері бастапқы сот процесінде жалған куәлік бергені үшін сотталды; немесе шағымданушылардан мойындау алған полиция қызметкерлері кейіннен басқа істерде сенімсіз деп танылды.

Еріктілікті қалпына келтірудің соңғы әрекеттері

Cinpres Gas Injection Ltd мен Melea Ltd ісінде қосымша тексеру туралы шағымды қайта жандандыруға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды. Жэкоб ЛЖ, Апелляциялық соттың шешімін жариялап, ескі қайта қарау туралы шағымды қолдануға тырысу мүмкін емес деп шешті, себебі ұрпақтар бойы жаңа дәлелдер негізінде қайта қарау туралы өтініштер Апелляциялық сотқа беріліп келді және егер қайта қарау туралы шағым сот актілерінен аман қалған болса, ол бұрыннан жойылған еді. Судья: «Принцип бойынша, бұрынғы шешімге шағымдану негіздері, атап айтқанда, ақылға қонымды ізденіспен табылмайтын жаңа дәлелдердің болуы, «істің мәнін түбегейлі өзгертетін» жағдайларда болуы әділдік үшін жақсырақ болар еді (параграф [100]).» деп атап өтті. Алайда, ол Апелляциялық соттан Азаматтық іс жүргізу ережелерінің 52.17-бабына сәйкес соңғы шағымды қайта қарау өкілеттіктерін қарастыруды сұрамағанын және демек, мұндай өтініштің қабылдануын болжай алмайтынын айтты. Сонымен қатар, Солтүстік Ирландиядағы «Уолштің өтініші» ісінде сот тексеруінен кейін жасалған қателік туралы coram nobis өтініші бойынша Уэзеруп судьясы Cinpres ісіндегі Апелляциялық соттың шешімін ұстанды: «Бұл құрал жалпы құқықта дамығанмен, 1875 жылғы Сот (Ирландия) Актісінде енгізілген шағымдану процесінен аман қалғанына күмәнім бар», – деп мәлімдеді. Одан кейін ол Актінің қателік бойынша іс жүргізуді жою туралы ережелеріне сілтеме жасады. Сот сот шешімін өзгертуге құқығы жоқ деген қорытындыға келді. Жоғарыда аталған істер Сот актілері мен Азаматтық іс жүргізу ережелері бұрынғы қайта қарау және coram nobis қателігінің атқаратын қызметін тиімді түрде алмастыратын, кешенді шағымдану жүйесін қамтамасыз ететінін көрсетеді, олар Англияда, Уэльсте және Солтүстік Ирландияда қазірде жойылған болуы мүмкін.